Archive for the Category » Een Familieroman «

De Man-die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat

© Pixabay

Vrijdag 13-07
Elke keer als het vrijdag de 13de is denk ik aan de man (ja, ik heb dat verhaal al 1000x verteld, ik weet het) die z’n huis niet uit durfde die dag. Hij bleef binnen en werd door een wesp gestoken. Hartstikke dood. Enfin, voor deze dag bestaat ook nog eens een speciale naam: paraskevidekatriafobie. Grappig.

20.10 uur. Heb vandaag een paar keer gezegd dat ik lijd aan paraskevidekatriafobie maar niemand begreep me. Het is trouwens ook niet waar want ik lijd daar niet aan.

22.36 uur. Lees net dat je niet elke dag lijnzaad mag eten. De gruwelijkste dingen kunnen dan gebeuren – het kan zelfs leiden tot ademstilstand. Bij de gedachte alleen al heb ik het gevoel dat mijn ademhaling wat moeizaam begint te gaan – ik gebruik al jarenlang bijna elke dag lijnzaad.

23.25 uur. Heb net weer filmpje bekeken van De-Man-die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat (want: EU-leider) die waggelend en strompelend het podium beklom. Ik heb het natuurlijk over meneer Juncker, de man die ons aller leven bepaalt. Hoe beschamend.

Zaterdag 14-07
En ja hoor, het is weer zover! In het kader van ‘Links Lullen, Rechts Zakken Vullen’ is het nu de beurt aan Agnes Jongerius. Wat blijkt: deze voormalige vakbondsbestuurster, die bij de afgelopen Europese verkiezingen door de PvdA op een verkiesbare plaats is gezet voor het Europarlement, ontvangt hiervoor de riante vergoeding van maar liefst 8500 euro en dat is exclusief onkostenvergoeding. Daarnaast schnabbelt Agnes er hier en daar ook nog wat bij à raison van 90.000 euro. Kortom: met gewoon een paar vergaderingen bijwonen word je tegenwoordig slapend rijk. Lang leve het Socialisme, Lang Leve de PvdA! (Tip voor mevrouw Jongerius: de partijkas is zo goed als leeg! Misschien kunt u uit dankbaarheid de helft van het bij elkaar geharkte vermogen in de kas stoppen?). Hoe dan ook: ome Joop (den Uyl) zou zich omdraaien in zijn graf, dat weet ik wel.

Zondag 15-07
Pa kwam. Gezellig. Het blijft altijd even een emotioneel momentje om hem alleen uit de auto te zien stappen. Ik kan er echt over fantaseren dagboek, dat de auto langzaam aan komt rijden, stilstaat en moe lachend uitstapt.
‘Maaaamm!!’ schreeuw ik in mijn fantasie. Ik zie mezelf op haar afrennen, haar omhelzen en knuffelen terwijl ik huil van blijdschap en alsmaar denk: ‘Het was maar een droom, de afgelopen maanden – het was maar een droom!!’ Ach ja.

Maandag 16-07

Prachtig weer. Met pa en man gaan varen. Ik keek naar de oever vol riet en dacht aan Suriname. ‘Het zou grappig zijn als we hier ook krokodillen zagen’ zei ik lachend. ‘En als we die dan niet te zien krijgen dan toch minimaal een flinke rat’.
‘Die krokodil zal ‘m niet worden’ voorspelde man. ‘En ratten zien we al genoeg in de politiek’.

Wat heb ik vandaag geleerd: dat een bombarde het oorspronkelijke woord voor kanon is.

De Man-Die-Boven-Onze-Lieve-Heer staat beweert dat hij aan ischias lijdt en beslist niet dronken was. Haha.

Dinsdag 17-07
Er zijn een paar dingen die me de laatste tijd opvallen:
1 – ik ben niet meer zo dol op wijn en
2 – ik begin klassieke muziek mooi te vinden. Is dat niet een beetje beangstigend? Betekent dit dat het jeugdige er wat vanaf gaat?

Vraag: waarom waait het ‘s avonds minder dan overdag?

YES YES!!!! Er komt – met dank aan Wim Wildeboer! – EINDELIJK een onderzoek naar de gevolgen van de sluiting van de afvaloven. Hè hè. Zeker na de storing van oktober 2015 waarbij een grote hoeveelheid dioxine was vrijgekomen begrijp ik niet dat dat ding er überhaupt nog staat.

Woensdag 18-07
Vriendin M. heeft een van mijn recepten uitgeprobeerd. ‘Het was ronduit smerig’ verklaarde ze. ‘Dat doen we nooit meer. Jij vond het toch ook niks?’ Ze wendde zich tot haar eega.
Man van M. knikte somber. ‘Het was om te kotsen. Ik benijd die man van jou helemaal niks’. Hm.

23.59 uur. Ik ga naar bed. Nog even gewerkt aan de Familieroman:

Dat platspuiten van Mina was inderdaad een dingetje. Dokter Hartman wilde haar graag aan de kalmerende pillen hebben maar Mina weigerde halsstarrig. ‘Oma’ balkte ze. ‘Het is de schuld van oma, hoe vaak moet ik dat nog zeggen?’

Donderdag 19-07
00.20 uur. Hielden spontane barbecue. Vriendin M. kwam met man (haar moeder paste op de kindjes), oom H. en buuf Annie waren er en nog een paar nichten met aanhang. Al met al was het gezellig druk. Oom H. had ’m aan het eind van de avond flink geraakt. ‘Ik ben niet dronken hoor’ lalde hij toen hij weg strompelde. ‘Ik heb gewoon wat last van m’n ischias. Er zijn wel meer grote geesten die daar last van hebben’.
We konden niet anders dan dat beamen dagboek. En met groot respect keken we oom H. na toen hij, net als de Man-Die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat, naar de auto waggelde, zich met een ferme boer op de passagiersstoel liet vallen, zijn ogen sloot en bijna direct begon te snurken. Mijn lieve oom H. Hij kan zo het EU-parlement in. En dat zonder ischias.

Mina’s Vijftig Tinten

© Pixabay

Dat platspuiten van Mina was inderdaad een dingetje. Dokter Hartman wilde haar graag aan de kalmerende pillen hebben maar Mina weigerde halsstarrig. ‘Oma’ balkte ze. ‘Het is de schuld van oma, hoe vaak moet ik dat nog zeggen?’

‘Dit is eigenlijk meer een geval voor een dierenarts’ dacht dokter Hartman bij zichzelf. ‘Hier is geen kruid tegen gewassen’ maar dat zei hij natuurlijk niet. In plaats daarvan zei hij:
‘Als je nu terugkijkt op de afgelopen maanden – nee, wat zeg ik: jaren van je leven, wat zou je anders gedaan hebben?’
Mina keek dokter Hartman aan met ogen zo groot als schoteltjes. ‘Anders gedaan hebben? Anders gedaan hebben?? Of IK dingen anders gedaan zou hebben??’ Er vormden zich schuimvlokken om de mond van Mina en dokter Hartman begreep dat de stoppen weer eens doorsloegen. Hij zuchtte. Feitelijk zou deze vrouw permanent opgesloten moeten worden en hij vroeg zich af of hij Lola en haar moeder moest waarschuwen. De haat die dit mens tegen die twee in zich droeg was werkelijk gevaarlijk. Hij zou het tijdens de volgende vergadering eens in de groep gooien – de privacy van de patiënt stond voorop maar de veiligheid van anderen was ook belangrijk.

Ondertussen zat Lola bij haar moeder op de schommelbank achter in de tuin. ‘Toch is het raar hè mam, dat het zo gelopen is met Mina?’ vroeg ze.
Lola’s moeder glimlachte. ‘Och kindje, dat is daar altijd al zo geweest. Ik ben niet anders gewend dan een telefoon die weer op de haak gesmeten werd of maandenlange stilte. Ik ben allang gestopt met me af te vragen wat ik nu weer verkeerd heb gedaan – er was ALTIJD wat. Mina staat binnen dat gezin bekend als het Stokkenvrouwtje. Het enige dat haar bezighoudt in het leven is het zoeken naar de stok om mee te slaan, verder dan dat reiken haar verstandelijke vermogens niet. Weet je dat ze nog nooit in haar hele leven een boek gelezen heeft? O wacht, dat is niet waar. Vijftig Tinten Grijs heeft ze verslonden, jaar na jaar. Ze had het nergens anders over, dat werd op den duur echt een beetje pijnlijk’. Lola’s moeder rilde en trok een bedenkelijk gezicht.

Lola lachte. En als ze geweten had dat Mina op dat moment thuiskwam, zich op de bank installeerde met een flesje port, zes Camemberts en verlekkerd ‘Vijftig Tinten Grijs’ voor de zoveelste keer opensloeg had ze, werkelijk waar, nog vele malen harder gelachen.

Wordt vervolgd

Category: Een Familieroman  Comments off

De Splijtzwam

© Pixabay

De moeder van Lola. Telkens als Mina aan haar dacht dansten de schuimvlokken haar direct om de grote mond, een mond die wel wat weg had van een overjarige opgeblazen breedbekkikker met knalroze lippen. Dit was zo’n momentje dat ze zich weer mateloos opwond. Ze kwam net bij dokter Hartman vandaan, aan wie ze alles over oma had verteld, maar nu dwaalden haar gedachten onwillekeurig toch weer een kant op die ze eigenlijk niet wilde. ‘Dat schijnheilige loeder’ dacht ze knarsetandend terwijl ze tussen de kussens van de bank een uitgelopen Camembert opdiepte. ‘In m’n gezicht lief en aardig doen maar ondertussen aanpappen met mensen waarvan ze WEET dat ik het niet wil’. Oef. Mina merkte dat haar bloeddruk begon te stijgen en zette gauw de fles port aan haar mond.
‘Kalm blijven, kalm blijven Mien’ zei ze tegen zichzelf terwijl ze een grote slok nam. ‘Je bent een onbegrepen genie – veel grote geesten worden niet begrepen, dat is nou eenmaal ons lot’.
‘Vind je dat je Lola en haar moeder kan verbieden met bepaalde mensen om te gaan?’ had dokter Hartman gevraagd toen ze hem vertelde waar een groot deel van haar wrok zat.
Mina had hem schaapachtig aangestaard. ‘Het is de schuld van oma‘ bralde ze, maar vlug liet ze erop volgen: ‘Ik wil graag alles gescheiden houden’.
‘Je bedoelt: JIJ bepaalt wie er met wie omgaat en wanneer? Daar komt het namelijk een beetje op neer zie je’.
Mina had gezucht. Dokter Hartman begreep haar niet en zou haar nooit begrijpen, dat was wel duidelijk.

Terwijl dokter Hartman Mina aanstaarde en zich afvroeg of het toch niet beter was haar gedwongen op te laten nemen – ‘is ze nou wel of niet gevaarlijk?’ schoot het door zijn hoofd, zaten op dat moment Lola en haar moeder samen aan de keukentafel.
‘Het is altijd al een probleemgeval geweest’ zei Lola’s moeder terwijl ze met een vies gezicht het kopje koffie van zich afschoof. ‘Wordt het trouwens geen tijd dat je eens lekkere koffie leert zetten?’
Lola lachte. ‘Ik blijf het proberen mam’.
‘Geef dan maar een advocaatje’ zei de moeder. ‘Daar heb ik eigenlijk meer trek in’.
Lola zette een advocaatje met slagroom neer en ging zitten.
‘Ga door’ moedigde ze aan. ‘Je was aan het vertellen over Mina’.
Lola’s moeder nam genietend een hapje van haar advocaat en keek opeens ernstig. ‘O ja. Inderdaad. Mina. Ach, wat zal ik zeggen. Dat meisje is altijd al zeer labiel geweest. Dat hele gezin heeft enorm te lijden gehad onder dat explosieve karakter. Die ruzies die zich daar afgespeeld hebben – het schijnt afgrijselijk geweest te zijn. Mina was beslist de splijtzwam binnen die familie. Triest, heel triest. Ze heeft zichzelf niet in de hand, die arme meid. Eigenlijk zou ze permanent platgespoten moeten worden’.

Wordt vervolgd

Category: 02 - Fictie, Een Familieroman  Comments off

Hoe het begon

© Bron: Pixabay - grandmother-952032_1280Hoe het begon
Het begon met oma. Álles begon met oma. Oma was verantwoordelijk voor alles, werkelijk voor alles. Als je vroeger aan Mina vroeg: ‘Hoe komt het dat je ruzie hebt met de juf?’ antwoordde ze: ‘Dat is de schuld van oma’. Toen Mina groter werd en ruzie met vriendjes kreeg was dat haar steevaste antwoord: ‘Het is de schuld van oma’.

Oma was, volgens Mina, óveral de schuldige van. ‘Kijk’ had ze eens uitgelegd en ze was nog serieus ook: ‘Het gif van oma heeft veel kwaad aangericht. Dank zij de mentaliteit van oma zit ik nu zo in elkaar’.
Het was een uitleg waar menigeen de wenkbrauwen bij optrok. ‘Het gif van oma? Hoezo zit jij nu zo in elkaar dank zij oma?’ maar Mina kon het verder niet goed uitleggen. ‘Dat kan ik allemaal niet uitleggen’ bralde ze dan. ‘Ik weet alleen: het is de schuld van oma. Alles is de schuld van oma’.

Daar begon het dus mee. Met oma. Ooit, lang, heel lang geleden.

——————–

‘En je blijft bij die mening?’ vroeg dokter Hartman terwijl hij zijn bril afzette en vermoeid over zijn ogen wreef.
‘Nou en of’ balkte Mina terwijl ze zoekend om zich heen keek. Eigenlijk had ze wel zin in een peuk maar ze zag nergens een asbak staan.
‘Mag ik hier roken?’ vroeg ze terwijl ze met haar stevige vingers, formaatje braadworst, alvast in haar grote boodschappentas naar haar pakje shag graaide.
‘Sorry’ schudde dokter Hartman zijn hoofd. ‘Dat mag niet’.
Teleurgesteld zette Mina de tas weer op de grond, net iets te hard. Het flesje wijn dat op de bodem lag maakte luid en duidelijk een rinkelend geluid maar Mina deed alsof ze dat niet hoorde.
‘Ik wil toch even terug naar wat je net zei’ begon dokter Hartman. ‘Ik begrijp dat verhaal over je oma niet zo goed. Door constant te zeggen dat oma de schuldige is, schuif je toch zelf elke vorm van verantwoordelijkheid van je af?’

Mina staarde dokter Hartman aan. Dit werd een beetje ingewikkeld. Wat bedoelde die man nu precies? En waarom zat ze hier eigenlijk? Was dat werkelijk omdat ze Lola zo in de gaten hield? Stalken noemden de artsen het maar dat was niet zo! Ze hield Lola gewoon in de gaten, jaar in, jaar uit, omdat ze.. tja, omdat ze eigenlijk wel geïnteresseerd was in Lola’s leventje. Niet dat ze dat ooit tegen dokter Hartman zou zeggen natuurlijk, stel je voor! Ze was gewoon geïnteresseerd en het had niets met stalken te maken maar dat begreep dokter Hartman toch niet.

‘Mina?’ De stem van dokter Hartman drong vaag tot Mina door. ‘Hoe zit het met je eigen verantwoordelijkheid? Hoe zit het met…’
‘Oma is de schuldige’ floepte Mina eruit. ‘Oma en Lola. En die moeder van Lola. Die is al helemaal de schuldige. Als u eens wist wat ze mij heeft aangedaan dokter Hartman, als u het eens wist, dan zou u… Dan zou u…’ Er vormde zich wat schuim om Mina’s dikke vlezige lippen en dokter Hartman staarde vol walging naar haar opgeblazen hoofd.
‘Denk eraan Mina’ waarschuwde hij. ‘Kalm blijven. Wil je weer in een dwangbuis afgevoerd worden? Nee toch?’
Mina zweeg. Nee, dat wilde ze niet. Dat wilde ze nooit meer. Dat was haar de laatste tijd al veel te vaak overkomen. En dat was allemaal de schuld van oma. En van Lola. En van de moeder van Lola.

Wordt vervolgd

Mina heeft een probleem

© Bron: PixabayVrijdagochtend 05.15 uur. Mina was een beetje moe. Elke ochtend zo vroeg al wakker en direct achter de computer zitten om te kijken of Lola nog wat bijzonders had uitgevoerd op social media brak haar een beetje op. Nu zat ze op de stoel bij de psychiater en loeide:
‘U moest eens weten wat ze mij heeft aangedaan. Hoe ze me verraden heeft. Hoe haar hele familie me verraden heeft. Het is meer dan schandelijk. Er bestaan geen woorden voor het leed dat die mensen me berokkend hebben’.
‘U ziet u zelf als slachtoffer’ concludeerde dokter Hartman.
‘Ik bén slachtoffer’ gilde Mina. Dikke tranen liepen nu over haar wangen en lieten een diep spoor na in de slordig aangebrachte pancake.
‘Slachtoffer van Lola’ zei dokter Hartman. Hij had de vingertoppen van beide handen tegen elkaar aangedrukt en keek Mina peinzend aan.
‘Ja’ loeide Mina. ‘Van Lola én van haar moeder’.
‘Aha. Slachtoffer van Lola én van haar moeder’ herhaalde dokter Hartman.
Mina knikte en propte de tweede Camembert in haar mond. ‘U vindt het toch niet erg dat ik even wat snoep?’ bralde ze met volle mond.
‘Ga je gang’. Dokter Hartman wendde zijn blik af van dit gruwelijke tafereel.
‘Kun je me uitleggen wat die twee vrouwen je aangedaan hebben?’ vroeg hij toen het gesmak van Mina verstomde.
Mina begon te schuimbekken. ‘Die ouwe tang heeft me verraden!’ krijste ze. ‘Dat leugenachtige secreet – ik wens haar…’
De rest van haar woorden waren onverstaanbaar en dokter Hartman keek op de klok. ‘Waar heb ik dit in Godsnaam aan te danken?’ vroeg hij zich af terwijl hij een blik op Mina wierp. Hij zag een vette, volgezogen larf die zich voedde met de narigheid van een ander, zich daarbij wentelend in andermans verdriet en het tegelijkertijd presteerde om zich slachtoffer te voelen. Sommige mensen waren werkelijk heel ver heen.

Wordt vervolgd

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: