Archive for the Category » Dagelijkse Dingen «

Een Zware Week

© Bron: PexelsLief dagboek,
Is het heel erg dat ik je zo verwaarloosd heb? Aan de ene kant voel ik me haast schuldig terwijl iets in me zegt dat dat toch werkelijk niet hoeft. Ik had geen tijd voor je! (En, om eerlijk te zijn had ik ook even geen zin maar dat fluister ik. Sssttt. Niet verder vertellen). Bovendien ben ik nog steeds zo fanatiek bezig met WordPress dat ik nu al zover ben dat ik leuke websites kan bouwen. Volgende stap is het bouwen van een webwinkel. Ik weet niet hoe het kan dat ik het zo leuk vind dagboek – ik ben in de tuin bezig en betrap mezelf erop dat ik wel eens denk: als ik nu dit of dat doe, wat zou dat voor effect hebben? Het is een beetje triest. Volgens vriendin M. komt nu toch echt duidelijk naar voren dat ik wel eens in het autistisch spectrum zou kunnen zitten. ‘Mensen die wat autistisch zijn kunnen zich enorm vastbijten in iets dat hen interesseert’ zei M. laatst. Ze voegde eraan toe: ‘Hoewel ik niet zeker weet of iedereen hetzelfde pitbull-achtige fanatisme tentoonspreidt – dat van jou is werkelijk beangstigend’.
Enfin, nu eenmaal duidelijk is waarom ik even niets van me heb laten horen een kleine update van de afgelopen tijd. Gelukkig heb ik voldoende aantekeningen gemaakt de afgelopen tijd, dat scheelt heel wat denkwerk.

Vrijdag 05-05
00.34 uur. Net terug van een verjaardag van ex-collega S. Het was een vreemde avond. S. had wat kennissen op bezoek die qua politieke opvatting lijnrecht tegenover elkaar stonden. Het werd een beetje vervelend eigenlijk. Vooral het ‘linkse’ echtpaar werd erg boos terwijl het ‘rechtse’ echtpaar een stuk kalmer leek. (Voor alle duidelijkheid: het ‘rechtse’ echtpaar kwam uit Suriname). Wat me wel eens opvalt dagboek, is dat mensen die een ander verwijten ‘niet tolerant te zijn’ een zero-tolerance beleid voeren als die ander een afwijkende mening erop nahoudt. Is dat niet wat raar? Ik snap het niet! Ja, er zijn er veel meningen waar ik het niet mee eens ben maar om dan kwaad te worden? Heel vreemd.

Zaterdag 06-05
Keelpijn! Hele dag gammel en op de bank gelegen met de iPad bij de hand. Heerlijk. Zo af en toe is het best lekker om een beetje ziek te zijn.

Zondag 07-05
Weer met een dikke sjaal om de hele dag op de bank.

Maandag 08-05
Gedroomd van Marga (is niet haar echte naam maar al die initialen de hele tijd is ook zo irritant!). Marga was een vriendin, ooit, lang geleden. Op zich was het een leuke meid maar zo labiel als de pest – eigenlijk was ze nog net niet gevaarlijk genoeg om in een dwangbuis afgevoerd te worden maar daar is dan ook alles mee gezegd. Dat was misschien ook wel het leuke aan Marga. Toen Marga eenmaal in de overgang kwam (en dat kwam ze al heel jong) werd pas echt duidelijk hoe gek ze was: het ene moment belde ze je huilend op en vertelde hoeveel ze van je hield en het andere moment ging ze als een ordinair viswijf tekeer. Ze was een beetje volks, dat is waar, maar toch was ze wel lollig. Na een tijdje vond ik het welletjes. Ik had geen zin meer in dat labiele gedoe. Nu droomde ik dat ze gewapend voor m’n deur stond. Ze had een grijs vest aan en haar enorme pens (ja, die had ze ook al heel jong) hing bijna op de knieën. Als een briesende stier hing ze hijgend aan de deurpost en er kwam rook uit haar neus. Moest de rest van de dag aan Marga denken. Zal ik haar bellen? Arme meid.

Woensdag 10-05
Heb me voorgenomen dagboek, om het voortaan zo min mogelijk over politiek te hebben. Dat komt omdat ik me voortaan ook zo min mogelijk met politiek bezighoud. Mijn adagium is geworden: ‘Elk volk krijgt de leider dat het verdient’ en daarom: van mij geen kwaad woord meer over Rutte. Integendeel. En laten we nu maar hopen dat er nog vele Henry Keizers opstaan die Rutte allemaal persoonlijk het handje boven het hoofdje houdt dan komt het allemaal wel goed.

Donderdag 11-05
Mammogram laten maken. God, wat deed het weer pijn zeg. De tranen sprongen in m’n ogen. Ik begin ondertussen te denken dat, als je al geen borstkanker had, je het wel van zo’n mammo zou krijgen. Het KAN toch niet gezond zijn, die borsten die zo geplet worden? Alles wordt inwendig gekneusd en moet weer helen. De kans dat er wat misgaat.. Brrr. Anyway, ik zat in de wachtkamer te wachten totdat ik te horen kreeg dat de foto’s gelukt waren toen de radiologe dat me kwam vertellen. ‘De foto’s zijn gelukt hoor, u mag gaan’. Toen, dagboek, tijdens het afscheid nemen, zei ze iets wat me heel erg dwars zat en nu nog steeds dwars zit. Ze slikte het bijtijds in maar ik hoorde het luid en duidelijk: ze wilde sterkte zeggen. Sterkte. De uitslag krijg ik pas volgende week maar nu al wordt me sterkte toegewenst. En dat zit me heel erg dwars. Het wordt een zware week.

 

Dag lieve ChaCha

ChaCha & Diesel

ChaCha & Diesel

Lief dagboek,

Ik weet het: ik had beloofd voortaan op vrijdag iets te posten maar het punt is: ik heb niet zoveel tijd. Bovendien heb ik ook niet veel inspiratie op dit moment. Het is al met al een beetje druk en bovendien was de afgelopen week ook niet al te leuk. De afgelopen maandag hebben we namelijk ChaCha, ons hondje, moeten laten inslapen. Nu zijn we binnen een paar weken tijd onze hond en kat kwijt. Diesel, ons andere hondje, loopt nu wat verloren in het rond en eigenlijk voelen we ons allemaal een beetje verloren in deze totaal nieuwe situatie. Het kattenluikje kleppert al weken niet meer en nu hebben we ook geen hondje meer dat constant met gespitste oren ligt te luisteren of er toevallig iemand naar de keuken gaat en met wat lekkers terugkomt.

Dat is natuurlijk de ellende met dieren dagboek, dat weet ik heus wel. De kans dat je er op een dag afscheid van moet nemen is groot. Maar toch. Maar toch….

Volgende keer schrijf ik wat langer. En wat meer. En wat vrolijker. Het is wat ik eerder zei: ik heb nu gewoon even geen zin. En geen inspiratie. Gelukkig hebben alle grote schrijvers dat probleem wel eens heb ik me laten vertellen. Dus er is nog hoop.

 

Dag lieve Sushi

Sushi en zijn zusjeLief dagboek,
Ik heb geen tijd om te schrijven. Echt niet. De wil is er wel maar de tijd ontbreekt aan alle kanten. Daarom houd ik het nu ultrakort. Ik ga eerst beginnen met te vertellen dat onze Sushi eergisteren naar de poezenhemel vertrokken is. Sushi, onze kleine terrorist. Ons katje dat, jaar in jaar uit, ons dacht te verblijden met dode muizen, ratten, kikkers of vogels is nu op de eeuwige jachtvelden aan het jagen en we zijn verdrietiger dan we hadden verwacht. Dag lieve Sushi. We zullen je gekrijs op de vroege ochtend voor de slaapkamerdeur missen. De diepe groeven en krassen die je met je klauwen aan de onderkant van de deur maakte in een poging die met fors geweld open te rukken zullen we koesteren en het zal lang duren voordat we zonder angst de kledingkast durven te openen – de keren dat jij er onverwacht uitsprong en ons, je argeloze baasjes, daarmee de stuipen op het lijf joeg zit er de komende tientallen jaren nog goed in. Ja Sush, we wisten dat je ooit zou moeten gaan maar toch, maar toch… toen het eenmaal zo ver was was het veel te vroeg. Wat zullen we je missen – wat missen we je nu al.

Natuurlijk zou ik het nu over politiek kunnen hebben dagboek. Of over een heerlijk recept dat ik tegenkwam: een tosti van bloemkool belegd met geitenkaas. Maar ook daar heb ik geen zin in. Ik wil op tijd naar bed en ben een beetje gaar. Daarom gewoon een klein verhaaltje uit de losse pols:

Op de boot naar Harlingen
De overtocht met de Koegelwieck duurde nooit zo lang maar ditmaal had ‘ie, wat Peter betrof, dagen mogen duren. Hij zat namelijk naast het allermooiste meisje dat hij ooit had gezien en er was zo een ongelooflijke klik, zo een wonderlijke chemie: het kon niet anders dan liefde zijn. Het was letterlijk alsof de bliksem in was geslagen en hij wist dat zij het ook zo voelde.
Dit is dus liefde op het eerste gezicht, constateerde hij en hij verbaasde zich erover dat het:
a – zo goed voelde en
b – hem overkomen was. Hij had namelijk altijd geroepen dat hij daar niet in geloofde maar moest je hem nu eens zien!

Ze woonde in Maastricht vertelde ze. Peter rekende direct praktisch uit hoeveel reistijd ze wekelijks kwijt zouden zijn. Harlingen lag daar namelijk een behoorlijk eind vandaan.
Dat zien we binnenkort wel, besloot hij. Ik kan verhuizen, zij kan verhuizen – dat zijn uiteindelijk maar details.
De boot arriveerde veel te vlug in Harlingen. ‘Snel zijn we er hè?’ zei ze. Ze klonk wat verdrietig.
‘Waarom ga je niet met me mee naar huis?’ vroeg hij, verbaasd over zichzelf. Zo brutaal was hij anders nooit maar met haar was het vertrouwd. Niets was vreemd of raar.
Ze leek het een heel normale vraag te vinden maar ze kon niet. ‘Ik heb morgenochtend een heel belangrijke afspraak’ vertelde ze.
Peter knikte begrijpend en klapte zijn mobieltje open. ‘Geef even je nummer, dan bel ik je later’.
Hij noteerde haar naam en nummer – ‘Anna, m’n nummer is 06…’ – en omhelsde haar vervolgens innig.
Toen moest ze rennen. Hij bood nog aan om poffertjes te eten maar nee, dat ging ook niet. ‘Ik moet echt de trein halen!’

Hij ging mee naar de trein en omhelsde hij haar. Ze hielden elkaar vast tot aan de deur.
Hij zwaaide haar uit en toen hij naar huis liep was het alsof hij op een grote roze wolk naar huis voortgedreven werd.
‘Dit is liefde!’ jubelde het in zijn hart. ‘Dit is de liefde waar ze het in boeken en films altijd over hebben.’

Toen Peter haar een paar uur later belde bleek het nummer niet te bestaan.

——————–

Arme Peter. Volgende keer moet ik misschien een happy end bedenken. Dit is al met al ook wat zielig. Kon me er op de een of andere manier niet toe zetten, een happy end. Zelfs een pakkende slotzin voor dit stukje kan ik niet bedenken. Het zal misschien te maken hebben met Sushi. Ja, dat zal het zijn.

Het Wankele Geloof

VBron: Pixabayrijdag 17-02
Lief dagboek,
Mijn lieve vriendin M. heeft een geweldige gewoonte: als ze haar man kwaad gemaakt heeft gaat ze het liedje ‘Avond’ van Boudewijn de Groot zingen. Waarom dat liedje ‘Avond’ heet en niet ‘Ik geloof’ is me een volkomen raadsel maar goed, dat terzijde. Goed, vanmiddag was het kennelijk weer zover: toen ik binnenstapte bij vriendin M. was ze juist ‘Ik geloof in jou en mij’ aan het krijsen.
‘Heb je weer wat goed te maken?’ grijnsde ik, een blik werpend op het norse gezicht van man van M. die ongevoelig scheen te zijn voor de zangkwaliteiten van zijn echtgenote.
‘Meestal werkt het’ fluisterde ze. Toen ik wegging glimlachte man van M. nog steeds niet. more »

Die Avond in de Stal

Bron: Pixabay24-12
Alsof er niets aan de hand was zei ze: ‘Heb je trouwens gezien hoe helder die ster schijnt?’ Ze wees omhoog en ik volgde haar blik. ‘Ik heb, werkelijk waar, in mijn hele leven nog nooit zo’n ster gezien’.
‘Ik ook niet’ wilde ik mompelen maar het lukte niet; ik kon geen geluid voortbrengen. Ze keek me aan. ‘Je bent wat van slag geloof ik hè?’ more »

Het Ingezonden Verhaal

Bron: PixabayLief dagboek,
Kortgeleden vertelde een kennis dat hij moeite had met slapen. ‘Ik weet niet wat het is’ klaagde hij. ‘Ik val moeilijk in slaap tegenwoordig en ben om de 2 uur wakker’.
Zijn vrouw zat erbij en leek wat vertoornd. ‘Het is wel eens gebeurd dat hij me midden in de nacht wakker heeft wakker gemaakt’ zei ze knarsetandend. ‘Meestal gaat hij lezen, soms gaat hij naar beneden en hoor ik hem rommelen in de keuken maar hij heeft me echt serieus een paar keer expres wakker gemaakt. Ik hoorde hem luid en duidelijk in m’n oor brullen: ‘Slaap je?’ Als ik ontkennend antwoordde bleek het dat hij gewoon wat wilde babbelen – hij heeft het zelfs wel eens midden in de nacht over de politiek gehad, Godbetert! Nu doe ik dus alsof ik hem niet hoor als hij ‘s nachts wat zegt’.
‘Misschien heb ik last van je gesnurk’ filosofeerde de kennis hardop verder. ‘Je zaagt heel wat bomen om ‘s nachts, hebben ze dat wel eens tegen je gezegd?’
Zijn vrouw haalde haar schouders op en opende de aanval op de toastjes op tafel. more »

Lief Dagboek – De Slagroompunt

Bron: PixabayLief dagboek,

Terwijl ik dit schrijf gaan mijn gedachten terug naar gisteravond en wil je wel geloven dat de rillingen me dan weer terstond over het lijf lopen? Het was in één woord een gruwelijke avond en ik zal je vertellen waarom.

Gisteravond was ik voor het eerst uitgenodigd op de verjaardag van ex-collega L. Bij binnenkomst ging het vrijwel direct mis: ik kreeg een grote slagroompunt in handen gedrukt die ik gedachteloos aannam – de laatste tijd eet ik namelijk suikervrij en dat wilde ik graag zo houden. Niet alleen voel ik me er fitter door maar ook mijn weegschaal… enfin, dat is een ander verhaal. Hoe dan ook: de punt zou ik laten staan, nam ik me voor. Of in elk geval: een groot deel daarvan. more »

Lief Dagboek – De Felicitatie

Bron: PixabayLief dagboek,
Weet je nog dat ik vroeger altijd riep dat ik geen kinderen wilde hebben, never? Dat ik me ten stelligste voorgenomen had kinderloos te blijven en dansend en feestend door het leven te gaan?
Ik schaam me bijna als ik eraan terugdenk weet je dat? Dat ik oprecht dacht: ‘Ik wil NOOIT zo’n krijsend, kwijlend, aandachttrekkend mormel dat zich krampachtig aan mijn benen vastklampt of, erger nog, z’n met chocola besmeurde toet tegen m’n opgemaakte gezicht aandrukt’. more »

Lief Dagboek – De Compensatie

Lief dagboek,
Gisteravond vertelde Man aan mij dat hij naar voetbal ging kijken. Hij zei er nog net niet bij: ‘Ik ben dus niet aanspreekbaar’ maar dat had ik ook niet erg gevonden. Ik gun hem van harte dit soort voetbalavondjes, sterker nog: ik informeerde zelfs belangstellend wie er ging spelen.
‘Nederland tegen Frankrijk’ antwoordde man.
‘Wie hoop je dat wint?’ vroeg ik.
Man keek me aan. ‘Wat denk je zelf?’
Ik had geen idee lief dagboek. Echt. ‘Ben je werkelijk zo chauvinistisch?’ vroeg ik geschokt toen ik het goed raadde. Man zuchtte. ‘Ja, zo chauvinistisch ben ik werkelijk’. more »

VDTZ – De Paraplu

Afbeelding van PixabayVrijdag 12-08
Grauw en grijs dagje. Oom H. en buurvrouw Annie (zijn vriendin) kwamen pindasoep eten. ‘Erg hè, van die 80-jarige mevrouw die door een NS-conducteur uit de trein is gezet?’ zei buurvrouw Annie aan tafel.
Oom H. haalde even zwaar adem. ‘Van de NS kun je tegenwoordig alles verwachten’ snoof hij uiteindelijk. ‘Het is nog een meevaller dat ze dat mensje niet uit een rijdende trein gesmeten hebben’.
‘Nou nou nou’ temperde buurvrouw Annie hem maar oom H. was niet te stuiten. ‘Het is toch zo? Als daar een zware jongen had gezeten had de conducteur zich wel 10x bedacht voordat hij zoiets zou doen. En terecht hoogstwaarschijnlijk’ voegde hij eraan toe. more »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: