Archive for the Category » Een Familieroman «

De Splijtzwam

© Pixabay

De moeder van Lola. Telkens als Mina aan haar dacht dansten de schuimvlokken haar direct om de grote mond, een mond die wel wat weg had van een overjarige opgeblazen breedbekkikker met knalroze lippen. Dit was zo’n momentje dat ze zich weer mateloos opwond. Ze kwam net bij dokter Hartman vandaan, aan wie ze alles over oma had verteld, maar nu dwaalden haar gedachten onwillekeurig toch weer een kant op die ze eigenlijk niet wilde. ‘Dat schijnheilige loeder’ dacht ze knarsetandend terwijl ze tussen de kussens van de bank een uitgelopen Camembert opdiepte. ‘In m’n gezicht lief en aardig doen maar ondertussen aanpappen met mensen waarvan ze WEET dat ik het niet wil’. Oef. Mina merkte dat haar bloeddruk begon te stijgen en zette gauw de fles port aan haar mond.
‘Kalm blijven, kalm blijven Mien’ zei ze tegen zichzelf terwijl ze een grote slok nam. ‘Je bent een onbegrepen genie – veel grote geesten worden niet begrepen, dat is nou eenmaal ons lot’.
‘Vind je dat je Lola en haar moeder kan verbieden met bepaalde mensen om te gaan?’ had dokter Hartman gevraagd toen ze hem vertelde waar een groot deel van haar wrok zat.
Mina had hem schaapachtig aangestaard. ‘Het is de schuld van oma‘ bralde ze, maar vlug liet ze erop volgen: ‘Ik wil graag alles gescheiden houden’.
‘Je bedoelt: JIJ bepaalt wie er met wie omgaat en wanneer? Daar komt het namelijk een beetje op neer zie je’.
Mina had gezucht. Dokter Hartman begreep haar niet en zou haar nooit begrijpen, dat was wel duidelijk.

Terwijl dokter Hartman Mina aanstaarde en zich afvroeg of het toch niet beter was haar gedwongen op te laten nemen – ‘is ze nou wel of niet gevaarlijk?’ schoot het door zijn hoofd, zaten op dat moment Lola en haar moeder samen aan de keukentafel.
‘Het is altijd al een probleemgeval geweest’ zei Lola’s moeder terwijl ze met een vies gezicht het kopje koffie van zich afschoof. ‘Wordt het trouwens geen tijd dat je eens lekkere koffie leert zetten?’
Lola lachte. ‘Ik blijf het proberen mam’.
‘Geef dan maar een advocaatje’ zei de moeder. ‘Daar heb ik eigenlijk meer trek in’.
Lola zette een advocaatje met slagroom neer en ging zitten.
‘Ga door’ moedigde ze aan. ‘Je was aan het vertellen over Mina’.
Lola’s moeder nam genietend een hapje van haar advocaat en keek opeens ernstig. ‘O ja. Inderdaad. Mina. Ach, wat zal ik zeggen. Dat meisje is altijd al zeer labiel geweest. Dat hele gezin heeft enorm te lijden gehad onder dat explosieve karakter. Die ruzies die zich daar afgespeeld hebben – het schijnt afgrijselijk geweest te zijn. Mina was beslist de splijtzwam binnen die familie. Triest, heel triest. Ze heeft zichzelf niet in de hand, die arme meid. Eigenlijk zou ze permanent platgespoten moeten worden’.

Wordt vervolgd

Category: 02 - Fictie, Een Familieroman  Comments off

Hoe het begon

© Bron: Pixabay - grandmother-952032_1280Hoe het begon
Het begon met oma. Álles begon met oma. Oma was verantwoordelijk voor alles, werkelijk voor alles. Als je vroeger aan Mina vroeg: ‘Hoe komt het dat je ruzie hebt met de juf?’ antwoordde ze: ‘Dat is de schuld van oma’. Toen Mina groter werd en ruzie met vriendjes kreeg was dat haar steevaste antwoord: ‘Het is de schuld van oma’.

Oma was, volgens Mina, óveral de schuldige van. ‘Kijk’ had ze eens uitgelegd en ze was nog serieus ook: ‘Het gif van oma heeft veel kwaad aangericht. Dank zij de mentaliteit van oma zit ik nu zo in elkaar’.
Het was een uitleg waar menigeen de wenkbrauwen bij optrok. ‘Het gif van oma? Hoezo zit jij nu zo in elkaar dank zij oma?’ maar Mina kon het verder niet goed uitleggen. ‘Dat kan ik allemaal niet uitleggen’ bralde ze dan. ‘Ik weet alleen: het is de schuld van oma. Alles is de schuld van oma’.

Daar begon het dus mee. Met oma. Ooit, lang, heel lang geleden.

——————–

‘En je blijft bij die mening?’ vroeg dokter Hartman terwijl hij zijn bril afzette en vermoeid over zijn ogen wreef.
‘Nou en of’ balkte Mina terwijl ze zoekend om zich heen keek. Eigenlijk had ze wel zin in een peuk maar ze zag nergens een asbak staan.
‘Mag ik hier roken?’ vroeg ze terwijl ze met haar stevige vingers, formaatje braadworst, alvast in haar grote boodschappentas naar haar pakje shag graaide.
‘Sorry’ schudde dokter Hartman zijn hoofd. ‘Dat mag niet’.
Teleurgesteld zette Mina de tas weer op de grond, net iets te hard. Het flesje wijn dat op de bodem lag maakte luid en duidelijk een rinkelend geluid maar Mina deed alsof ze dat niet hoorde.
‘Ik wil toch even terug naar wat je net zei’ begon dokter Hartman. ‘Ik begrijp dat verhaal over je oma niet zo goed. Door constant te zeggen dat oma de schuldige is, schuif je toch zelf elke vorm van verantwoordelijkheid van je af?’

Mina staarde dokter Hartman aan. Dit werd een beetje ingewikkeld. Wat bedoelde die man nu precies? En waarom zat ze hier eigenlijk? Was dat werkelijk omdat ze Lola zo in de gaten hield? Stalken noemden de artsen het maar dat was niet zo! Ze hield Lola gewoon in de gaten, jaar in, jaar uit, omdat ze.. tja, omdat ze eigenlijk wel geïnteresseerd was in Lola’s leventje. Niet dat ze dat ooit tegen dokter Hartman zou zeggen natuurlijk, stel je voor! Ze was gewoon geïnteresseerd en het had niets met stalken te maken maar dat begreep dokter Hartman toch niet.

‘Mina?’ De stem van dokter Hartman drong vaag tot Mina door. ‘Hoe zit het met je eigen verantwoordelijkheid? Hoe zit het met…’
‘Oma is de schuldige’ floepte Mina eruit. ‘Oma en Lola. En die moeder van Lola. Die is al helemaal de schuldige. Als u eens wist wat ze mij heeft aangedaan dokter Hartman, als u het eens wist, dan zou u… Dan zou u…’ Er vormde zich wat schuim om Mina’s dikke vlezige lippen en dokter Hartman staarde vol walging naar haar opgeblazen hoofd.
‘Denk eraan Mina’ waarschuwde hij. ‘Kalm blijven. Wil je weer in een dwangbuis afgevoerd worden? Nee toch?’
Mina zweeg. Nee, dat wilde ze niet. Dat wilde ze nooit meer. Dat was haar de laatste tijd al veel te vaak overkomen. En dat was allemaal de schuld van oma. En van Lola. En van de moeder van Lola.

Wordt vervolgd

Mina heeft een probleem

© Bron: PixabayVrijdagochtend 05.15 uur. Mina was een beetje moe. Elke ochtend zo vroeg al wakker en direct achter de computer zitten om te kijken of Lola nog wat bijzonders had uitgevoerd op social media brak haar een beetje op. Nu zat ze op de stoel bij de psychiater en loeide:
‘U moest eens weten wat ze mij heeft aangedaan. Hoe ze me verraden heeft. Hoe haar hele familie me verraden heeft. Het is meer dan schandelijk. Er bestaan geen woorden voor het leed dat die mensen me berokkend hebben’.
‘U ziet u zelf als slachtoffer’ concludeerde dokter Hartman.
‘Ik bén slachtoffer’ gilde Mina. Dikke tranen liepen nu over haar wangen en lieten een diep spoor na in de slordig aangebrachte pancake.
‘Slachtoffer van Lola’ zei dokter Hartman. Hij had de vingertoppen van beide handen tegen elkaar aangedrukt en keek Mina peinzend aan.
‘Ja’ loeide Mina. ‘Van Lola én van haar moeder’.
‘Aha. Slachtoffer van Lola én van haar moeder’ herhaalde dokter Hartman.
Mina knikte en propte de tweede Camembert in haar mond. ‘U vindt het toch niet erg dat ik even wat snoep?’ bralde ze met volle mond.
‘Ga je gang’. Dokter Hartman wendde zijn blik af van dit gruwelijke tafereel.
‘Kun je me uitleggen wat die twee vrouwen je aangedaan hebben?’ vroeg hij toen het gesmak van Mina verstomde.
Mina begon te schuimbekken. ‘Die ouwe tang heeft me verraden!’ krijste ze. ‘Dat leugenachtige secreet – ik wens haar…’
De rest van haar woorden waren onverstaanbaar en dokter Hartman keek op de klok. ‘Waar heb ik dit in Godsnaam aan te danken?’ vroeg hij zich af terwijl hij een blik op Mina wierp. Hij zag een vette, volgezogen larf die zich voedde met de narigheid van een ander, zich daarbij wentelend in andermans verdriet en het tegelijkertijd presteerde om zich slachtoffer te voelen. Sommige mensen waren werkelijk heel ver heen.

Wordt vervolgd

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: