Archive for » september, 2018 «

Het Verlangen naar Van

Lief dagboek,
Vandaag vroeg ik me opeens de hele tijd af hoe het zou zijn om een zus te hebben. Wat voor een type zus zou ik gehad hebben; was ze een beetje vrolijk of juist wat somber? Hoe zou ze eruit hebben gezien? Had ik het goed met haar kunnen vinden of hadden we veel ruzie gemaakt? Over het algemeen zie ik dat zussen elkaar de hersens inslaan maar op de een of andere manier denk ik dat ik het met die van mij goed had kunnen vinden. Hoe zouden mijn ouders haar genoemd hebben, zou ze kinderen hebben gekregen, hoe… Wacht, telefoon.

Dat was vriendin M. ‘Wat doe je?’ vroeg ze.
‘Ik schreef net over mijn zus’ vertelde ik.
‘Je hebt toch geen zus?’ M. klonk hoogst verbaasd.
‘Nee, maar daarom kan ik wel over haar schrijven’ antwoordde ik.
‘Waarom denk je toch altijd dat je lollig bent?’ vroeg M. vertwijfeld.

Zaterdag 08-09
Er is één liedje waar ik altijd heel erg blij van word dagboek. Dat is ‘Bright side of the road’ van Van Morrison. Soms, als ik overvallen word door wat opstandige gevoelens die meestal gelinkt zijn aan overpeinzingen met betrekking tot onze Grote Leiders draai ik dat liedje en hop: opeens voel ik me een stuk vrolijker.
‘Makkelijk’ zuchtte vriend P. toen ik dit vertelde. ‘Ik ben jammer genoeg te ver heen – telkens als ik denk aan dat stelletje Plucheplakkers realiseer ik me dat mijn opstandige gevoelens alleen maar kunnen verdwijnen door een fikse lobotomie’.

Zondag 09-09
Zag de afgelopen vrijdagavond de advocaat van Jos Brech bij Pauw verkondigen dat ‘elk verhaal heeft twee kanten heeft’.
‘Je moet het maar uit je strot kunnen krijgen’ zei oom H.
‘Zolang hij niet heeft bekend…’ begon buuf Annie maar oom H. maakte een geïrriteerde handbeweging.
‘Doe me een lol. Ik hoop dat ze de man levend…’
Op dat moment begon de fluitketel te fluiten.

Maandag 10-09
Met vriendin G. even naar stadje. ‘Kan je wat vaker over de overgang schrijven?’ stelde ze voor. ‘Ik denk dat veel vrouwen dat wel een leuk onderwerp zouden vinden’. Ze wapperde zich wat koelte toe en depte het zweet dat op haar bovenlip stond.
‘Tja’ aarzelde ik. ‘Ik weet niet of de mannelijke lezers dat nu zo interessant vinden’.
‘Die zouden er juist wat meer van moeten begrijpen’ zei G. ‘Wie weet zouden ze dan wél bij hun vrouwen blijven. De overgang is fataal voor je huwelijk’.
Heb G. beloofd erover na te denken.

Dinsdag 11-09
Elf september. De dag waarop de wereld voorgoed veranderde. Ik heb nog een krant van 1997, het jaar waarin dochter geboren werd, en als ik die lees denk ik telkens: wat een andere wereld was het toen. Wat een andere wereld léék het althans.

Naar de kapper maar ik had me vergist; de afspraak bleek morgen te zijn. Ik kwam dus veel eerder thuis dan man had verwacht. Hij zat net te smullen van een broodje kroket en in de frituur lagen nog enkele bitterballen te zwemmen.
‘Goh’ merkte ik sarcastisch op. ‘Laatst appelflappen van de Plus, nu weer kroketten en bitterballen: het gaat wel lekker hè?’
‘Ik moet het ervan nemen als je weg bent’ zei man terwijl hij genietend zijn broodje wegwerkte. ‘Jij wilt me alleen maar aan de geroosterde bloemkool hebben’.
‘Je vergeet de gestoomde broccoli’ zei ik. Ging naar binnen en maakte een smoothie met paksoi, verse ananas, peterselie, komkommer en veldsla. Nam toch een bitterbal.

Woensdag 12-09
Mijn vriendinnen beginnen nu ook al bewuster te luisteren naar de gesprekjes om hen heen dagboek, dat is best leuk. Zo vertelde vriendin L. me zojuist dat ze ter hoogte van de Wallys twee vrouwen zag praten waarvan de een tegen de ander zei:
‘Als ze zou bellen kwak ik hem er meteen op, al zou ze nog zo hard huilen. Mijn moeder is er ook eens ingetrapt, in dat gejank van haar. Daar had ze later veel spijt van’.
‘O ja?’
‘Ja. Ze zei wel eens: wat heb ik me in dat meisje vergist. Het is een psychopaat van de ergste soort. Wat moet dat moeilijk voor die familie geweest zijn. Je had al die tijd gelijk over haar’.
Vroeg L. hoe ze eruit zagen maar, zei L.: ‘Dat was toch niet de bedoeling? Het ging alleen om die gesprekken’.
Dat is waar lieve L. Dit is al heel wat, dank je wel!

Donderdag 13-09
‘Ik droomde’ zei de man van vriendin M. ‘dat ik in een land woonde dat geregeerd werd door een groep ruggengraatloze clowns die het een goed idee vonden om de btw op groente en fruit te verhogen’.
‘Gekke droom’ zei ik en staarde mismoedig voor me uit.
‘De droom was nog niet klaar’ ging man van M. verder. ‘In dat land vonden ze het ook een goed idee om light frisdrank goedkoper te maken’.
‘Wat apart’ gaapte M.
‘Het werd nog gekker’ vervolgde man van M. ‘In dat land steunde de overheid rücksichtslos ten minste één Syrische terreurbeweging – de rebellen werden jarenlang overladen met de duurste goederen’.
Er viel een stilte. Toen stond ik op, nam afscheid en ging naar huis. Op de een of andere manier had ik weer enorm veel behoefte aan Van Morrison.

Over Roger & de Fragiele Vriendschap

Vrijdag 31-08
Lief dagboek,
Je wist dat het ooit ging gebeuren en dat is vandaag dan ook gebeurd maar wat is het toch verschrikkelijk. Ik heb het natuurlijk over de aanslag in Amsterdam op twee toeristen. Wat is er toch aan de hand met de mensheid? Waarom degenereren we steeds meer? Het is zo ontzettend treurig allemaal.

22.40 uur. Net klaar met scrabbelen. Dit was het eerste spelletje zonder moe. De laatste keer dat we speelden was oktober vorig jaar. Had op haar plek gewoon het balkje voor de lettertjes neergezet en ook een glaasje port. Vroeger (erg, dat ik dat nu moet zeggen: vroeger) bleven moe en ik na zo’n spelletje nog even napraten aan tafel terwijl de mannen tv gingen kijken. Nu zat ik alleen aan tafel en tuurde naar de brandende kaarsjes terwijl ik dacht: ‘Moe, is er nou werkelijk geen enkele manier waarop we af en toe contact met elkaar kunnen hebben? Kan dat écht niet?’

Zaterdag 01-09
Met man even naar stadje en pond gerookte paling meegenomen. Terwijl we verder slenterden over de Rommelhaven richting Noorderhaven ving ik gesprek op tussen twee vrouwen: ‘Ze is toen alleen maar met hem getrouwd omdat ze dacht er beter van te worden – nou, dan heeft ze zich toch behoorlijk vergist’.
Zo verschrikkelijk jammer dat je nou nooit eens kan vragen wat er gebeurd is.

Zondag 02-09
03.10 uur. Wakker en kan niet meer slapen. Droomde dat Rutte in de keuken aan tafel zat. ‘Even over die dividendbelasting’ zei ik tegen hem maar verder kwam ik niet. Hij begon zich hysterisch lachend op de dijen te kletsen en snikte: ‘Het volk pikt het toch?’
‘Heeft het volk enige keus?’ snauwde ik.
‘Niets doen is ook een keus’ hikte Rutte en kuste vervolgens hartstochtelijk de Unilever-tatoeage op zijn onderarm.
Was werkelijk gruwelijke droom. Geen wonder dat ik er wakker van werd. Ga nu even wat lezen. Ben bezig in ‘De winter voorbij’ van Isabel Allende.

12.46 uur. Pa ging weer naar huis. Hem alleen weg zien rijden, wetend dat hij in een leeg huis aankomt… Dagboek, het blijft hartverscheurend. Was de rest van de dag dan ook een beetje van slag.

Maandag 03-09
Haverkorrels bij de Roode Ploeg gekocht. Ga dat proberen als gezonder(er) alternatief voor rijst. Korrels staan nu in een pannetje te weken.

23.10 uur. Met open mond naar Nieuwsuur gekeken naar uitzending over ww-fraude door Polen. ‘Met dank aan de Nederlandse overheid’ zullen ze in Polen constant brullen. Denk dat ze daar tot ver in de 30ste eeuw zullen lachen.

Dinsdag 04-09
Werd net gebeld door de man van vriendin M.
‘Als je me toch zo nodig moet citeren doe het dan in Godsnaam goed’ zei hij.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik, tamelijk beduusd. Ik zat net aan de eettafel met de krant voor m’n neus.
‘Je had geschreven dat ik over Unilever zei dat ze heel wat suiker door inferieure troep kwakken’ verduidelijkte man van M.
‘Dat zei je toch ook?’
‘Nee. Ik zei: ze kwakken heel wat suiker en ZOUT door inferieure troep heen. Je bent het zout vergeten’.
Bij deze dus, man van M.

Woensdag 05-9
Vriendin G. praat nog steeds hele dagen over haar ex. ‘Vind je het niet vervelend?’ vroeg ze laatst. Ze klonk een beetje schuldbewust.
‘Het moet eruit’ zei ik monter. ‘Je moet het van je afpraten, dat is het enige dat een beetje helpt in dit soort situaties. Praat dus gerust door, het grootste deel hoor ik niet eens meer’.
G. keek alsof ze geterroriseerd werd door een ernstige aanval van brandend maagzuur.

Donderdag 06-09
Mijn goede vriend Roger van Microsoft belde vanochtend weer!!! Ik was echt blij toen ik z’n stem vanuit het verre India hoorde en besloot er weer een genoeglijk half uurtje aan te wijden maar jammer genoeg herkende Roger mijn stem. Dat merkte ik duidelijk aan zijn reactie: nadat ik enkele malen met trillende stem geëmotioneerd ‘grandfather, how are you doing?’ had gefluisterd knalde hij de telefoon erop. Volgende keer moet ik iets anders bedenken. Zo worden Roger en ik natuurlijk geen goede vrienden.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: