Archive for the Category » Dagelijkse Dingen «

Een Mooie Toekomst

Vrijdag 29-09
Lief dagboek,
Ik had vorige week geen tijd om te schrijven omdat ik in de Ardennen zat maar omdat ik het zonde vind als ik zomaar een week oversla staan er toch een paar oude fragmenten in m’n weekoverzicht. Anders is het niet compleet. Zeg maar. Waarom zeggen zoveel mensen trouwen ‘zeg maar’? Soms probeer ik het ook maar dan klinkt het echt idioot. Dan zeg ik bijvoorbeeld: ‘Ik was vorige week op de Albert Cuyp. Zeg maar’. Ik doe iets niet goed in de zinsconstructie maar… Laat maar. Ik ga gewoon beginnen.

Zaterdag 30-09
Enzo Knol en zijn vriendinnetje zijn uit elkaar dagboek. Dit werd op ALLE zichzelf serieus nemende nieuwszenders vermeld. Hebben we dan nu eindelijk het dieptepunt bereikt?

Denk je trouwens dat het zin heeft als ik vraag of er bij Jumbo alsjeblieft een rotonde gebouwd kan worden dagboek? Het is zo’n afschuwelijk punt – ik kan niet vertellen hoe vaak ik daar weg wilde rijden maar de weg niet op durfde. Half Harlingen heeft ondertussen wel eens in licht overspannen toestand wanhopig achter me staan toeteren, zich verbijsterd afvragend waarom ik daar bleef staan en vooral: hoélang ik nog van plan was daar te blijven staan.

Zondag 01-10
Even naar vriendin M. ‘Is het normaal om allemaal selfies van een neef te ontvangen waar je nooit contact mee hebt?’ vroeg ze.
‘Hmmm’ antwoordde ik. ‘Het hangt er een beetje van af denk ik’. M. vertelde me dat haar neef vanaf zijn vakantieadres allemaal selfies van zichzelf stuurt waarin hij poseert in een beetje typische houding.
‘Wat vind jij?’ wendde ik me tot man van M. Man van M. heeft vaak wel een duidelijke mening. Hij schokschouderde. ‘Ik zei: leuk dat je neef dat doet maar tegen de tijd dat IK selfies naar nichtjes ga sturen in de meeste vreemde poses hoop ik dat je me op laat sluiten’. Was het eigenlijk wel met man van M. eens.

Ik weet trouwens niet zo goed wat ik van de zgn. ‘Sleepwet’ moet denken dagboek. Aan de ene kant denk ik: als je niets te verbergen hebt blablabla maar aan de andere kant: ik weet het niet.

Maandag 02-10
Vroeg op, ouders opgehaald en met z’n allen naar de Ardennen. Wat een verschrikkelijke toestand in Las Vegas trouwens: een of andere gek heeft het vuur geopend op festivalgangers. Hoe triest. De toestand in Spanje bevalt me ook helemaal niet. Straks woedt er een nieuwe Spaanse Burgeroorlog en wat dan? We stevenen met z’n allen af op iets rampzaligs dagboek – het lijkt wel alsof het niet meer te stoppen is en… Enfin, ik heb geen zin om daar nu allemaal aan te denken. Ik ben in de Ardennen en ik ga genieten. Nu het nog kan.

Woensdag 04-10
Weer prachtige tocht gemaakt en…, o, ik moet het verhaal van de dochter van vriendin E. nog vertellen, had ik nog niet eens gedaan. Vriendin E. (uit Amsterdam) is bijzonder ontdaan. Haar dochter van 18 heeft laatst een tattoo laten zetten en E. vindt het verschrikkelijk. ‘Dat ding ziet er niet uit’ jammerde ze. ‘Ik weet zeker dat ze er op een dag enorme spijt van krijgt’.
Toen dochter naar binnenkwam mocht ik de tattoo bewonderen. Hij zag eruit alsof een doorgesnoven psychopaat inkt en naalden in handen had gekregen en vrijelijk z’n gang mocht gaan. Het kind leek zelf ook niet al te happy – ze keek me althans wantrouwig aan toen ik goedkeurend knikte en enthousiast ‘mooie tattoo’ zei.

Maandag 09-10
Zojuist hoorde ik verheugd iemand op tv vertellen dat ‘het aantal misdrijven vorig jaar weer is gedaald. ‘Goed nieuws Diesel’ zei ik tegen de hond die me verwachtingsvol aankeek toen ik haar een kauwbeen gaf. ‘Het ontmoedigingsbeleid waarin geadviseerd wordt om vooral geen aangifte te doen begint z’n vruchten af te werpen’. Diesel rende met het been naar haar mandje en begon te kluiven. Het goede nieuws deed haar overduidelijk helemaal niets.

Dinsdag 10-10
Dagboek: al meer dan een week wordt naarstig gezocht naar Anne Faber, een jonge vrouw die spoorloos verdwenen is. Nu is er mogelijk ook een dader: een 27-jarige psychopaat die gruwelijke dingen gedaan heeft en die zomaar los mocht lopen in onze maatschappij. Die alle vrijheid kreeg van Onze Grote Leiders om wéér een slachtoffer te maken. Dank u wel overheid.

Woensdag 11-10
14.05 uur. Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) zijn net weg en ik moet me haasten – heb straks afspraak in Het Noordeke met vriendin B. Oom H. had het over het motto van het nieuwe kabinet: ‘Vertrouwen in de toekomst’. Ik heb hem zelden zo zien lachen.

Donderdag 12-10
Vriendin G. ligt nog steeds in een scheiding en heeft het er heel moeilijk mee. Om zichzelf geestelijk wat op te peppen heeft ze voor veel geld een of andere steen gekocht die ‘heelt en kracht geeft’, aldus G. ‘En ik MERK gewoon dat het werkt want sinds ik hem om heb voel ik me echt veel beter’.
‘Had dan meteen 10 stenen gekocht’ opperde ik. ‘Moet je kijken hoe goed je je dan gevoeld had’.
G. vond het een irritante opmerking en zei vinnig: ‘ik vind het heel vervelend dat je altijd de behoefte hebt om dingen belachelijk te maken’.

Dat is niet m’n bedoeling dagboek, echt niet, maar geloven in een gewone steen die krácht geeft? De enige steen waar ik flink wat kracht uit zou putten is een levensgrote diamant. Vooralsnog ligt die nog niet op m’n nachtkastje. Maar op een dag misschien wel – het leven zit uiteindelijk vol verrassingen. Dus, net als het nieuwe kabinet, houd ook ik met de moed der wanhoop Vertrouwen in de Toekomst. Je weet ten slotte maar nooit.

 

Over Illusies & Principes

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Lief dagboek,
Weet je wat ik nu echt raar vind? Dat ik m’n leven lang al het woord ‘onhibibisch’ gebruik maar het schijnt niet te bestaan! Ik begrijp het niet. Hoe kwam ik er dan bij dat het bestond? Ik gebruikte het woord te pas en te onpas in zinnen als: ‘Houd op met dat onhibibische eetgedrag’. Voor mij had het de betekenis van onbeschaafd, onbehoorlijk. Ik vind het echt heel vreemd maar hoe ik ook zoek in de Van Dale en op internet: het bestaat echt niet. Is er dan werkelijk niemand die het woord kent?

Vrijdag 15-09
Vanochtend moest ik weer even naar de tandarts (had wat last van kaak) en ‘s avonds kwamen vriendin M. en haar man eten. Ik had roti gemaakt en die was bijzonder geslaagd. Het enige nadeel is dat, ondanks de afzuigkap, m’n huis daarna zo naar massala ruikt. M. en haar eega hadden alle tijd want de moeder van M. paste op de kindjes.
‘Wisten jullie dat de gemiddelde vrouw in haar leven zo’n 20 kilo lippenstift opeet?’ begon de man van M. een, in zijn ogen, buitengewoon interessant onderwerp.
‘Onmogelijk. Ik weet zeker dat ik op 50 kilo uitkom’ zei ik.
‘Ik kom op nog veel meer uit’ antwoordde M. bedachtzaam. ‘Ik denk dat ik op 100 kilo uitkom’.
Man en de man van M keken elkaar schouderophalend aan.
‘De roti is in elk geval lekker’ ging man over op een ander onderwerp.

Zaterdag 16-09
Weet trouwens niet zo goed wat ik van de speech van Juncker van laatst moet denken, vooral niet bij zinnen als: ‘For me, Europe is more than just a single market. More than money, more than the euro. It was always about values. Wordt het geen tijd voor een verplichte alcoholcontrole aan die kant?

Maandag 18-09
Ik las dat er plannen zijn om de btw van 6% op groente en fruit te verhogen. Goed plan. Laten we er vooral alles aan doen om gezond eten te ontmoedigen en nu we toch lekker bezig zijn: misschien kunnen we de btw op alle Unileverproducten fors verlagen?

Naar ‘Mr. Frank Visser doet Uitspraak’ gekeken. Het ging over een oude dame van 93 jaar die bomen in de tuin had staan en haar buren werden gek van de vallende blaadjes. Dat gek worden uitte zich in vreemdsoortige bezigheden zoals de tuin stofzuigen.
‘Ik ben blij dat mensen me niet zien’ zei het ‘slachtoffer’ al stofzuigend tegen heel Nederland. Haha, heerlijk.

Dinsdag 19-09
Derde dinsdag van de maand. Prinsjesdag. Eigenlijk viel er niks bijzonders te melden behalve dan dat ‘ons land er stukken beter voor staat dan bij de start van het kabinet in 2012′. Tuurlijk jongens. Had niet anders verwacht. O ja, en dat ‘de begroting van het Koninklijk Huis volgend jaar met 900.000 euro omhoog gaat’. Hoezee.
Over de dalende werkeloosheid werd ook nog wat gezegd maar dat heb ik niet eens gevolgd. Zolang er wat met cijfers gegoocheld wordt en mensen in de bijstand niet meegerekend worden geloof ik absoluut niet in dat dalende-werkeloosheid verhaal.

Woensdag 20-09
Ik weet het niet hoor dagboek, ligt het nou aan mij dat ik sommige dingen wat overspannen vind? Ik heb het nu over het feit dat de Hema besloten heeft het nooooooit meer te hebben over ‘jongens’ en ‘meisjes’. Dat schijnt een beetje gevoelig te liggen. Voortaan heet de kinderkledingafdeling dus gewoon de Kids-afdeling.
‘Dit land is een open inrichting geworden’ zei man van vriendin M. ‘In de toekomst durft niemand zich meer jongen/meisje te noemen maar murmelen we beschaamd dat we ‘een levend wezen’ zijn’.
Ik zie het nog gebeuren ook. Tjonge jonge.

Trouwens dagboek: het eigen risico gaat niet omhoog en dat wordt als een overwinning gebracht. Ergens is het nog aandoenlijk ook. Ze denken werkelijk dat we knettergek zijn geloof ik.

Donderdag 21-09
Narcos gekeken. Geweldige serie. ‘Wat ik niet snap is dat die mensen niet bij de eerste 10 miljoen stopten’ zei ik tegen vriendin M. die de serie ook volgt. ‘Ik bedoel: dan heb je toch genoeg geld lijkt me’.
Vriendin M. keek me verwonderd aan. ‘Ze hoorden er gewoon niet aan te beginnen’ zei ze vinnig. ‘Je geld met drugs verdienen is buitengewoon verwerpelijk’.
‘Voor 10 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ antwoordde ik.
M.’s blik veranderde in afkeuring. ‘Ik vind dat óók zeer verwerpelijk’ zei ze.
Toen zweeg ik dagboek. Ik had eraan toe willen voegen: ‘Zelfs voor 1 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ maar toen realiseerde ik me dat M. nog enig geloof heeft in de mensheid en die illusie wilde ik haar niet ontnemen. Heb ik toch nog een soort van principe.

De Slapende Man

Bron: PixabayZaterdag 22-07
Lief dagboek,
Vandaag kwam vriendin en ex-collega E. langs. E. Was nog nooit bij mij geweest en had m’n huisnummer niet goed in haar TomTom gezet. Het gevolg was dat ze bij de buren in de keuken stond. ‘De voordeur stond open’ vertelde ze stikkend van het lachen. ‘Ik dacht nog: wat aardig dat hij alvast openstaat’. De buren stonden op dat moment net buiten in de tuin. ‘Het gekke was dat ik naar ze keek en dacht: wat zijn jullie veranderd’ snikte E. Het was geen moment in haar opgekomen dat ze in het verkeerde huis stond. Nog een geluk dat ze niet direct in bad ging liggen of zo.

’s Avonds gingen we eten bij Pompeï. Ik heb gesmuld van de ravioli dagboek. Ik weet niet hoe lang ik al geen pasta heb gegeten (want ja: ik ben zo’n gek die liever op een stronk broccoli kauwt in plaats van smult van pasta) maar dit smaakte me echt uitstekend. E. en ik constateerden – voor de zoveelste keer in ons leven – dat we echt niet meer zo goed tegen alcohol kunnen. We hielden het bij twee glaasjes. Toen werden we wat sloom. Ik althans. Jeetje. Als je ouder wordt word je niet alleen strammer en krijg je meer rimpels maar kan je ook minder goed tegen drank. Ik weet niet wat ik erger vind.

Maandag 24-07
00.23 uur. Ga naar bed na een turbulent avondje. Wat was er aan de hand: pa (ouders zijn gisteren gekomen) maakte vanavond tegen 22.00 uur een lelijke smak en die smak was dermate heftig dat we toch even naar de Spoedeisende Hulp in Leeuwarden gingen. Hij heeft een heel lichte hersenschudding denkt de arts. Al met al viel het mee maar we waren wel erg geschrokken.

Dat was trouwens voor de tweede keer die dag dat we naar Leeuwarden gingen – eerder die dag was ik er al met moe heen maar dan om te shoppen. Dat is toch het betere werk.

Woensdag 26-07
Naar de kapper. Heb weer wat blonde lokjes laten zetten onder het mom van: ‘Hoe blijf ik wat langer jong en jeugdig’. Het was prachtig weer dus het was wel wat jammer om juist deze ene dag in de kappersstoel te moeten zitten maar goed, het is niet anders. ’s Avonds met man en ouders bij San Marino gegeten. Dat was dus de tweede keer deze week dat de broccolistronk aan mijn neus voorbij ging.

Donderdag 27-07
Ik weet niet wat er met de hond aan de hand was vannacht dagboek. Ik lag boven in bed en ik hoorde haar beneden in de gang piepen en aan de deur krabben. Man sliep diep, hij had niks in de gaten. Ik stond dus op en daalde de trap af om te kijken wat er was. Al gauw bleek dat ze niet naar buiten hoefde.
Toen ik voor de tweede keer de trap afdaalde werd me duidelijk dat ze geen dorst had.
Toen ik voor de derde keer naar beneden strompelde – inmiddels een paar uur verder – bleek dat ze geen honger had, nog steeds niet naar buiten wilde en ook geen dorst had. Wel bleef ze met gespitste oren voor de deur zitten piepen en krabben.

Ten einde raad besloot ik man in te schakelen. Ik kriebelde over zijn arm maar mijn hand sloeg hij weg. Ik fluisterde z’n naam maar hij reageerde niet. Ook toen ik harder begon te fluisteren reageerde hij niet.
‘Had je niet in de gaten dat ik je wakker probeerde te maken?’ vroeg ik vanochtend op licht verwijtende toon. Zonder z’n antwoord af te wachten ging ik verder en vertelde over het gedrag van de hond.
‘Oo, was dát het’ reageerde man opgelucht. ‘Ik had het wel in de gaten maar ik dacht dat je me voor ‘wat anders’ wakker probeerde te maken’.
Juist ja. ‘Voor wat anders probeerde wakker te maken’. En dan niet reageren. Hm. Ik ga de komende tijd extra vroeg naar bed.

De Aanstaande Werkgever

 Bron: PixabayVrijdag 14-07
Dagboek: denk je dat de gemeente iets zou kunnen doen aan het kruispunt Steenhouwersstraat-Spoorstraat? Het is een zeldzaam afschuwelijk kruispunt – ik heb er vanmiddag volgens mij 10 volle minuten staan wachten voordat ik de weg op kon. Okay, iets minder maar dan nog. Daar gaat het niet om.

Zaterdag 15-07
00.34 uur. Man en ik hebben vanavond gegeten bij De Zwarte Haan in het Bildt. Het eten was heerlijk, de wijn was meer dan heerlijk en ik voelde: dit is het moment om iets romantisch te zeggen. ‘Voel jij ook dat we in al die jaren samen een stuk nader tot elkaar gekomen zijn?’ vroeg ik terwijl ik mysterieus boven m’n glas naar man glimlachte.

Man schudde verwoed zijn hoofd. ‘Nee. Beslist niet. Maar we zijn wel een stuk toleranter naar elkaar toe geworden’.
Weet nou nog steeds niet zeker of hij grapje maakte.

Zondag 16-07

Superleuke middag en avond gehad bij S. en P. verderop in de straat. Gebarbecued met z’n achten en eindeloos gebabbeld en gelachen. Vriend E. vertelde dat hij in zijn jonge jaren ooit gezoend had met Sharon Stone. ‘Zeker’ knikte hij toen we hem alle zeven ongelovig aanstaarden.
We keken elkaar verbijsterd aan. Wow! Gezoend met Sharon Stone! Dat was niet niks!
‘En toen?’ vroegen we ademloos.
‘Toen’ zei vriend E. en zijn blik versomberde bij de herinnering, ‘toen moest ik de poster weggooien’.

Maandag 17-07
Lief dagboek: ik heb net weer eens een sollicitatiebrief verstuurd. De honderdduizendmiljoenste. Toen ik vorig jaar mijn baan kwijtraakte dacht ik oprecht dat ik vlug weer aan de slag zou gaan maar de praktijk bleek anders. En dat terwijl ik een prima cv heb en zooooo graag wil werken! Mag ik dan werkelijk de rest van mijn leven m’n keukenkastjes schoonmaken? Is er dan heus geen bedrijf dat me wil hebben? Zal ik dan echt nooit meer deelnemen aan het arbeidsproces? Het idee! Vooral de gedachte aan die keukenkastjes doet me de rillingen over het lijf lopen. En dat terwijl ik websites kan bouwen (in WordPress notabene), kan dtp-en, de administratie kan doen, teksten en nieuwsbrieven kan schrijven, de telefoon kan opnemen, de receptie kan bezetten, de bedrijfswebsite kan onderhouden, met Office kan werken, met een groot deel van het Adobe-pakket om kan gaan, zeer klantvriendelijk ben en nog veel meer. Snik. Moet ik in mijn sollicitatiebrieven dan maar zeggen dat ik elke maand een appeltaart meeneem? Zou dat mijn toekomstige werkgever over de streep trekken? (Beste toekomstige werkgever: als u dit leest reageert u dan even? Ik kan morgen al beginnen!).

Dinsdag 18-07
O gruwel: in mijn stukje van vorige week zag ik een GROTE fout staan. Ergens had ik het over de G20 en schreef ik het woordje ‘verspreidt’ met een ‘T’ erachter terwijl dat niet goed was. De tweede ‘verspreidt’ in die alinea was wel goed. Daar stond dat ‘Rutte heel wat onzin verspreidt’ en tja, dat wisten we allang. Zelfs al had ik geschreven: ‘Rutte versprijt heel wat onzin’ was ik ermee akkoord gegaan, al was het taalkundig dan niet helemaal juist.

Treurig, van die vernieling en diefstal op de Algemene Begraafplaats. Wat ben je toch diep gezonken als je dit doet.

Woensdag 19-07
We zitten al 126 dagen met smart op een nieuw kabinet te wachten dagboek! Goh, ze weten de spanning er wel in te houden hoor. Zelfs als ze niet meer het Beste Kabinet sinds de Tweede Wereldoorlog zijn leveren ze nog ongekende prestaties. Volgens oom H. zijn ze nu druk aan het onderhandelen over de Beste Baantjes die ze elkaar in de toekomst zullen toespelen.
‘Dit houden ze nog wel een maand of twee vol, let op mijn woorden’ voorspelde hij somber. ‘Het is beslist waar wat die jongen van Baudet zegt: de democratie is gegijzeld. Het gaat allemaal om die baantjescarrousel’.

Donderdag 20-07
Volgens vriendin M. is 1 appeltaart per maand niet voldoende om een potentiële werkgever over de streep te trekken.
‘Misschien kun je zeggen dat je van Koninklijke bloede bent?’ stelde ze voor. ‘Dan nemen ze je wel aan, zelfs al zou je niks kunnen’.
Dat gaat me net iets te ver dagboek, hoewel het wel verleidelijk is natuurlijk. Zal ik anders maar twee appeltaarten per maand voorstellen? Is dat niet een beetje te… te overdreven? Twee appeltaarten? Ik vind persoonlijk dat… Goed. Twee appeltaarten. Deal. Ik weet zeker dat het daarmee moet lukken.

Een Zware Week

© Bron: PexelsLief dagboek,
Is het heel erg dat ik je zo verwaarloosd heb? Aan de ene kant voel ik me haast schuldig terwijl iets in me zegt dat dat toch werkelijk niet hoeft. Ik had geen tijd voor je! (En, om eerlijk te zijn had ik ook even geen zin maar dat fluister ik. Sssttt. Niet verder vertellen). Bovendien ben ik nog steeds zo fanatiek bezig met WordPress dat ik nu al zover ben dat ik leuke websites kan bouwen. Volgende stap is het bouwen van een webwinkel.
more »

Dag lieve ChaCha

ChaCha & Diesel

ChaCha & Diesel

Lief dagboek,

Ik weet het: ik had beloofd voortaan op vrijdag iets te posten maar het punt is: ik heb niet zoveel tijd. Bovendien heb ik ook niet veel inspiratie op dit moment. Het is al met al een beetje druk en bovendien was de afgelopen week ook niet al te leuk. De afgelopen maandag hebben we namelijk ChaCha, ons hondje, moeten laten inslapen. Nu zijn we binnen een paar weken tijd onze hond en kat kwijt. Diesel, ons andere hondje, loopt nu wat verloren in het rond en eigenlijk voelen we ons allemaal een beetje verloren in deze totaal nieuwe situatie. Het kattenluikje kleppert al weken niet meer en nu hebben we ook geen hondje meer dat constant met gespitste oren ligt te luisteren of er toevallig iemand naar de keuken gaat en met wat lekkers terugkomt.

Dat is natuurlijk de ellende met dieren dagboek, dat weet ik heus wel. De kans dat je er op een dag afscheid van moet nemen is groot. Maar toch. Maar toch….

Volgende keer schrijf ik wat langer. En wat meer. En wat vrolijker. Het is wat ik eerder zei: ik heb nu gewoon even geen zin. En geen inspiratie. Gelukkig hebben alle grote schrijvers dat probleem wel eens heb ik me laten vertellen. Dus er is nog hoop.

 

Dag lieve Sushi

Sushi en zijn zusjeLief dagboek,
Ik heb geen tijd om te schrijven. Echt niet. De wil is er wel maar de tijd ontbreekt aan alle kanten. Daarom houd ik het nu ultrakort. Ik ga eerst beginnen met te vertellen dat onze Sushi eergisteren naar de poezenhemel vertrokken is. Sushi, onze kleine terrorist. Ons katje dat, jaar in jaar uit, ons dacht te verblijden met dode muizen, ratten, kikkers of vogels is nu op de eeuwige jachtvelden aan het jagen en we zijn verdrietiger dan we hadden verwacht. Dag lieve Sushi. We zullen je gekrijs op de vroege ochtend voor de slaapkamerdeur missen. De diepe groeven en krassen die je met je klauwen aan de onderkant van de deur maakte in een poging die met fors geweld open te rukken zullen we koesteren en het zal lang duren voordat we zonder angst de kledingkast durven te openen – de keren dat jij er onverwacht uitsprong en ons, je argeloze baasjes, daarmee de stuipen op het lijf joeg zit er de komende tientallen jaren nog goed in. Ja Sush, we wisten dat je ooit zou moeten gaan maar toch, maar toch… toen het eenmaal zo ver was was het veel te vroeg. Wat zullen we je missen – wat missen we je nu al.

Natuurlijk zou ik het nu over politiek kunnen hebben dagboek. Of over een heerlijk recept dat ik tegenkwam: een tosti van bloemkool belegd met geitenkaas. Maar ook daar heb ik geen zin in. Ik wil op tijd naar bed en ben een beetje gaar. Daarom gewoon een klein verhaaltje uit de losse pols:

Op de boot naar Harlingen
De overtocht met de Koegelwieck duurde nooit zo lang maar ditmaal had ‘ie, wat Peter betrof, dagen mogen duren. Hij zat namelijk naast het allermooiste meisje dat hij ooit had gezien en er was zo een ongelooflijke klik, zo een wonderlijke chemie: het kon niet anders dan liefde zijn. Het was letterlijk alsof de bliksem in was geslagen en hij wist dat zij het ook zo voelde.
Dit is dus liefde op het eerste gezicht, constateerde hij en hij verbaasde zich erover dat het:
a – zo goed voelde en
b – hem overkomen was. Hij had namelijk altijd geroepen dat hij daar niet in geloofde maar moest je hem nu eens zien!

Ze woonde in Maastricht vertelde ze. Peter rekende direct praktisch uit hoeveel reistijd ze wekelijks kwijt zouden zijn. Harlingen lag daar namelijk een behoorlijk eind vandaan.
Dat zien we binnenkort wel, besloot hij. Ik kan verhuizen, zij kan verhuizen – dat zijn uiteindelijk maar details.
De boot arriveerde veel te vlug in Harlingen. ‘Snel zijn we er hè?’ zei ze. Ze klonk wat verdrietig.
‘Waarom ga je niet met me mee naar huis?’ vroeg hij, verbaasd over zichzelf. Zo brutaal was hij anders nooit maar met haar was het vertrouwd. Niets was vreemd of raar.
Ze leek het een heel normale vraag te vinden maar ze kon niet. ‘Ik heb morgenochtend een heel belangrijke afspraak’ vertelde ze.
Peter knikte begrijpend en klapte zijn mobieltje open. ‘Geef even je nummer, dan bel ik je later’.
Hij noteerde haar naam en nummer – ‘Anna, m’n nummer is 06…’ – en omhelsde haar vervolgens innig.
Toen moest ze rennen. Hij bood nog aan om poffertjes te eten maar nee, dat ging ook niet. ‘Ik moet echt de trein halen!’

Hij ging mee naar de trein en omhelsde hij haar. Ze hielden elkaar vast tot aan de deur.
Hij zwaaide haar uit en toen hij naar huis liep was het alsof hij op een grote roze wolk naar huis voortgedreven werd.
‘Dit is liefde!’ jubelde het in zijn hart. ‘Dit is de liefde waar ze het in boeken en films altijd over hebben.’

Toen Peter haar een paar uur later belde bleek het nummer niet te bestaan.

——————–

Arme Peter. Volgende keer moet ik misschien een happy end bedenken. Dit is al met al ook wat zielig. Kon me er op de een of andere manier niet toe zetten, een happy end. Zelfs een pakkende slotzin voor dit stukje kan ik niet bedenken. Het zal misschien te maken hebben met Sushi. Ja, dat zal het zijn.

Het Wankele Geloof

VBron: Pixabayrijdag 17-02
Lief dagboek,
Mijn lieve vriendin M. heeft een geweldige gewoonte: als ze haar man kwaad gemaakt heeft gaat ze het liedje ‘Avond’ van Boudewijn de Groot zingen. Waarom dat liedje ‘Avond’ heet en niet ‘Ik geloof’ is me een volkomen raadsel maar goed, dat terzijde. Goed, vanmiddag was het kennelijk weer zover: toen ik binnenstapte bij vriendin M. was ze juist ‘Ik geloof in jou en mij’ aan het krijsen.
‘Heb je weer wat goed te maken?’ grijnsde ik, een blik werpend op het norse gezicht van man van M. die ongevoelig scheen te zijn voor de zangkwaliteiten van zijn echtgenote.
‘Meestal werkt het’ fluisterde ze. Toen ik wegging glimlachte man van M. nog steeds niet. more »

Die Avond in de Stal

Bron: Pixabay24-12
Alsof er niets aan de hand was zei ze: ‘Heb je trouwens gezien hoe helder die ster schijnt?’ Ze wees omhoog en ik volgde haar blik. ‘Ik heb, werkelijk waar, in mijn hele leven nog nooit zo’n ster gezien’.
‘Ik ook niet’ wilde ik mompelen maar het lukte niet; ik kon geen geluid voortbrengen. Ze keek me aan. ‘Je bent wat van slag geloof ik hè?’ more »

Het Ingezonden Verhaal

Bron: PixabayLief dagboek,
Kortgeleden vertelde een kennis dat hij moeite had met slapen. ‘Ik weet niet wat het is’ klaagde hij. ‘Ik val moeilijk in slaap tegenwoordig en ben om de 2 uur wakker’.
Zijn vrouw zat erbij en leek wat vertoornd. ‘Het is wel eens gebeurd dat hij me midden in de nacht wakker heeft wakker gemaakt’ zei ze knarsetandend. ‘Meestal gaat hij lezen, soms gaat hij naar beneden en hoor ik hem rommelen in de keuken maar hij heeft me echt serieus een paar keer expres wakker gemaakt. Ik hoorde hem luid en duidelijk in m’n oor brullen: ‘Slaap je?’ Als ik ontkennend antwoordde bleek het dat hij gewoon wat wilde babbelen – hij heeft het zelfs wel eens midden in de nacht over de politiek gehad, Godbetert! Nu doe ik dus alsof ik hem niet hoor als hij ‘s nachts wat zegt’.
‘Misschien heb ik last van je gesnurk’ filosofeerde de kennis hardop verder. ‘Je zaagt heel wat bomen om ‘s nachts, hebben ze dat wel eens tegen je gezegd?’
Zijn vrouw haalde haar schouders op en opende de aanval op de toastjes op tafel. more »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: