Archive for » september, 2018 «

De Afgewezen Vrouw

Vrijdag 21-09
Goedemorgen lief dagboek,
Wat heb ik een verschrikkelijk slechte nacht achter de rug. Werd om half vijf wakker en kon niet meer slapen. Zo irritant dit.

19.15 uur. Ik ga vanavond heel vroeg naar bed, dat weet ik wel. Vandaag was de tweede dag van de Algemene Politieke Beschouwingen. Heb af en toe gekeken maar ach, het was feitelijk zinloos. De Grote Lachende Leider was zoals gewoonlijk weer zo glad als een aal en…
19.20 uur. Werd pakketje bezorgd, ga nu nieuwe trui passen.

Zaterdag 22-09
Naar verjaardag van oom K., broer van moe. In de auto vroeg pa zich plotseling hardop af waarom er tegenwoordig zo weinig mensen heilig verklaard worden. Konden daar geen antwoord op geven. Verjaardag van oom K. was grandioos – vierden het in een restaurant voorbij Leeuwarden en alles was even gezellig. Was wel wat gaar toen ik thuiskwam – drink tegenwoordig nauwelijks meer alcohol en die paar wijntjes hakten er wel in.

Zondag 23-09
Het liedje van de week:
Werd zojuist wakker met ‘I’ll be home on a Monday’ in m’n hoofd. Gek, dat je dat opeens kan hebben want ik heb al in geen eeuwen aan dat lied gedacht. Ik weet niet eens wie het zingt, ga nu even kijken.
Het is de Little River Band.

Even naar vriendin M. Man van M. ging de deur uit en riep dat hij ‘rond etenstijd terug zou zijn’. Moet nog steeds wennen aan het begrip etenstijd in Nederland. Hoezo ‘etenstijd’? In Suriname is het áltijd etenstijd.

Maandag 24-09
Wat heb ik deze week geleerd:
Dat het in Massachusetts verboden is om met een gorilla op de achterbank te rijden. Over rijden met een gorilla op de voorbank wordt trouwens niets gezegd.

Dinsdag 25-09
Trouwdag pa en moe. Even met pa naar het stadje en in de kerk op de Zuiderhaven kaars gebrand voor moe en broer. In principe ben ik agnost maar sommige tradities vind ik toch wel mooi. Moet vaak denken aan een opmerking die ik ooit hoorde: ‘Alles wat er over boven gezegd wordt is door beneden bedacht’, Klopt helemaal.

Omdat de Stationsweg dicht is reed ik langs de RSG waar dochter op heeft gezeten. Even werd ik overvallen door een golf van weemoed. Hoe kan het dat haar middelbareschooltijd tijd zo snel voorbij is gegaan? Toen ik op de middelbare in Suriname zat leek er geen einde aan de weken – wat zeg ik: uren – te komen. Het enige dat ik deed was op de klok kijken, voor de rest kan ik me niet zoveel herinneren van die periode. Ik zal het wel weggedrukt hebben.

Woensdag 26-09
Net 2 paracetamols genomen. Ben hele tijd rillerig en heb hoofdpijn. Vooral dat laatste is een unicum want ik heb werkelijk nooit hoofdpijn.

Normaal gesproken zouden we in deze periode plannen maken om naar de Ardennen te gaan maar dit jaar doen we dat niet. We moeten er geen van allen aan denken om daar zonder moe rond te lopen. Het is niet te geloven dat we er vorig jaar nog heengingen. Moet telkens glimlachen als ik denk aan die keer toen we terugkwamen uit de Ardennen en pa zei:
‘Ik zag aan de nummerplaten van de auto’s dat er aardig wat toeristen in de Ardennen waren. Ik zag Fransen, Duitsers en ik heb zelfs Litouwers gezien’.
Moe haar verwilderde blik zal ik nooit vergeten: ‘Lee Towers? Waar heb je Lee Towers gezien?’

Het was zo gewoon allemaal dagboek. Het was alsof het nog heel lang zo zou blijven. Het was alsof we nog vaak naar de Ardennen zouden gaan, nog vaak zouden scrabbelen en nog vaak zouden filosoferen over van alles en nog wat maar opeens was het voorbij. Het zal nooit wennen.

Donderdag 27-09
Vriendin G. heeft haar ex-man (de vreemdganger) verteld dat ze in therapie is. ‘Dat moest wel, na alles wat jij mij hebt aangedaan‘ heeft ze hem toegebeten. Het is niet waar van die therapie maar ze doet alles om hem een schuldgevoel te geven. Ik ging recht zitten.
‘HOE boos kan je blijven als iemand simpelweg niet meer van je houdt?’ vroeg ik. Ik liet erop volgen: ‘Een van mijn ooms zei altijd: ‘Niets is zo gevaarlijk als een afgewezen vrouw’ – herken je jezelf daarin?
G. zweeg. ‘Leuk, dat truitje’ zei ze uiteindelijk, een blik op mijn nieuwe trui werpend. ‘Zoiets heb ik laatst nog naar de kringloop gebracht’.
‘Zo. Dat kan’ zei ik grootmoedig. Er viel een stilte. Toen zuchtten we tegelijk.

De Oneindige Stompzinnigheid

© Bron: Pixabay

Donderdag 13-09
Lief dagboek,
Voortaan ga ik twee vaste items in m’n wekelijkse verslag verwerken, gewoon voor de lol. Een van de vaste items wordt: ‘Liedje van de dag’. Dit, omdat ik elke ochtend met een liedje in mijn hoofd wakker word. (Zou daar ook een naam voor zijn en is het een ernstige afwijking?).
Een ander vast item wordt: ‘Wat heb ik deze week geleerd’. Zo af en toe deed ik dat al maar nu wil ik het er vast bij hebben. Het liedje van deze dag is in elk geval ‘Golden Brown’ van The Stranglers. Nu zit het vandaag de hele dag in m’n hoofd, dat weet ik nu al. Ik heb deze week (nog) niks geleerd dus daar kan ik even niets over zeggen.

Vrijdag 14-09
08.35 uur. Ik heb vannacht fantastisch gedroomd – het was zo’n mooie droom, telkens als ik eraan denk word ik weer blij. Ik droomde dat moe achter me stond en haar armen om me heen sloeg. Ik kon haar niet zien en ze zei niks maar ik voelde dat zij het was en ik voelde me heel beschermd en…tja, gelukkig. Zelfs toen ik wakker werd had ik nog steeds dat gevoel. Deze droom zal ik nooit vergeten.

Zaterdag 15-09
Vandaag kreeg ik een cadeautje van vriendin G., zomaar! ‘Omdat je altijd zo geduldig naar me luistert’ zei ze terwijl ze het pakje overhandigde.
‘Voor al die uren waarin ik knarsetandend naar je gejammer luister verdien ik minstens een reisje naar de Bahama’s’ zei ik terwijl ik het papier van het pakje scheurde. G. lachte. In het pakje zat een boek, het heet ‘De Vierde Dimensie‘. Ben benieuwd.

Zondag 16-09
Naar Amsterdam, had reünie. Was superleuk. Daarna naar huis van jeugdvriendin L. die nog erg wakker was. Kregen over het de bevalling van dochter, nu bijna 21 jaar geleden, waar L. bij was.
‘Wat een mooie dag was het hè’ mijmerde L.
‘Nou en of’ snauwde ik. ‘Vooral het moment dat je me tussen de weeën door vertelde over de totaalruptuur van je collega zal ik nooit vergeten’.

Maandag 17-09
Nog in Amsterdam. Over de Cuyp geslenterd en veel Surinaamse groente gekocht om mee naar huis te nemen. Dat vind ik wel een gemis in Harns: een goede toko waar ik altijd sopropo en antroewa kan kopen.

Dinsdag 18-09
Vandaag is een zwarte dag lief dagboek. Het is een dag waarop in één klap pijnlijk duidelijk werd hoe de rechterlijke macht in Het Paradijs van Rutte over vrouwen en verkrachters denkt. Ik heb het over de verkrachter van een meisje van 18 jaar die een lagere straf kreeg opgelegd dan gebruikelijk is zodat hij in Nederland kon blijven.
‘Het is verschrikkelijk’, vond vriendin M.
‘Het is een gotspe’, brieste man van M. ‘Maar wat wil je als je in een land woont met aan het hoofd een Lachende Liegende Leider? Wat wil je als je in een land woont waar je allang monddood gemaakt bent? Volgens mij zit er iets in het drinkwater waardoor we…’
‘Kalm maar weer’ suste vriendin M. haar man.

Woensdag 19-09
Heb af en toe gekeken naar de Algemene Beschouwingen, ging veel over het afschaffen van de dividendbelasting.
‘En toch gaat het door, let maar op’ zuchtte oom H. ’s avonds toen hij een pannetje terug kwam brengen. ‘Hoe bestaat het toch dat die Rutte overal mee wegkomt? Als het nou een lekker wijf was kon je nog zeggen: ergens zit er wat compensatie maar dat kunnen we van deze man beslist niet zeggen. Er zit hoegenaamd NERGENS ook maar enigszins wat compensatie’.

’s Middags even naar stadje. In de Trekpleister hoorde ik een grote, stevige vrouw zeggen: ‘Ik kan er niets aan doen maar ik MOET kijken. Ik wil gewoon wéten wat ze doet’.
‘Kijk maar uit dat het geen obsessie wordt’ lachte vrouw tegen wie ze het zei.
Het gezicht betrok. ‘Dat zei mijn therapeut ook al’.

Leuk gesprekje. Ik moest direct aan Mina denken. Ga het in m’n Familieroman verwerken.

Donderdag 20-09
Wat heb ik geleerd deze week?

Niet veel maar ik las een opmerking van Einstein die ik me wel aan het denken zette:
‘Er zijn twee dingen die oneindig zijn: het universum en de menselijke domheid. Van het universum ben ik niet zeker’.

Ik weet niet waarom dagboek, maar ik moest direct aan de Bert-Ernie discussie denken, de discussie waarin de hele wereld zich afvraagt of twee poppen homo zijn. Het is een vreemde discussie – wat maakt het nou uit? – en terwijl ik me hierover aan het verwonderen was besefte ik ineens met een intense droefheid: we gaan niet ten onder aan een nucleaire oorlog. Ook niet aan een pandemie of een meteorietinslag. We gaan ten onder aan totale stompzinnigheid. Dat is ondertussen wel duidelijk.

Het Verlangen naar Van

Lief dagboek,
Vandaag vroeg ik me opeens de hele tijd af hoe het zou zijn om een zus te hebben. Wat voor een type zus zou ik gehad hebben; was ze een beetje vrolijk of juist wat somber? Hoe zou ze eruit hebben gezien? Had ik het goed met haar kunnen vinden of hadden we veel ruzie gemaakt? Over het algemeen zie ik dat zussen elkaar de hersens inslaan maar op de een of andere manier denk ik dat ik het met die van mij goed had kunnen vinden. Hoe zouden mijn ouders haar genoemd hebben, zou ze kinderen hebben gekregen, hoe… Wacht, telefoon.

Dat was vriendin M. ‘Wat doe je?’ vroeg ze.
‘Ik schreef net over mijn zus’ vertelde ik.
‘Je hebt toch geen zus?’ M. klonk hoogst verbaasd.
‘Nee, maar daarom kan ik wel over haar schrijven’ antwoordde ik.
‘Waarom denk je toch altijd dat je lollig bent?’ vroeg M. vertwijfeld.

Zaterdag 08-09
Er is één liedje waar ik altijd heel erg blij van word dagboek. Dat is ‘Bright side of the road’ van Van Morrison. Soms, als ik overvallen word door wat opstandige gevoelens die meestal gelinkt zijn aan overpeinzingen met betrekking tot onze Grote Leiders draai ik dat liedje en hop: opeens voel ik me een stuk vrolijker.
‘Makkelijk’ zuchtte vriend P. toen ik dit vertelde. ‘Ik ben jammer genoeg te ver heen – telkens als ik denk aan dat stelletje Plucheplakkers realiseer ik me dat mijn opstandige gevoelens alleen maar kunnen verdwijnen door een fikse lobotomie’.

Zondag 09-09
Zag de afgelopen vrijdagavond de advocaat van Jos Brech bij Pauw verkondigen dat ‘elk verhaal heeft twee kanten heeft’.
‘Je moet het maar uit je strot kunnen krijgen’ zei oom H.
‘Zolang hij niet heeft bekend…’ begon buuf Annie maar oom H. maakte een geïrriteerde handbeweging.
‘Doe me een lol. Ik hoop dat ze de man levend…’
Op dat moment begon de fluitketel te fluiten.

Maandag 10-09
Met vriendin G. even naar stadje. ‘Kan je wat vaker over de overgang schrijven?’ stelde ze voor. ‘Ik denk dat veel vrouwen dat wel een leuk onderwerp zouden vinden’. Ze wapperde zich wat koelte toe en depte het zweet dat op haar bovenlip stond.
‘Tja’ aarzelde ik. ‘Ik weet niet of de mannelijke lezers dat nu zo interessant vinden’.
‘Die zouden er juist wat meer van moeten begrijpen’ zei G. ‘Wie weet zouden ze dan wél bij hun vrouwen blijven. De overgang is fataal voor je huwelijk’.
Heb G. beloofd erover na te denken.

Dinsdag 11-09
Elf september. De dag waarop de wereld voorgoed veranderde. Ik heb nog een krant van 1997, het jaar waarin dochter geboren werd, en als ik die lees denk ik telkens: wat een andere wereld was het toen. Wat een andere wereld léék het althans.

Naar de kapper maar ik had me vergist; de afspraak bleek morgen te zijn. Ik kwam dus veel eerder thuis dan man had verwacht. Hij zat net te smullen van een broodje kroket en in de frituur lagen nog enkele bitterballen te zwemmen.
‘Goh’ merkte ik sarcastisch op. ‘Laatst appelflappen van de Plus, nu weer kroketten en bitterballen: het gaat wel lekker hè?’
‘Ik moet het ervan nemen als je weg bent’ zei man terwijl hij genietend zijn broodje wegwerkte. ‘Jij wilt me alleen maar aan de geroosterde bloemkool hebben’.
‘Je vergeet de gestoomde broccoli’ zei ik. Ging naar binnen en maakte een smoothie met paksoi, verse ananas, peterselie, komkommer en veldsla. Nam toch een bitterbal.

Woensdag 12-09
Mijn vriendinnen beginnen nu ook al bewuster te luisteren naar de gesprekjes om hen heen dagboek, dat is best leuk. Zo vertelde vriendin L. me zojuist dat ze ter hoogte van de Wallys twee vrouwen zag praten waarvan de een tegen de ander zei:
‘Als ze zou bellen kwak ik hem er meteen op, al zou ze nog zo hard huilen. Mijn moeder is er ook eens ingetrapt, in dat gejank van haar. Daar had ze later veel spijt van’.
‘O ja?’
‘Ja. Ze zei wel eens: wat heb ik me in dat meisje vergist. Het is een psychopaat van de ergste soort. Wat moet dat moeilijk voor die familie geweest zijn. Je had al die tijd gelijk over haar’.
Vroeg L. hoe ze eruit zagen maar, zei L.: ‘Dat was toch niet de bedoeling? Het ging alleen om die gesprekken’.
Dat is waar lieve L. Dit is al heel wat, dank je wel!

Donderdag 13-09
‘Ik droomde’ zei de man van vriendin M. ‘dat ik in een land woonde dat geregeerd werd door een groep ruggengraatloze clowns die het een goed idee vonden om de btw op groente en fruit te verhogen’.
‘Gekke droom’ zei ik en staarde mismoedig voor me uit.
‘De droom was nog niet klaar’ ging man van M. verder. ‘In dat land vonden ze het ook een goed idee om light frisdrank goedkoper te maken’.
‘Wat apart’ gaapte M.
‘Het werd nog gekker’ vervolgde man van M. ‘In dat land steunde de overheid rücksichtslos ten minste één Syrische terreurbeweging – de rebellen werden jarenlang overladen met de duurste goederen’.
Er viel een stilte. Toen stond ik op, nam afscheid en ging naar huis. Op de een of andere manier had ik weer enorm veel behoefte aan Van Morrison.

Over Roger & de Fragiele Vriendschap

Vrijdag 31-08
Lief dagboek,
Je wist dat het ooit ging gebeuren en dat is vandaag dan ook gebeurd maar wat is het toch verschrikkelijk. Ik heb het natuurlijk over de aanslag in Amsterdam op twee toeristen. Wat is er toch aan de hand met de mensheid? Waarom degenereren we steeds meer? Het is zo ontzettend treurig allemaal.

22.40 uur. Net klaar met scrabbelen. Dit was het eerste spelletje zonder moe. De laatste keer dat we speelden was oktober vorig jaar. Had op haar plek gewoon het balkje voor de lettertjes neergezet en ook een glaasje port. Vroeger (erg, dat ik dat nu moet zeggen: vroeger) bleven moe en ik na zo’n spelletje nog even napraten aan tafel terwijl de mannen tv gingen kijken. Nu zat ik alleen aan tafel en tuurde naar de brandende kaarsjes terwijl ik dacht: ‘Moe, is er nou werkelijk geen enkele manier waarop we af en toe contact met elkaar kunnen hebben? Kan dat écht niet?’

Zaterdag 01-09
Met man even naar stadje en pond gerookte paling meegenomen. Terwijl we verder slenterden over de Rommelhaven richting Noorderhaven ving ik gesprek op tussen twee vrouwen: ‘Ze is toen alleen maar met hem getrouwd omdat ze dacht er beter van te worden – nou, dan heeft ze zich toch behoorlijk vergist’.
Zo verschrikkelijk jammer dat je nou nooit eens kan vragen wat er gebeurd is.

Zondag 02-09
03.10 uur. Wakker en kan niet meer slapen. Droomde dat Rutte in de keuken aan tafel zat. ‘Even over die dividendbelasting’ zei ik tegen hem maar verder kwam ik niet. Hij begon zich hysterisch lachend op de dijen te kletsen en snikte: ‘Het volk pikt het toch?’
‘Heeft het volk enige keus?’ snauwde ik.
‘Niets doen is ook een keus’ hikte Rutte en kuste vervolgens hartstochtelijk de Unilever-tatoeage op zijn onderarm.
Was werkelijk gruwelijke droom. Geen wonder dat ik er wakker van werd. Ga nu even wat lezen. Ben bezig in ‘De winter voorbij’ van Isabel Allende.

12.46 uur. Pa ging weer naar huis. Hem alleen weg zien rijden, wetend dat hij in een leeg huis aankomt… Dagboek, het blijft hartverscheurend. Was de rest van de dag dan ook een beetje van slag.

Maandag 03-09
Haverkorrels bij de Roode Ploeg gekocht. Ga dat proberen als gezonder(er) alternatief voor rijst. Korrels staan nu in een pannetje te weken.

23.10 uur. Met open mond naar Nieuwsuur gekeken naar uitzending over ww-fraude door Polen. ‘Met dank aan de Nederlandse overheid’ zullen ze in Polen constant brullen. Denk dat ze daar tot ver in de 30ste eeuw zullen lachen.

Dinsdag 04-09
Werd net gebeld door de man van vriendin M.
‘Als je me toch zo nodig moet citeren doe het dan in Godsnaam goed’ zei hij.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik, tamelijk beduusd. Ik zat net aan de eettafel met de krant voor m’n neus.
‘Je had geschreven dat ik over Unilever zei dat ze heel wat suiker door inferieure troep kwakken’ verduidelijkte man van M.
‘Dat zei je toch ook?’
‘Nee. Ik zei: ze kwakken heel wat suiker en ZOUT door inferieure troep heen. Je bent het zout vergeten’.
Bij deze dus, man van M.

Woensdag 05-9
Vriendin G. praat nog steeds hele dagen over haar ex. ‘Vind je het niet vervelend?’ vroeg ze laatst. Ze klonk een beetje schuldbewust.
‘Het moet eruit’ zei ik monter. ‘Je moet het van je afpraten, dat is het enige dat een beetje helpt in dit soort situaties. Praat dus gerust door, het grootste deel hoor ik niet eens meer’.
G. keek alsof ze geterroriseerd werd door een ernstige aanval van brandend maagzuur.

Donderdag 06-09
Mijn goede vriend Roger van Microsoft belde vanochtend weer!!! Ik was echt blij toen ik z’n stem vanuit het verre India hoorde en besloot er weer een genoeglijk half uurtje aan te wijden maar jammer genoeg herkende Roger mijn stem. Dat merkte ik duidelijk aan zijn reactie: nadat ik enkele malen met trillende stem geëmotioneerd ‘grandfather, how are you doing?’ had gefluisterd knalde hij de telefoon erop. Volgende keer moet ik iets anders bedenken. Zo worden Roger en ik natuurlijk geen goede vrienden.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: