Archive for » juli, 2018 «

De Hysterische Vrouw

© Pixabay

Vrijdag 06-07
Lief dagboek,
Ik heb zojuist de autocorrect van m’n iPad uitgezet, ik vond het niet leuk meer. Soms is het best wel handig, dat geef ik onmiddellijk toe, maar in negen van de tien gevallen heb je er niets aan. Zo stuurde ik zojuist een winkel een e-mail m.b.t. een partytent en autocorrect maakte er partytijger van. Tot drie keer toe komt het woord partytijger in de mail voor. Tot mijn grote schande zag ik het natuurlijk pas toen de mail al was verstuurd.

Zaterdag 07-07
Heb zojuist via internet een goedkope spijkerbroek besteld. Ben van plan om er zelf wat scheuren en vlekken in te maken, dan is het opeens een dure spijkerbroek.

Jumbo in Harlingen heeft het maar druk met z’n ‘wij-pesten-de-kleine-ondernemer-lekker-weg’. Het schijnt dat de viskraam waar zoveel om te doen is weg moet om een verbouwing die pas over een paar jaar plaatsvindt. Waarom moet de kraam dan nu al weg? Nee, dan de Plus: die verkoopt gebak van Elsinga en bloemen van Van der Meer. Grandioos van de Plus.

22.10 uur. Ik ga naar boven, nog even een paar regels wijden aan mijn familieroman.
23.14 uur. Het leidt nergens toe. Ik denk dat ik opnieuw moet beginnen, volgens mij is dit geen goed concept. Mina is overduidelijk zwakzinnig en daar is geen leuk boek mee te vullen:

‘Telkens als Mina aan haar dacht dansten de schuimvlokken haar direct om de grote mond, een mond die wel wat weg had van een overjarige opgeblazen breedbekkikker met knalroze lippen’.

De rest staat hier (link). Ach, het is een leuke schrijfoefening, laten we het daar maar op houden.

Zondag 08-07
Jarig. De eerste verjaardag zonder m’n allerliefste mama… Dank je wel mam, dat je me gemaakt hebt – dank je wel dat ik er ben.

Maandag 09-07
Was bij vriendin M. toen ze gebeld werd. ‘Ok’ hoorde ik haar zeggen. ‘Geen probleem. Dan maken we binnenkort een nieuwe afspraak’.
Man van M. keek verheugd op. ‘Gaat het niet door?’
‘Nee’ zei M. terwijl ze haar telefoon opborg. ‘Ze kunnen morgenavond niet’.
Man van M. keek verheugd. ‘Hier kan ik echt blij van worden’ grijnsde hij. ‘Het is zo heerlijk als bepaalde afspraken afgezegd worden, vind je niet?’
M. wierp haar eega een dodelijke blik toe.

Wat heb ik deze week geleerd? Dat een kakkerlak nog dágen kan leven zonder zijn hoofd. Vreemd hè? Die natuur zit toch maar mooi in elkaar.

Dinsdag 10-07
Moest gisteren trouwens nog erg lachen bij vriendin M. Ze wil haar huis een naam geven maar haar man vindt het bespottelijk. ‘En als we dat doen heb ik maar één naam in gedachten’ gromde hij. ‘Dan noemen we ons huis ‘De Titanic’.
‘Ik dacht eerder aan ‘Schijn Bedriegt’ had M. vinnig geantwoord. Heerlijk.

20.04 uur. Vraag: waarom kan ik, als een kletskop eet, me niet beperken tot 1? Of 2? Waarom moet direct het hele pak eraan?

Woensdag 11-07
Tent maar weer afgetuigd. Wat een wind. Blijft dit zo de hele zomer, hoe zit dat? Moe en ik zaten vroeger vaak samen in de tent en ze genoot er altijd enorm van, van alle lantaarns en kaarsjes en kleedjes. Als ik er nu zit kijk ik vaak naar haar lege plek en probeer niet teveel te denken aan hoe lang ‘Nooit’ zal duren. ‘Nooit’ – hoe lang duurt nooit? Vijf jaar? Twintig jaar? Waar is het eind van ‘nooit’? Het is nog steeds onvoorstelbaar.

Donderdag 12-07
Vanmiddag weer even naar de braderie en bij Wally’s een emmertje slagroom gehaald met daarnaast een beker warme chocolademelk, uiteraard OOK met slagroom. Het was heerlijk. Toen wat gerookte paling mee naar huis genomen en gesmuld. Waarom zijn die palingen zo godsgruwelijk duur? Is het ondertussen een zeldzame vis geworden of zo?

Wat heb ik deze week nog meer geleerd? Dat je er, met het uitzetten van je autocorrect, nog steeds niet bent. Zo stuurde ik zojuist een appje naar ex-collega A. die had gevraagd:
‘Hoe hield je het vroeger in Hemelsnaam vol met S.?’ (S. was onze zeer hysterische teamleidster waar ex-collega A. nog regelmatig mee te maken heeft).
‘Makkie. Ik negeerde haar’ wilde ik zeggen, met nadruk op wilde. Want in mijn haast drukte ik op de N die naast de B ligt en stuurde: ‘Makkie. Ik begeerde haar’. God o God.

Het Klasgenootje

© Bron: PixabayVrijdag 29-06
Lief dagboek,
Ik had een heel gekke droom de afgelopen nacht – ik reed in een ouderwetse auto in de buurt van Schiphol en naast me zat een meisje waar ik ooit mee op school gezeten had. ‘Kijk’ zei ze terwijl ze op Schiphol wees. ‘Wat is het vliegveld nog klein hè? Dat zal in de toekomst wel veranderen’. Uit deze opmerking en uit het kleine Schiphol kon ik concluderen dat de droom zich in een ver verleden afspeelde maar het irritante was: de rest van de dag heb ik aan haar naam lopen denken en ik kwam er maar niet op. Ik zie haar gezicht zó voor me maar de naam ben ik kwijt. Raar.

Volgens vriendin L. (die in Amsterdam woont) glijdt die stad nu definitief de afgrond in. ‘Wat een geluk dat jullie vertrokken zijn’ mompelde ze mistroostig. Dit zei ze natuurlijk naar aanleiding van de benoeming van Femke Halsema als burgemeester. ‘Maak je niet zo druk kind’ troostte is haar. ‘Je weet allang dat de vriendjespolitiek in dit land hoogtij viert’. Toch vindt L. het niet juist. ‘Het is niet democratisch’ sputterde ze tegen maar ik gaapte. Van dit soort (on)democratische wantoestanden kijk ik allang niet meer op.

Maandag 02-07
23.34 uur. Vraag: waarom zit je haar pas écht goed tegen de tijd dat je naar bed gaat?

Dinsdag 03-07
Dochter is terug uit Ljubljana! Haalden haar van Schiphol en gingen expres een anderhalf uur eerder van huis. De kans dat je op de Afsluitdijk urenlang voor een defecte sluis staat is immers levensgroot maar ik kan niet anders zeggen: wonder boven wonder ging het goed dit keer. Gezellig nu kind er weer is hoewel ik Ljubljana zó leuk vind dat ik stiekem hoopte dat ze een leuke Sloveen aan de haak zou slaan en er misschien wel zou willen blijven wonen en… Enfin, wat niet is kan nog komen.

Moe, augustus 2016

Werd vanmiddag opeens weer wat verdrietig, zomaar, vanuit het niets. Man en ik zaten op het terras en kregen het even over de Ardennen, waar moe altijd zo enorm genoot, en opeens rolden de tranen over m’n wangen bij de prachtige herinneringen. ‘Wat doet die nieuwe Lavatera het goed’ wees ik naar de tuin om man af te leiden. Niet dat hij niet mocht zien dat ik verdrietig was maar omdat ik zelf niet verdrietig wílde zijn. Ik wilde genieten van de tuin, de zon en het moment. Toch was ik daarna nog wel een tijdje van slag. Ach ja…

01.27 uur. Kon niet slapen, heb uit pure verveling weer even aan m’n Familieroman gewerkt. Het slaat allemaal nergens op maar ik beschouw het maar gewoon als schrijfoefeningen. ‘Het begon met oma’ heet het en…ach ja. Who cares.

Woensdag 04-07
Weer de hele dag wind. In de tuin zitten is onmogelijk want je waait aan alle kanten weg. Morgen ga ik de hele dag in de auto zitten. Met dichte ramen. Dan zit ik én in de zon én uit de wind. Ik verheug me er nu al op.

Ik zag vandaag een vrouw op de fiets. Achterop zat een peutertje in een stoeltje en op haar buik, in een draagzak, hing een klein kindje. Je zou zeggen: met twee van die ukkies ben je extreem voorzichtig maar nee, niet deze mevrouw. Ze was doodgemoedereerd aan het appen en keek nauwelijks op of om. Ik heb haar met verbijstering nagekeken. Eigenlijk wilde ik roepen: ‘Zal ik ze maar adopteren? Dan kun jij lekker appen’ maar ja: dat zou ook weer wat viswijverig staan hè. Dus zei ik niks en bleef kijken tot ze uit het zicht verdween.

Donderdag 05-07
Dagboek: ik heb 20 jaar in de tropen gewoond, in een land waar het bijna permanent 30 graden was maar waar niémand zou het in z’n hoofd halen om op blote voeten op straat te lopen. Ik blijf me dan ook eindeloos verbazen over hoe het er hier soms aan toe gaat – als het eventjes mooi weer is zie je hordes mensen op blote voeten over de meest smerige vloeren en straten schuifelen. Kan iemand me uitleggen wat hier de toegevoegde waarde van is? Ik snap het niet en ik zal het nooit snappen. Het zal wel aan mij liggen denk ik. En hoe mijn oude klasgenootje heette weet ik ook nog steeds niet.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: