Archive for » juli, 2018 «

De Volgende Zomer

© Bron: Pixabay

Vrijdag 20 juli
Lief dagboek,
Waarom, o waarom, gebeuren dingen altijd wanneer het NIET uitkomt? Morgen komen er 25 man eten en ik had een drukke dag in het vooruitzicht maar wat gebeurde er? In plaats van boodschappen doen, hapjes maken, lampionnen ophangen, de tientallen flessen Prosecco en Cava die ik al in huis heb een plek in de ijskast zien te geven, mijn huis nog wat opruimen en de extra partytent samen met man opzetten liep het – natuurlijk – totaal anders. Tijdens het opzetten van de partytent viel het frame om, kreeg ik een stang precies op mijn oog en was ik bijna mijn oog kwijt. Nu zat ik bij de huisarts en enkele uren later bij de oogarts en trok ik van pure narrigheid bij thuiskomt maar meteen de eerste fles Cava open. Goddank is de schade niet permanent maar oog doet pijn en alles is mistig. Zoveel ruimte in een gezicht en dan valt zo’n stang precies op een oog. Het is echt bespottelijk.

Zaterdag 21 juli
10.25 uur. Oog doet pijn maar gelukkig zie ik af en toe minder troebel. ‘Als je nu eens je bril opdoet wordt je zicht sowieso een stuk scherper’ opperde vriendin M. maar daar heb ik geen zin in.

02.12 uur. Ik ga naar bed. Het feest was superleuk dagboek, maar toch miste ik moe. Moe was een enorme animator en zonder haar voelde het… anders.
Moest erg lachen om verhaal van een van de nichtjes. ‘Mijn vader zegt nooit wat hij wil’ verzuchtte ze. ‘Onze communicatie verloopt als volgt:
‘Pap, wil je koffie of thee?’
‘Ja, dat is goed’.
‘Dat vroeg ik niet. Wil je koffie of thee?’
‘Hmmm… Wat neem jij?’
Haha.

Zondag 22 juli
‘Hoofdpijn?’ informeerde man bij het opstaan.
‘Totaal niet’ glimlachte ik liefjes. Nam daarna gauw twee paracetamols. Moest voor de zekerheid weer naar de oogarts (op zondag ja). Oogdruk is goed.

Maandag 23 juli
Naar Terschelling! Boot was vol jongeren die volgens Doeksen geen zelf meegebrachte alcohol mochten nuttigen maar ik had niet het idee dat daar massaal gehoor aan gegeven werd. Het was trouwens sowieso een kleine beproeving daar boven op het dek. Voor ons zat een groep jongeren met keiharde reggaeton muziek en achter ons jankte André Hazes. Volgende keer neem ik een gettoblaster mee en draai Deep Purple en Led Zeppelin. Wordt het helemaal gezellig.

Ik werd even een beetje emotioneel bij aankomst op het eiland dagboek. Pa en moe hebben elkaar namelijk in de kerk op Terschelling leren kennen: moe zat achter pa, werd direct verliefd op zijn mooie dikke zwarte haar en na de communie liep pa achter moe waarbij hij diep onder de indruk was van haar lange blonde vlecht. Hoe ze eruit zagen wisten ze nog niet van elkaar. ’s Avonds was er een dansavondje en als ik aan die twee jonge mensen van toen denk kan ik echt even ontroerd raken bij de gedachte dat ze samen verliefd op het eiland liepen, lang voordat ik geboren was.

Dinsdag 24 juli
Nog altijd op Terschelling. In hotel Nap blijven slapen, veel gefietst, weer heerlijk geluncht bij Paal 8 en in zee gezwommen. De laatste keer dat ik in Nederland in zee zwom was 100 jaar geleden.

Woensdag 25 juli
Oom H. en buuf Annie kwamen heel even langs. ‘Dat gedoe met die Blok laatst, over die Failed State uitspraak’ begon oom H. terwijl hij langs zijn neus wreef. ‘Is dat nou niet een beetje rare uitspraak?’
‘Daar hebben we het in de auto al over gehad’ zuchtte buuf Annie.
‘Neem nou Nederland’ vervolgde hij. ‘Wat zien we dan? Een meer dan onbetrouwbare overheid met een Rutte als opperhoofd van een partij vol politici die betrokken zijn bij integriteitskwesties en machtsmisbruik. Het spijt me wel maar volgens mij hebben we alle ingrediënten in huis om onszelf een Failed State te noemen’.
Buuf Annie schonk oom H. een beleefd glimlachje.

Donderdag 26 juli
Vandaag precies een half jaar geleden overleed moe. Al zes maanden heb ik mijn lieve mama dus niet gesproken. Ik vind het nu allemaal wel érg lang duren dagboek. En dan te bedenken dat het nog véél langer gaat duren…

In het kader van iets anders dat nog heel lang gaan duren bedacht ik me trouwens het volgende: volgens het nieuws hebben we in 1976 voor het laatst zo’n droge zomer gehad. Statistisch gezien hebben we dit dus eens in de 42 jaar. Als we – eindelijk – weer eens een goede zomer hebben ben ik dus al…eens kijken… hoe oud??? O God. Ik weet niet zeker of het kan maar bij de gedachte alleen al doet mijn oog opeens weer extra veel pijn.

De Man-die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat

© Pixabay

Vrijdag 13-07
Elke keer als het vrijdag de 13de is denk ik aan de man (ja, ik heb dat verhaal al 1000x verteld, ik weet het) die z’n huis niet uit durfde die dag. Hij bleef binnen en werd door een wesp gestoken. Hartstikke dood. Enfin, voor deze dag bestaat ook nog eens een speciale naam: paraskevidekatriafobie. Grappig.

20.10 uur. Heb vandaag een paar keer gezegd dat ik lijd aan paraskevidekatriafobie maar niemand begreep me. Het is trouwens ook niet waar want ik lijd daar niet aan.

22.36 uur. Lees net dat je niet elke dag lijnzaad mag eten. De gruwelijkste dingen kunnen dan gebeuren – het kan zelfs leiden tot ademstilstand. Bij de gedachte alleen al heb ik het gevoel dat mijn ademhaling wat moeizaam begint te gaan – ik gebruik al jarenlang bijna elke dag lijnzaad.

23.25 uur. Heb net weer filmpje bekeken van De-Man-die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat (want: EU-leider) die waggelend en strompelend het podium beklom. Ik heb het natuurlijk over meneer Juncker, de man die ons aller leven bepaalt. Hoe beschamend.

Zaterdag 14-07
En ja hoor, het is weer zover! In het kader van ‘Links Lullen, Rechts Zakken Vullen’ is het nu de beurt aan Agnes Jongerius. Wat blijkt: deze voormalige vakbondsbestuurster, die bij de afgelopen Europese verkiezingen door de PvdA op een verkiesbare plaats is gezet voor het Europarlement, ontvangt hiervoor de riante vergoeding van maar liefst 8500 euro en dat is exclusief onkostenvergoeding. Daarnaast schnabbelt Agnes er hier en daar ook nog wat bij à raison van 90.000 euro. Kortom: met gewoon een paar vergaderingen bijwonen word je tegenwoordig slapend rijk. Lang leve het Socialisme, Lang Leve de PvdA! (Tip voor mevrouw Jongerius: de partijkas is zo goed als leeg! Misschien kunt u uit dankbaarheid de helft van het bij elkaar geharkte vermogen in de kas stoppen?). Hoe dan ook: ome Joop (den Uyl) zou zich omdraaien in zijn graf, dat weet ik wel.

Zondag 15-07
Pa kwam. Gezellig. Het blijft altijd even een emotioneel momentje om hem alleen uit de auto te zien stappen. Ik kan er echt over fantaseren dagboek, dat de auto langzaam aan komt rijden, stilstaat en moe lachend uitstapt.
‘Maaaamm!!’ schreeuw ik in mijn fantasie. Ik zie mezelf op haar afrennen, haar omhelzen en knuffelen terwijl ik huil van blijdschap en alsmaar denk: ‘Het was maar een droom, de afgelopen maanden – het was maar een droom!!’ Ach ja.

Maandag 16-07

Prachtig weer. Met pa en man gaan varen. Ik keek naar de oever vol riet en dacht aan Suriname. ‘Het zou grappig zijn als we hier ook krokodillen zagen’ zei ik lachend. ‘En als we die dan niet te zien krijgen dan toch minimaal een flinke rat’.
‘Die krokodil zal ‘m niet worden’ voorspelde man. ‘En ratten zien we al genoeg in de politiek’.

Wat heb ik vandaag geleerd: dat een bombarde het oorspronkelijke woord voor kanon is.

De Man-Die-Boven-Onze-Lieve-Heer staat beweert dat hij aan ischias lijdt en beslist niet dronken was. Haha.

Dinsdag 17-07
Er zijn een paar dingen die me de laatste tijd opvallen:
1 – ik ben niet meer zo dol op wijn en
2 – ik begin klassieke muziek mooi te vinden. Is dat niet een beetje beangstigend? Betekent dit dat het jeugdige er wat vanaf gaat?

Vraag: waarom waait het ‘s avonds minder dan overdag?

YES YES!!!! Er komt – met dank aan Wim Wildeboer! – EINDELIJK een onderzoek naar de gevolgen van de sluiting van de afvaloven. Hè hè. Zeker na de storing van oktober 2015 waarbij een grote hoeveelheid dioxine was vrijgekomen begrijp ik niet dat dat ding er überhaupt nog staat.

Woensdag 18-07
Vriendin M. heeft een van mijn recepten uitgeprobeerd. ‘Het was ronduit smerig’ verklaarde ze. ‘Dat doen we nooit meer. Jij vond het toch ook niks?’ Ze wendde zich tot haar eega.
Man van M. knikte somber. ‘Het was om te kotsen. Ik benijd die man van jou helemaal niks’. Hm.

23.59 uur. Ik ga naar bed. Nog even gewerkt aan de Familieroman:

Dat platspuiten van Mina was inderdaad een dingetje. Dokter Hartman wilde haar graag aan de kalmerende pillen hebben maar Mina weigerde halsstarrig. ‘Oma’ balkte ze. ‘Het is de schuld van oma, hoe vaak moet ik dat nog zeggen?’

Donderdag 19-07
00.20 uur. Hielden spontane barbecue. Vriendin M. kwam met man (haar moeder paste op de kindjes), oom H. en buuf Annie waren er en nog een paar nichten met aanhang. Al met al was het gezellig druk. Oom H. had ’m aan het eind van de avond flink geraakt. ‘Ik ben niet dronken hoor’ lalde hij toen hij weg strompelde. ‘Ik heb gewoon wat last van m’n ischias. Er zijn wel meer grote geesten die daar last van hebben’.
We konden niet anders dan dat beamen dagboek. En met groot respect keken we oom H. na toen hij, net als de Man-Die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat, naar de auto waggelde, zich met een ferme boer op de passagiersstoel liet vallen, zijn ogen sloot en bijna direct begon te snurken. Mijn lieve oom H. Hij kan zo het EU-parlement in. En dat zonder ischias.

De Hysterische Vrouw

© Pixabay

Vrijdag 06-07
Lief dagboek,
Ik heb zojuist de autocorrect van m’n iPad uitgezet, ik vond het niet leuk meer. Soms is het best wel handig, dat geef ik onmiddellijk toe, maar in negen van de tien gevallen heb je er niets aan. Zo stuurde ik zojuist een winkel een e-mail m.b.t. een partytent en autocorrect maakte er partytijger van. Tot drie keer toe komt het woord partytijger in de mail voor. Tot mijn grote schande zag ik het natuurlijk pas toen de mail al was verstuurd.

Zaterdag 07-07
Heb zojuist via internet een goedkope spijkerbroek besteld. Ben van plan om er zelf wat scheuren en vlekken in te maken, dan is het opeens een dure spijkerbroek.

Jumbo in Harlingen heeft het maar druk met z’n ‘wij-pesten-de-kleine-ondernemer-lekker-weg’. Het schijnt dat de viskraam waar zoveel om te doen is weg moet om een verbouwing die pas over een paar jaar plaatsvindt. Waarom moet de kraam dan nu al weg? Nee, dan de Plus: die verkoopt gebak van Elsinga en bloemen van Van der Meer. Grandioos van de Plus.

22.10 uur. Ik ga naar boven, nog even een paar regels wijden aan mijn familieroman.
23.14 uur. Het leidt nergens toe. Ik denk dat ik opnieuw moet beginnen, volgens mij is dit geen goed concept. Mina is overduidelijk zwakzinnig en daar is geen leuk boek mee te vullen:

‘Telkens als Mina aan haar dacht dansten de schuimvlokken haar direct om de grote mond, een mond die wel wat weg had van een overjarige opgeblazen breedbekkikker met knalroze lippen’.

De rest staat hier (link). Ach, het is een leuke schrijfoefening, laten we het daar maar op houden.

Zondag 08-07
Jarig. De eerste verjaardag zonder m’n allerliefste mama… Dank je wel mam, dat je me gemaakt hebt – dank je wel dat ik er ben.

Maandag 09-07
Was bij vriendin M. toen ze gebeld werd. ‘Ok’ hoorde ik haar zeggen. ‘Geen probleem. Dan maken we binnenkort een nieuwe afspraak’.
Man van M. keek verheugd op. ‘Gaat het niet door?’
‘Nee’ zei M. terwijl ze haar telefoon opborg. ‘Ze kunnen morgenavond niet’.
Man van M. keek verheugd. ‘Hier kan ik echt blij van worden’ grijnsde hij. ‘Het is zo heerlijk als bepaalde afspraken afgezegd worden, vind je niet?’
M. wierp haar eega een dodelijke blik toe.

Wat heb ik deze week geleerd? Dat een kakkerlak nog dágen kan leven zonder zijn hoofd. Vreemd hè? Die natuur zit toch maar mooi in elkaar.

Dinsdag 10-07
Moest gisteren trouwens nog erg lachen bij vriendin M. Ze wil haar huis een naam geven maar haar man vindt het bespottelijk. ‘En als we dat doen heb ik maar één naam in gedachten’ gromde hij. ‘Dan noemen we ons huis ‘De Titanic’.
‘Ik dacht eerder aan ‘Schijn Bedriegt’ had M. vinnig geantwoord. Heerlijk.

20.04 uur. Vraag: waarom kan ik, als een kletskop eet, me niet beperken tot 1? Of 2? Waarom moet direct het hele pak eraan?

Woensdag 11-07
Tent maar weer afgetuigd. Wat een wind. Blijft dit zo de hele zomer, hoe zit dat? Moe en ik zaten vroeger vaak samen in de tent en ze genoot er altijd enorm van, van alle lantaarns en kaarsjes en kleedjes. Als ik er nu zit kijk ik vaak naar haar lege plek en probeer niet teveel te denken aan hoe lang ‘Nooit’ zal duren. ‘Nooit’ – hoe lang duurt nooit? Vijf jaar? Twintig jaar? Waar is het eind van ‘nooit’? Het is nog steeds onvoorstelbaar.

Donderdag 12-07
Vanmiddag weer even naar de braderie en bij Wally’s een emmertje slagroom gehaald met daarnaast een beker warme chocolademelk, uiteraard OOK met slagroom. Het was heerlijk. Toen wat gerookte paling mee naar huis genomen en gesmuld. Waarom zijn die palingen zo godsgruwelijk duur? Is het ondertussen een zeldzame vis geworden of zo?

Wat heb ik deze week nog meer geleerd? Dat je er, met het uitzetten van je autocorrect, nog steeds niet bent. Zo stuurde ik zojuist een appje naar ex-collega A. die had gevraagd:
‘Hoe hield je het vroeger in Hemelsnaam vol met S.?’ (S. was onze zeer hysterische teamleidster waar ex-collega A. nog regelmatig mee te maken heeft).
‘Makkie. Ik negeerde haar’ wilde ik zeggen, met nadruk op wilde. Want in mijn haast drukte ik op de N die naast de B ligt en stuurde: ‘Makkie. Ik begeerde haar’. God o God.

Het Klasgenootje

© Bron: PixabayVrijdag 29-06
Lief dagboek,
Ik had een heel gekke droom de afgelopen nacht – ik reed in een ouderwetse auto in de buurt van Schiphol en naast me zat een meisje waar ik ooit mee op school gezeten had. ‘Kijk’ zei ze terwijl ze op Schiphol wees. ‘Wat is het vliegveld nog klein hè? Dat zal in de toekomst wel veranderen’. Uit deze opmerking en uit het kleine Schiphol kon ik concluderen dat de droom zich in een ver verleden afspeelde maar het irritante was: de rest van de dag heb ik aan haar naam lopen denken en ik kwam er maar niet op. Ik zie haar gezicht zó voor me maar de naam ben ik kwijt. Raar.

Volgens vriendin L. (die in Amsterdam woont) glijdt die stad nu definitief de afgrond in. ‘Wat een geluk dat jullie vertrokken zijn’ mompelde ze mistroostig. Dit zei ze natuurlijk naar aanleiding van de benoeming van Femke Halsema als burgemeester. ‘Maak je niet zo druk kind’ troostte is haar. ‘Je weet allang dat de vriendjespolitiek in dit land hoogtij viert’. Toch vindt L. het niet juist. ‘Het is niet democratisch’ sputterde ze tegen maar ik gaapte. Van dit soort (on)democratische wantoestanden kijk ik allang niet meer op.

Maandag 02-07
23.34 uur. Vraag: waarom zit je haar pas écht goed tegen de tijd dat je naar bed gaat?

Dinsdag 03-07
Dochter is terug uit Ljubljana! Haalden haar van Schiphol en gingen expres een anderhalf uur eerder van huis. De kans dat je op de Afsluitdijk urenlang voor een defecte sluis staat is immers levensgroot maar ik kan niet anders zeggen: wonder boven wonder ging het goed dit keer. Gezellig nu kind er weer is hoewel ik Ljubljana zó leuk vind dat ik stiekem hoopte dat ze een leuke Sloveen aan de haak zou slaan en er misschien wel zou willen blijven wonen en… Enfin, wat niet is kan nog komen.

Moe, augustus 2016

Werd vanmiddag opeens weer wat verdrietig, zomaar, vanuit het niets. Man en ik zaten op het terras en kregen het even over de Ardennen, waar moe altijd zo enorm genoot, en opeens rolden de tranen over m’n wangen bij de prachtige herinneringen. ‘Wat doet die nieuwe Lavatera het goed’ wees ik naar de tuin om man af te leiden. Niet dat hij niet mocht zien dat ik verdrietig was maar omdat ik zelf niet verdrietig wílde zijn. Ik wilde genieten van de tuin, de zon en het moment. Toch was ik daarna nog wel een tijdje van slag. Ach ja…

01.27 uur. Kon niet slapen, heb uit pure verveling weer even aan m’n Familieroman gewerkt. Het slaat allemaal nergens op maar ik beschouw het maar gewoon als schrijfoefeningen. ‘Het begon met oma’ heet het en…ach ja. Who cares.

Woensdag 04-07
Weer de hele dag wind. In de tuin zitten is onmogelijk want je waait aan alle kanten weg. Morgen ga ik de hele dag in de auto zitten. Met dichte ramen. Dan zit ik én in de zon én uit de wind. Ik verheug me er nu al op.

Ik zag vandaag een vrouw op de fiets. Achterop zat een peutertje in een stoeltje en op haar buik, in een draagzak, hing een klein kindje. Je zou zeggen: met twee van die ukkies ben je extreem voorzichtig maar nee, niet deze mevrouw. Ze was doodgemoedereerd aan het appen en keek nauwelijks op of om. Ik heb haar met verbijstering nagekeken. Eigenlijk wilde ik roepen: ‘Zal ik ze maar adopteren? Dan kun jij lekker appen’ maar ja: dat zou ook weer wat viswijverig staan hè. Dus zei ik niks en bleef kijken tot ze uit het zicht verdween.

Donderdag 05-07
Dagboek: ik heb 20 jaar in de tropen gewoond, in een land waar het bijna permanent 30 graden was maar waar niémand zou het in z’n hoofd halen om op blote voeten op straat te lopen. Ik blijf me dan ook eindeloos verbazen over hoe het er hier soms aan toe gaat – als het eventjes mooi weer is zie je hordes mensen op blote voeten over de meest smerige vloeren en straten schuifelen. Kan iemand me uitleggen wat hier de toegevoegde waarde van is? Ik snap het niet en ik zal het nooit snappen. Het zal wel aan mij liggen denk ik. En hoe mijn oude klasgenootje heette weet ik ook nog steeds niet.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: