Archive for the Category » Dagelijkse Dingen «

Een Teken van Moe

20180508_122926_BledZondag 06-05
Lief dagboek,
23.10 uur. Terwijl ik dit schrijf zit ik in een appartement aan Mestni Trg in Ljubljana waar man en ik vanochtend om 08.15 uur aankwamen. Het zonnetje scheen en de lucht was blauw – wat zag de stad er anders uit dan drie maanden geleden toen ik hier voor het eerst kwam en er pakken sneeuw lagen! Het is één groot feest om weer hier te zijn en natuurlijk: om dochter weer te zien. Nu ga ik slapen. Het was een lange dag.

Maandag 07-05
22.40 uur. Vandaag veel gelopen en kasteel bekeken. Het was prachtig weer. Zojuist keken man en ik op de iPad even naar Nederlandse tv en vielen midden in een aflevering van Zwarte Zwanen waarbij voor de zoveelste keer uit de doeken gedaan werd hoe dat nu zit met die pensioenpotten. ‘De Diefstal van de Eeuw’, noemt oom H. het altijd. Het schijnt dat iedereen die tegen het pensioenfonds procedeert gelijk krijgt maar dan wel een geheimhoudingsverklaring moet tekenen en zelf de kosten mag betalen. Het is walgelijk.
‘Waarom pikt iedereen dit?’ vroeg ik me hardop af.
‘Omdat we geestelijk kapot geslagen zijn’ volgens man.

Dinsdag 08-05
O God dagboek. Dit is echt vreselijk. Man en ik kwamen zojuist binnen – we waren naar Bled geweest en hadden daarna overheerlijk Mexicaans met dochter gegeten – en toen we bij ons gebouw aankwamen stond er politie voor de deur. Eenmaal binnen sloeg een enorme stank ons in het gezicht. Het bleek dat onze benedenbuurman al een paar dagen dood in huis lag en nu met die hitte…. (De buurman was trouwens een natuurlijke dood gestorven).

Woensdag 09-05
08.10 uur. We gaan straks de deur uit om te ontbijten bij Slovenska Hisa waar ze heerlijke Latte Macchiato en srcambled eggs hebben. Zelfs IN ons appartement kunnen we de buurman ruiken maar zodra je de deur opendoet en de gang opgaat klappen je longen alweer bijna dicht. Toch tragisch hè dagboek, dat dit soort dingen gebeuren. Hoe kan het dat niemand hem gemist heeft? Wat zijn er toch een eenzame mensen.

22.38 uur. Ik ben verliefd op Ljubljana.

Donderdag 10-05
Deze stad is zo…beschaafd. Dat kennen we in Nederland niet. Hier rijden er geen lawaaiige scooters door de stad heen. Rijden er geen automobilisten met 800 decibel aan muziek in het rond. Is er geen opgefokte sfeer. Geen zwerfaval op straat. Vergeleken met Ljubljana is heel Nederland doorgedraaid en doorgesnoven.

Vrijdag 11-05
Zit nu in de bus op weg naar Triëst. ‘Wat een geschiedenis heeft Italië toch hè’ zei ik tegen man. ‘De Romeinen waren tenslotte ook al druk bezig met een groot Romeins Rijk te stichten’.

Dat heb ik inderdaad al vaak gedacht dagboek. Onze Grote Leiders zijn voornamelijk Grote Egotrippers.

Zondag 13-05
07.50 uur. Net wakker. Het is Moederdag en ik kan moe niet bellen. Niet verwennen. Niet knuffelen. Alleen maar in gedachten honderdmiljoen dingen tegen haar zeggen waarvan ik hoop dat ze me hoort.

23.00 uur. Toch een fijne Moederdag gehad. Dat moest van moe maar ook van mezelf.

Maandag 14-05
Naar Škofja Loka toe, prachtig stadje. Jammer dat het wat regende.

Woensdag 15-05
10.20 uur. Gisteren zijn we teruggekomen en ik moest vandaag echt afkicken. Ik wil ontbijten bij Slovenska Hisa, ik wil over de gezellige Cankarjevo nabrežje lopen, ik wil…eigenlijk wil ik misschien daar wel wonen. Ik ga dit toch eens met man bespreken. Tuurlijk ga ik Harlingen missen maar in Ljubljana waait het toch echt stukken minder.

Donderdag 16-05
Pa heeft – en dit weet ik zeker – een teken van moe gehad. Dat gebeurde tijdens het koken. Hij zette een groot, glazen deksel op de pan om zijn hapje warm te laten worden, liep weg en opeens hoorde hij een enorme knal.
‘Het deksel was in duizend stukjes ontploft’ zei hij verbijsterd.
Het deksel ken ik dagboek. Het is een dik, zwaar deksel en dat knalt echt niet zomaar uit elkaar. Ik weet het dus heel zeker: het was een teken van moe. Eindelijk.

Twee Glaasjes Wijn

Zaterdag 10-03
Lief dagboek, terwijl ik dit opschrijf ben ik in Rotterdam en het hele huis ademt moe uit. Aan elk kopje, schoteltje, lepeltje of vorkje kleven duizenden herinneringen en hier zijn, in het huis van moe, brengt me regelmatig terug naar een periode die voorgoed voorbij is. We hebben tijden in dit huis gekend waarbij broer aan het neuriën was terwijl hij de houtskooltjes in de barbecue aanstak, dochter om hem heen danste, pa met echtgenoot aan het genieten was van een ijskoud pilsje en moe uit volle borst galmde, blij dat ze haar kleine gezinnetje om zich heen had. Dochter wordt dit jaar 21 en zit in het buitenland en moe en broer kijken nu vanuit grote hoogte op ons neer. Hopelijk hebben ze het goed samen.

Dinsdag 13-03
Nog steeds in Rotterdam dagboek, er kwam wat familie langs en we kregen het – hoe kan het ook anders – al vlug over politiek. We hadden het over het salaris-dat-niet-doorgaat van de ING-topman Ralph Hamers en over de stilte rondom Pechtholt.
‘We horen zo weinig van Pechtholt de laatste tijd’ zei tante G.
‘Die man doet er niet meer toe’, bromde oom E. ‘Z’n rol is uitgespeeld. Hij aast op het pluche in Brussel en dan zien we hem hier nooit meer terug, let maar op. Weten jullie trouwens wat het verschil is tussen de EU-club en het hof van Lodewijk de 14de?’
Oom E. wachtte ons antwoord niet af. ‘Er is geen verschil. Het is een grote dictatoriale roofzuchtige narcistenclub. Er is werkelijk geen corrupter zooitje als de hele EU’.
‘Inderdaad’ knikte oom P. ‘Niemand durft het zo te benoemen maar het Vierde Rijk is ondertussen allang een feit. Gelukkig hebben ze van diverse narcistenclubs uit het verleden geleerd dat het volk brood en spelen nodig heeft, dat voorkomt heel wat trammelant. Vanavond voetbal trouwens’.

Woensdag 14-03
Vriendin G. belde. Ze was erg ontdaan door een telefoontje dat ze had gevoerd met haar ex-echtgenoot. ‘Ik vertelde hem hoe ik leed. Hoe leeg mijn leven zonder hem is en hoe moeilijk ik het vind zonder hem. Hoe ik hem mis. Ik vertelde hem dat hij álles had mogen doen als hij maar bij me was gebleven’ snikte ze. ‘Toen zei hij, en hij klonk echt heel gemeen: ‘De leegste mensen zijn het volst van zichzelf’. Is dat niet verschrikkelijk?’
Arme G. Arme ex van G.

Donderdag 15-03
Het klinkt misschien gek dagboek, maar in het huis te zijn waar moe 30 jaar gewoond heeft voelt ook wel weer heel fijn.

21.10 uur. Ik blijf me verbazen over de vrolijke boodschappen van moe. Nee, dat zeg ik verkeerd: ik blijf me verbazen over moe en er zijn zoveel dingen die ik nog even had willen vragen. Zoals: ‘Waarom heb je die advertentie op tafel neergelegd?’ Dat klinkt vaag, ik zal het even verduidelijken: zojuist was ik een stapel papieren die op de eettafel ligt wat aan het ordenen en onderaan lag een overlijdensadvertentie uit 1999. Moe had het cursieve gedeelte bovenaan vet onderstreept.
Er stond:

‘Niemand hoeft om mij te treuren
Het moest toch een keer gebeuren
Mocht je eens verdrietig zijn
Drink op mij een glaasje wijn!’

Dat had ik dus willen vragen: ‘Moe, WAAROM heb je die advertentie op tafel gelegd? En wanneer heb je dat gedaan?’ Aan de andere kant: is de boodschap die moe heeft willen afgeven niet vele malen belangrijker dan het hoe en waarom? Daarom: proost allerliefste mam. Dat glaasje wijn zal me beslist smaken. Misschien neem ik zelfs twee glaasjes wijn. Op de een of andere manier denk ik dat me dat geen moeite zal kosten.

De Lichtpuntjes

ljubljana02Donderdag 15-02
Lief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf zit ik in een appartement aan de Trubarjeva Cesta in Ljubljana (Slovenië) en heb net een kopje Rooibosthee gezet, meegenomen van huis. Volgens de beschrijving op de site lag het appartement in een ‘artistieke wijk’ en met heel veel verbeelding is deze wijk inderdaad zo te noemen, als je tenminste bouwvallige en haveloze gebouwen vol fantasieloze graffiti onder de noemer ‘artistiek’ zou willen scharen maar het appartement is echter prima en de ligging is perfect dus mij hoor je niet mopperen. Dochter moet een half jaar in Ljubljana studeren en ik wilde haar even netjes afleveren en zo belandt een mens dus van het een in het ander want, dagboek, het is morgen drie weken geleden dat ik mijn allerliefste moe voor het laatst gesproken heb. Al drie weken heb ik niet met moe kunnen praten hoewel dat natuurlijk niet helemaal waar is. In mijn hoofd praten we meer dan ooit met elkaar en ook hier, in Ljubljana, is moe sterk aanwezig. Het is zelfs gebeurd dat we – dochter en ik – een tearoom in wilden duiken en ik moe weifelend hoorde zeggen: ‘Ik weet het niet – het ziet er niet zo gezellig uit’. Ik ken moe’s smaak zo goed: ik weet precies wat ze wel of niet leuk zou vinden. Natuurlijk gingen we niet naar de tearoom. ‘Waarom niet?’ wilde dochter weten terwijl we doorliepen.
‘Omdat oma deze tent niet zo gezellig vindt’ antwoordde ik, dochters blik ontwijkend.

*****

21.08 uur. Wat heb ik geleerd over Slovenië en Ljubljana:
De mensen zijn bijzonder vriendelijk.
De sfeer in de stad is heel gemoedelijk.
Er ligt veel sneeuw en het is behoorlijk koud.
Ondanks de kou zit iedereen op (verwarmde) terrasjes.
Het waait nauwelijks wat ook wel eens fijn is. In Harns waait het bijna altijd heb ik het idee.

*****

Ik heb ook iets anders geleerd dagboek, niet over Slovenië maar over de Nederlandse politiek: er is niks, maar dan ook helemaal niks mis mee als je als minister gewoon wat aan het liegen bent. Dat wordt door politiek Den Haag heel normaal gevonden, sterker nog: een minister die liegt wordt met hand en tand verdedigd en er wordt nog net niet beledigd door het pluche geroepen: ‘Laat ons met rust – we liegen allemaal, dat hoort er nou eenmaal bij’. Ik heb het nu natuurlijk over Halbe Zijlstra die jarenlang blijkt te hebben gelogen over een ontmoeting met Poetin. Wat een treurigheid. Gelukkig dat ik geen greintje vertrouwen heb in kabinet Rutte, anders had ik dat na dit zoveelste dieptepunt definitief opgezegd.

*****

00.43 uur. Ik had nog wat meer willen schrijven dagboek, maar ik wierp net een blik op de klok en hoorde moe zeggen: ‘Je hebt een lange dag achter de rug kind, het lijkt me beter als je gaat slapen. Je hoeft niets meer te schrijven – naar bed jij’.
Dat laatste klonk beslist wat ferm. En nou komt het gekke: vroeger zou ik niet naar haar geluisterd hebben maar tegenwoordig… het is alsof moe meer macht over me heeft dan ooit tevoren. Zou er dan toch echt iets zijn tussen hemel en aarde?

*****

Vrijdag 23-02
Lief dagboek,
Gisteren ben ik teruggekomen uit Slovenië en ik wil er eigenlijk direct weer heen. Het was heerlijk om even weg te zijn, weg te zijn van alle verdriet. Natuurlijk overviel me ook daar vaak het verdriet om moe maar omdat het zo’n andere omgeving was voelde het soms allemaal…niet echt. Ja, zo voelde het. Alsof het misschien toch niet echt was. Het is misschien een beetje raar dagboek, maar ik heb moe gewoon gemaild vanuit Slovenië. Ik heb haar foto’s gestuurd en verteld hoe dochter en ik het daar hadden en soms voelde dat dan even zoals het altijd voelde – gewoon normaal. En fijn.

Wat ik af en toe een moeilijke gedachte vind dagboek, is dat ik moe nooit ECHT oud zal zien worden. Natuurlijk: moe was 82 en dat is niet piepjong, dat weet ik ook wel. Maar moe was in het bezit van een paar wonderbaarlijke genen waardoor ze soms wel 20 jaar jonger geschat werd en ze liep nog altijd op hoge hakken, hoe dan ook. De gedachte aan makkelijke platte wandelschoenen vervulde haar met grote afschuw. Een paar dagen geleden gingen vriendin L. (die ook gekomen is) en ik een dagje naar Triëst – dat is vanuit Ljubljana maar anderhalf uur met de bus – en zag ik bij mijn vertrek uit restaurant Caffè degli Specchi op het Piazza Unita (zoooo mooi) een oude dame zitten. Ze had spierwit haar. ‘Zo zal ik moe nooit kennen, met dat witte haar’ schoot het door mijn hoofd. Ik kon mijn blik op de een of andere manier niet van haar losmaken dagboek. Toen ik haar handen zag schoot ik vol – haar handen leken op de handen van moe. ‘Mag ik uw handen even vasthouden?’ wilde ik vragen. ‘We hoeven niet te praten – ik wil alleen maar even, heel even, uw handen vasthouden’ maar terwijl mijn ogen zich vulden met tranen pakte ik vlug mijn spullen en liep weg, richting vriendin L., die op me stond te wachten en niet begreep wat ik daar nou eigenlijk aan het doen was.
Bij het weglopen probeerde ik me te bedenken wat moe tegen me gezegd zou hebben als ze me op dat moment gezien zou hebben maar ik hoorde niets. Meestal hoor ik haar wel maar dit keer was het stil. Was het omdat ze verbijsterd was dagboek? Vond ze het te zot voor woorden dat ik ontroerd was door de handen van een wildvreemde oude dame? Ik weet het niet en ik zal het nooit weten.

*****

Wat heb ik nog meer geleerd over Ljubljana:
De mensen daar zijn NOG vriendelijker dan ik vorige week dacht.
Ze zijn dol op zoetigheid en er zijn heel veel (mooie) tearooms met het heerlijkste gebak.
Ondanks de sneeuw rijden de treinen en bussen op tijd.

*****

Vooral dat laatste bevreemdde me het meest natuurlijk dagboek, dat snap je. Toen ik gistermiddag op Schiphol landde en met de trein een stuk richting Hoge Noorden wilde werd ik dan ook overvallen door een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Het treintje richting Hoorn zat namelijk ZO vol dat ik er niet meer bij kon maar gelukkig lukte het me om me met veel geweld in de trein die daarna kwam te persen. Direct daarop werd er door perronmedewerkers hysterisch gekrijst: ‘No more boarding – no more boarding!’ en je ZAG aan de gezichten van alle buitenlandse toeristen die beteuterd het nakijken hadden dat ze zich afvroegen in wat voor derde wereldland ze in Godsnaam terecht waren gekomen.

Hoe dan ook dagboek: ik ben weer thuis. Ik heb dochter keurig afgeleverd in het land waar ze voor haar studie zes maanden heen moest, ik ben een ervaring rijker en ik heb ontdekt dat, waar je ook heengaat, je je verdriet niet kunt ontlopen. Dat zijn dus eigenlijk twee ervaringen. Misschien moet ik de tweede ervaring dan ook maar als pluspunt meetellen.

21.43 uur. Mijn oog viel zojuist op het adressenboekje van moe dat hier op mijn bureau ligt. ‘Als je ze maar wilt zien zijn er overal lichtpuntjes!’ zag ik in het krullerige vrolijke handschrift van moe. ‘Overal’ had ze onderstreept. En nu voel ik me opeens toch weer een beetje blijer worden dagboek. Want als dat niet even een persoonlijk berichtje is van moe dan weet ik het niet meer.

De Keerzijde van Liefde

Mijn moeder. Het meisje van 82.

Lief dagboek,
De laatste keer dat ik in je schreef vertelde ik over moe. Ik vertelde dat moe bij ons in huis was om aan te sterken zodat ze fit genoeg zou zijn om aan haar behandelingen te beginnen. Het heeft niet zo mogen zijn. Mijn allerliefste moe is op 26 januari naar haar zoon, mijn broer, toegegaan en pa en ik kijken elkaar regelmatig in opperste ontzetting aan: ‘Is dit allemaal echt??’ lezen we in elkaars ogen. ‘Is dit echt en als het zo is: hoe moet dat nou zonder moe?’

Ik weet het niet dagboek. Ik weet het werkelijk niet. Het is allemaal zo snel gegaan: moe kwam hierheen op zaterdag 30 december om gezellig aan de champagne en appelflappen te gaan (‘die maak je altijd zo lekker kindje!’) en precies 5 weken later, op zaterdag 3 februari, namen we definitief afscheid van haar. Al met al zit er tussen nu en de laatste keer dat ik in mijn dagboek schreef een wereld van verschil, een wereld van verdriet en een wereld van leegte maar omdat ik weet dat mijn moeder beslist niet zou willen dat ik dag en nacht verdrietig ben (‘kindje, weet je nou NOG niet dat dit bij het leven hoort?? Hee…. dan heb ik bij je opvoeding toch verzuimd iets te vertellen’) glimlach ik dagboek. Ik glimlach, hoor haar stem regelmatig en voél dat ze om me heen is. Het is niet voor niets dat we op het lint van ons rouwboeket lieten zetten: ‘Waar je ook bent, de liefde blijft’ en dat is natuurlijk ook zo. De liefde tussen moe en mij is zo groot, daar komt niets tussen. Zelfs de dood niet.

Ik heb trouwens de afgelopen weken ook een immense bewondering gekregen voor de mensen die in de thuiszorg werken dagboek. Wat is het grandioos, het werk dat ze verrichten en vooral: de liefde, de warmte en de menselijkheid die de medewerkers uitstralen. Dank, medewerkers van Thuiszorg Het Friese Land. Ik hoop dat er een dag komt dat jullie salaris verdrievoudigd wordt – jullie verdienen het.

19.39 uur. Ik zit aan de smoothie met blauwe bessen, komkommer, rucola en avocado. (‘Goed zo kindje, denk om je gezondheid’). Normaal gesproken zou ik nu vast wat geschreven hebben over de massahysterie rondom Renate van der Gijp. Ik zou misschien geschreven hebben dat we met z’n allen de weg kwijt zijn en dat tegenwoordig satire ook al niet meer mag. Dat de tenen steeds langer en gevoeliger worden. Wat benauwend allemaal. Nadat ik dat geschreven had zou ik een kopje thee inschenken en moe even bellen – we belden elkaar bijna elke dag en het gevoel dat ik dat nu niet meer kan is onbeschrijfelijk.

Ik kom er heus wel dagboek, dat weet ik zeker. Dat moet, dat ben ik ook aan moe verplicht. Toch ben ik regelmatig wat aan het mijmeren en ik betrap mezelf erop dat mijn gedachten vaak afdwalen. Zojuist dacht ik na over de afgelopen weken. Ik dacht na over mijn altijd vrolijke en opgewekte moe en terwijl ik voor me uitstaarde realiseerde ik me somber: de keerzijde van Liefde is Verdriet. En terwijl deze naargeestige gedachte als een zware deken op mijn schouders rustte zag ik moe naar me kijken. Ze glimlachte haar stralende lach. ‘Liefde is sterker dan de dood weet je nog? Dat schreef je hierboven immers net zelf’.

Ze aaide over mijn hoofd en ik voelde weer dat moe heel dicht bij me was. Opeens wist ik: de keerzijde van Liefde is geen Verdriet. De keerzijde van Liefde is Liefde. Niets meer en niets minder. Dank je wel mam. Voor alles.


*****

 
*****

De Snul

Mijn allerliefste moeder

Mijn allerliefste moeder

Zaterdag 13-01
Lief dagboek,
Het zal aan mij liggen maar toch kunnen sommige uitspraken me een beetje bezighouden. Zo heeft onze burgervader kortgeleden gezegd dat hij ‘blij is dat bepaalde ‘onfatsoenlijke’ politieke partijen niet meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Harlingen’.
Serieus? Is dat werkelijk een uitspraak van een burgemeester die pretendeert boven de partijen te staan? Is DIT nou werkelijk iemand die zich democraat noemt terwijl hij met dit soort uitspraken een groot deel van de Harlinger bevolking uitsluit? Goh. Interessant. De politieke correctheid viert kennelijk ook in Harlingen hoogtij.

13.30 uur. Pa en ik gaan richting MCL. Moe ligt nog steeds op afdeling K – vandaag al precies twee weken. De eerste maand van het nieuwe jaar is al bijna op de helft en we hebben hem tot nu toe alleen maar in het MCL doorgebracht. Wonderlijk, de ‘verrassingen’ die het leven soms voor je in petto heeft.

Maandag 15-01
Gek hè dagboek: er wordt momenteel moord en brand geschreeuwd door werkgevers vanwege tekort aan personeel terwijl 1.2 miljoen mensen werkzoekenden zijn. Mind you: tijdens crisis hebben dezelfde werkgevers hun personeel op een meer dan schandalige manier eruit geschopt (en onder dit personeel bevonden zich, hoe triest, veel ouderen die uiteindelijk in de bijstand beland zijn). Nu is het huilie huilie omdat er zogenaamde geen goed personeel in Nederland te vinden is en liggen ze op de knietjes om mensen van buiten te halen. Dit alles uiteraard tegen zeer lage beloning. Dank u wel Grote Leiders. Ook namens die 1.2 werkzoekenden. Geloof me,  jullie hebben inmiddels geschiedenis geschreven. Het hoofdstuk heet: ‘Hoe we lachend en reutelend 1.2 miljoen mensen in de stront lieten zakken’.

Dinsdag 16-01
Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen op bezoek bij moe die de komende tijd bij ons logeert om te revalideren. ‘Ik heb het niet zo op ziekenhuizen’ rilde oom H. ‘Ik herinner me nog dat er, in de tijd dat mijn vrouw in het ziekenhuis lag, een Snul rondliep die dacht dat we achterlijk waren. De Snul drukte ons constant op het hart vooral geen hoop te hebben. Wat zal de Snul teleurgesteld geweest zijn toen mijn vrouw nog jaren doorleefde’.

‘Snul?’ vroeg buuf Annie. Ze keek wat verdwaasd.
‘Snul ja’ knikte oom H. ‘Een Snul is een levend wezen dat denkt dat je achterlijk, zwakzinnig en hersenloos bent als je nog een beetje hoop koestert. Een Snul heeft er plezier in je te vertellen dat hoop hebben zinloos is. Het is onduidelijk of de Snul een man of een vrouw is – onze Snul had in elk geval een lange donkere paardenstaart, haar op de vingers, een snor en…’

Hij ratelde nog even verder, oom H., maar ik luisterde niet meer. Ik keek naar moe. Ze lag met haar hoofd op het kussen en haar ogen waren dicht maar ze glimlachte.

Woensdag 17-01
Kleding naar de Kledingbus in Kimswerd gebracht. De afgelopen zondag zag ik een documentaire over Armoede in Friesland en leerde ik over deze Kledingbus. Geweldig initiatief.

Donderdag 18-01
Zojuist even bij moe om het hoekje gekeken. Ze heeft haar flesje astronautenvoeding op en ik bracht haar een kopje thee. Ik wil weer met je aan de Cava moe! Ik wil weer met je over de Voorstraat lopen en bij Anna Casparii zitten. Ik wil weer lachen met je omdat je dacht dat je een leuke sjaal om had die in werkelijkheid een tafelloper bleek te zijn. Ik weet het: op dit moment ben je nog erg ziek en we zijn er nog lang niet. Of we er ooit komen weet ik niet en dat is ook niet belangrijk; we hebben elkaar vandaag nog. We hebben elkaar Nu. Meer dan Nu is er niet. Straks zien we wel verder – Nu hebben we te pakken. En Nu is, zeggen ze, waar het in Het Leven uiteindelijk allemaal om draait. Toch?

Verpleegafdeling K en de Gewone Dagen

Kerstmis 2017

Kerstmis 2017

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje, dat klopt. Dat komt omdat ik een paar krankzinnige weken achter de rug heb die eigenlijk met kerstmis al begonnen. Met de kerst waren ouders hier en was moeder niet zo lekker maar de dag voor Oud & Nieuw vertrouwde ik het niet en sleepte haar mee naar de spoedeisende hulp in Leeuwarden. Daar hebben ze haar direct gehouden en… enfin, hier een paar fragmenten van de afgelopen tijd:

Zondag 31-12
21.15 uur. Dit is de krankzinnigste oudejaarsavond van mijn hele leven. Moe ligt nog steeds in het ziekenhuis en we gaan er straks weer heen. Ze heeft een hele kamer voor zichzelf, dat is wel prettig, en ik neem een paar appelflappen mee en een fles champagne. Pa houdt niet zo van champagne, man moet rijden en zal ook wel niet veel drinken, moe ligt aan infuus en zal ook niet aan de champagne gaan dus het zal op mij aankomen. Moet lukken.

01.35 uur. Net thuis. Ik ga nu naar bed en over een paar uurtjes beginnen we aan de eerste dag van het nieuwe jaar. Het idee dat m’n lieve mama nu in het MCL ligt is aan de ene kant een hele geruststelling maar aan de andere kant is het natuurlijk verschrikkelijk.

Donderdag 03-01
Ons leven staat helemaal op z’n kop en alles lijkt momenteel even onwerkelijk. Onze dagen zien er op dit moment als volgt uit: pa en ik gaan tegen 14.00 uur naar het ziekenhuis en daar blijven we dan de hele dag. Ja, we eten daar ook warm en dat is wel even doorbijten want echt, ik heb betere keukens meegemaakt. Goeie God.
Toch is het niet allemaal kommer en kwel in het restaurant van het MCL. Zo hoorde ik vandaag een zoon tegen zijn moeder zeggen: ‘Pa heeft me beloofd zo snel mogelijk werk te maken van een gehoorapparaat, dat is de deal’.
Desbetreffende pa keek verstoord op. ‘Wat zeg je nou?? Pa is debiel??’

Maandag 08-01
We hebben een verschrikkelijk weekend achter de rug waarin het heel erg slecht met moe ging maar het lijkt nu een heel klein beetje beter te gaan. Ik durf beslist nog niet uit volle borst te juichen maar heel zachtjes jubelt er toch wel iets van binnen. Wat heb ik een bewondering voor alle mensen die zo hun best voor moeder doen! Verpleegafdeling K en artsen van het MCL: dank jullie wel voor jullie goede zorgen! Lieve Marijke en Andre en al die anderen wiens naam ik niet ken: ik ben jullie stuk voor stuk intens dankbaar voor jullie niet aflatende zorg, toewijding en inzet. Het is grandioos wat jullie doen, werkelijk.

Er was trouwens weer een grote aardbeving in Groningen. De Groningers zouden massaal geen belasting meer moeten betalen. Misschien dat Den Haag dan eindelijk eens naar ze omkijkt.

Dinsdag 09-1
Door alle commotie van de afgelopen tijd zou ik bijna vergeten dat er nog een wereld buiten het MCL om is waarin van alles gebeurt. Zoals het vertrek van ons aller Camiel Eurlings bij het IOC. Camiel, de man die ooit op een uiterst pijnlijke manier zijn steun voor toenmalig partijleider Maxime Verhagen uitschreeuwde en vervolgens nog salueerde ook, had zich niet alleen schuldig gemaakt aan ‘lichte mishandeling’ maar vertoonde vervolgens ook nog eens het gedrag van de gemiddelde politicus: veel draaien en kronkelen om in Godsnaam maar op het pluche te mogen blijven zitten. We waren de afgelopen weken dan ook getuige van een uitermate beschamende vertoning.

Woensdag 10-01
Vandaag was m’n lieve mama heel erg moe. Pa en ik verlieten dan ook een beetje terneergeslagen het ziekenhuis.

Donderdag 11-01
De man van vriendin M. heeft een schilderij gemaakt. Het is een vierkant doek en bestaat uit twee vlakken: het onderste vlak is geel en het bovenste vlak is oranje.
‘Het heet: ‘Zonsondergang in de Sahara’ vertelde hij vol trots.
‘Erg interessant’ knikte ik afwezig. Ik was er met m’n gedachten niet bij dagboek. Ik had willen lachen en grapjes willen maken. Ik had de kleine Sam en Katinka willen knuffelen. Ik had huppelend naar huis willen gaan om gestoomde bloemkool met zalm te eten. Maar mijn hoofd was bij moe in het MCL, mijn hart was zwaar en op de een of andere manier zat er constant een brok in mijn keel.
‘Kom eens hier’ zei vriendin M. toen ze m’n gezicht zag. Ze sloeg een arm om me heen. ‘Het komt heus wel goed met je moeder’. Sam legde een kleverig handje op m’n knie, Katinka gooide haar bordje eten op de grond en de man van M. keek verguld naar zijn ‘Zonsondergang in de Sahara’.

Het leek allemaal zo’n gewoon tafereeltje dagboek. Maar dat is het niet. Niks is gewoon op dit moment. Pas als moe wat beter is, is het leven weer ‘gewoon’. Eén ding heb ik wel geleerd van deze situatie: de mooiste dagen zijn de gewoonste dagen. En zo zit er zelfs aan deze inktzwarte periode toch weer een positief kantje.

Een mooi nieuw jaar

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Lief dagboek,
Ik dacht dat het woensdag was maar het blijkt alweer donderdag te zijn en dat kan helemaal niet want ik moet nog duizend-en-een dingen doen en in mijn dagboek schrijven staat eigenlijk niet bovenaan mijn lijstje. Wat staat er dan wel bovenaan mijn lijstje? Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Laat me beginnen met het verhaal van de man van vriendin M. Hij heeft het op zijn verjaardag (1ste kerstdag) gepresteerd om ZO dronken te worden dat hij naar de wc ging en in zijn dronkenschap op de vloer overgaf. Omdat hij wel doorhad dat dat schoongemaakt moest worden pakte hij toen het GASTENDOEKJE, veegde de vloer schoon en hing het gastendoekje doodleuk weer op aan het haakje. Vervolgens strompelde hij naar de eettafel. Toen zijn schoonmoeder – de moeder van vriendin M. – tien minuten later naar dezelfde wc ging was er al gauw tot ver op de bovenwindse eilanden een ijselijke schreeuw te horen.
‘Mijn moeder droogde haar handen af met dat doekje’ vertelde M. somber.
M. kon er niet om lachen maar ik heb gebruld.

**
Kerstmis hebben we inmiddels achter de rug. Ik had geen twaalfgangendiner zoals dat volgens de commercie zou moeten maar de eerste dag gewoon een rollade van de Poiesz (die vind ik altijd erg lekker) en op dag twee Boeuf Bourguignon.
We hebben trouwens de kerstrede van onze koning gemist maar enkele regels heb ik wel meegekregen. Het meest dat er gezegd werd ben ik gelukkig weer kwijt maar de ijzersterke oneliner die onze vorst met droge ogen uitsprak zal ik nooit meer vergeten, al word ik 100: ‘Twitter maakt het debat bitter‘. God o god.

**
Oom H. heeft een goed voornemen gemaakt voor het nieuwe jaar: ‘Ik ga me minder opwinden over dat zootje dat op het pluche zit’. Zelfs bij de gedachte aan ‘dat zootje’ liep hij al rood aan. Buuf Annie aaide hem over zijn hoofd. ‘Je moet eens wat leren te relativeren lieverd’ glimlachte ze waarop oom H. brulde: ‘Leren relativeren? IK???? Als er één kan relativeren ben IK het wel’.

Juist ja.

**
Vriendin G. was trouwens verdrietig. Ze had zo gehoopt dat ze kerst met haar aanstaande ex mocht vieren maar het leek hem beter van niet. Ze gooide de kinderen in de strijd door te zeggen ‘dat hij hun harten brak als ze kerst niet samen vierden’ waarop hij kwaad werd.
‘Waar HEB je het over mens? De eerste kerstdag zijn ze bij jou en de tweede bij mij – laat de kinderen er alsjeblieft buiten’.
G. was het er niet mee eens en heeft hem de héle eerste kerstdag bestookt met appjes vol verwijten – meer dan 60 in totaal.
‘Ik snap het niet’ zei ik toen ze me ‘s avonds laat belde. ‘Heb je dan werkelijk geen greintje zelfrespect en waardigheid meer over?’
‘Ik hou nog steeds van hem’ snikte ze.

Tja. De mens zit vernuftig in elkaar maar emoties zijn toch wel onze grootste valkuil, dat blijkt maar weer.

**
Nog een paar daagjes en dan zitten we weer in het nieuwe jaar. Opeens zitten we dan in 2018. Weet je nog dagboek, wat een toestand het was toen we het millennium indoken? We gingen van 1999 naar 2000 en de hele wereld was toch een beetje in rep en roer – zo’n millennium maak je ten slotte niet zo vaak mee. Achteraf viel het mee en sloeg er geen enkele computer op tilt maar spannend was het wel. Eigenlijk is elk nieuw jaar weer een beetje spannend – je krijgt een schrift vol lege blaadjes in handen gedrukt en een deel van die lege vellen mag je zelf beschrijven maar een ander deel wordt door het leven voor je geschreven.

Ik hoop dat u aan het eind van 2018 een schrift vol mooie en dierbare herinneringen mag hebben beste lezer. Een schrift dat de moeite waard zal zijn om zo af en toe op te pakken om er doorheen te bladeren. Wat het nieuwe jaar mag brengen weten we niet maar we gaan er gewoon weer wat van proberen te maken. Als we met z’n allen wat liever zijn voor elkaar lukt het vast!

Die saaie, saaie Roger

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 01-12
Lief dagboek,
In het kader van ‘Laat me eens wat aan mijn conditie doen’ heb ik vanochtend een proefles yoga genomen bij Feelzz Yoga. Nu zit ik achter de computer en ben stram en stijf. Het is treurig gesteld met mijn conditie, dat is overduidelijk. Volgende week kom ik weer Daantje! Kunnen we dan meteen beginnen met de meditatie en de ingewikkelde oefeningen overslaan?!!?

Zondag 03-12
Had vandaag leuk gesprek met vriend P., de filosoof. ‘Ik kijk nooit naar het nieuws op tv’ vertelde hij. ‘Als er iéts onder de categorie ‘Nepnieuws’ valt is het wel het nieuws dat we voorgeschoteld krijgen via de reguliere media. Het pluche is overduidelijk doodsbang dat we zelf een mening vormen. ‘Kijk uit voor nepnieuws’ wauwelen ze doorlopend’. Nou, om mij hoeven ze zich geen zorgen te maken – mijn tv staat uit’. P. grinnikte.
Het grappige is: de man van vriendin M. roept precies hetzelfde: ‘De media is in handen van de politiek en de politiek bepaalt HOE we moeten denken’. Iets soortgelijks zei hij overigens ook van het onderwijs: ‘De jeugd wordt op school massaal gehersenspoeld’.

Hoe het allemaal zit weet ik niet dagboek, maar ondertussen begin ik steeds vaker het gevoel te krijgen dat George Orwell zijn tijd ver vooruit was met zijn denkbeelden. Er komt misschien inderdaad ooit een dag dat we moeten uitkijken met wat we dénken.

Maandag 04-12
Toen ik vanmiddag weg wilde rijden bij de Plus heb ik bijna vijf – ja, VIJF – minuten in een lange rij gewacht omdat er iemand weigerde rechtsaf te slaan, zoals dat tegenwoordig moet. Hij moest en zou linksaf slaan. Dat iedereen achter hem begon te toeteren deerde hem niet. Knap. De nieuwe maatregel – verplicht rechtsaf slaan – is geen succes. Hier zou de gemeente goud geld aan kunnen verdienen volgens mij.

Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen ‘s avonds even langs. ‘Je bent afgevallen’ zag ik toen ik buuf Annie bekeek.
‘Ik doe Sonja Bakker’ glunderde Annie. ‘Ik ben al drie kilo kwijt’.
‘Sonja Bakker’? Oom H. keek wat verwilderd. Toen, alsof hij het opeens weer wist, mompelde hij: ‘Ach ja – is dat niet dat mokkeltje dat voor Unilever dat receptenboekje in elkaar flanste?’

Dinsdag 05-12
Over sommige dingen kan ik me echt wat opwinden dagboek. Neem nu het gedoe met die energie: we gaan méér betalen omdat we minder gebruiken. Dat we meer gaan betalen is te danken aan een forse belastingverhoging . We moeten ‘duurzaam’ worden en om duurzaam te worden moet er tenslotte weer heel wat geld naar binnen geharkt worden.
Wat me opvalt dagboek: de kabinetten onder De Lachende Leider alias Rutte ontpoppen zich steeds meer als bedrijven die streven naar winstmaximalisatie. ‘We knijpen de burger uit!’ lijkt het adagium van Het Pluche te zijn en wie profiteren van al dat geknijp? De grote bedrijven en z’n aandeelhouders. Beslist niet De Uitgeknepen Burger. Goede titel voor een boek overigens.

Woensdag 06-12
Dagje op bezoek bij ouders – had grote pan pindasoep meegenomen. Was gezellig dagje. Ouders willen al heel lang in Harlingen komen wonen maar in de vrije sector is hier helemaal niks te huur en ouders vallen (net als veel anderen in dit Aardse Paradijs) tussen wal en schip voor wat betreft huren via De Bouwvereniging. Burgemeester, als u dit leest, kunt u misschien iets doen? Moeder is een oud-Harlingse en wil zo graag terug naar haar stadje!

Wilde vandaag Halloumi (grillkaas gemaakt van een mengsel van schapen- en geitenkaas) eten met geroosterde bloemkool. Was bang dat het moeilijk zou zijn om in Harns Halloumi te vinden maar nee: Jumbo had het in huis! Geweldig!

Ben tegenwoordig trouwens ook trouw aan de kefir dagboek. Vérse kefir die ik zelf maak. In het begin vond ik het wat eng maar het bevalt heel goed. Kefir zit boordevol probiotica en schijnt enorm gezond te zijn. Het smaakt een beetje yoghurt-karnemelk-achtig. Ja, ik geef toe, dat is niet erg aanlokkelijk (en dat druk ik nog zeer subtiel uit) maar ik begin te wennen aan de smaak.

Donderdag 07-12
10.51 uur. Ik kreeg net een telefoontje uit India, was erg leuk en ging zo:
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ zei ene Roger.
Nu is het zo dagboek, dat ik regelmatig dit soort telefoontjes krijg. Meestal hang ik op maar soms blijf ik aan de lijn, zoals vanochtend.
‘Grandfather?’ zei ik op gesmoorde toon. ‘Grandfather, is that you?’
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ herhaalde Roger braaf en aanzienlijk luider.
‘Grandfather?’ snikte ik. ‘Grandfather? Is that you? I don’t hear you so well’.
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ brulde Roger nu.
‘Grandfather!!!!!’ juichte ik. ‘It is so nice to hear you! How are you doing?’
Er viel een stilte.
‘Okayyy’ zei Roger langgerekt en hing op.
Jammer dat Roger ophing. Ik begon er juist zo’n lol in te krijgen. Sommige mensen zijn echt een beetje saai.

Het Totale Zen

Zaterdag 18-11
Lief dagboek,
17.05 uur. Ga zo naar Amsterdam, naar vriendin L. Morgen naar Málaga. Het stormt en waait als een gek. Maak me grote zorgen. Kan ik wel een vliegtuig in met deze storm?

Zondag 19-11
09.15 uur. Zit hoog in de lucht in het vliegtuig en de zon schijnt naar binnen! Hoe het ging dagboek, het opstijgen? Hmm. Tja, wat zal ik zeggen. Op benen die aanvoelden als zachtgekookte spaghetti strompelde ik het vliegtuig in en probeerde mijn verstand uit te schakelen. Bij de start zat ik bleek en hologig naast vriendin L.
‘Gaat het?’ vroeg vriendin L. monter (zelf heeft ze totaal geen vliegangst).
‘Ja’ piepte ik kleintjes. Vriendin L. pakte mijn kletsnatte hand met de bedoeling er een opbeurend kneepje in te geven. Nu liet ze hem echter direct los. ‘Gatver’ mompelde ze terwijl ze haar hand afveegde. ‘Kan je je nou nooit eens als een normaal mens gedragen?’

10.15 uur. We gaan landen. Vliegtuig maakte zojuist een bocht en hing helemaal scheef in de lucht en terwijl mijn hartslag steeg naar 300 slagen per seconde zag ik dat vriendin L. SLAAPT. Ze sláápt godbetert. In een scheefhangend vliegtuig slaapt ze. Hoe krijgt ze het voor elkaar.

marbellaWoensdag 22-11
Dagboek: wat is het hier heerlijk!!! Zijn nu nog in Marbella en vertrekken straks naar Málaga. Het lijkt wel zomer hoewel het ‘s avonds wel koeler is. Waarom wonen we in Hemelsnaam in Nederland?

Vanochtend hebben we heerlijk ontbeten op Plaza de los Naranjos en raakten in gesprek met een Belgisch echtpaar. Hoe het gesprek begon weet ik niet meer maar we kregen het over vooruitgang. ‘Niet alles is een vooruitgang’ vond ik. ‘Neem nu de komst van de televisie. De beeldbuis heeft hele gemeenschappen gereduceerd tot slaafse volgelingen die één ding met elkaar gemeen hebben: na het eten snellen ze hard hollend naar de bank om daar de rest van de avond in totale ledigheid, met verstand op nul en blik op oneindig, door te brengen’.
‘Ja’ zuchtte de vrouw. ‘Daar weten we alles van, is ‘t nie Gaston?’
Gaston zweeg in alle talen.

Vrijdag 24-11
Vandaag hebben we ongeveer 13.000 km gelopen en honderden straatjes en steegjes verkend. Regelmatig kwamen we uit op Plaza de La Constitución en streken dan neer bij café Central voor het heerlijkste kopje koffie ter wereld en vanavond hebben we bij Casa Lola waanzinnig lekkere (en goedkope) tapas gegeten. Het was trouwens een gekkenhuis in de stad vandaag omdat de kerstverlichting in Calle Larios (de Kalverstraat van Malaga) aanging. Ik moet eerlijk zeggen: al die heisa om wat kerstverlichting snapte ik niet zo goed maar dat zal aan mij liggen.

Dinsdag 28-11
Ik ben er weer dagboek! De reis terug ging…. Tja. We hadden redelijk wat turbulentie en daar ben ik nooit zo enthousiast over maar toen ik me eenmaal neerlegde bij het feit dat alles eindig is en me overgaf aan het noodlot kalmeerde ik enigszins. Dat we uiteindelijk veilig landden beschouwde ik als een cadeautje van het leven hoewel vriendin L. me met de grootst mogelijke minachting bekeek toen ik dit zei. Die had natuurlijk weer heerlijk liggen slapen.

15.20 uur. Ondanks het feit dat ik me in Malaga voorgenomen had voortaan altijd Zen te zijn voel ik toch een lichte irritatie nu dagboek: hoezo wil de publieke omroep kabelaars (zoals Ziggo en KPN) meer geld laten betalen voor het doorgeven van NPO-programma’s? Ze krijgen toch al miljoenen subsidie?

19.10 uur. Las net dat prinses Beatrix haar zoon belastingvrij een landgoed van enkele miljoenen mag schenken. Wil me niet opwinden over het feit dat deze familie nooit belasting hoeft te betalen, wil Zen blijven.

Donderdag 30-11
Oudoom P. (woonachtig in Gelderland) kreeg laatst te horen dat hij teveel kalk heeft. ‘We kunnen foto’s laten maken’ had zijn arts weifelend gezegd, ‘maar ik weet niet of u dat nog wilt?’ Oudoom P. is 82 jaar, voelt zich verder prima, is een levenslustige man die overal nog van geniet maar wiens altijd blije glimlach op het moment dat deze vraag hem gesteld werd verstarde. Mijn glimlach verstarde ook dagboek, toen ik dit verhaal hoorde, want wat bedoelde de arts met ‘of u dat nog wilt?’

Dagboek, ik begin het idee te krijgen dat de ouderen in Nederland heel bewust massaal gehersenspoeld worden: de Godganse dag gaat het op tv en radio over zelfdoding. Hallo Grote Leiders!!! Misschien zijn jullie onderhand wat levensmoe maar geloof me, er zijn mensen – zélfs ouderen die volgens de richtlijnen van deze supermaatschappij allang afgeschreven zijn – die nog steeds geen zin hebben in de door jullie stelselmatig opgedrongen pil van Drion.

Zo. Ik heb gesproken. Nu ga ik weer doen alsof ik in Spanje zit en ga Zen zijn. Zolang ik maar niet denk aan de Grote Leiders en families die geen belasting hoeven te betalen moet het lukken.

Het Minimalisme

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 03-11
Lief dagboek,
Weet je dat de meningen over de #metoo actie erg verdeeld zijn? Er zijn veel mensen die roepen dat we ‘terug zijn gegaan naar de middeleeuwen’ en die er alles aan gelegen is de ‘dader’ zoveel mogelijk te beschermen. Ik vind dat een beetje raar. Als mensen bekennen dat ze bijzonder ongepast seksueel gedrag hebben vertoond mag dat toch benoemd/afgekeurd worden? De zogenaamde correcte prietpraat begint een beetje beschamend te worden.
‘Kennelijk is er baat bij de doofpot zo groot en diep mogelijk te houden’ zei man van vriendin M. Met een hoofdknik naar M. vervolgde hij: ‘Ik ga me trouwens aansluiten bij de #metoo actie. Zij (M.) zit de laatste tijd veel te veel aan me te friemelen’.
M. schoot in de lach. ‘Hee’ zei ze. ‘Wat leuk – eindelijk moet ik eens lachen om wat je zegt. Meestal moet ik om je grapjes huilen’.

Zaterdag 04-11
Netflix verbreekt banden met Kevin Spacey. O My God. En ik maar wachten op het nieuwe seizoen House of Cards. Wat vreselijk.

Het schijnt trouwens dat de bietenoogst een record neer zal zetten: dit jaar wordt gemiddeld meer dan 15 ton suiker per hectare geoogst. Kunnen we lekker doorgaan met snoepen en overal suiker in verwerken. Ik las – of hoorde, weet ik niet zeker – dat suiker ZO verslavend is dat ratten die, ondanks het feit dat ze wisten dat ze een elektrisch schok konden verwachten, niet van suiker af konden blijven. Feitelijk kan je ondertussen dus wel stellen: de wereld stikt van de junkies. Met dank aan de Grote Leiders en de Unilevers natuurlijk.

‘s Avonds naar etentje bij vriendin P. en haar man. ‘Waar is je echtgenoot’ vroeg ik toen we binnenkwamen. ‘Is hij boven aan het golfen?’ (Hun nieuwe huis is vrij groot). P. lachte. ‘Nee’ vertelde ze. ‘Hij probeert met behulp van Asibot een verhaal te schrijven’.

Zondag 05-11
Ben al een tijdje aan het oefenen of ik mijn gedroomde bestseller zou kunnen schrijven met behulp van Asibot. De bedoeling van Asibot is dat het zinnen aanvult die je geschreven hebt. Zo heb ik zelf net bijvoorbeeld geschreven:
‘Zwijg’, brulde de schrijver. ‘Zie je dan niet dat je me met dat gejeremieer van jou alleen maar afleidt!’
Ze zweeg gekrenkt. ‘Drink je thee op’, zei ze uiteindelijk. ‘Hij wordt koud’. Bij het verlaten van de zolderkamer…’
En dit zijn de suggesties van Asibot:
‘…kwam ik voorzichtig overeind. Een paar uur later verschenen haar horloges, een gouden dramatische oproep. Tegen de ochtend, op tegen de zondag, had z…’
En dan hier de volgende suggestie:
‘…e een aantal reisgidsen gereserveerd voor een van de weinige handelswijzen die ze had geleend – als dat nodig mocht zijn. Ze hield haar ogen op hyacin…’ Pffff. Laat maar.

Maandag 06-11
Bij Uitzending Gemist gekeken naar uitzending van ‘Dokters van Morgen‘ waarin het gaat om bacteriofagen. Ongelooflijk dat deze behandelmethode in Georgië de gewoonste zaak van de wereld is terwijl we het hier met de zwaarste antibioticakuren moeten doen (die we Goddank hebben maar vaak ook voor veel ellende zorgen). Neem nu oudtante G. die net een zware kuur achter de rug heeft. ‘Sinds de kuur is mijn darmhuishouding helemaal in de war’ klaagde ze. Van haar huisarts kreeg ze te horen dat ze lekker aan de Yakult moest. Yeah, right. Heb direct Kefirkorrels voor haar besteld en geadviseerd veel gefermenteerde voeding te eten.

Dinsdag 07-11
Dagboek, wat vind jij nou van de maatregel dat sommige zorginstellingen ouderen een vette boete opleggen als ze voor de zoveelste keer de moed hebben om te vallen? Is het geen gotspe? Zijn we ondertussen niet alle schaamte voorbij? Telkens als ik denk: dieper zinken kunnen we niet blijkt dat we nog steeds de bodem niet hebben bereikt. En ja, na de massale verontwaardiging is de valboete geschrapt maar toch. Lieve ouderen, ik beloof het hierbij plechtig: als ik ooit een paar miljoen win open ik een verzorgingstehuis waar jullie voor een normaal tarief mogen wonen en op een menselijke manier behandeld worden. Waar jullie niet jullie HELE inkomen af moeten staan aan een stelletje…er bestaat niet eens een woord voor dit soort mensen. Het grofste woord is nog te lieflijk.

Woensdag 08-11
Had het met man over eten opwarmen in aluminiumfolie. ‘Dat is heel ongezond’ vertelde ik. ‘Heb ik gelezen op Facebook’.
Man schudde zijn hoofd. ‘Wat we ook voor ongezonde dingen mogen eten en drinken – ik denk dat het allemaal in het niet valt bij de rotzooi die de afvaloven verspreidt’.

Donderdag 09-11
Ik droomde dat oom H. klaagde over de onmetelijke rijkdom van al die Saoedische prinsjes. ‘Er zijn zelfs prinsen die meer dan 100 appartementen en huizen hebben’ brulde oom H. vertwijfeld.
‘Maar dat gebeurt hier ook oom H.!’ riep ik wanhopig uit. ‘Er zijn hier OOK prinsjes die meer dan 100 appartementen hebben!’
Ik schrok wakker van de dierlijke kreet die oom H. toen slaakte – het was de kreet van jankend beest, zoiets had ik nog nooit in mijn leven gehoord. En zelfs nu, uren later, lopen de rillingen me nog steeds over het lijf als ik aan die beestachtige schreeuw denk. En telkens als ik aan de droom terugdenk dagboek, vraag ik me af: waarom was oom H. eigenlijk zo upset? Want meer dan 100 appartementen… Ik bedoel, kom op, wat is dat nou?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: