Archive for the Category » Dochter «

De Rampspoed

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje. Geen tijd. Waarom ik dit vermeld weet ik zelf niet maar ik heb het gevoel dat ik je wel een uitleg verschuldigd ben. Stom hè? Wat zit een mens toch wonderlijk in elkaar – het feit dat ik me haast schuldig voel naar jou, mijn dagboek, zegt toch wel iets over mijn geestelijke gesteldheid. ‘Dat jij überhaupt aan zulke flauwekul dénkt’ zei vriendin M. toen ik dit probeerde uit te leggen. Dat was in hetzelfde gesprek waarin ik uitlegde dat ik het soms sneu vind als het theelepeltje bij de messen belandt. ‘Dat voelt op de een of andere manier niet ok’ verduidelijkte ik. ‘Herken je dat?’
M. herkende dit niet en dat wil ze graag zo houden zei ze. Hm.

Vrijdag 24-08
Nichtje T. en haar man kwamen logeren. ’s Avonds mosselen gegeten. Was gezellig.

Zondag 26-08
Vandaag is het precies 7 maanden van moe. Zeven lange maanden heb ik mijn lieve moe niet gesproken. De lijst met dingen die ik moet vertellen wordt steeds langer. Er is zoveel dat moe moet weten. Ik wil haar vertellen hoe het met dochter gaat. Dat we een nieuwe bank gekocht hebben. Dat ik laatst erwtensoep gemaakt heb. Ik wil haar bellen en roepen: ‘Vergeten jullie niet dat de Visserijdagen er zijn? Gauw komen hoor!’ Ik wil haar vertellen dat ik nog steeds niet die rode schoenen gekocht heb. Dat ik regelmatig naar haar muziek luister. Dat ik af en toe haar lievelingshandtas pak en gewoon even vasthoud, meer niet. Ik wil haar vertellen dat…ach ja.

Pa kwam. ’s Avonds uitgebreid geproost op moe.

Maandag 27-08
In het kader van me ‘op elk vlak af en toe wat bij blijven schaven’ heb ik me vandaag – even maar hoor – verdiept in het vijfde boek van het Oude Testament, Deuteronomium. Jeetje, wat een geboden en verboden stonden er allemaal in. Ik las nou werkelijk niks waarvan ik dacht: ‘Hè, wat een gezelligheid heerste er toen’. Brrrrr.

Met pa ’s middags even naar het stadje en weer veel te veel overheerlijke slagroom bij Wallys gegeten. Zat ook drupje chocolademelk bij.

Dinsdag 28-08
Dagboek: tante Nel (mijn peettante) leerde me vroeger hoe je je kussen als wekker kunt gebruiken: ‘Sla 8 maal op je kussen (als je om 8 uur op wilt tenminste), draai je kussen om en ga slapen. Je wordt precies om 8 uur wakker, let maar op’. Heb het laatst geprobeerd en verhip: het werkte! Hoe ik om half acht op moet staan weet ik trouwens niet. Misschien net iets zachter slaan, een soort halve slag?

Woensdag 29-08
Visserijdagen! Even stadje in met pa en later half uurtje naar vriendin M. Ze heeft een kookboek met allemaal ‘gezonde’ recepten gekocht. ‘Dat moet ook wel want we gaan wat aan dat buikje van mijn echtgenoot doen’. Hierbij aaide M. liefkozend over de buik van haar eega.
‘De Unileverbuik hè’ antwoordde man van M. berustend. ‘ Unilever kwakt heel wat suiker door inferieure troep en vervolgens wordt het een A-merk genoemd. Geloof me: ze zijn in staat van een hoop stront een A-merk te maken. Feitelijk worden we langzaam ziek gemaakt maar goed: er zal wel heel wat te verdienen zijn in die business’.

Donderdag 30-08
O rampspoed dagboek: ik stond vol goede moed om 8 uur op en ging direct de was doen. Eerst deed ik alles wat met doeken te maken heeft: badhanddoeken, theedoeken, vaatdoekjes en handdoeken. Die waste ik op 90 graden, dat heb ik zo van moe geleerd. Ik weet niet of op 60 graden wassen enig verschil zou maken maar bij 90 krijg ik wel het gevoel dat er misschien net vier of vijf bacteriën meer gedood worden. Vervolgens deed ik nog een wasje. Ditmaal was het een delicatere was met veel schattige truitjes en jurkjes van dochter. Jammer genoeg was ik vergeten de temperatuur terug te draaien.

Nu ga ik de stad in en ga somber lopen bedenken hoe ik aan dochter vertel dat een groot deel van haar garderobe onbruikbaar is; toen ik snikkend de wasmachine leegde ontwaarde ik truitjes zelfs die te klein zijn voor de gemiddelde Baby Born. God, wat een narigheid. En de dag was nog wel zo goed begonnen.

De Twee Vliegen & Palácio da Pena

Woensdag 15-08
Lief dagboek,
Het is woensdagavond 20.17 uur en terwijl ik dit schrijf geniet ik van de grijze lucht en de wind die door het open raam zachtjes naar binnenwaait.  De afgelopen nacht ben ik thuisgekomen. Weet je nog dat ik vorige week schreef dat ik zo tegen de terugvlucht opzag? Nou, dat was nergens voor nodig want die ging prima. Ik had eigenlijk ook geen zin om me er erg druk om te maken, dat vond ik ook weer zo zonde, dus opgewekt stapte ik het vliegtuig in en liet de afgelopen week in gedachten de revue passeren.

Wat kan ik vertellen over Lissabon?
Dat het een oude, vervallen stad is. Zelden heb ik zoveel vergane glorie bij elkaar gezien. Zonde, want je ziet dat het ooit een prachtige stad geweest moet zijn maar nu spatte de armoede er vanaf. Toch heb ik er beslist geen spijt van; het was leuk om gezien te hebben, de bevolking is bijzonder vriendelijk, we hebben heel wat geleerd en vooral: veel gewandeld, zoals op:

Donderdag 09-08
Volgens de stappenteller hebben we vandaag 18.7 km gelopen. Alsof het niks is. Vandaag naar Sintra gegaan en het werkelijk schitterende Quinta da Regaleira bezocht, een magisch landgoed met een prachtig paleis. Zo vaak in dit soort situaties wil ik me eigenlijk verstoppen zodat ik na sluitingstijd pas écht kan genieten; nu moest ik de sfeer in me opnemen met honderden anderen om me heen en dat maakt het dan toch net wat minder magisch. Jammer genoeg hadden we geen tijd meer voor Palácio da Pena, gaan we een van deze dagen nog doen.

Vrijdag 10-09
Met tram 15 naar Belém en met verbijstering gekeken naar het klooster, de Mosteiro dos Jerónimos. Zeldzaam mooi dagboek. Als ik in die tijd had geleefd was ik alleen al vanwege het klooster waarschijnlijk non geworden. Daarna gelopen (en dat was een opgave want: zeer warm) naar de  Torre de Belém en daarna ongelooflijk lekker gegeten bij een restaurant met een grappige naam: Pao Pao Queijo Queijo. Nu gaan we slapen. Volgens de stappenteller hebben we 17.2 km gelopen. Wat zal m’n conditie goed worden.

Zaterdag 11-08
Vriendin G. belde via Whatsapp. Ze blijft het maar moeilijk houden met de scheiding. ‘We waren al jaren ongelukkig maar dat hadden we kunnen overwinnen’ zei ze op een gegeven moment.
‘Ben je wel goed bij je hoofd?’ vroeg ik.
G. was even stil. ‘Denk je dat het nog goed komt tussen ons?’ vroeg ze uiteindelijk.
Ik deed m’n best om kalm te blijven dagboek, maar deze idioterie was een grote aanslag op mijn geduld.

Naar Cascais met de trein en op het strand gelegen. Eerlijk is eerlijk: het strand van Terschelling is miljoenen malen mooier. 11 km gelopen vandaag.

Maandag 13-08
Wat een dag. Weer naar Sintra, wilden het Palácio da Pena nog zien. De rit erheen met de trein duurde 40 minuten, dat wisten we van tevoren. Wat we niet wisten was dat we, eenmaal in Sintra, meer dan een uur in een lange rij moesten staan om met de bus naar het paleis te gaan. Dat deden we want ja, je bent niet voor niks naar Sintra gegaan natuurlijk. Wat we ook niet wisten was dat we, eenmaal bij het paleis aangekomen, meer dan een uur in de rij moesten staan voor een kaartje. Wat we vervolgens al helemaal NIET wisten was dat we bij het loket te horen zouden krijgen: ‘de wachttijd voor het bezichtigen van het paleis is anderhalf uur – u kunt beter alleen de tuin bekijken’.

Knarsetandend strompelden we wat rond in die tuin maar erg vrolijk waren we niet meer. Op de een of andere manier voelde ik me toch erg in de maling genomen dagboek. Ik zou zeggen: ga vooral NIET naar Palácio da Pena. Het heeft geen enkele zin.

Dinsdag 12-08
Laatste dagje! Afscheid genomen van de Alfama en voor de laatste keer genoten van alle oude straatjes en steegjes. Zitten nu nog even in de lobby van het hotel en gaan straks richting vliegveld. Ben tot nu toe redelijk kalm.

22.10 uur. Zitten in vliegtuig, gaat allemaal goed. Het vliegveld van Lissabon was een verschrikking. In een grote hal stonden we met z’n honderden te wachten tot we vervoerd konden worden en ik begreep opeens hoe vee zich ongeveer moest voelen. Moest denken aan de stewardess die ooit ontslagen was. Een buitengewoon dronken en vervelende passagier bekeek haar eens goed en bralde: ‘Mijn God, sinds wanneer werken hier alleen maar boerinnen?’
‘Sinds we alleen maar vee vervoeren’ antwoordde stewardess. Je zou zeggen dat ze een standbeeld kreeg maar nee, ze werd ontslagen na een klacht van betreffende passagier. Schandelijk.

02.40 uur. Thuis!!!

Woensdag 15-05
Wat heb ik de afgelopen dagen geleerd:
Ik heb veel geleerd de afgelopen dagen maar een van de belangrijkste dingen is: op vakantie gaan is leuk maar thuiskomen is minstens zo leuk. Ik ga dus gauw weer met vakantie. Sla ik twee vliegen in één klap. Ideaal.

De Lange Wandeling

Vrijdag 03-08
Lief dagboek,
Ik weet niet of meer mensen er last van hebben maar dit mooie weer ontregelt me een beetje.
‘Hoe bedoel je: ontregelt je een beetje?’ vroeg man toen ik uit probeerde te leggen dat ik me niet in mijn gewone doen voelde.
‘Het is wat lastig uit te leggen’ zei ik. ‘Maar door dat mooie weer heb ik de hele tijd het gevoel dat ik vooral moét genieten. Het is zo…onrustig’.

Dat is het dagboek: het is vooral onrustig. En ik kom tot de ontdekking dat ik Rust & Regelmaat eigenlijk wel prettig vind. Daarnaast ben ik de hele tijd wat sloom door de warmte. En dan te bedenken dat ik tot mijn 20ste in Suriname gewoond heb waar het nog veel warmer is. Ik zou dat nu niet meer kunnen denk ik. Toch even stadje ingegaan en genoten van de feestelijkheden rond de Tall Ships. Het blijft natuurlijk vreselijk jammer dat de Kruzenshtern en de Sedov er niet bij zijn. ’s Avonds kwamen J. & W. mosselen eten.

Zaterdag 04-08
Drukke dag. ’s Ochtends eerst de stad in, ’s middags gevaren met J. & W. en ’s avonds bij Zeezicht gegeten. Had tong genomen, was lekker.00.43 uur. Ga naar bed, weer te laat. Wil echt wat vroeger naar bed maar de laatste tijd lukt dat niet.

00.47 uur. Heb net geprobeerd rechteroog te sluiten en over rechterschouder te kijken – las dat dat onmogelijk is. Klopt. Het is onmogelijk.

Zondag 05-08
13.20 uur. In het kader van mijn leven nog wat drukker maken heb ik net een weekje Lissabon voor dochter en mij geboekt. Die Rust & Regelmaat zit er dus nog even niet in.

15.48 uur. Eigenlijk slaat het nergens op om met dit mooie weer op vakantie naar een drukke stad te gaan – hier aan zee zit je veel beter. Waarom… Pfff.

19.15 uur. O God. Lees net dat Lissabon dit weekend zo goed als uitgestorven is door de hoge temperaturen – het was er tussen de 44 en 47 graden. Ik wil naar Antarctica!! Wat heb ik gedaan???

Maandag 06-08
Naar de Sail Out van de Tall Ships, wat was dat prachtig. Toen het Nederlandse volkslied gedraaid werd schoot ik even vol, gek hè dagboek? Ik begreep er zelf ook niks van. Het zal wel iets hormonaals zijn.

Daarna boodschappen gedaan en even naar vriendin M. toe. ‘Ik houd er niet van om in de zomer op vakantie te gaan’ vertelde ik. ‘Die drukte en al die mensen – het is dat ik aan de schoolvakantie van dochter gebonden ben maar anders…’
‘Dat krijgen wij in de toekomst ook’ zei vriendin M. met een somber gezicht.
‘Waarom?’ snoof man van M. ‘We hoéven niet op vakantie. We worden helemaal gek gemaakt met dat heilige ‘Op Vakantie Moeten’ maar níks moet. Het is toch te zot voor woorden dat we ons in januari al druk maken om wat we in de zomervakantie gaan doen? Waarom doen mensen zichzelf dat aan??’
M. glimlachte een beetje wrang. ‘Ach ja’ zuchtte ze uiteindelijk.

23.32 uur. Om vijf uur morgenochtend moeten we de deur uit en ik moet zelfs nog bagage pakken.

Woensdag 08-08
Vandaag hebben we veel gelopen, weer een rit met de beroemde tram 28 gemaakt en door de oude wijk Alfama geslenterd, erg leuk. Ik moest trouwens nog over de vlucht van gisteren vertellen dagboek. Nou, die ging prima maar de landing was precies waar ik altijd zo bang voor ben: afgrijselijk turbulent. Ik wilde een van de stewardessen vragen mijn hand vast te houden en me gerust te stellen maar ik wilde ook het goede voorbeeld aan mijn dochter geven dus met een verstarde glimlach op mijn gelaat staarde ik met een lege doffe blik voor me uit en deed alsof er niks aan de hand was.
Nog een weekje genieten en dan ga ik weer naar huis. Met het vliegtuig. O God, de gedachte alleen al. Ik denk dat ik maar ga lopen.

Het Klasgenootje

© Bron: PixabayVrijdag 29-06
Lief dagboek,
Ik had een heel gekke droom de afgelopen nacht – ik reed in een ouderwetse auto in de buurt van Schiphol en naast me zat een meisje waar ik ooit mee op school gezeten had. ‘Kijk’ zei ze terwijl ze op Schiphol wees. ‘Wat is het vliegveld nog klein hè? Dat zal in de toekomst wel veranderen’. Uit deze opmerking en uit het kleine Schiphol kon ik concluderen dat de droom zich in een ver verleden afspeelde maar het irritante was: de rest van de dag heb ik aan haar naam lopen denken en ik kwam er maar niet op. Ik zie haar gezicht zó voor me maar de naam ben ik kwijt. Raar.

Volgens vriendin L. (die in Amsterdam woont) glijdt die stad nu definitief de afgrond in. ‘Wat een geluk dat jullie vertrokken zijn’ mompelde ze mistroostig. Dit zei ze natuurlijk naar aanleiding van de benoeming van Femke Halsema als burgemeester. ‘Maak je niet zo druk kind’ troostte is haar. ‘Je weet allang dat de vriendjespolitiek in dit land hoogtij viert’. Toch vindt L. het niet juist. ‘Het is niet democratisch’ sputterde ze tegen maar ik gaapte. Van dit soort (on)democratische wantoestanden kijk ik allang niet meer op.

Maandag 02-07
23.34 uur. Vraag: waarom zit je haar pas écht goed tegen de tijd dat je naar bed gaat?

Dinsdag 03-07
Dochter is terug uit Ljubljana! Haalden haar van Schiphol en gingen expres een anderhalf uur eerder van huis. De kans dat je op de Afsluitdijk urenlang voor een defecte sluis staat is immers levensgroot maar ik kan niet anders zeggen: wonder boven wonder ging het goed dit keer. Gezellig nu kind er weer is hoewel ik Ljubljana zó leuk vind dat ik stiekem hoopte dat ze een leuke Sloveen aan de haak zou slaan en er misschien wel zou willen blijven wonen en… Enfin, wat niet is kan nog komen.

Moe, augustus 2016

Werd vanmiddag opeens weer wat verdrietig, zomaar, vanuit het niets. Man en ik zaten op het terras en kregen het even over de Ardennen, waar moe altijd zo enorm genoot, en opeens rolden de tranen over m’n wangen bij de prachtige herinneringen. ‘Wat doet die nieuwe Lavatera het goed’ wees ik naar de tuin om man af te leiden. Niet dat hij niet mocht zien dat ik verdrietig was maar omdat ik zelf niet verdrietig wílde zijn. Ik wilde genieten van de tuin, de zon en het moment. Toch was ik daarna nog wel een tijdje van slag. Ach ja…

01.27 uur. Kon niet slapen, heb uit pure verveling weer even aan m’n Familieroman gewerkt. Het slaat allemaal nergens op maar ik beschouw het maar gewoon als schrijfoefeningen. ‘Het begon met oma’ heet het en…ach ja. Who cares.

Woensdag 04-07
Weer de hele dag wind. In de tuin zitten is onmogelijk want je waait aan alle kanten weg. Morgen ga ik de hele dag in de auto zitten. Met dichte ramen. Dan zit ik én in de zon én uit de wind. Ik verheug me er nu al op.

Ik zag vandaag een vrouw op de fiets. Achterop zat een peutertje in een stoeltje en op haar buik, in een draagzak, hing een klein kindje. Je zou zeggen: met twee van die ukkies ben je extreem voorzichtig maar nee, niet deze mevrouw. Ze was doodgemoedereerd aan het appen en keek nauwelijks op of om. Ik heb haar met verbijstering nagekeken. Eigenlijk wilde ik roepen: ‘Zal ik ze maar adopteren? Dan kun jij lekker appen’ maar ja: dat zou ook weer wat viswijverig staan hè. Dus zei ik niks en bleef kijken tot ze uit het zicht verdween.

Donderdag 05-07
Dagboek: ik heb 20 jaar in de tropen gewoond, in een land waar het bijna permanent 30 graden was maar waar niémand zou het in z’n hoofd halen om op blote voeten op straat te lopen. Ik blijf me dan ook eindeloos verbazen over hoe het er hier soms aan toe gaat – als het eventjes mooi weer is zie je hordes mensen op blote voeten over de meest smerige vloeren en straten schuifelen. Kan iemand me uitleggen wat hier de toegevoegde waarde van is? Ik snap het niet en ik zal het nooit snappen. Het zal wel aan mij liggen denk ik. En hoe mijn oude klasgenootje heette weet ik ook nog steeds niet.

De Lichtpuntjes

ljubljana02Donderdag 15-02
Lief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf zit ik in een appartement aan de Trubarjeva Cesta in Ljubljana (Slovenië) en heb net een kopje Rooibosthee gezet, meegenomen van huis. Volgens de beschrijving op de site lag het appartement in een ‘artistieke wijk’ en met heel veel verbeelding is deze wijk inderdaad zo te noemen, als je tenminste bouwvallige en haveloze gebouwen vol fantasieloze graffiti onder de noemer ‘artistiek’ zou willen scharen maar het appartement is echter prima en de ligging is perfect dus mij hoor je niet mopperen. Dochter moet een half jaar in Ljubljana studeren en ik wilde haar even netjes afleveren en zo belandt een mens dus van het een in het ander want, dagboek, het is morgen drie weken geleden dat ik mijn allerliefste moe voor het laatst gesproken heb. Al drie weken heb ik niet met moe kunnen praten hoewel dat natuurlijk niet helemaal waar is. In mijn hoofd praten we meer dan ooit met elkaar en ook hier, in Ljubljana, is moe sterk aanwezig. Het is zelfs gebeurd dat we – dochter en ik – een tearoom in wilden duiken en ik moe weifelend hoorde zeggen: ‘Ik weet het niet – het ziet er niet zo gezellig uit’. Ik ken moe’s smaak zo goed: ik weet precies wat ze wel of niet leuk zou vinden. Natuurlijk gingen we niet naar de tearoom. ‘Waarom niet?’ wilde dochter weten terwijl we doorliepen.
‘Omdat oma deze tent niet zo gezellig vindt’ antwoordde ik, dochters blik ontwijkend.

*****

21.08 uur. Wat heb ik geleerd over Slovenië en Ljubljana:
De mensen zijn bijzonder vriendelijk.
De sfeer in de stad is heel gemoedelijk.
Er ligt veel sneeuw en het is behoorlijk koud.
Ondanks de kou zit iedereen op (verwarmde) terrasjes.
Het waait nauwelijks wat ook wel eens fijn is. In Harns waait het bijna altijd heb ik het idee.

*****

Ik heb ook iets anders geleerd dagboek, niet over Slovenië maar over de Nederlandse politiek: er is niks, maar dan ook helemaal niks mis mee als je als minister gewoon wat aan het liegen bent. Dat wordt door politiek Den Haag heel normaal gevonden, sterker nog: een minister die liegt wordt met hand en tand verdedigd en er wordt nog net niet beledigd door het pluche geroepen: ‘Laat ons met rust – we liegen allemaal, dat hoort er nou eenmaal bij’. Ik heb het nu natuurlijk over Halbe Zijlstra die jarenlang blijkt te hebben gelogen over een ontmoeting met Poetin. Wat een treurigheid. Gelukkig dat ik geen greintje vertrouwen heb in kabinet Rutte, anders had ik dat na dit zoveelste dieptepunt definitief opgezegd.

*****

00.43 uur. Ik had nog wat meer willen schrijven dagboek, maar ik wierp net een blik op de klok en hoorde moe zeggen: ‘Je hebt een lange dag achter de rug kind, het lijkt me beter als je gaat slapen. Je hoeft niets meer te schrijven – naar bed jij’.
Dat laatste klonk beslist wat ferm. En nou komt het gekke: vroeger zou ik niet naar haar geluisterd hebben maar tegenwoordig… het is alsof moe meer macht over me heeft dan ooit tevoren. Zou er dan toch echt iets zijn tussen hemel en aarde?

*****

Vrijdag 23-02
Lief dagboek,
Gisteren ben ik teruggekomen uit Slovenië en ik wil er eigenlijk direct weer heen. Het was heerlijk om even weg te zijn, weg te zijn van alle verdriet. Natuurlijk overviel me ook daar vaak het verdriet om moe maar omdat het zo’n andere omgeving was voelde het soms allemaal…niet echt. Ja, zo voelde het. Alsof het misschien toch niet echt was. Het is misschien een beetje raar dagboek, maar ik heb moe gewoon gemaild vanuit Slovenië. Ik heb haar foto’s gestuurd en verteld hoe dochter en ik het daar hadden en soms voelde dat dan even zoals het altijd voelde – gewoon normaal. En fijn.

Wat ik af en toe een moeilijke gedachte vind dagboek, is dat ik moe nooit ECHT oud zal zien worden. Natuurlijk: moe was 82 en dat is niet piepjong, dat weet ik ook wel. Maar moe was in het bezit van een paar wonderbaarlijke genen waardoor ze soms wel 20 jaar jonger geschat werd en ze liep nog altijd op hoge hakken, hoe dan ook. De gedachte aan makkelijke platte wandelschoenen vervulde haar met grote afschuw. Een paar dagen geleden gingen vriendin L. (die ook gekomen is) en ik een dagje naar Triëst – dat is vanuit Ljubljana maar anderhalf uur met de bus – en zag ik bij mijn vertrek uit restaurant Caffè degli Specchi op het Piazza Unita (zoooo mooi) een oude dame zitten. Ze had spierwit haar. ‘Zo zal ik moe nooit kennen, met dat witte haar’ schoot het door mijn hoofd. Ik kon mijn blik op de een of andere manier niet van haar losmaken dagboek. Toen ik haar handen zag schoot ik vol – haar handen leken op de handen van moe. ‘Mag ik uw handen even vasthouden?’ wilde ik vragen. ‘We hoeven niet te praten – ik wil alleen maar even, heel even, uw handen vasthouden’ maar terwijl mijn ogen zich vulden met tranen pakte ik vlug mijn spullen en liep weg, richting vriendin L., die op me stond te wachten en niet begreep wat ik daar nou eigenlijk aan het doen was.
Bij het weglopen probeerde ik me te bedenken wat moe tegen me gezegd zou hebben als ze me op dat moment gezien zou hebben maar ik hoorde niets. Meestal hoor ik haar wel maar dit keer was het stil. Was het omdat ze verbijsterd was dagboek? Vond ze het te zot voor woorden dat ik ontroerd was door de handen van een wildvreemde oude dame? Ik weet het niet en ik zal het nooit weten.

*****

Wat heb ik nog meer geleerd over Ljubljana:
De mensen daar zijn NOG vriendelijker dan ik vorige week dacht.
Ze zijn dol op zoetigheid en er zijn heel veel (mooie) tearooms met het heerlijkste gebak.
Ondanks de sneeuw rijden de treinen en bussen op tijd.

*****

Vooral dat laatste bevreemdde me het meest natuurlijk dagboek, dat snap je. Toen ik gistermiddag op Schiphol landde en met de trein een stuk richting Hoge Noorden wilde werd ik dan ook overvallen door een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Het treintje richting Hoorn zat namelijk ZO vol dat ik er niet meer bij kon maar gelukkig lukte het me om me met veel geweld in de trein die daarna kwam te persen. Direct daarop werd er door perronmedewerkers hysterisch gekrijst: ‘No more boarding – no more boarding!’ en je ZAG aan de gezichten van alle buitenlandse toeristen die beteuterd het nakijken hadden dat ze zich afvroegen in wat voor derde wereldland ze in Godsnaam terecht waren gekomen.

Hoe dan ook dagboek: ik ben weer thuis. Ik heb dochter keurig afgeleverd in het land waar ze voor haar studie zes maanden heen moest, ik ben een ervaring rijker en ik heb ontdekt dat, waar je ook heengaat, je je verdriet niet kunt ontlopen. Dat zijn dus eigenlijk twee ervaringen. Misschien moet ik de tweede ervaring dan ook maar als pluspunt meetellen.

21.43 uur. Mijn oog viel zojuist op het adressenboekje van moe dat hier op mijn bureau ligt. ‘Als je ze maar wilt zien zijn er overal lichtpuntjes!’ zag ik in het krullerige vrolijke handschrift van moe. ‘Overal’ had ze onderstreept. En nu voel ik me opeens toch weer een beetje blijer worden dagboek. Want als dat niet even een persoonlijk berichtje is van moe dan weet ik het niet meer.

De Havermoutmaskers

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 13-10
Lief dagboek,
Gisteren is Anne Faber eindelijk gevonden en ik was, ondanks het feit dat ik ergens wel wist dat het niet goed zat, toch ontdaan; dat zal ik voorlopig ook nog wel blijven. ‘Ik ook’ zei vriendin M. aangeslagen toen we het erover hadden. We kregen het ook over de dader, een 27-jarige psychopaat die al eerder gruweldaden begaan had, gepakt werd, door de overheid gepamperd werd en vervolgens zo snel mogelijk weer op ons losgelaten werd. ‘Moet kunnen’ moet de rechter gedacht hebben. ‘Hij heeft dan weliswaar de meest gruwelijke dingen uitgehaald maar na een jaartje of wat zal hij over dat soort acties wel heen gegroeid zijn’.
Je vraagt je soms werkelijk af wie er gekker en gevaarlijker zijn dagboek: de rechters of de daders.

14.25 uur. Net thuis van de vismarkt; we hebben eindelijk een vismarkt in Harlingen, joehoe!!!! Garnalen gekocht en zalm en schol en… nog wat, weet niet meer wat.

17.10 uur. God, wat een werk om al die kleine garnaaltjes schoon te maken.

Zaterdag 14-10
Lief meisje dat op de Midlumerlaan ZO de straat opreed zonder op of om te kijken: wil je dat NOOIT meer doen? Het scheelde niet veel of je lag onder mijn auto en het ergste is: je hebt het geen seconde in de gaten gehad. Ik zal even een beschrijving van je geven in de hoop dat je moeder dit ook leest en je ook nog eens goed hierover kan onderhouden: je had een lange paardenstaart, een bril op en witte oortjes in. Je kwam vanaf de Industrieweg, sloeg linksaf (ik kwam van rechts) en terwijl jij rustig – zonder ook maar EEN seconde naar rechts te kijken – de weg opreed trapte ik op de rem en kreeg haast een hartaanval.

Nadat ik bijgekomen was van mijn bijna-hartaanval met man even naar expositie op de Zuiderhaven in het Althuus (schrijf ik dat wel goed zo?). Was leuk. Daarna over de Zuiderhaven gelopen en de mooie architectuur bewonderd althans: totdat we bij Hubertus aankwamen. ‘Tja’ zei man gelaten toen we het gebouw bekeken. ‘Tja’ zei ik. We liepen stilzwijgend verder. Opeens waren we beiden een beetje stiller.

Maandag 16-10
Ik las zojuist dat sinds de eeuwwisseling suiker 18% goedkoper is geworden en dat groenten en fruit respectievelijk 50% en 41% duurder zijn geworden.
‘Tuurlijk’ zei ex-collega E. met wie ik het erover had. ‘De overheid en de farmacie hebben niets aan een gezonde bevolkingsgroep. Hoe ongezonder hoe winstgevender. Stel nou dat de farmacie niets meer aan ons kon verdienen – dat zou een ramp zijn’.
‘Nou nou nou’ suste ik maar E., fel tegen onze wat ze noemt ‘ongezonde Westerse levensstijl’ liet zich de mond niet snoeren.
‘Kom op – je ZIET het toch? We worden bewust zo ongezond mogelijk gehouden. Daarom wordt suiker letterlijk OVERAL in gepropt’.

Ik hield m’n mond dagboek, en ik visualiseerde de schappen in de supermarkten. Als je dat doet – dat visualiseren – zou je haast denken dat E. nog gelijk heeft ook.

Dinsdag 17-10
23.15 uur. Vanavond had ik een havermoutmasker op – ik las ergens dat dat erg goed schijnt te zijn. Ik had de havermout eerst in de koffiemolen gemalen, toen wat melk en amandelolie erbij en toen het een mooie dikke pasta was smeerde ik het op m’n gezicht. Nu was het zo dagboek, dat man even de deur uit was. Ik was dus alleen thuis en liep vrolijk rond, nog steeds met dat masker op, toen ik op een gegeven moment van boven naar beneden wilde en bijna de trap afdonderde. Dagboek: stel je voor dat ik gevallen was? Stel dat ik onder aan de trap gelegen had met een HAVERMOUTMASKER op? Dat ik hulp nodig zou hebben en dat… O God. Wat een gruwelijke gedachte.

Woensdag 18-10
Naar documentaire gekeken over de ontmaskering van enkele Duitse klinieken die mensen met de ziekte van Lyme zouden kunnen genezen. Kerngezonde journalisten gingen erheen en allemaal werden ze gediagnosticeerd met deze ziekte (die ze dus niet hadden). Conclusie was: de klinieken konden de ziekte niet genezen maar maakte misbruik van de wanhoop van de patiënt. Hoe gewetenloos moet je zijn als je zieke mensen op deze manier geld uit de zakken klopt? In gedachten hoorde ik oom H. schuimbekken: ‘De mensheid is tot op het bot verrot’ en onwillekeurig knikte ik.
‘Wat is er?’ vroeg man die mijn hoofdbewegingen zag.
‘Niets’ zei ik.

Donderdag 19-10
Al een paar dagen verkeer ik in grote staat van opwinding want dochter wordt zaterdag TWINTIG jaar. Twintig! Hoe kan het vraag je je af. Ik ging vanmiddag wat babyfoto’s bekijken en opeens werd ik wat melancholiek dagboek. En ik dacht: het is zo snel gegaan, die 20 jaar – hetzelfde stukje en dan is dochter 40. En dan ben ik… Toen stopte ik met denken en ik huiverde. Ik deed het deksel op de doos en belde gauw naar Overzet om alvast een grote slagroomtaart te bestellen.

Er zal heus wel een dag zal komen dagboek, dat ik er klaar voor ben om te bedenken hoe oud ik ben over 20 jaar. Maar dat is nu nog even niet. Nu ga ik gewoon door met genieten. Hoe het over 20 jaar is zie ik tegen die tijd wel. Eén ding staat vast: ik ga stug door met de havermoutmaskers. Alle beetjes helpen tenslotte.

Het Fragment

Lief dagboek,
20170729_182540Vorige week had ik geen stukje en weet je hoe dat kwam? Dat kwam omdat ik een dag in de war was. Ja, serieus. Toen ik dacht dat het donderdag was bleek het vrijdag te zijn en sindsdien vraag ik me de hele tijd af: hoeveel dagen was ik dan in de war? Was het woensdag dan eigenlijk donderdag? En was het dinsdag misschien woensdag? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Enfin, toen ik ontdekte dat ik in de war was was het te laat voor mijn stukje in de krant en te laat voor mijn stukje op mijn blog dus dan nu een extra lange. O nee, ik was juist van plan kortere stukjes te schrijven. Niet die ellenlange lappen tekst, daar zit niemand op te wachten. Ik mag dus wel opschieten want… Enfin. Ik ga maar gewoon beginnen.

Vrijdag 28-07
01.23 uur. Ga naar bed. Vanochtend vroeg op en naar de (ex)schoonfamilie in Parijs. Weerzien was geweldig. Hele avond met de familie aan tafel gezeten, heerlijk gegeten – er gaat niets boven een Franse baguette waarmee je je bord schoonveegt! – en de wijn, wat kan ik zeggen over de wijn? Ik hoop dat ik morgen geen hoofdpijn heb.

Zaterdag 29-07
20170729_175513Dagboek: we zitten al in een oorlog weet je dat? Nee, hier in Harlingen is er niets van te merken, Goddank. Maar wat moet het vreselijk zijn om in Parijs te wonen. Ik ging met dochter naar La Fayette (de Franse Bijenkorf). Veel ingangen waren dicht en iedereen die naar binnen ging moest zijn (hand) tas aan de beveiligers bij de deur laten zien onder het mom van: ‘We zijn machteloos maar een schijnveiligheid kunnen we in elk geval wel creëren’. Over de totale verloedering van veel wijken wil ik het niet eens hebben en in de omgeving van Gare du Nord zal ik me NOOIT meer vertonen. Wat een trieste bedoening. Zelden heb ik zoveel gekken en agressievelingen bij elkaar gezien. Vroeger werden mensen in psychiatrische inrichting opgesloten, nu lopen ze vrij rond en mogen ons lastig vallen.

Woensdag 02-08
Las net dat een fan, die urenlang naast Dotan zat en hem niet herkende, sorry heeft gezegd. Heb direct gegoogeld wie Dotan is, had nog nooit van hem gehoord. Al had ik een jaar naast Dotan gezeten had ik hem niet herkend. Zelfs als hij me verteld had wie hij was had ik hem nog niet herkend.

Donderdag 03-08
Met dochter naar Groningen. Zag paar keer politie te paard. Dagboek: wat is in Godsnaam het nut van politie te paard? Als ze een tasjesdief zien die zich via steegjes uit de voeten maakt, hobbelen ze daar dan op dat paard achteraan? Zeldzaam nutteloos, politie te paard. En wie mag dat weer betalen? Enfin. Laat maar.

Dinsdag 08-08
Wat een toestand met die eieren. Hoe het allemaal precies zit weet ik niet maar één ding weet ik wel: over die besmette eieren, die we misschien al jarenlang eten, wordt opeens moord en brand geschreeuwd maar ik hoor ze niet over die dieselauto’s met hun fijnstof. Neeeee, daar wordt angstvallig over gezwegen. Zou er ergens in Den Haag een gouden altaar opgericht zijn waarvoor ze regelmatig knielen en gezamenlijk een mantra murmelen? ‘Ooo Brandstof, kom tot mij – oooo Olie, kom tot mij – oooo Diesel: wij aanbidden u en danken u voor de niet aflatende bron van inkomsten – voor u verkopen we onze ziel, ons geweten, ons moreel besef, ons… ’

Stopte omdat ik een appje van vriendin G. (die in een scheiding ligt) kreeg. ‘Hij is nu weer bij haar!!!!’ appte ze. G. is haar aanstaande ex-man via de iPad aan het stalken (dat weet hij natuurlijk niet) en belt hem zo’n twintig keer per dag. ‘Je moet echt ophouden’ appte ik terug. ‘Als je zo doorgaat begin ik hem steeds beter te begrijpen’. Nu is het stil – ze heeft nog niet gereageerd.

Zaterdag 05-8
Het loopt trouwens niet echt storm met mijn open sollicitatie in de krant laatst dagboek. Komt er nog wat van, toekomstige werkgever? Ik overweeg namelijk om voor mezelf te beginnen als webdesigner en tekstschrijver maar ik weet zeker dat u die appeltaarten niet wilt mislopen.

Donderdag 10-08
Vriendin M. vroeg zich af hoe de zaadjes van koolzaad genoemd worden. ‘Is dat koolzaadzaad?’ Ze keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het klinkt idioot, dat is waar, maar ik denk toch dat het koolzaadzaad is. Ik ga het eens opzoeken.

Er gonst de hele tijd een fragment van een flard van een gesprek door m’n hoofd dagboek. Ik ving het vanmiddag op toen ik in het stadje was – ergens op straat, ter hoogte van de Hema, hoorde ik: ‘Wat ze allemaal wel niet over die man verteld heeft – het is een grof schandaal. Gelukkig geloofde niemand haar maar toch: dit zijn gevaarlijke vrouwen’.

Het is gewoon een fragment dagboek. Het antwoord hoorde ik niet. En toch houdt het me bezig. Raar hè?

Over Kleine Kindjes & Zorgen

Bron: PixabayLief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf zit dochter in Groningen bij de spoedeisende hulp omdat ze een behoorlijke smak gemaakt heeft en er nu foto’s van haar been genomen worden. ‘Het zou kunnen dat het een breuk is van het Tibiaplateau‘ had de arts gezegd en even Googelen naar wat dit betekende maakte me niet blij. Ik wil bij m’n kind zijn! Waaaahh!! (dit is het geluid van een huilende moeder). Ik zei nog ZO tegen haar toen ze op kamers ging: ‘Zou je niet liever thuis blijven wonen?’ maar de blik die ze me daarop toewierp was onbeschrijfelijk. Enfin, vol spanning wachten we de uitslag van de foto’s af. In die tussentijd kan ik iets aan m’n dagboek doen, dat moet ten slotte ook gebeuren.

Vrijdag 03-03
In het kader van kinderlogica hoorde ik laatst van vriendin T. zoiets leuks dagboek, ik moet het beslist opschrijven. Vriendin T. was de badkamer aan het schoonmaken en haar dochtertje van een jaar of vier was bij haar in de buurt.
‘Ik zag dat ze probeerde een van de flessen open te draaien’ vertelde T. ‘Daar zit een veiligheidsslot op lieverd’ zei ik. ‘Dat is om ervoor te zorgen dat kindjes de fles niet open kunnen maken.’
Dochtertje had nadenkend gekeken. Toen zei ze opeens: ‘Maar hoe weet de fles nou dat ik een kindje ben?’

Zaterdag 04-03
Ouders zijn net gekomen met paar kilo sopropo. Ze liggen nu op het aanrecht en ik ga ze straks direct klaarmaken. Het water loopt me bij de gedachte alleen al in de mond. (Wat is dat eigenlijk een onsmakelijke uitdrukking).

23.38 uur. De sopropo was heerlijk.

Zondag 05-03
Met ouders bij de boot gezeten – het was prachtig weer. Daarna glaasje wijn gedronken bij oom C. die vorig jaar in Harlingen is komen wonen.
’s Avonds met ouders gescrabbeld. Tijdens het spel kreeg ik berichtje van vriend P. (de filosoof): ‘Weet je dat er elk jaar gemiddeld tussen de 160.000 en 200.000 kinderen geboren worden?’
We hadden net een discussie over het woordje ‘Geefs’ – volgens de mannen was het goed maar moe en ik waren tegen.
‘Nou en?’ appte ik terug.
‘Dat betekent dat er elk jaar een stad als bijvoorbeeld Apeldoorn bij komt’ appte P. terug.
Moest er later tijdens het spel een paar keer aan denken.

Maandag 06-03
Op kraamvisite bij ex en z’n vrouw, ze hebben een prachtig dochtertje gekregen. Dochter heeft er nu dus een halfzusje bij. Het blijft ontroerend, die kleine vingertjes en die kleine teentjes.

Woensdag 08-03
Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen eten. ‘Onze Grote Leider probeerde zich er gisteravond weer gemakkelijk vanaf te maken hè?’ zei oom H.
We hadden het over de uitzending van Pauw & Jinek waarbij Rutte geconfronteerd werd met Terecht Zeer Boze Groningers. ‘En maar roepen dat het oppompen van gas niet radicaal verminderd kan worden omdat we anders wel eens met z’n allen in de kou zouden kunnen komen te zitten.’
Oom H. schudde mistroostig zijn hoofd. ‘Hij kan toch nadenken? Stop in elk geval met het uitverkopen van ons gas aan het buitenland, dat scheelt al een hele hoop. En laten ze dan in Godsnaam eens beginnen met het compenseren van de getroffen Groningers. Het is zeldzaam schofterig wat ze die mensen Willens & Wetens aangedaan hebben.’
‘En nog steeds aandoen’ vulde buuf Annie aan.

Donderdag 09-03
‘Ik denk dat ik maar op DENK ga stemmen’ zei man van vriendin M. toen ik even bij hen was.
‘Doe dat’ gaapte vriendin M.
‘Vroeger stemde ik SP weet je dat?’ Man van M. keek naar mij. ‘SP stemde je als je een Boze Bezorgde Burger was. Tot mijn spijt moet ik constateren dat ik dat niet meer ben.’
Vriendin M. proestte het uit. ‘Jij? Jij niet meer een Boze Bezorgde Burger??’
‘Ik ben nu een Cynische Bezorgde Burger’ verduidelijkte man van M. ‘Dat word je vanzelf als je jarenlang aankijkt tegen iemand die al z’n geloofwaardigheid verloren heeft.’

Ga dochter bellen die nu nog steeds op de spoedeisende hulp zit. Al bijna vier uur lang. Dat schiet dus lekker op. Kom steeds meer tot de ontdekking dat het waar is wat ze zeggen: ‘Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen.’
‘En nóg grotere kinderen nóg grotere zorgen’ zegt moe altijd.
Dat wordt nog wat dus. Brrrrrr.

Lief Dagboek – De Meerling

@ RGVrijdag 04-11
Lief dagboek,
Vanochtend belde vriendin M. in alle vroegte op. ‘Of ik even op Sammetje wilde passen, ze moest direct met Katinka naar de dokter’. Katinka bleek te zijn gevallen met haar hoofd tegen de punt van de salontafel en heeft nu een paar hechtingen. Ik moest terstond denken aan die dag dat we – mijn ouders, broer, nog wat vrienden en ik – in Suriname wilden gaan varen. De meeste mensen zaten al in de boot toen ik instapte en – hoe ik het deed weet ik nu nog niet – direct onderuit ging. In plaats van het vaartochtje waar ik me zo op verheugd had zaten mijn moeder en ik iets later in de wachtkamer bij de EHBO waar mijn gapende hoofdwond behandeld werd. Toen we terugkwamen was het gezelschap nog steeds aan het varen. Ach ja. Sweet memories.

more »

Lief Dagboek – De Felicitatie

Bron: PixabayLief dagboek,
Weet je nog dat ik vroeger altijd riep dat ik geen kinderen wilde hebben, never? Dat ik me ten stelligste voorgenomen had kinderloos te blijven en dansend en feestend door het leven te gaan?
Ik schaam me bijna als ik eraan terugdenk weet je dat? Dat ik oprecht dacht: ‘Ik wil NOOIT zo’n krijsend, kwijlend, aandachttrekkend mormel dat zich krampachtig aan mijn benen vastklampt of, erger nog, z’n met chocola besmeurde toet tegen m’n opgemaakte gezicht aandrukt’. more »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: