Archive for the Category » Dagelijkse Dingen «

De Hysterische Vrouw

© Pixabay

Vrijdag 06-07
Lief dagboek,
Ik heb zojuist de autocorrect van m’n iPad uitgezet, ik vond het niet leuk meer. Soms is het best wel handig, dat geef ik onmiddellijk toe, maar in negen van de tien gevallen heb je er niets aan. Zo stuurde ik zojuist een winkel een e-mail m.b.t. een partytent en autocorrect maakte er partytijger van. Tot drie keer toe komt het woord partytijger in de mail voor. Tot mijn grote schande zag ik het natuurlijk pas toen de mail al was verstuurd.

Zaterdag 07-07
Heb zojuist via internet een goedkope spijkerbroek besteld. Ben van plan om er zelf wat scheuren en vlekken in te maken, dan is het opeens een dure spijkerbroek.

Jumbo in Harlingen heeft het maar druk met z’n ‘wij-pesten-de-kleine-ondernemer-lekker-weg’. Het schijnt dat de viskraam waar zoveel om te doen is weg moet om een verbouwing die pas over een paar jaar plaatsvindt. Waarom moet de kraam dan nu al weg? Nee, dan de Plus: die verkoopt gebak van Elsinga en bloemen van Van der Meer. Grandioos van de Plus.

22.10 uur. Ik ga naar boven, nog even een paar regels wijden aan mijn familieroman.
23.14 uur. Het leidt nergens toe. Ik denk dat ik opnieuw moet beginnen, volgens mij is dit geen goed concept. Mina is overduidelijk zwakzinnig en daar is geen leuk boek mee te vullen:

‘Telkens als Mina aan haar dacht dansten de schuimvlokken haar direct om de grote mond, een mond die wel wat weg had van een overjarige opgeblazen breedbekkikker met knalroze lippen’.

De rest staat hier (link). Ach, het is een leuke schrijfoefening, laten we het daar maar op houden.

Zondag 08-07
Jarig. De eerste verjaardag zonder m’n allerliefste mama… Dank je wel mam, dat je me gemaakt hebt – dank je wel dat ik er ben.

Maandag 09-07
Was bij vriendin M. toen ze gebeld werd. ‘Ok’ hoorde ik haar zeggen. ‘Geen probleem. Dan maken we binnenkort een nieuwe afspraak’.
Man van M. keek verheugd op. ‘Gaat het niet door?’
‘Nee’ zei M. terwijl ze haar telefoon opborg. ‘Ze kunnen morgenavond niet’.
Man van M. keek verheugd. ‘Hier kan ik echt blij van worden’ grijnsde hij. ‘Het is zo heerlijk als bepaalde afspraken afgezegd worden, vind je niet?’
M. wierp haar eega een dodelijke blik toe.

Wat heb ik deze week geleerd? Dat een kakkerlak nog dágen kan leven zonder zijn hoofd. Vreemd hè? Die natuur zit toch maar mooi in elkaar.

Dinsdag 10-07
Moest gisteren trouwens nog erg lachen bij vriendin M. Ze wil haar huis een naam geven maar haar man vindt het bespottelijk. ‘En als we dat doen heb ik maar één naam in gedachten’ gromde hij. ‘Dan noemen we ons huis ‘De Titanic’.
‘Ik dacht eerder aan ‘Schijn Bedriegt’ had M. vinnig geantwoord. Heerlijk.

20.04 uur. Vraag: waarom kan ik, als een kletskop eet, me niet beperken tot 1? Of 2? Waarom moet direct het hele pak eraan?

Woensdag 11-07
Tent maar weer afgetuigd. Wat een wind. Blijft dit zo de hele zomer, hoe zit dat? Moe en ik zaten vroeger vaak samen in de tent en ze genoot er altijd enorm van, van alle lantaarns en kaarsjes en kleedjes. Als ik er nu zit kijk ik vaak naar haar lege plek en probeer niet teveel te denken aan hoe lang ‘Nooit’ zal duren. ‘Nooit’ – hoe lang duurt nooit? Vijf jaar? Twintig jaar? Waar is het eind van ‘nooit’? Het is nog steeds onvoorstelbaar.

Donderdag 12-07
Vanmiddag weer even naar de braderie en bij Wally’s een emmertje slagroom gehaald met daarnaast een beker warme chocolademelk, uiteraard OOK met slagroom. Het was heerlijk. Toen wat gerookte paling mee naar huis genomen en gesmuld. Waarom zijn die palingen zo godsgruwelijk duur? Is het ondertussen een zeldzame vis geworden of zo?

Wat heb ik deze week nog meer geleerd? Dat je er, met het uitzetten van je autocorrect, nog steeds niet bent. Zo stuurde ik zojuist een appje naar ex-collega A. die had gevraagd:
‘Hoe hield je het vroeger in Hemelsnaam vol met S.?’ (S. was onze zeer hysterische teamleidster waar ex-collega A. nog regelmatig mee te maken heeft).
‘Makkie. Ik negeerde haar’ wilde ik zeggen, met nadruk op wilde. Want in mijn haast drukte ik op de N die naast de B ligt en stuurde: ‘Makkie. Ik begeerde haar’. God o God.

De Liegende Man

© Pixabay - girl-535251_1280Vrijdag 22-06
Lief dagboek,
Is het niet een beetje raar dat de viskraam bij de Jumbo weg moet omwille van wat parkeerplaatsen? Ik kan me niet indenken dat het werkelijk om die parkeerplaatsen gaat – volgens mij wil de Jumbo van die tent af omdat ze hen als concurrentie beschouwen. Ze willen liever dat de consument bij hen de zoute haring koopt dan bij de viskraam. Flauw. Als ze werkelijk weg moeten zal ik nooit vis bij de Jumbo kopen. Voor straf.
14.20 uur. Ik heb zo’n gevoel dat het vandaag gaat gebeuren. Ik weet het bijna zeker. Nog een paar uurtjes wachten en dan is het zover.
22.10 uur. Weer NIKS gewonnen in de Euro Jackpot. En ik had me er nog wel zo op verheugd.

Zaterdag 23-06
Vandaag waaide het eindelijk wat minder. Goddank. Die constante wind vind ik echt vreselijk. Even naar het tuincentrum in Witmarsum want dit jaar hebben vier van mijn (mooie grote) Lavatera’s het begeven wat natuurlijk een kleine ramp is. Toen met pa naar het stadje en op het terras bij Eigentijds wat gedronken. Later grote pan pindasoep gemaakt, was heerlijk. Nu ga ik nog even werken aan m’n bestseller – ik lig al in bed maar ik ben nog erg wakker, een paar regels kunnen er dus heus wel vanaf.

01.10 uur. Klaar met schrijven. Het stukje slaat echt nergens op maar ik ga nu naar bed. Ik denk dat ik de stukjes apart categoriseer anders wordt post te lang. Voortaan zijn ze te lezen onder het hoofdstuk ‘Een Familieroman‘. Iets originelers kan ik nu even niet bedenken.

Zondag 24-06
00.34 uur. Ik wil eigenlijk elke dag wat schrijven maar ik heb niet elke dag zin. Dit is een moment dat ik niet zoveel zin heb – ik ga liever slapen. M’n ogen vallen bijna d…

08.32 uur. Ik was dus werkelijk in slaap gevallen. Wat een geluk dat de iPad niet op de grond gegleden is. Het kabinet heeft trouwens plannen om maar liefst VIER gevangenissen te sluiten dagboek. Haha, lijkt me een uitstekend plan. Ze kunnen ze eigenlijk wel alle gevangenissen sluiten – er worden toch alleen maar taakstraffen gegeven. Nederland is in principe een open inrichting dus wat dat betreft kan het makkelijk.
23.10 uur. Man vroeg zojuist waarom ik gehuild had. Hij keek me heel bezorgd aan. Er was helemaal niks dagboek, ik had alleen maar m’n oogmake-up eraf gehaald.

Maandag 25-06
De afgelopen nacht werd ik wakker omdat ik opeens heel helder en duidelijk de stem van moe hoorde. ‘Dag kindje’ zei ze. Nu ik wakker ben weet ik dat het een droom moet zijn geweest maar op dat moment, in het holst van de nacht, was ik er niet zo zeker van. Ik lag daar met open ogen en durfde me niet te bewegen, bang dat ik een volgend gesproken woord misschien zou missen maar het bleef verder stil. Toch moet ik er nu steeds aan denken. ‘Dag kindje’ – door die woorden werd ik wakker! Zou er dan toch iets… Nah. Kan niet.

Vriendin EJ kwam! Had haar al een paar jaar niet gezien maar dat geeft niet – ik ken haar bijna een leven lang en dan pak je altijd direct de draad weer op. EJ en ik hadden vroeger regelmatig de slappe lach. Zo herinner ik me als de dag van gisteren dat we naar boetiek Kersten gingen naar aanleiding van een reclame die eindigde met de zin: ‘Boetiek Kersten, ook voor dat cadeautje voor die leuke vriendin’.
Eenmaal in de boetiek hingen EJ en ik belangstellend gebogen over de toonbank. We keken niet direct op toen de verkoopster langzaam aan kwam sloffen. ‘Ja?’ zei ze op norse toon.
‘We komen dat cadeautje kopen voor die leuke vriendin’ zeiden we zonder een spier te vertrekken. De verkoopster maakte een vette tjoerie, draaide zich om en slofte weg.

Dinsdag 26-06
Vandaag heb ik moe al vijf maanden niet gesproken…
Had vriendin M even aan de telefoon. Op de achtergrond krijsten Sammy en Katinka en M. zuchtte. ‘Ik heb niet eens zin meer om er tussen te komen want na vijf minuten beginnen ze weer’ fluisterde ze. ‘Ik denk dat ik een geluidsdichte kamer laat bouwen waar ze naar hartenlust kunnen gillen’.

Stond vandaag weer in de rij bij de kassa en achter me stond een echtpaar.
‘Trouwens’ zei de vrouw tegen de man, ‘de afstandsbediening van de tv doet het ook weer’.
‘Serieus?’ zei de man. Hij klonk ongelovig. ‘Hoe heb je dat nou voor elkaar?’
‘Ik heb de batterijtjes verwisseld’ antwoordde de vrouw. Ze maakte een wat moedeloze indruk, zeker toen de man uitriep: ‘Jeetje, dat we daar nou niet aan hebben gedacht’.

Woensdag 27-06
Vandaag is het zes jaar geleden dat broer overleed. Hoe gaat het met je jongen? Hebben jij en moe het een beetje goed daarboven en pas je een beetje op haar?

Vriendin G. had gisteravond een date die ze best wel leuk vond maar wat hem betreft komt er geen vervolg. Nu twijfelt ze heel ernstig aan zichzelf.
‘Er zijn misschien een paar dingen aan mij die niet leuk zijn’ mompelde ze mistroostig.
‘Dat misschien zou ik maar weglaten’ beurde ik haar op. ‘Maar het gaat niet om wat wel of niet leuk is – het belangrijkste is om het beste te maken van je tekortkomingen’.
‘Hmmm’ zei G.

Donderdag 28-06
Volgens oom H. wonen we in een land waar niemand meer opkijkt van een liegende minister-president. Hij – oom H. – had het over de deal tussen Shell en de Belastingen waar ‘meneer Unilever’, zoals oom H. Rutte altijd noemt, uiteindelijk toch wél vanaf bleek te weten. ‘Die man liegt, draait en kronkelt en komt overal mee weg, het is ongelooflijk’ zei oom H. Hij fronste, dacht enkele seconden na en besloot: ‘Goed beschouwd zouden we het raar vinden als de man op een dag niét meer zou liegen’. Hij moest opeens lachen om z’n eigen grapje. En zo werd het toch nog gezellig.

Het bakje ijs

© Pixabay still-life-685238_1280

© Pixabay still-life-685238_1280

Vrijdag 15-06
Lief dagboek,
Ik weet niet wat ik heb maar ik ben de hele dag al wat afwezig. Man maakte me er vanochtend op attent nadat ik tot drie keer toe had gevraagd hoe lang het WK duurt en vriendin S. viel het net ook op. Ze vertelde over het gedoe op haar werk – jaloerse cheffin en dat soort ellende – en ik antwoordde afwezig: ‘Ach ja. De laatste loodjes wegen het zwaarst’.
S. keek me met hoog opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Serieus?’ zei ze uiteindelijk. ‘Werd het gesprek weer wat te moeilijk voor je?’
Weet nu trouwens nog niet hoe lang het WK duurt.

Zaterdag 16-06
Net toen ik gisteravond in slaap dreigde te vallen werd ik plotseling overvallen door twee gedachtes: 1 – waar komt het woord valreep vandaan en 2 – wat heeft vriendin L. allemaal in haar loodzware handtas zitten? Ik moest hem laatst even voor haar vasthouden en ik was werkelijk verbijsterd. ‘Heb je een mud aardappelen in dat tasje zitten?’ vroeg ik toen ik de tas teruggaf en met een van pijn vertrokken gezicht demonstratief mijn schouder op en neer bewoog.
Deze twee dingen ga ik dus straks uitzoeken. Eerst ontbijten. Eerst ontbijten: bananenomelet met daaroverheen blauwe bessen, edelgist, gepofte quinoa en walnoten.

09.20 uur. Las net in de Leeuwarder Courant het verhaal over medisch wonder Henk. Bij een grote fout tijdens een simpele operatie raakte Henk in coma en adviseerde het ziekenhuis na een paar weekjes de stekker er maar uit te trekken, iets dat de familie weigerde. Nu, enkele jaren later, geniet Henk weer volop van het leven. Ik vind dit allemaal vrij schokkend dagboek.

Zondag 17-06

Vaderdag. De eerste keer zonder moe. Wat een verschil met vorig jaar dagboek. Toen gingen we met Vaderdag naar Rotterdam en hebben de hele dag in de tuin gezeten want het was prachtig weer. Moe had een nieuwe zalmkleurige jurk aan – ‘hoe vind je die kleur? Mooi hè!’ – en had heerlijk gekookt – karbonaadjes zoals alleen moe die kon maken. Toen we wegreden maakte ik nog wat foto’s van pa en moe die ons uitzwaaiden en ik weet nog dat ik dacht: ‘Ik hoop dat ik nog heel veel foto’s van hen samen mag maken’.
Toch hebben we er vandaag heus wel wat van gemaakt maar het was natuurlijk niet hetzelfde zonder moe. Niets is hetzelfde meer zonder moe en dat wordt het ook niet meer. Nooit meer.

Maandag 18-06
Maandagochtend 11.10 uur. Ik heb nog steeds buikpijn van het lachen. Vriendin G. probeerde via haar MacBook foto’s te uploaden in verband met een sollicitatie maar ze kan totaal niet met computers overweg. ‘Ik wilde drie foto’s selecteren maar in plaats daarvan selecteerde ik per ongeluk allemaal, alleen had ik dat niet door. Ik klikte op verzend en gaandeweg kreeg ik door dat er iets niet goed ging. Toen wist ik niet hoe ik het moest stopzetten’. Haar stem klonk vol afschuw. De meest stompzinnige kiekjes schijnt ze meegestuurd te hebben. Haar date vorige week was trouwens geen succes.

Dinsdag 19-06
Met pa naar stadje toe en bij Wallys wat gedronken. Was gezellig in het stadje, zoals altijd. Wat zal het straks weer druk worden tijdens de Visserijdagen en de Tall Ships! Zag later een mevrouw die haar winkelwagen vollaadde met waterijsjes. ‘Wat zit je nou te kijken?’ zei ze defensief tegen haar man toen ze zijn bezorgde blik op de wagen zag rusten. ‘Hier zit niks in hoor’.
‘Het is een en al ‘suker’’ murmelde de man. Hij slofte weg. Moest er wel een beetje om glimlachen dagboek. Dit zijn herkenbare situaties. Moest denken aan vorige week in Amsterdam waarbij ik een vrouw hoorde zeggen: ‘Hij ken toch niet stoppe met vrete? Prima. Van mijn hep ‘ie geen last meer. Ik prop hem vol tot in het graf’.

Woensdag 20-06

Wat een wind. Dit is toch niet normaal? Ik zag net op Buienradar dat het windkracht 5 is en dat is te merken ook.
‘Tja, we naderen de zomer hè’ zei vriendin M. mistroostig. ‘Het is de laatste jaren altijd hetzelfde: het voorjaar is prachtig maar de zomer is om te janken’. Ze zuchtte diep. De man van M. was ondertussen met pa en echtgenoot aan het praten. Ik hoorde hem brullen: ‘In dit land kun je ongestraft een kind van het balkon gooien en ermee wegkomen. Als de vader er niet zo’n heisa van gemaakt was er NIETS aan de hand geweest’. M. zuchtte weer, dit keer nog net wat dieper.

22.00 uur. Oom H. en buuf Annie zijn net weg. ‘Kan iemand me uitleggen wat er met de westerse maatschappij aan de hand is?’ vroeg oom H. ‘Iedereen begint zich te tatoeëren – zijn we een soort van inheemse stam geworden? Zelfs de vrouwen doen het! De gemiddelde Nederlandse vrouw loopt er ondertussen bij als de gemiddelde Nederlandse bouwvakker’.
‘Waarom ben je altijd zo kritisch?’ vroeg buuf Annie maar oom H. zei dat hij slechts ‘observeerde en constateerde’. ‘Bovendien’ meesmuilde hij, ‘mag ik graag getuige zijn van de ondergang van een beschaving. Je maakt toch een stukje geschiedenis mee en…’

Hij maakte zijn zin niet af omdat buuf Annie hard riep: ‘Wat voor weer wordt het morgen, weet iemand dat?’

Donderdag 21-06
Ik ging vandaag nog even door met mijn boek dat ik aan het schrijven ben maar ik krijg de goede toon niet te pakken. Ik denk dat ik opnieuw begin. Zo schreef ik vanochtend:

‘Donderdag 06.15 uur. Na haar bezoekje van vorige week aan de psychiater had Mina geprobeerd zoveel mogelijk de gedachte aan Lolita te bannen. ‘Ik wil niet aan haar denken – ik wil niet aan haar denken – ik wil niet aan haar denken’ was haar nieuwe mantra geworden maar feitelijk hield ze zichzelf een beetje voor de gek. Het feit dat ze om 06.15 uur in de ochtend alweer op internet aan het kijken was of Lola wat nieuws gepost had toonde op onbarmhartige wijze het gelijk van de psychiater aan. ‘Goed, laat me dan maar een stalker zijn’ murmelde ze terwijl ze een sjekkie draaide en de half opgegeten Camembert die op haar nachtkastje lag in haar mond propte. ‘Laat me dan maar een voyeur zijn. Het maakt mij niet meer uit, ik vind alles best’.

Pff. Het wordt helemaal niks.

Verzoek aan sommige supermarkten: willen jullie alsjeblieft een mandjeskassa openen? Zojuist in de winkel waren er 2 kassa’s open en de mensen in de rij hadden zúlke abnormaal volgeladen karren dat het werkelijk leek alsof er voor de komende 85 jaar gehamsterd werd. Achter in de rij stond ik. Aan mijn arm bungelde een mandje met daarin een bakje champignons, een paprika, een bakje humus en een aubergine. Ik probeerde niet te denken aan de bak ijs die in de auto lag. De vrouw voor me had zó een volle kar dat alles tegelijk op de band uitladen niet eens mogelijk was maar een andere kassa opzoeken was zinloos. Ook daar grijnsde me een soortgelijke kar en band tegemoet. En daar stond ik, achter in de rij. Aan mijn arm bungelde een mandje met daarin een bakje champignons, een paprika, een bakje humus en een aubergine. In de auto lag een bak ijs… Zucht.

De Date

© Pixabay - fantasy-2506830_1280

© Pixabay – fantasy-2506830_1280

Vrijdag 08-06
Goedemorgen dagboek,
Wat heb ik heerlijk geslapen de afgelopen nacht! Ik heb veel gedroomd hoewel ik niet precies meer wat – wacht, ik kan me toch wel iets herinneren: ik stond in een lift die de lucht inging. Het was eigenlijk precies hetzelfde als wat er in de A van Abeltje gebeurde alleen waren er nu geen meneer Tump en juffrouw Klaterhoen bij. Bovendien vond ik het niet leuk want de lift hing scheef. Toch was ik niet erg bang wat op zich een hele vooruitgang was – er zijn tijden geweest dat ik in een scheef hangend vliegtuig krampachtig probeerde tegen te hangen om op die manier te proberen dat ding weer recht in de lucht te krijgen.
‘Je bent zo ongelooflijk triest’ smaalde vriendin L. dan altijd met wie ik regelmatig vloog en die dit tafereel vol walging bekeek maar dagboek: ik kon er werkelijk niets aan doen.

Zaterdag 09-06
02.40 uur. Ga naar bed, zo is het mooi geweest. Vanochtend ging ik naar Amsterdam in verband met de verjaardag van vriendin L. (ja, diezelfde over wie ik het gisteren had). In de trein volgde ik een gesprek tussen een jongen en zijn vader.
‘Waarom mag ik op school niet vertellen dat we thuis de Telegraaf lezen?’
De arme papa keek schichtig om zich heen en fluisterde: ‘Omdat de Telegraaf een dubieuze rol heeft gespeeld in de oorlog’.
De jongen dacht na. ‘We straffen toch ook niet de kinderen van NSB’ers?’ zei hij uiteindelijk.
‘We hebben het er thuis wel over’ murmelde de vader die paars aanliep.
Verstandige jongen.

De verjaardag van L. was trouwens een groot succes. Weet zeker dat ik morgen geen stem meer heb.

Zondag 10-06
Stem is bijna totaal verdwenen. Dat is wat onhandig dagboek, want ik logeer nog steeds bij L. en stil zijn is er dan niet bij. Eerst sliepen we uit en gingen toen aan de spek/kaaspannenkoeken.
Vriendin M. kwam ook even langs om te vertellen hoe leuk ze het feest vond. ‘Ik had me er enorm op verheugd’ zei ze. ‘Ik ben er speciaal voor naar de kapper gegaan’.
‘Naar de kapper?’ zeiden L. en ik in koor. ‘Wat heeft die dan in Godsnaam gedaan?’ Alsof we het afgesproken hadden hielden we ons gezicht ook nog eens in plooi. Vriendin M. verwaardigde zich niet tot een antwoord en nam een roze macaron.

Maandag 11-06
Beste burgemeester van Harlingen, ik heb een goed idee voor de Bredeplaats: waarom maken we die niet autovrij? Dat zou toch veel gezelliger zijn? En als er in het midden een fontein komt dan zou het helemaal geweldig zijn. Nu is het toch wat rommelig: aan de ene kant heb je wat terrasjes en aan de andere kant auto’s. Denkt u er maar eens over na – volgens mij wordt het een groot succes!

Met vriendin M. naar stadje. ‘Ik had een wonderlijke discussie thuis’ vertelde ze. ‘Man vindt dat ik hem teveel bemoeder en die onvrede wilde hij graag met een van mijn vriendinnen delen. Dat is toch raar? Terwijl ik het niet eens zo bedoel’. M. zuchtte verdrietig.

‘Die neiging hebben vrouwen vaker’ zei oom H. toen we het later over bemoederen in zijn algemeenheid kregen. ‘Ze willen altijd bemoederen’.
‘Ja’ snibde buuf Annie. ‘Als mannen bemoederen noemen ze het zorgzaam maar als wij zorgzaam zijn noemen ze het bemoederen. Het is gewoon nooit goed. Bah’.
Buuf Annie snoot ostentatief haar neus en oom H. keek beteuterd. ‘Lieverd’ begon hij voorzichtig maar buuf Annie schudde haar hoofd.
‘Ik zal me nooit meer met wat dan ook bemoeien, maak je vooral geen zorgen’.
Wat een drama toch.

Dinsdag 12-06
Probeer al een tijd lang een boek te schrijven dat maar niet af komt. Dat wordt misschien ook de titel van het boek: ‘Het boek dat niet af kwam’. Op de een of andere manier schiet het de laatste tijd niet zo op. Zo heb ik sinds vorige week donderdag en vandaag alleen nog maar geschreven:

‘Ondanks het feit dat Mina en Lolita geen enkel contact hadden en Lolita dat graag zo wilde houden (tot groot verdriet van Mina overigens) was Mina (kortweg Mien genoemd) obsessief bezig met het wel en wee van Lolita. ‘Wat is dat toch met die Mina?’ vroeg de omgeving zich regelmatig af. ‘Vanwaar die altijd maar weer bovenmatige interesse?’
Mina kon het zelf ook niet verklaren. Ze wist dat ze het definitief verbruid had bij Lolita (kortweg Lola genoemd) maar toch…maar toch. Ergens bleef ze hoop houden. Ergens bleef ze wachten op die ene handreiking. ‘Of je bent jaloers of je bent verliefd op haar’ had haar psychiater gezegd en ze bloosde bij beide gedachtes. ‘Zeker’ knikte de man.’Jouw gedrag is niet normaal. Je blijft in de gaten houden wat ze doet, je blijft haar stalken. Hoogstwaarschijnlijk denk je dat ze het niet doorheeft maar…’
Mina was opgesprongen en de kamer uitgerend. Het was alsof hij haar gedachten had gelezen!’

Ik kan niet zeggen dat ik het erg verheffend vind klinken dagboek. Please, geef me wat meer inspiratie.

Woensdag 13-06
Ik weet niet hoe het kan dagboek, maar ik mis moe elke dag een beetje meer. Elke keer als ik haar iets wil vertellen mail ik haar. Ik schrijf lange brieven, doe er een foto bij – ‘kijk mam, dit eten we vandaag!’ – maar ik begrijp heus wel dat het nergens op slaat. Het is gewoon dat ik op die manier toch nog een béétje met haar praat en het gevoel heb dat ze er nog een beetje bij is.

Zag net Rutte op tv die zijn Heilige Geloof in de Europese Unie uitsprak. Het was prachtig, aandoenlijk en ontroerend mooi om deze totale overgave te zien. De superlatieven vlogen mijn huiskamer in en even, heel even, was ik bang dat hij zou gaan huilen maar gelukkig hield hij zich in. Het was, werkelijk waar dagboek, de meest hartstochtelijke liefdesverklaring die ik ooit heb gezien. Dit was passie, dit was liefde, dit was…Lust. Pure, pure Lust.
‘Zou die man aan de coke zitten?’ vroeg man zich af. De verbijstering spatte uit zijn ogen.

Donderdag 14-06
Vriendin G. belde, ze klonk erg chagrijnig. ‘Ik heb weer een date vanavond waarvan ik nu al weet dat het niks wordt maar ik ga voor de zekerheid toch ontharingscrème kopen want ik wil een jurk aan en mijn benen zien eruit als die van het zusje van King Kong’.
‘Is het in jouw geval niet beter om naar een tuincentrum te gaan?’ stelde ik voor. ‘Je hebt nogal stevige, dikke beenharen en…’
‘Waarom heb je toch altijd van die k*t-opmerkingen?’ snauwde G.
Het wordt niks vanavond met die date, dat weet ik nu al.

De Vauten

© Pixabay: angel-3026517_1280

© Pixabay: angel-3026517_1280

Vrijdag 01-06
Lief dagboek,
Juni alweer. Wat gaan die maanden toch snel. Veel te snel. Je kijkt op de klok en bam, er blijken weer een paar uur om te zijn. Ik durf tegenwoordig niet meer op de klok te kijken. Op de kalender trouwens ook niet, bang dat er weer een maand voorbij is.

In het kader van fit en gezond blijven heb ik overigens vandaag weer heerlijk gegeten dagboek: ik at bloemkoolrijst met gebakken uien, knoflook, champignons, gerookte makreel, madame Jeanette en paprika. Op de rand van mijn bord lagen bovendien 2 falafel-balletjes, een halve avocado en een paar eetlepels humus. In mijn smoothie zat: rucola, veldsla, paksoi, komkomm… o wacht, de telefoon gaat.

Dat was vriendin G. Ze heeft zich ingeschreven bij een relatiebureau en heeft de ene date na de andere maar ze ontmoet alleen maar gekken zegt ze. ‘En ik wil niet alleen blijven’ jammerde ze.
‘Kom bij ons wonen’ stelde ik voor. ‘Dan mag je mijn huishouden doen en in ruil daarvoor ben je niet alleen’ maar G. vond het een uitermate slecht idee.

00.30 uur. Gekeken naar documentaire over The Doors. ‘Wat waren ze toch goed hè’ verzuchtte ik tegen man.
‘Ik vind het vrij hysterisch allemaal om eerlijk te zijn’ zei hij terwijl hij naar Jim keek die roerloos op het podium lag.
‘Ik vind ze GE-WEL-DIG’ kwijlde ik. Jim lag nog steeds op het podium. Af en toe leek het alsof hij even aan het stuiptrekken was.

Zaterdag 02-06
’s Middags op bezoek bij M. & H. – was gezellig. ’s Avonds uit eten met vriendin M. en haar man.
‘Zit je vol?’ vroeg man van M. belangstellend toen hij zag dat M. haar bord niet leeg at.
‘Nee’ bitste M.
‘Waarom eet je je eten dan niet op?’
‘Omdat ik GENOEG heb. Ik zit niet VOL – een mens kan niet VOL zitten’ snauwde M. ‘Hoe vaak moet ik dat in Godsnaam nog zeggen. Een emmer zit vol, een glas zit vol – een mens zit niet VOL’.
Man van M. zweeg beduusd. ‘Ik zeg altijd vol’ mompelde hij uiteindelijk.
‘Ja. En ik roep al -tig jaar dat dat niet goed is’ antwoordde M. ‘Het is net zo fout als ‘hun hebben’. Dat zeg je toch ook niet of wel soms??’

Zondag 03-06
21.10 uur. Lees net dat het kabinet nu ook al roken op een terras wil verbieden. Lijkt me een fijn plan. Straks gaan ze ook roken verbieden in huis, in de tuin – overal. Ik vraag me soms oprecht af dagboek, wie er nu gek is. Het Pluche bedenkt nu dus dat het een goede actie zou zijn om roken op een terras te verbieden maar zwijgt angstvallig over het over het vliegverkeer dat vele malen vervuilender is. Mevrouw Thieme, u bent zo begaan met het milieu, zegt u hier nou iets over. O nee, stom van me: u zit zelf doorlopend in een vliegtuig.

Maandag 04-06
Naar pa in Rotterdam. Toen ik binnenkwam overviel het me direct weer dagboek, dat moe daar niet stond met wijd opengesperde armen. ‘Daar is mijn meisje!!’ riep ze altijd en ik stond er toen niet bij stil dagboek, ik stond er werkelijk niet bij stil dat ik ooit binnen zou komen en dat alles anders zou zijn. Ik zou willen dat ik van moe droomde zodat we toch nog even konden praten en lachen maar dat gebeurt niet. Zou moe het te druk hebben? Zou ze Earl Hines al ontmoet hebben? Of Al Bowlly? Of al die anderen waar ze zo van hield? Moe hield veel van onderstaand liedje dat Stephen King tot mijn grote vreugde ook gebruikte in The Shining (op het eind van de film, als Jack Torrance aan de bar in het hotel zit). Moe en ik hadden dus op muziekgebied soms dus toch wel wat overeenkomsten.

Dinsdag 05-06
Met de mannen op bezoek bij zus van moe in België. Moe en haar zus hadden een geweldige band en belden elkaar soms wel 2x per dag. Voor tante is het ook moeilijk – die is nu twee jongere zusjes kwijt met wie ze heerlijk kon lachen. We vergeleken hen vroeger wel eens met The Golden Girls en zelf zagen ze hier en daar ook wat overeenkomsten. Dat het  allemaal zo zou lopen had niemand kunnen bedenken. Toch hebben we veel gelachen, tante en ik, en veel herinneringen opgehaald aan moe. Zo heerlijk dat er iemand is die nog precies weet hoe moe als klein meisje was.

We zagen tot onze verbijstering dat de benzine daar 1.44 euro was; in het Aardse Paradijs dat Nederland heet mogen we ondertussen maar liefst 1.77 betalen. We zouden toch één Europa worden? Ik merk er niets van.
‘En dan hebben we het nog niet eens over het ‘kwartje van Kok’ brieste oom H. die ik ’s avonds aan de telefoon had. ‘Dat zou eraf gehaald worden, is nooit gebeurd. Je vraagt je werkelijk af… Enfin, laat me m’n mond maar houden’. Oom H. zuchtte. Ik was even bang dat hij zou gaan huilen maar dat deed hij gelukkig niet.

Woensdag 06-06
Met vriendin M. naar Leeuwarden, veel gelopen. Zag tot mijn grote vreugde dat er een La Place op het Zaailand gebouwd wordt! Gezellig, ik miste hem wel sinds V&D verdwenen is.
Bij Grand Café Z (leuk daar!) kopje koffie gedronken. ‘Gek hè’, hoorde ik een vrouw zeggen. ‘Ze wil niets met ons te maken hebben maar ze blijft me maar volgen. Ze is ongelooflijk geïnteresseerd in wat ik schrijf en elke zondagochtend vroeg zit ze te gluren, jaar in jaar uit. Bizar. Daaraan herken je toch wel de echte psychopaat vind je niet? De echte doorgewinterde diehard totale gek?’
Beide vrouwen moesten enorm lachen.
‘Ach ja’ vervolgde ze uiteindelijk. ‘Laten we het er maar op houden dat die bovenmatige interesse er altijd al geweest is. Dat heeft uiteindelijk immers ook geleid tot die krankzinnige ruzie van toen waarbij ze totaal doordraaide en…’
De rest van het verhaal ging verloren omdat vriendin M. begon te praten over haar werk en haar oversekste cheffin. Hield dus m’n mond want de verhalen over de oversekste cheffin zijn vele malen leuker.

Donderdag 07-07
13.00 uur. Op dit moment zit ik in de tuin aan tafel met een laptop voor m’n neus waarvan de batterij bijna leeg is. Zo irritant. Moet eigenlijk naar boven om oplader te halen maar heb geen zin. Enfin, maar eens kijken hoever ik kom met een zwakke batterij.

Ben ik weer. Moest toch oplader halen, het ging niet meer.

In plaats van te dromen van moe droomde ik de afgelopen nacht van man. Hij duwde de Harlinger Courant onder m’n neus en riep ontzet: ‘Ben je wel goed wijs?? Dat stukje van je staat vol fouten. Ik heb er al 19 geteld’. Was een irritante droom. Ben nu voor de zekerheid constant de tekst aan het overlezen. Negentien fouten vind ik wel erg veel.

Over Ljubljana, het OV en meer

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje, het kwam er niet van. Deze week heb ik in elk geval wél een stukje en hierin ga ik het hebben over:
1. Hoe ik Ljubljana mis.
2. Hoe ik moe mis.
3. Over zwaaiende mensen.
4. Over het OV.
5. Over het woord Defenestratie.
6. Over politiek asiel.
7. Over m’n mammogram.

Punt 1: Ik heb gewoon heimwee naar Ljubljana dagboek. Wat zou ik graag in Slovenië wonen! ‘Wat let ons?’ zei man toen ik het opperde. ‘De gezondheidszorg is daar niet optimaal’ antwoordde ik. Hypochonder als ik ben zou ik me het liefst permanent omringen met een voltallig medisch team maar is dat niet wat overdreven? En is het eigenlijk niet een beetje zonde om krampachtig te blijven zitten waar je zit alleen maar vanwege de zorg? Als iedereen zo dacht was Amerika nooit ontdekt.

Punt 2: Moe. Het gemis lijkt elke dag groter te worden dagboek. Ik heb gemerkt dat ik soms huil in mijn slaap en ik verlang er ZO naar om moe even te bellen, te horen en te zien, dat het werkelijk fysiek pijn doet. Telkens als ik aan haar denk schiet ik vol en over haar praten lukt niet zonder een flinke huilbui. Het is gek: de eerste weken had ik het idee dat ik me er redelijk goed doorheen sloeg maar de laatste dagen…

Punt 3: Dagboek, het is slaat misschien nergens op om daar überhaupt over na te denken maar toch: waarom zwaaien we naar elkaar als we op het water zijn? Als we dezelfde mensen, naar wie we zo uitbundig zwaaien als we op het water zitten, aan wal zouden tegenkomen zouden we dat beslist niet doen. Is toch raar?

Punt 4: Ik heb in Slovenië veel met het openbaar vervoer gereisd dagboek, en ik was telkens verbijsterd over de tarieven, zo goedkoop (en dat voor zoveel kilometers). Een paar dagen geleden was ik in Amsterdam en moest vanaf het Waterlooplein naar het centraal station – een klein stukje maar net te lang om te lopen, zeker met die warmte. Ik kocht een los kaartje: 3 euro. Tjonge jonge. Hoezo één Europa?

Punt 5: Ik heb er weer een nieuw woord bijgeleerd: Defenestratie. Dat is het gooien van iets of iemand uit het raam. Als je dus een, ik noem maar wat, stukje kauwgum uit het raam gooit, is dat dus feitelijk een gedefenestreerd stukje kauwgum. Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor je schoonmoeder – ook zij is gedefenestreerd mocht je ooit… enfin.

Punt 6: Oom H. brulde laatst dat hij erover nadacht om politiek asiel ergens aan te vragen.
‘Waar dacht je dat dan te doen?’ gaapte buuf Annie (zijn vriendin).
‘Misschien wel in Rusland’ gromde oom H. ‘Daar zit ook een gek maar die herken je in elk geval. Het verraderlijke in dit land is dat het pluche bezaaid is met gekken en…’
‘Jajaja, ik weet het’ zuchtte buuf Annie en nam een flinke slok van haar Baileys.
‘Als jullie maar weten’ ging oom H. door, ‘dat er op dit moment een grote oorlog georganiseerd wordt. Met nadruk op georganiseerd’.
‘Jajaja, ik weet het’ zuchtte buuf Annie weer.

Punt 7: Morgen mag ik weer mijn mammogram maken en dit jaar mag ik daarvoor naar Leeuwarden. Vroeger kon ik op de fiets naar het ziekenhuis om de hoek maar in het kader van de totale ontmanteling van de zorg moet ik nu dus naar een ziekenhuis meer dan 20 km. verderop. Nu ik me dit realiseer dagboek: hoezo zou ik in Nederland blijven vanwege de zorg? Ik denk dat het er hier ondertussen hetzelfde aan toe gaat als in de meeste Balkanlanden. Moeten we dan misschien toch eens serieus nadenken over een eventuele emigratie? Nah. Laat maar. Ik kan Harlingen voorlopig toch niet missen.

Een Teken van Moe

20180508_122926_BledZondag 06-05
Lief dagboek,
23.10 uur. Terwijl ik dit schrijf zit ik in een appartement aan Mestni Trg in Ljubljana waar man en ik vanochtend om 08.15 uur aankwamen. Het zonnetje scheen en de lucht was blauw – wat zag de stad er anders uit dan drie maanden geleden toen ik hier voor het eerst kwam en er pakken sneeuw lagen! Het is één groot feest om weer hier te zijn en natuurlijk: om dochter weer te zien. Nu ga ik slapen. Het was een lange dag.

Maandag 07-05
22.40 uur. Vandaag veel gelopen en kasteel bekeken. Het was prachtig weer. Zojuist keken man en ik op de iPad even naar Nederlandse tv en vielen midden in een aflevering van Zwarte Zwanen waarbij voor de zoveelste keer uit de doeken gedaan werd hoe dat nu zit met die pensioenpotten. ‘De Diefstal van de Eeuw’, noemt oom H. het altijd. Het schijnt dat iedereen die tegen het pensioenfonds procedeert gelijk krijgt maar dan wel een geheimhoudingsverklaring moet tekenen en zelf de kosten mag betalen. Het is walgelijk.
‘Waarom pikt iedereen dit?’ vroeg ik me hardop af.
‘Omdat we geestelijk kapot geslagen zijn’ volgens man.

Dinsdag 08-05
O God dagboek. Dit is echt vreselijk. Man en ik kwamen zojuist binnen – we waren naar Bled geweest en hadden daarna overheerlijk Mexicaans met dochter gegeten – en toen we bij ons gebouw aankwamen stond er politie voor de deur. Eenmaal binnen sloeg een enorme stank ons in het gezicht. Het bleek dat onze benedenbuurman al een paar dagen dood in huis lag en nu met die hitte…. (De buurman was trouwens een natuurlijke dood gestorven).

Woensdag 09-05
08.10 uur. We gaan straks de deur uit om te ontbijten bij Slovenska Hisa waar ze heerlijke Latte Macchiato en srcambled eggs hebben. Zelfs IN ons appartement kunnen we de buurman ruiken maar zodra je de deur opendoet en de gang opgaat klappen je longen alweer bijna dicht. Toch tragisch hè dagboek, dat dit soort dingen gebeuren. Hoe kan het dat niemand hem gemist heeft? Wat zijn er toch een eenzame mensen.

22.38 uur. Ik ben verliefd op Ljubljana.

Donderdag 10-05
Deze stad is zo…beschaafd. Dat kennen we in Nederland niet. Hier rijden er geen lawaaiige scooters door de stad heen. Rijden er geen automobilisten met 800 decibel aan muziek in het rond. Is er geen opgefokte sfeer. Geen zwerfaval op straat. Vergeleken met Ljubljana is heel Nederland doorgedraaid en doorgesnoven.

Vrijdag 11-05
Zit nu in de bus op weg naar Triëst. ‘Wat een geschiedenis heeft Italië toch hè’ zei ik tegen man. ‘De Romeinen waren tenslotte ook al druk bezig met een groot Romeins Rijk te stichten’.

Dat heb ik inderdaad al vaak gedacht dagboek. Onze Grote Leiders zijn voornamelijk Grote Egotrippers.

Zondag 13-05
07.50 uur. Net wakker. Het is Moederdag en ik kan moe niet bellen. Niet verwennen. Niet knuffelen. Alleen maar in gedachten honderdmiljoen dingen tegen haar zeggen waarvan ik hoop dat ze me hoort.

23.00 uur. Toch een fijne Moederdag gehad. Dat moest van moe maar ook van mezelf.

Maandag 14-05
Naar Škofja Loka toe, prachtig stadje. Jammer dat het wat regende.

Woensdag 15-05
10.20 uur. Gisteren zijn we teruggekomen en ik moest vandaag echt afkicken. Ik wil ontbijten bij Slovenska Hisa, ik wil over de gezellige Cankarjevo nabrežje lopen, ik wil…eigenlijk wil ik misschien daar wel wonen. Ik ga dit toch eens met man bespreken. Tuurlijk ga ik Harlingen missen maar in Ljubljana waait het toch echt stukken minder.

Donderdag 16-05
Pa heeft – en dit weet ik zeker – een teken van moe gehad. Dat gebeurde tijdens het koken. Hij zette een groot, glazen deksel op de pan om zijn hapje warm te laten worden, liep weg en opeens hoorde hij een enorme knal.
‘Het deksel was in duizend stukjes ontploft’ zei hij verbijsterd.
Het deksel ken ik dagboek. Het is een dik, zwaar deksel en dat knalt echt niet zomaar uit elkaar. Ik weet het dus heel zeker: het was een teken van moe. Eindelijk.

Twee Glaasjes Wijn

Zaterdag 10-03
Lief dagboek, terwijl ik dit opschrijf ben ik in Rotterdam en het hele huis ademt moe uit. Aan elk kopje, schoteltje, lepeltje of vorkje kleven duizenden herinneringen en hier zijn, in het huis van moe, brengt me regelmatig terug naar een periode die voorgoed voorbij is. We hebben tijden in dit huis gekend waarbij broer aan het neuriën was terwijl hij de houtskooltjes in de barbecue aanstak, dochter om hem heen danste, pa met echtgenoot aan het genieten was van een ijskoud pilsje en moe uit volle borst galmde, blij dat ze haar kleine gezinnetje om zich heen had. Dochter wordt dit jaar 21 en zit in het buitenland en moe en broer kijken nu vanuit grote hoogte op ons neer. Hopelijk hebben ze het goed samen.

Dinsdag 13-03
Nog steeds in Rotterdam dagboek, er kwam wat familie langs en we kregen het – hoe kan het ook anders – al vlug over politiek. We hadden het over het salaris-dat-niet-doorgaat van de ING-topman Ralph Hamers en over de stilte rondom Pechtholt.
‘We horen zo weinig van Pechtholt de laatste tijd’ zei tante G.
‘Die man doet er niet meer toe’, bromde oom E. ‘Z’n rol is uitgespeeld. Hij aast op het pluche in Brussel en dan zien we hem hier nooit meer terug, let maar op. Weten jullie trouwens wat het verschil is tussen de EU-club en het hof van Lodewijk de 14de?’
Oom E. wachtte ons antwoord niet af. ‘Er is geen verschil. Het is een grote dictatoriale roofzuchtige narcistenclub. Er is werkelijk geen corrupter zooitje als de hele EU’.
‘Inderdaad’ knikte oom P. ‘Niemand durft het zo te benoemen maar het Vierde Rijk is ondertussen allang een feit. Gelukkig hebben ze van diverse narcistenclubs uit het verleden geleerd dat het volk brood en spelen nodig heeft, dat voorkomt heel wat trammelant. Vanavond voetbal trouwens’.

Woensdag 14-03
Vriendin G. belde. Ze was erg ontdaan door een telefoontje dat ze had gevoerd met haar ex-echtgenoot. ‘Ik vertelde hem hoe ik leed. Hoe leeg mijn leven zonder hem is en hoe moeilijk ik het vind zonder hem. Hoe ik hem mis. Ik vertelde hem dat hij álles had mogen doen als hij maar bij me was gebleven’ snikte ze. ‘Toen zei hij, en hij klonk echt heel gemeen: ‘De leegste mensen zijn het volst van zichzelf’. Is dat niet verschrikkelijk?’
Arme G. Arme ex van G.

Donderdag 15-03
Het klinkt misschien gek dagboek, maar in het huis te zijn waar moe 30 jaar gewoond heeft voelt ook wel weer heel fijn.

21.10 uur. Ik blijf me verbazen over de vrolijke boodschappen van moe. Nee, dat zeg ik verkeerd: ik blijf me verbazen over moe en er zijn zoveel dingen die ik nog even had willen vragen. Zoals: ‘Waarom heb je die advertentie op tafel neergelegd?’ Dat klinkt vaag, ik zal het even verduidelijken: zojuist was ik een stapel papieren die op de eettafel ligt wat aan het ordenen en onderaan lag een overlijdensadvertentie uit 1999. Moe had het cursieve gedeelte bovenaan vet onderstreept.
Er stond:

‘Niemand hoeft om mij te treuren
Het moest toch een keer gebeuren
Mocht je eens verdrietig zijn
Drink op mij een glaasje wijn!’

Dat had ik dus willen vragen: ‘Moe, WAAROM heb je die advertentie op tafel gelegd? En wanneer heb je dat gedaan?’ Aan de andere kant: is de boodschap die moe heeft willen afgeven niet vele malen belangrijker dan het hoe en waarom? Daarom: proost allerliefste mam. Dat glaasje wijn zal me beslist smaken. Misschien neem ik zelfs twee glaasjes wijn. Op de een of andere manier denk ik dat me dat geen moeite zal kosten.

De Lichtpuntjes

ljubljana02Donderdag 15-02
Lief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf zit ik in een appartement aan de Trubarjeva Cesta in Ljubljana (Slovenië) en heb net een kopje Rooibosthee gezet, meegenomen van huis. Volgens de beschrijving op de site lag het appartement in een ‘artistieke wijk’ en met heel veel verbeelding is deze wijk inderdaad zo te noemen, als je tenminste bouwvallige en haveloze gebouwen vol fantasieloze graffiti onder de noemer ‘artistiek’ zou willen scharen maar het appartement is echter prima en de ligging is perfect dus mij hoor je niet mopperen. Dochter moet een half jaar in Ljubljana studeren en ik wilde haar even netjes afleveren en zo belandt een mens dus van het een in het ander want, dagboek, het is morgen drie weken geleden dat ik mijn allerliefste moe voor het laatst gesproken heb. Al drie weken heb ik niet met moe kunnen praten hoewel dat natuurlijk niet helemaal waar is. In mijn hoofd praten we meer dan ooit met elkaar en ook hier, in Ljubljana, is moe sterk aanwezig. Het is zelfs gebeurd dat we – dochter en ik – een tearoom in wilden duiken en ik moe weifelend hoorde zeggen: ‘Ik weet het niet – het ziet er niet zo gezellig uit’. Ik ken moe’s smaak zo goed: ik weet precies wat ze wel of niet leuk zou vinden. Natuurlijk gingen we niet naar de tearoom. ‘Waarom niet?’ wilde dochter weten terwijl we doorliepen.
‘Omdat oma deze tent niet zo gezellig vindt’ antwoordde ik, dochters blik ontwijkend.

*****

21.08 uur. Wat heb ik geleerd over Slovenië en Ljubljana:
De mensen zijn bijzonder vriendelijk.
De sfeer in de stad is heel gemoedelijk.
Er ligt veel sneeuw en het is behoorlijk koud.
Ondanks de kou zit iedereen op (verwarmde) terrasjes.
Het waait nauwelijks wat ook wel eens fijn is. In Harns waait het bijna altijd heb ik het idee.

*****

Ik heb ook iets anders geleerd dagboek, niet over Slovenië maar over de Nederlandse politiek: er is niks, maar dan ook helemaal niks mis mee als je als minister gewoon wat aan het liegen bent. Dat wordt door politiek Den Haag heel normaal gevonden, sterker nog: een minister die liegt wordt met hand en tand verdedigd en er wordt nog net niet beledigd door het pluche geroepen: ‘Laat ons met rust – we liegen allemaal, dat hoort er nou eenmaal bij’. Ik heb het nu natuurlijk over Halbe Zijlstra die jarenlang blijkt te hebben gelogen over een ontmoeting met Poetin. Wat een treurigheid. Gelukkig dat ik geen greintje vertrouwen heb in kabinet Rutte, anders had ik dat na dit zoveelste dieptepunt definitief opgezegd.

*****

00.43 uur. Ik had nog wat meer willen schrijven dagboek, maar ik wierp net een blik op de klok en hoorde moe zeggen: ‘Je hebt een lange dag achter de rug kind, het lijkt me beter als je gaat slapen. Je hoeft niets meer te schrijven – naar bed jij’.
Dat laatste klonk beslist wat ferm. En nou komt het gekke: vroeger zou ik niet naar haar geluisterd hebben maar tegenwoordig… het is alsof moe meer macht over me heeft dan ooit tevoren. Zou er dan toch echt iets zijn tussen hemel en aarde?

*****

Vrijdag 23-02
Lief dagboek,
Gisteren ben ik teruggekomen uit Slovenië en ik wil er eigenlijk direct weer heen. Het was heerlijk om even weg te zijn, weg te zijn van alle verdriet. Natuurlijk overviel me ook daar vaak het verdriet om moe maar omdat het zo’n andere omgeving was voelde het soms allemaal…niet echt. Ja, zo voelde het. Alsof het misschien toch niet echt was. Het is misschien een beetje raar dagboek, maar ik heb moe gewoon gemaild vanuit Slovenië. Ik heb haar foto’s gestuurd en verteld hoe dochter en ik het daar hadden en soms voelde dat dan even zoals het altijd voelde – gewoon normaal. En fijn.

Wat ik af en toe een moeilijke gedachte vind dagboek, is dat ik moe nooit ECHT oud zal zien worden. Natuurlijk: moe was 82 en dat is niet piepjong, dat weet ik ook wel. Maar moe was in het bezit van een paar wonderbaarlijke genen waardoor ze soms wel 20 jaar jonger geschat werd en ze liep nog altijd op hoge hakken, hoe dan ook. De gedachte aan makkelijke platte wandelschoenen vervulde haar met grote afschuw. Een paar dagen geleden gingen vriendin L. (die ook gekomen is) en ik een dagje naar Triëst – dat is vanuit Ljubljana maar anderhalf uur met de bus – en zag ik bij mijn vertrek uit restaurant Caffè degli Specchi op het Piazza Unita (zoooo mooi) een oude dame zitten. Ze had spierwit haar. ‘Zo zal ik moe nooit kennen, met dat witte haar’ schoot het door mijn hoofd. Ik kon mijn blik op de een of andere manier niet van haar losmaken dagboek. Toen ik haar handen zag schoot ik vol – haar handen leken op de handen van moe. ‘Mag ik uw handen even vasthouden?’ wilde ik vragen. ‘We hoeven niet te praten – ik wil alleen maar even, heel even, uw handen vasthouden’ maar terwijl mijn ogen zich vulden met tranen pakte ik vlug mijn spullen en liep weg, richting vriendin L., die op me stond te wachten en niet begreep wat ik daar nou eigenlijk aan het doen was.
Bij het weglopen probeerde ik me te bedenken wat moe tegen me gezegd zou hebben als ze me op dat moment gezien zou hebben maar ik hoorde niets. Meestal hoor ik haar wel maar dit keer was het stil. Was het omdat ze verbijsterd was dagboek? Vond ze het te zot voor woorden dat ik ontroerd was door de handen van een wildvreemde oude dame? Ik weet het niet en ik zal het nooit weten.

*****

Wat heb ik nog meer geleerd over Ljubljana:
De mensen daar zijn NOG vriendelijker dan ik vorige week dacht.
Ze zijn dol op zoetigheid en er zijn heel veel (mooie) tearooms met het heerlijkste gebak.
Ondanks de sneeuw rijden de treinen en bussen op tijd.

*****

Vooral dat laatste bevreemdde me het meest natuurlijk dagboek, dat snap je. Toen ik gistermiddag op Schiphol landde en met de trein een stuk richting Hoge Noorden wilde werd ik dan ook overvallen door een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Het treintje richting Hoorn zat namelijk ZO vol dat ik er niet meer bij kon maar gelukkig lukte het me om me met veel geweld in de trein die daarna kwam te persen. Direct daarop werd er door perronmedewerkers hysterisch gekrijst: ‘No more boarding – no more boarding!’ en je ZAG aan de gezichten van alle buitenlandse toeristen die beteuterd het nakijken hadden dat ze zich afvroegen in wat voor derde wereldland ze in Godsnaam terecht waren gekomen.

Hoe dan ook dagboek: ik ben weer thuis. Ik heb dochter keurig afgeleverd in het land waar ze voor haar studie zes maanden heen moest, ik ben een ervaring rijker en ik heb ontdekt dat, waar je ook heengaat, je je verdriet niet kunt ontlopen. Dat zijn dus eigenlijk twee ervaringen. Misschien moet ik de tweede ervaring dan ook maar als pluspunt meetellen.

21.43 uur. Mijn oog viel zojuist op het adressenboekje van moe dat hier op mijn bureau ligt. ‘Als je ze maar wilt zien zijn er overal lichtpuntjes!’ zag ik in het krullerige vrolijke handschrift van moe. ‘Overal’ had ze onderstreept. En nu voel ik me opeens toch weer een beetje blijer worden dagboek. Want als dat niet even een persoonlijk berichtje is van moe dan weet ik het niet meer.

De Keerzijde van Liefde

Mijn moeder. Het meisje van 82.

Lief dagboek,
De laatste keer dat ik in je schreef vertelde ik over moe. Ik vertelde dat moe bij ons in huis was om aan te sterken zodat ze fit genoeg zou zijn om aan haar behandelingen te beginnen. Het heeft niet zo mogen zijn. Mijn allerliefste moe is op 26 januari naar haar zoon, mijn broer, toegegaan en pa en ik kijken elkaar regelmatig in opperste ontzetting aan: ‘Is dit allemaal echt??’ lezen we in elkaars ogen. ‘Is dit echt en als het zo is: hoe moet dat nou zonder moe?’

Ik weet het niet dagboek. Ik weet het werkelijk niet. Het is allemaal zo snel gegaan: moe kwam hierheen op zaterdag 30 december om gezellig aan de champagne en appelflappen te gaan (‘die maak je altijd zo lekker kindje!’) en precies 5 weken later, op zaterdag 3 februari, namen we definitief afscheid van haar. Al met al zit er tussen nu en de laatste keer dat ik in mijn dagboek schreef een wereld van verschil, een wereld van verdriet en een wereld van leegte maar omdat ik weet dat mijn moeder beslist niet zou willen dat ik dag en nacht verdrietig ben (‘kindje, weet je nou NOG niet dat dit bij het leven hoort?? Hee…. dan heb ik bij je opvoeding toch verzuimd iets te vertellen’) glimlach ik dagboek. Ik glimlach, hoor haar stem regelmatig en voél dat ze om me heen is. Het is niet voor niets dat we op het lint van ons rouwboeket lieten zetten: ‘Waar je ook bent, de liefde blijft’ en dat is natuurlijk ook zo. De liefde tussen moe en mij is zo groot, daar komt niets tussen. Zelfs de dood niet.

Ik heb trouwens de afgelopen weken ook een immense bewondering gekregen voor de mensen die in de thuiszorg werken dagboek. Wat is het grandioos, het werk dat ze verrichten en vooral: de liefde, de warmte en de menselijkheid die de medewerkers uitstralen. Dank, medewerkers van Thuiszorg Het Friese Land. Ik hoop dat er een dag komt dat jullie salaris verdrievoudigd wordt – jullie verdienen het.

19.39 uur. Ik zit aan de smoothie met blauwe bessen, komkommer, rucola en avocado. (‘Goed zo kindje, denk om je gezondheid’). Normaal gesproken zou ik nu vast wat geschreven hebben over de massahysterie rondom Renate van der Gijp. Ik zou misschien geschreven hebben dat we met z’n allen de weg kwijt zijn en dat tegenwoordig satire ook al niet meer mag. Dat de tenen steeds langer en gevoeliger worden. Wat benauwend allemaal. Nadat ik dat geschreven had zou ik een kopje thee inschenken en moe even bellen – we belden elkaar bijna elke dag en het gevoel dat ik dat nu niet meer kan is onbeschrijfelijk.

Ik kom er heus wel dagboek, dat weet ik zeker. Dat moet, dat ben ik ook aan moe verplicht. Toch ben ik regelmatig wat aan het mijmeren en ik betrap mezelf erop dat mijn gedachten vaak afdwalen. Zojuist dacht ik na over de afgelopen weken. Ik dacht na over mijn altijd vrolijke en opgewekte moe en terwijl ik voor me uitstaarde realiseerde ik me somber: de keerzijde van Liefde is Verdriet. En terwijl deze naargeestige gedachte als een zware deken op mijn schouders rustte zag ik moe naar me kijken. Ze glimlachte haar stralende lach. ‘Liefde is sterker dan de dood weet je nog? Dat schreef je hierboven immers net zelf’.

Ze aaide over mijn hoofd en ik voelde weer dat moe heel dicht bij me was. Opeens wist ik: de keerzijde van Liefde is geen Verdriet. De keerzijde van Liefde is Liefde. Niets meer en niets minder. Dank je wel mam. Voor alles.


*****

 
*****

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: