Archive for » augustus, 2018 «

De Rampspoed

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje. Geen tijd. Waarom ik dit vermeld weet ik zelf niet maar ik heb het gevoel dat ik je wel een uitleg verschuldigd ben. Stom hè? Wat zit een mens toch wonderlijk in elkaar – het feit dat ik me haast schuldig voel naar jou, mijn dagboek, zegt toch wel iets over mijn geestelijke gesteldheid. ‘Dat jij überhaupt aan zulke flauwekul dénkt’ zei vriendin M. toen ik dit probeerde uit te leggen. Dat was in hetzelfde gesprek waarin ik uitlegde dat ik het soms sneu vind als het theelepeltje bij de messen belandt. ‘Dat voelt op de een of andere manier niet ok’ verduidelijkte ik. ‘Herken je dat?’
M. herkende dit niet en dat wil ze graag zo houden zei ze. Hm.

Vrijdag 24-08
Nichtje T. en haar man kwamen logeren. ’s Avonds mosselen gegeten. Was gezellig.

Zondag 26-08
Vandaag is het precies 7 maanden van moe. Zeven lange maanden heb ik mijn lieve moe niet gesproken. De lijst met dingen die ik moet vertellen wordt steeds langer. Er is zoveel dat moe moet weten. Ik wil haar vertellen hoe het met dochter gaat. Dat we een nieuwe bank gekocht hebben. Dat ik laatst erwtensoep gemaakt heb. Ik wil haar bellen en roepen: ‘Vergeten jullie niet dat de Visserijdagen er zijn? Gauw komen hoor!’ Ik wil haar vertellen dat ik nog steeds niet die rode schoenen gekocht heb. Dat ik regelmatig naar haar muziek luister. Dat ik af en toe haar lievelingshandtas pak en gewoon even vasthoud, meer niet. Ik wil haar vertellen dat…ach ja.

Pa kwam. ’s Avonds uitgebreid geproost op moe.

Maandag 27-08
In het kader van me ‘op elk vlak af en toe wat bij blijven schaven’ heb ik me vandaag – even maar hoor – verdiept in het vijfde boek van het Oude Testament, Deuteronomium. Jeetje, wat een geboden en verboden stonden er allemaal in. Ik las nou werkelijk niks waarvan ik dacht: ‘Hè, wat een gezelligheid heerste er toen’. Brrrrr.

Met pa ’s middags even naar het stadje en weer veel te veel overheerlijke slagroom bij Wallys gegeten. Zat ook drupje chocolademelk bij.

Dinsdag 28-08
Dagboek: tante Nel (mijn peettante) leerde me vroeger hoe je je kussen als wekker kunt gebruiken: ‘Sla 8 maal op je kussen (als je om 8 uur op wilt tenminste), draai je kussen om en ga slapen. Je wordt precies om 8 uur wakker, let maar op’. Heb het laatst geprobeerd en verhip: het werkte! Hoe ik om half acht op moet staan weet ik trouwens niet. Misschien net iets zachter slaan, een soort halve slag?

Woensdag 29-08
Visserijdagen! Even stadje in met pa en later half uurtje naar vriendin M. Ze heeft een kookboek met allemaal ‘gezonde’ recepten gekocht. ‘Dat moet ook wel want we gaan wat aan dat buikje van mijn echtgenoot doen’. Hierbij aaide M. liefkozend over de buik van haar eega.
‘De Unileverbuik hè’ antwoordde man van M. berustend. ‘ Unilever kwakt heel wat suiker door inferieure troep en vervolgens wordt het een A-merk genoemd. Geloof me: ze zijn in staat van een hoop stront een A-merk te maken. Feitelijk worden we langzaam ziek gemaakt maar goed: er zal wel heel wat te verdienen zijn in die business’.

Donderdag 30-08
O rampspoed dagboek: ik stond vol goede moed om 8 uur op en ging direct de was doen. Eerst deed ik alles wat met doeken te maken heeft: badhanddoeken, theedoeken, vaatdoekjes en handdoeken. Die waste ik op 90 graden, dat heb ik zo van moe geleerd. Ik weet niet of op 60 graden wassen enig verschil zou maken maar bij 90 krijg ik wel het gevoel dat er misschien net vier of vijf bacteriën meer gedood worden. Vervolgens deed ik nog een wasje. Ditmaal was het een delicatere was met veel schattige truitjes en jurkjes van dochter. Jammer genoeg was ik vergeten de temperatuur terug te draaien.

Nu ga ik de stad in en ga somber lopen bedenken hoe ik aan dochter vertel dat een groot deel van haar garderobe onbruikbaar is; toen ik snikkend de wasmachine leegde ontwaarde ik truitjes zelfs die te klein zijn voor de gemiddelde Baby Born. God, wat een narigheid. En de dag was nog wel zo goed begonnen.

De Twee Vliegen & Palácio da Pena

Woensdag 15-08
Lief dagboek,
Het is woensdagavond 20.17 uur en terwijl ik dit schrijf geniet ik van de grijze lucht en de wind die door het open raam zachtjes naar binnenwaait.  De afgelopen nacht ben ik thuisgekomen. Weet je nog dat ik vorige week schreef dat ik zo tegen de terugvlucht opzag? Nou, dat was nergens voor nodig want die ging prima. Ik had eigenlijk ook geen zin om me er erg druk om te maken, dat vond ik ook weer zo zonde, dus opgewekt stapte ik het vliegtuig in en liet de afgelopen week in gedachten de revue passeren.

Wat kan ik vertellen over Lissabon?
Dat het een oude, vervallen stad is. Zelden heb ik zoveel vergane glorie bij elkaar gezien. Zonde, want je ziet dat het ooit een prachtige stad geweest moet zijn maar nu spatte de armoede er vanaf. Toch heb ik er beslist geen spijt van; het was leuk om gezien te hebben, de bevolking is bijzonder vriendelijk, we hebben heel wat geleerd en vooral: veel gewandeld, zoals op:

Donderdag 09-08
Volgens de stappenteller hebben we vandaag 18.7 km gelopen. Alsof het niks is. Vandaag naar Sintra gegaan en het werkelijk schitterende Quinta da Regaleira bezocht, een magisch landgoed met een prachtig paleis. Zo vaak in dit soort situaties wil ik me eigenlijk verstoppen zodat ik na sluitingstijd pas écht kan genieten; nu moest ik de sfeer in me opnemen met honderden anderen om me heen en dat maakt het dan toch net wat minder magisch. Jammer genoeg hadden we geen tijd meer voor Palácio da Pena, gaan we een van deze dagen nog doen.

Vrijdag 10-09
Met tram 15 naar Belém en met verbijstering gekeken naar het klooster, de Mosteiro dos Jerónimos. Zeldzaam mooi dagboek. Als ik in die tijd had geleefd was ik alleen al vanwege het klooster waarschijnlijk non geworden. Daarna gelopen (en dat was een opgave want: zeer warm) naar de  Torre de Belém en daarna ongelooflijk lekker gegeten bij een restaurant met een grappige naam: Pao Pao Queijo Queijo. Nu gaan we slapen. Volgens de stappenteller hebben we 17.2 km gelopen. Wat zal m’n conditie goed worden.

Zaterdag 11-08
Vriendin G. belde via Whatsapp. Ze blijft het maar moeilijk houden met de scheiding. ‘We waren al jaren ongelukkig maar dat hadden we kunnen overwinnen’ zei ze op een gegeven moment.
‘Ben je wel goed bij je hoofd?’ vroeg ik.
G. was even stil. ‘Denk je dat het nog goed komt tussen ons?’ vroeg ze uiteindelijk.
Ik deed m’n best om kalm te blijven dagboek, maar deze idioterie was een grote aanslag op mijn geduld.

Naar Cascais met de trein en op het strand gelegen. Eerlijk is eerlijk: het strand van Terschelling is miljoenen malen mooier. 11 km gelopen vandaag.

Maandag 13-08
Wat een dag. Weer naar Sintra, wilden het Palácio da Pena nog zien. De rit erheen met de trein duurde 40 minuten, dat wisten we van tevoren. Wat we niet wisten was dat we, eenmaal in Sintra, meer dan een uur in een lange rij moesten staan om met de bus naar het paleis te gaan. Dat deden we want ja, je bent niet voor niks naar Sintra gegaan natuurlijk. Wat we ook niet wisten was dat we, eenmaal bij het paleis aangekomen, meer dan een uur in de rij moesten staan voor een kaartje. Wat we vervolgens al helemaal NIET wisten was dat we bij het loket te horen zouden krijgen: ‘de wachttijd voor het bezichtigen van het paleis is anderhalf uur – u kunt beter alleen de tuin bekijken’.

Knarsetandend strompelden we wat rond in die tuin maar erg vrolijk waren we niet meer. Op de een of andere manier voelde ik me toch erg in de maling genomen dagboek. Ik zou zeggen: ga vooral NIET naar Palácio da Pena. Het heeft geen enkele zin.

Dinsdag 12-08
Laatste dagje! Afscheid genomen van de Alfama en voor de laatste keer genoten van alle oude straatjes en steegjes. Zitten nu nog even in de lobby van het hotel en gaan straks richting vliegveld. Ben tot nu toe redelijk kalm.

22.10 uur. Zitten in vliegtuig, gaat allemaal goed. Het vliegveld van Lissabon was een verschrikking. In een grote hal stonden we met z’n honderden te wachten tot we vervoerd konden worden en ik begreep opeens hoe vee zich ongeveer moest voelen. Moest denken aan de stewardess die ooit ontslagen was. Een buitengewoon dronken en vervelende passagier bekeek haar eens goed en bralde: ‘Mijn God, sinds wanneer werken hier alleen maar boerinnen?’
‘Sinds we alleen maar vee vervoeren’ antwoordde stewardess. Je zou zeggen dat ze een standbeeld kreeg maar nee, ze werd ontslagen na een klacht van betreffende passagier. Schandelijk.

02.40 uur. Thuis!!!

Woensdag 15-05
Wat heb ik de afgelopen dagen geleerd:
Ik heb veel geleerd de afgelopen dagen maar een van de belangrijkste dingen is: op vakantie gaan is leuk maar thuiskomen is minstens zo leuk. Ik ga dus gauw weer met vakantie. Sla ik twee vliegen in één klap. Ideaal.

De Lange Wandeling

Vrijdag 03-08
Lief dagboek,
Ik weet niet of meer mensen er last van hebben maar dit mooie weer ontregelt me een beetje.
‘Hoe bedoel je: ontregelt je een beetje?’ vroeg man toen ik uit probeerde te leggen dat ik me niet in mijn gewone doen voelde.
‘Het is wat lastig uit te leggen’ zei ik. ‘Maar door dat mooie weer heb ik de hele tijd het gevoel dat ik vooral moét genieten. Het is zo…onrustig’.

Dat is het dagboek: het is vooral onrustig. En ik kom tot de ontdekking dat ik Rust & Regelmaat eigenlijk wel prettig vind. Daarnaast ben ik de hele tijd wat sloom door de warmte. En dan te bedenken dat ik tot mijn 20ste in Suriname gewoond heb waar het nog veel warmer is. Ik zou dat nu niet meer kunnen denk ik. Toch even stadje ingegaan en genoten van de feestelijkheden rond de Tall Ships. Het blijft natuurlijk vreselijk jammer dat de Kruzenshtern en de Sedov er niet bij zijn. ’s Avonds kwamen J. & W. mosselen eten.

Zaterdag 04-08
Drukke dag. ’s Ochtends eerst de stad in, ’s middags gevaren met J. & W. en ’s avonds bij Zeezicht gegeten. Had tong genomen, was lekker.00.43 uur. Ga naar bed, weer te laat. Wil echt wat vroeger naar bed maar de laatste tijd lukt dat niet.

00.47 uur. Heb net geprobeerd rechteroog te sluiten en over rechterschouder te kijken – las dat dat onmogelijk is. Klopt. Het is onmogelijk.

Zondag 05-08
13.20 uur. In het kader van mijn leven nog wat drukker maken heb ik net een weekje Lissabon voor dochter en mij geboekt. Die Rust & Regelmaat zit er dus nog even niet in.

15.48 uur. Eigenlijk slaat het nergens op om met dit mooie weer op vakantie naar een drukke stad te gaan – hier aan zee zit je veel beter. Waarom… Pfff.

19.15 uur. O God. Lees net dat Lissabon dit weekend zo goed als uitgestorven is door de hoge temperaturen – het was er tussen de 44 en 47 graden. Ik wil naar Antarctica!! Wat heb ik gedaan???

Maandag 06-08
Naar de Sail Out van de Tall Ships, wat was dat prachtig. Toen het Nederlandse volkslied gedraaid werd schoot ik even vol, gek hè dagboek? Ik begreep er zelf ook niks van. Het zal wel iets hormonaals zijn.

Daarna boodschappen gedaan en even naar vriendin M. toe. ‘Ik houd er niet van om in de zomer op vakantie te gaan’ vertelde ik. ‘Die drukte en al die mensen – het is dat ik aan de schoolvakantie van dochter gebonden ben maar anders…’
‘Dat krijgen wij in de toekomst ook’ zei vriendin M. met een somber gezicht.
‘Waarom?’ snoof man van M. ‘We hoéven niet op vakantie. We worden helemaal gek gemaakt met dat heilige ‘Op Vakantie Moeten’ maar níks moet. Het is toch te zot voor woorden dat we ons in januari al druk maken om wat we in de zomervakantie gaan doen? Waarom doen mensen zichzelf dat aan??’
M. glimlachte een beetje wrang. ‘Ach ja’ zuchtte ze uiteindelijk.

23.32 uur. Om vijf uur morgenochtend moeten we de deur uit en ik moet zelfs nog bagage pakken.

Woensdag 08-08
Vandaag hebben we veel gelopen, weer een rit met de beroemde tram 28 gemaakt en door de oude wijk Alfama geslenterd, erg leuk. Ik moest trouwens nog over de vlucht van gisteren vertellen dagboek. Nou, die ging prima maar de landing was precies waar ik altijd zo bang voor ben: afgrijselijk turbulent. Ik wilde een van de stewardessen vragen mijn hand vast te houden en me gerust te stellen maar ik wilde ook het goede voorbeeld aan mijn dochter geven dus met een verstarde glimlach op mijn gelaat staarde ik met een lege doffe blik voor me uit en deed alsof er niks aan de hand was.
Nog een weekje genieten en dan ga ik weer naar huis. Met het vliegtuig. O God, de gedachte alleen al. Ik denk dat ik maar ga lopen.

Eigenlijk…

Lief dagboek,
Eigenlijk had ik van alles willen schrijven. Ik had willen schrijven over de tegenvallende maansverduistering van de afgelopen vrijdagavond. Over hoe pa, man en ik naar boven staarden in afwachting van het spektakel en over hoe we het kregen over de reusachtigheid van het heelal. Ik had iets willen zeggen over de stelling ‘Eerst was er niets’ en dat die stelling gewoonweg niet te bevatten is. HOE is het mogelijk dat er eerst Niets was? En WAAR zat dat Niets dan? WAT was het Niets? En hoe kon het dat…

Ja, dat had ik onder andere bij vrijdag willen schrijven. Bij zondag had ik willen schrijven dat man en ik ter hoogte van het pannenkoekhuis allemaal Kreidlers (bromfietsen) zagen staan waar man erg verrukt over was. Ik had willen schrijven over het gesprek dat ik opving tussen twee vrouwen op het terras bij het pannenkoekhuis en dat als volgt ging:
‘Denk je dat ze werkelijk geïnteresseerd is in jou of in mij? Nee toch?’
‘O nee. Daar ben ik allang achter. Wij zijn haar praatpalen en daar houdt het wel zo’n beetje mee op’.
‘Precies. Ze heeft iemand nodig om tegenaan te leuteren en het maakt niet uit wie dat is. Jij, ik, de kapper of de slager: als ze maar aandacht krijgt’.

Bij maandag had ik willen schrijven dat man en ik naar Leeuwarden gingen. Ik had willen schrijven dat ik me oprecht afvroeg: hoe weten ze nou zo zeker dat de Oldehove niet omvalt? Er hoeft volgens mij maar een klein aardbevinkje plaats te vinden en bam, daar ligt de toren. Dat had ik willen schrijven. En ook had ik willen schrijven dat ik oprecht verheugd was te zien dat het afgebrande huis van Mata Hari prachtig herbouwd is. Ik had willen schrijven dat ik voor het eerst in jaren het gevoel kreeg dat de generatie psychopathische architecturen die zich willen onderscheiden in uniek, lelijk, vierkant en blokkerig eindelijk uitgestorven lijkt te zijn. Halleluja. Wat zij Nederland aangedaan hebben komt de eerste 500 jaar niet meer goed.

Bij dinsdag had ik iets willen schrijven over mijn Familieroman. Ik wilde vertellen over mijn gebrek aan inspiratie en dat dat waarschijnlijk met de hitte te maken heeft. Ik kwam niet verder dan:

‘Mina, o Mina toch’ verzuchtte tante Elly. Mina belde haar tante Elly regelmatig om zich te beklagen over van alles. Over het Leed dat het leven haar aangedaan had en ja, Leed moest met een grote, vette hoofdletter. ‘Ik ben hier het slachtoffer’ bralde Mina terwijl ze een hap uit haar Camembert nam. ‘Ik ben het slachtoffer’ herhaalde ze.
‘Maar lieverd…’ Tante Elly zweeg even. Wat moest ze zeggen? Tegen zoveel stompzinnigheid kon ze niet op. ‘Heb je wel eens gehoord van hand in eigen boezem steken?’
Mina veerde op aan de andere kant van de lijn.
‘Je bedoelt: gewoon je hand tussen je bh proppen? Dat kan ik wel hoor’.
Het ‘God o God’ van tante Elly hoorde ze niet. Gelukkig maar. Anders had ze weer woedend de telefoon op de haak gegooid.

Ook had ik iets willen schrijven over Vitens; ik verbaasde me namelijk een beetje over het feit dat Vitens een bedrijf blijkt te zijn dat niet in staat is om ons bij een paar droge dagen te voorzien van voldoende water. Ik had willen schrijven dat de waterdruk behoorlijk laag is en ik sterk het gevoel krijg dat we op rantsoen gezet worden. Ik had iets willen zeggen over het feit dat een gemiddeld gezin tegenwoordig ongeveer 200 euro per jaar betaalt om water uit de kraan te krijgen terwijl dit nog niet zo lang geleden gratis was. Ja, natuurlijk had ik een schampere opmerking willen maken over het feit dat ik de indruk krijg dat er bij Vitens ook de nodige disfunctionerende bestuurders aan het roer zitten tegen riante salarissen. ‘Zoals gewoonlijk is de consument weer de dupe’ had ik erbij willen zetten.

Eigenlijk had ik nog veel meer willen schrijven. Over hoe ik tranen met tuiten gehuild heb toen ik ontdekte dat de Aldi de favoriete kaaskroketten van moe en mij niet meer in het assortiment heeft. (WAAROM Aldi, waarom??). Ik had willen schrijven over mijn oude laptop: dat ik die eigenlijk toch veel prettiger vind werken dan mijn nieuwe (waarom heb ik die dan in Hemelsnaam gekocht?). Ik had willen vertellen over gisteravond, woensdagavond, toen we bij vrienden op bezoek gingen die met hun boot in de Noorderhaven lagen en ik via een laddertje tegen de steile muur naar beneden moest klauteren wat ik op zich eng vond maar wat gelukkig goed ging. Ik had het willen hebben over de 32.000 mensen die er in de eerste helft van dit jaar weer bijgekomen zijn. ‘Aan het eind van het jaar hebben we er dus, net als trouwens elk jaar, een stad als Leeuwarden bij’ had ik er ter illustratie aan toe willen voegen. ‘Hoezo vergrijzing? Waarom wordt ons dit alsmaar wijsgemaakt?’ – daar had ik mee willen afsluiten.

Daarover, en over nog veel meer dingen had ik vandaag, vrijdag, willen schrijven, maar daar heb ik geen tijd voor. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw en alles wat ik eigenlijk had willen schrijven moet maar even wachten. Nu ga ik het stadje in, kijken naar de Tall Ships. Laten we wel wezen dagboek: dat is toch eigenlijk veel leuker?!?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: