Archive for » november, 2018 «

De Revival Band

Vrijdag 09-11
Lief dagboek,
Bij het Liedje van de Week is vriendin L. ook betrokken omdat we dat liedje heel vroeger, zo’n 100 jaar geleden, in een ander land en in een totaal andere wereld wel 1000 keer samen hebben zongen: Feelin’ Groovy van Simon & Garfunkel. Belde vriendin L. dan ook direct op. ‘Je moet raden wel liedje ik in m’n hoofd heb’ zei ik.
L. zuchtte. ‘Word je zo langzamerhand niet te oud voor dit spelletje?’ (Dat raden deden we al toen we 9 jaar waren).
‘Raad nou maar’ drong ik aan. Natuurlijk raadde ze het niet maar toen ik het vertelde was ze direct enthousiast. ‘Volgens mij treden Simon & Garfunkel binnenkort op in het Concertgebouw’ zei ze. ‘Zullen we erheen?’ L. gaat nu dus achter de kaartjes aan – leuk!!!

Zaterdag 10-11
Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen even langs. Stond in de keuken, zette koffie en oom H. en man hadden het over de Sinterklaasdiscussie. ‘De politiek kijkt likkebaardend en handenwrijvend toe’ volgens oom H. ‘In Den Haag zijn ze nou eenmaal enorm gebaat bij maatschappelijke onrust. Dat leidt lekker de aandacht van de afbraak af’.
‘Welke afbraak?’ vroeg ik terwijl ik de koekjes pakte en op het dienblad zette.
‘De afbraak van de samenleving natuurlijk’. Oom H. zei het op een toon alsof hij verbaasd was dat ik dat zelf niet kon invullen.

Maandag 12-11
Ben in Amsterdam, logeer sinds gisteren bij vriendin L., en wéér viel het me op: waar we ook gingen zitten, iedereen in de bediening sprak Engels. Als ik Nederlands sprak werd ik verwilderd bekeken en nauwelijks verstaan. Is dat niet wat vreemd dagboek?
’s Avonds installeerden L. en ik ons op de bank met een fles Baileys en keken naar Midsomer Murders. Was gezellig.

Dinsdag 13-11
Over de Cuyp geslenterd en bloedworst gegeten. Er gaat niks boven Surinaamse bloedworst. Tafeltje verderop zaten groepje mensen. ‘Wanneer ik mijn vriendin écht kwaad kan maken?’ zei een van de mannen in de groep terwijl hij zijn ogen liet rusten op een vrouw tegenover hem. Hij streek nadenkend over zijn kin. ‘Eigenlijk heel simpel: ik hoef alleen maar ‘kalm’ te zeggen als ze geïrriteerd is of zo. Het is ongelooflijk hoe woedend ze dan wordt. ‘Ik BEN kalm’ gilt ze dan en…’ Hij begreep niet waarom ze zo kwaad werd, dat kon je duidelijk zien. Kon de rest niet verstaan maar iedereen moest lachen.

Woensdag 14-11
Naar huis. Heerlijk om weer in Harlingen te zijn. Ik denk niet dat ik nog in Amsterdam zou willen wonen dagboek, hoe leuk ik het er ook vind.
Wat heb ik trouwens geleerd deze week: dat je 150 calorieën verbrandt door met je hoofd tegen de muur te bonken EN dat het verboden is om in Florida je kind te verkopen. Moet ik morgen aan vriendin M. vertellen want ze is niet tevreden over haar weegschaal. Wel over haar kinderen.

Donderdag 15-11
Dit is echt vreselijk dagboek. Dit is echt zo verschrikkelijk, zo ontzettend, zo, zo… Enfin, laat me bij het begin beginnen. Vriendin L. had inmiddels kaartjes gekocht voor Simon & Garfunkel en zojuist stuurde ze een kopie. Ik dacht eerst dat ze een geintje uit wilde halen en het bedrag erop veranderd had maar ik weet dat L. dat niet kan dus ik begon nattigheid te voelen. Belde haar direct op. ‘Vind je 406 euro niet wat veel voor 2 kaartjes?’ vroeg ik. Dat vond L. eigenlijk ook wel. Ze bleek ze gekocht te hebben bij een bureau dat tickets opkoopt en tegen woekerprijzen doorverkoopt maar dat is niet alles dagboek: toen we zojuist op de site van het Concertgebouw keken hoe duur de kaartjes bij hen waren zagen we dat het niet om de échte Simon & Garfunkel ging maar om de Simon & Garfunkel Revival Band – een band die hun liedjes NASPEELT.
‘Tja’ zei L.
‘Tja’ zei ik.
Op een dag gaan we hier weer heel hard om lachen. Hoop ik.

 

De koude, koude winter

https://pixabay.com/en/winter-railway-station-snow-station-734804/Vrijdag 02-11
Lief dagboek,
Zojuist las ik in de Harlinger Courant dat ons volgens Piet een zware winter te wachten staat. Ook dat nog. Ik vind het nu eigenlijk al welletjes met dat vroege donker en zo, en dan ook nog een zware winter? Wat vreselijk.
Vanochtend werd ik trouwens wakker met Duncan Brown’s ‘Wild Places‘ waarmee ik dan direct beland bij het Liedje van de Week. Toen Duncans stem even later door de boxen schalde zag ik mezelf in gedachten terug op de zolder aan de Govert Flinckstraat in Amsterdam waar ik ooit woonde en waar het een waar muizenparadijs voor mijn kat Sjiepie was. Ik was net van een heel vervelend vriendje af en ervoer dagelijks hoe heerlijk het was om weer helemaal mezelf te kunnen zijn. Mooie tijden. Behalve die muizen dan.

Zondag 04-11
Ex kwam eten met z’n nieuwe gezinnetje (vrouw + halfbroertje en -zusje van dochter). Was heel gezellig. Ben dol op de kindjes van ex, zijn zo schattig en lief en klein. ‘Zo was jij ook’ zei ik tegen dochter die met haar halfbroertje en -zusje aan het spelen was. ‘Dat was trouwens niet eens zo lang geleden dat je zo was – gisteren of zo’. Zo voelde dat ook echt dagboek, maar dochter is laatst ondertussen toch maar mooi 21 jaar geworden dus gisteren was het beslist niet, maar toch, maar toch… Goh, wat gaat het toch beangstigend snel allemaal.

Maandag 05-11
Moest vanmiddag lachen met vriendin M. en haar man. ‘Onze nieuwe buren nemen altijd heel lief afscheid van elkaar als de buurman naar z’n werk gaat’ vertelde M. ‘Ze knuffelen elkaar en als hij wegrijdt blijven ze naar elkaar zwaaien alsof ze elkaar de komende vijf jaar niet zullen zien. Waarom doe jij dat niet??’ Ze keek haar eega licht verwijtend aan.
‘Waarom zou ik dat doen?’ sputterde de man van M. ‘Ik ken de buurvrouw nauwelijks – ik ga dat mens echt niet knuffelen hoor’.
M. zuchtte.

Dinsdag 06-11
Wat was het een mooie dag vandaag! Met een beetje verbeelding zou het lente kunnen zijn – de zon scheen en de temperatuur was voor deze tijd van het jaar heerlijk. Heb vandaag shakshuka gemaakt, is gerecht met gepocheerde eieren en tomatensaus en verder alles wat je maar in huis hebt. Het was erg lekker, althans: dat vond ik. Man vond het helemaal niks. Nee, dat is niet waar: hij vond het ‘zes keer helemaal niks’. Hij had voor zichzelf een grote entrecote gebakken en prees zich gelukkig met het feit dat hij niet van mij afhankelijk was. ‘Anders was ik toch mooi in de aap gelogeerd’ grinnikte hij. Deed net of ik hem niet hoorde en nam genietend nog een hapje shakshuka.
‘Dan had je met Winda* wat moois moeten beginnen’ zei ik uiteindelijk. ‘Die had je vast de heerlijkste hapjes voorgeschoteld’. Winda was lang geleden een collega van man en ooit verschrikkelijk verliefd op hem maar tot haar immens grote verdriet werd die liefde niet beantwoord. Man glimlachte mild bij de herinnering. ‘Vrouwen kunnen rare wezens zijn’ zei hij hoofdschuddend en sneed weer een stuk van zijn entrecote af.

Woensdag 07-11
Liep vandaag in de supermarkt en keek eens heel bewust naar wat er allemaal op de schappen staat. Volgens mij is 80% van wat er in zo’n winkel verkocht wordt alleen maar suiker. God, wat hebben de Unilevers en de Nestlé’s en de Coca Cola’s en al die andere multinationals ons toch vergiftigd met héél veel steun van de overheid. Als suiker nu ontdekt zou worden zou het, denk ik, op de lijst van verboden middelen komen te staan.

Het lijkt er trouwens op dat vriendin G. zich beetje bij beetje over de scheiding heen begint te zetten maar toch zit ze nog steeds vol verhalen. ‘Weet je hoe vernederend het is als je uit pure frustratie en na een vette ruzie je man dagenlang negeert en hij op dag vijf enthousiast tegen je zegt: ‘Vind jij ook niet dat het de laatste tijd beter tussen ons gaat?’ zei ze laatst tegen me. ‘Ik NEGEERDE hem en hij… Ach, laat me er maar over ophouden’. Kon er niets aan doen dagboek, maar moest toch glimlachen.

’s Avonds J. & T. op bezoek. Was verschrikkelijk gezellig.

Donderdag 08-11
Droomde van de naderende winter. Het was koud en donker en de wereld was veranderd in een enge, grijze dystopie (tegenovergestelde van utopie). Opeens verscheen het grijnzende hoofd van Rutte aan het firmament. ‘Stem op mij bij de komende verkiezingen’ kwaakte hij terwijl iedereen in doodsangst naar binnen holde om zich te verschuilen. ‘Dit keer zal ik proberen mijn beloftes niet te breken. Dat beloof ik’ kwaakte hij lustig door.
Werd wakker, strompelde naar de badkamer en zag dat de vrouw in de spiegel een licht-manische blik had. Wat als ik voorspellende gaven heb? Wat als bij de komende verkiezingen Rutte nog een keer…. Een plots optrekkende kilte verspreidde zich door mijn hele lichaam. O God. Ik vrees dat Piet gelijk krijgt. Het wordt een ijs- en ijskoude winter.

*********

*De naam Winda is natuurlijk gefingeerd!

De Grote Vergissing

Woensdag 31-10
Lief dagboek,
Op dit moment zit ik aan de eettafel bij pa in Rotterdam. Als ik opkijk zie ik de piano van moe met daarop haar bladmuziek, foto’s van ons gezinnetje, een grote foto van broer en wat snuisterijen. Pa zit in zijn vaste fauteuil en kijkt naar een dierenfilm, de wasmachine draait en we zijn net klaar met eten; vandaag aten we hachee en ik heb extra veel gemaakt om wat in te vriezen. De klok tikt zoals ze altijd tikt, alle geluiden zijn hetzelfde en toch, en toch… Toen ik zojuist de waterkoker pakte om een kopje thee te zetten zag ik opeens broer diezelfde waterkoker pakken. ‘Dat deksel klemt een beetje’, legde hij uit. ‘Je moet het lipje op de bovenkant goed indrukken, dan pas krijg je hem open. Niet eraan trekken want dan gaat hij stuk.’ Hij wierp me een waarschuwende blik toe, alsof ik dagelijks waterkokers de vernieling in hielp. Wat ik toen zei weet ik niet meer maar ik weet nog wel dat moe op dat moment bami aan het maken was en uitriep: ‘Ik heb geen ketjap meer in huis, wie gaat even naar de winkel om ketjap te halen?’ Dochter zat aan de eettafel, op de plek waar ik nu zit, en vroeg en passant of we nóg een hondje erbij zouden nemen (we hadden op dat moment al twee). Gek, dat je sommige momenten heel scherp in je hoofd hebt.

Nu zit ik aan de eettafel en eigenlijk zou ik iets zinnigs moeten schrijven maar het lukt even niet. Ik hoor te veel de stemmen van toen om me heen. Zal het te maken hebben met de naderende feestdagen? We krijgen sinterklaas, kerst en oud & nieuw maar ook nog eens de verjaardag van moe op 19 december. Op haar verjaardag vorig jaar maakte ik nog pindasoep en we…
 
Zo, hier ben ik weer. Vriendin G. belde net dat ze haar ex en zijn nieuwe vlam voor het raam van een restaurant zag zitten. ‘Het was heel raar’, vertelde ze. ‘Het was alsof ik een witte steekvlam voor mijn ogen zag. Ik wilde naar binnengaan en schreeuwen: ‘Met haar wil je wel gezellig uit eten hè? Voor haar doe je wel je best hè? Heeft ze die smerige zweetvoeten van je al eens geroken? Weet ze wel dat je kwijlt in je slaap?’ maar ik deed het niet.’ Ze klonk alsof ze een enorme prestatie had geleverd.
‘Goed zo’, prees ik. ‘Grote meid.’
 
Door dat gedoe met vriendin G. ben ik even van mijn a propos. Daarom ga ik nu over tot de orde van de dag. Dagboek, is het niet vreemd en beangstigend dat we in een wereld leven waarin je een consulaat binnen kan lopen en daar vervolgens vermoord wordt? Oom H. zegt altijd: ‘De mens is de grootste weeffout van de natuur’ en ik ben het steeds meer met hem eens.
 
Donderdag 01-11
11.50 uur. Dit stukje gaat nu de deur uit – ik ben al vrij laat. Morgen ga ik weer terug naar Harns, met de trein. Gisteren zijn pa en ik ook met de trein vanuit Harlingen naar Rotterdam gegaan en het zou best leuk kunnen zijn, zo’n treinreis, maar ja, die vertraging in Zwolle natuurlijk weer hè. Zo zonde dat het de NS nooit lukt om… Enfin. Laten we het maar op de weeffout van oom H. houden: ‘De mens is de grootste vergissing van de natuur.’ Feitelijk klopt het helemaal: dat zien we wel aan het faillissement van het MC Slotervaart en de IJsselmeer ziekenhuizen. ‘Het succes van de Vrije Marktwerking begint zich in zijn volle glorie aan ons te openbaren’, fulmineerde de man van vriendin M. enkele dagen geleden. Hij was nog net niet aan het schuimbekken.
 
Ach ja.  De Grote Vergissing stapelt vergissing op vergissing. Het is niet anders.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: