Archive for » april, 2018 «

Zelfs nu nog…

© Bron: Pixabay - vintage-1872682_1280Zaterdag 07-04
Lief dagboek,
‘Zullen we vandaag Kitchari eten?’ stelde ik man zojuist voor.
‘Ki- wat?’ vroeg hij.
‘Kitchari’ herhaalde ik. ‘Dat is een Ayurvedisch gerecht – het is een detox voor lichaam, geest en emoties. Als we dat een paar dagen achter elkaar eten zitten we daarna heel goed in ons vel’.
Man kreunde. ‘O God’ hoorde ik.
Kitchari was heerlijk. Man bakte een eitje.

Zondag 08-04
Zojuist naar Harry Mens gekeken waarin uitleg werd gegeven over De Grootste Diefstal van de Eeuw. Prof. dr. Eduard Bomhoff legde uit dat er ‘voldoende geld in de pot zit om nog 80 jaar lang de pensioenen op het huidige niveau uit te betalen’.
Man gromde. ‘Er komt aan premie meer binnen dan dat er aan uitkeringen wordt uitbetaald’ zei hij. ‘De pot blijft maar groeien – er schijnt tussen de 1500 en 2000 miljard euro in te zitten. Jaarlijks komt daar 7% rendement bij, reken maar uit’.
‘Ja’ brulde oom H. die ook meekeek. ‘Het is inderdaad de Grootste Diefstal van de Eeuw, gedragen door de kabinetten Rutte. En maar stemmen op die man. Wat een gotspe’.

Maandag 09-04
13.47 uur. ‘Weet je wat ik niet snap?’ zei ik net tegen man. Hij keek op van zijn krant. ‘Ik snap niet’ vervolgde ik, ‘dat er altijd gesproken wordt over ‘Etenstijd’. Tegen zes uur raakt half Nederland in paniek want ‘we moeten opschieten – het is bijna etenstijd’. Wie bepáált dat het dan etenstijd is? Waar staat dat?’
‘Tja’ zei man en ging door met zijn krant.
‘En om deze ongeschreven wet te doorbreken’ ging ik vol vuur door, ‘eet ik vanavond pas om half tien. Ik vind het echt flauwekul’.

22.38 uur. Dat vroege eten is toch handiger. Ben nu pas klaar met de keuken. Ga morgen om 11 uur ‘s ochtends warm eten. Dan heb ik tenminste nog wat aan m’n avond.

Dinsdag 10-04
Vandaag heb ik moe al drieënzeventig dagen niet gesproken dagboek. Ik kan er met m’n verstand niet bij. Drieënzeventig dagen heb ik haar lachende stem niet gehoord. Al drieënzeventig dagen heeft ze niet ‘Hey meiske’ tegen me gezegd – dat zei ze altijd als ik belde. Het lijkt zelfs donkerder in huis zonder moe, raar hè?

Woensdag 11-04
Wat een gedoe met dat Facebook. Waarom maken we ons eigenlijk zo druk over die Sleepnetwet? Wie op Facebook zit zou automatisch vóór de wet zijn zou je zeggen.

Laatste aflevering gezien van ‘Wild Wild Country‘. Is een documentaire op Netflix die gaat over de Bhagwan en wat mij betreft hadden ze hier 600 afleveringen van mogen maken in plaatst van 6. Hoe bestaat het dat er zoveel mensen zijn die de behoefte voelen om andere mensen te aanbidden?
‘Die behoefte is er altijd al geweest’ oreerde man van vriendin M. toen ik vertelde over de documentaire. ‘Wij aanbidden in Nederland toch bijna verplicht het koningshuis? Het komt in principe op hetzelfde neer’.

Donderdag 12-04
Morgen is het vrijdag de dertiende. Moet dan altijd denken aan die man die die dag vrij nam van zijn werk omdat hij bijgelovig was en in huis door een wesp gestoken werd. Hij bleek allergisch te zijn en overleefde het niet. Moraal van het verhaal: je ontloopt je lot toch niet dus waar maken we ons druk om.

Vanmiddag heb ik even gelachen met moe. Dat was toen ik iets deed waarbij ik direct dacht: ‘Gelukkig maar dat moe dit niet ziet. Ze zou het beslist afkeuren’.
‘Dat heb je goed ingeschat dame’ hoorde ik haar opeens streng zeggen. ‘Dat zou ik zeer beslist afkeuren’.
Ik schoot in de lach. Zelfs nu kan ik dus kennelijk nog lachen met moe. Hoe krijgt ze het voor elkaar.

Alles wat je vergeet…

Lief dagboek,
Ja, ik weet het: ik heb je verwaarloosd, sorry. Ik kan er ook niks aan doen, ik heb gewoon een paar drukke dagen gehad. Zo was ik weer een paar dagen in Rotterdam bij pa waar we Pasen en pa’s verjaardag vierden. De eerste verjaardag en Pasen zonder moe. Er zullen nog veel ‘Eerste-Keer-Zonder’-momenten komen dagboek, maar we hebben toch geprobeerd er wat van te maken. Ik moet toegeven: af en toe was ik wat melancholiek. Er was een moment dat ik de tuin inkeek en dacht aan die Pasen van lang geleden, toen dochter de paaseieren zocht die broer had voor haar had verstopt. Moe was bezig de tafel in orde te maken voor de Paasbrunch en…ach, zo heb ik miljoenen, miljarden prachtige herinneringen. Was er maar een teletijdmachine zodat je af en toe even een uitstapje kon maken naar het verleden.
Hoe dan ook dagboek: nu is het tijd voor jou.

Dinsdag 27-03
Vriendin G., die net gescheiden is, is hysterisch en als ze zo doorgaat ben ik bang dat ze in een inrichting belandt. Ze KAN het maar niet verwerken dat haar man haar in de steek gelaten heeft en vandaag sloegen de stoppen goed door. Wat blijkt: ‘Het Loeder’ (zoals ze die andere vrouw noemt) is in verwachting. Weg Hoop & Dromen op een hereniging. Ik wilde nog opperen dat ze in de toekomst misschien op de baby kan passen maar bij nader inzien zweeg ik. G. was niet in de stemming om dit soort grapjes te waarderen en erg fijngevoelig zou het inderdaad niet zijn.

Woensdag 28-03
Naar Jesus Christ Superstar!!! Het was in een woord GE-WEL-DIG. Wat heeft die Ted Neeley toch nog steeds een stem. Bij Gethsemane (het liedje waarbij hij zo gilt) hield de zaal de adem in: haalt hij die hoge noten wel? Ja, hij haalde ze moeiteloos! Vriendin L. en ik hadden tranen in onze ogen want deze musical is voor ons ook jeugdsentiment – in een flits zagen we onszelf als meisjes terug, wandelend en giechelend door de straten van Paramaribo.

Maandag 02-04
Gek is dat hè dagboek: het voelt bijna als verraad om plezier te hebben of om even niet aan moe te denken maar als ik dit in mijn hoofd met haar bespreek kijkt ze me verwonderd aan. ‘Wel even gewoon blijven doen hè meisje’ zegt ze streng. ‘Ik wil graag dat je van het leven blijft genieten’ en dat probeer ik dan ook maar toch…maar toch… God, wat mis ik moe.

Donderdag 05-04
Wat ik me afvraag dagboek: waarom moesten de bomen op de Oosterparkweg weg? Is dat niet een beetje zonde?

Gevulde sopropo (Surinaamse groente) gemaakt en bakje naar vriendin M. toegebracht. Man van M. wond zich op over de staking tegen hervormingsplannen van de Franse spoorwegen. ‘Die mensen daar gaan Goddomme met pensioen op hun 52ste’ schreeuwde hij uit, bijkans de haren uit het hoofd trekkend. ‘Noemen ze dit EEN Europa? Wij hier werken tot we er dood bij neervallen en zij…’ Wat hij toen zei was TE grof om te herhalen maar ik was het volkomen met hem eens.

****

Moet stoppen, vriendin G. belde en ik beloofde haar terug te bellen. Ze is heel, heel erg ontdaan door het nieuws van haar ex-man. Arme meid. Moet opeens denken aan een spreuk die moe wel eens hanteerde: ‘Alles wat je vergeet draagt bij tot je geluk’.
Zou G. openstaan voor dit soort wijsheden? Als ik haar straks aan de telefoon heb ga ik het in elk geval proberen.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: