Archive for » april, 2018 «

Those were the days my friend

ornamental-cherry-3350554_1280

© Bron: Pixabay

Zaterdag 21-04
Lief dagboek,
Wat een mooi weer hebben we de laatste dagen! Als het voor de aardigheid in de zomer nou ook eens zo mooi is boffen we helemaal maar dat zal wel weer teveel gevraagd zijn.

Een paar dagen geleden hebben we een roos voor moe in de tuin geplant en toen ik hem water gaf schoot opeens het liedje van Mary Hopkins door mijn hoofd: ‘Those were the days my friend’. Nu, telkens als ik naar de roos kijk, hoor ik Mary galmen: ‘Those were the days my friend, we thought they’d never end’ en telkens zit er dan een brok van ongeveer twee vierkante meter in m’n keel. Het is waar. ‘Those were the days’. Ik dacht werkelijk dat ze nooit voorbij zouden gaan.

Zondag 22-04
Pa ging weer naar huis. Het was een gezellig weekje en het idee dat hij nu weer thuis zou komen in een leeg huis maakte me wat verdrietig.
‘Kom’, zei man die een arm om me heensloeg. ‘We gaan bij de boot wat drinken’. Was gezellig bij de boot. Naast me zaten twee vrouwen – een was erg zwaar opgemaakt maar de ander zag er schattig uit. Wat lijkt me dat een akelig gevoel, zo’n pak make-up op je gezicht. ‘Je weet wiens schuld dit is hè?’ siste de zwaar opgemaakte. ‘Het is de schuld van oma!’
De schattige keek verbijsterd. ‘Oma? Ben jij wel goed bij je hoofd? Die is sinds 1989 dood!’

Maandag 23-04
Over een paar dagen hebben we alweer ons Verplicht Nationale Heerlijke & Fijne dagje te pakken! Ik heb het nu natuurlijk over koningsdag. Het blijft een wonderlijk fenomeen dat er ooit besloten is om een doodgewone familie boven het volk te verheffen en ze te onderhouden maar goed, het zal wel onder de categorie ‘Volk, Brood & Spelen’ vallen. Iets anders kan ik er niet van maken. Dit mag ik trouwens niet van buuf Annie zeggen die bij hoog en bij laag volhoudt dat een koningshuis ‘goed is voor de economie’. Als ik dan vertel dat er heel wat landen zijn zonder koningshuis die het economisch NOG beter doen dan Nederland verkrampt ze – ze krijgt nog net geen epileptische aanval. Is toch raar dagboek, dat er mensen rondlopen die ZO gehersenspoeld zijn?
***
Er zijn een paar dingen die ik de laatste tijd geleerd heb. Zo heb ik geleerd dat er een woord bestaat voor de geur die je ruikt nadat het geregend heeft: petrichor. Altijd handig om te weten. Voortaan ga ik na het regenen niet meer te zeggen dat het zo lekker ruikt maar zeg ik: ‘Heerlijk hè, die petrichor?’ Ook heb ik geleerd dat er zomer- en winterheide bestaat. Heide is heide dacht ik altijd maar niet dus.

Dinsdag 24-04
Meer dan twee uur met vriendin G. aan de telefoon gezeten die het eerste uur alleen maar huilde vanwege haar ex.

Gezond gegeten: gebakken uien, paprika, knoflook, zoete aardappel, zwarte bonen en bloemkoolrijst gegarneerd met edelgistvlokken. ‘Hapje?’ bood ik man gul aan die verwonderd naar m’n bord staarde aan maar hij schudde verwoed zijn hoofd.

Woensdag 25-04
12.10 uur. Toen ik zojuist in de winkel prachtige moederdagkaarten zag schoot ik wéér vol. Op de meest onverwachte momenten overvalt het verdriet me, heel wonderlijk. Zelfs moe zegt op dit moment niet veel.

14.57 uur. Mary Hopkins zit weer in m’n hoofd. Misschien is het liedje wel een boodschap van moe dagboek. Moe was immers dol op muziek. Als dat zo is begrijp ik wel wat moe met dit liedje duidelijk wil maken: laten we vooral genieten van het leven. Het is voorbij voordat je het in de gaten hebt.

De Onzichtbare Man

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Zaterdag 14 april
Lief dagboek,
Ik krijg een steeds onbehaaglijker gevoel over de vrede in de wereld en mijn gesprekken met vriend P. (de filosoof) maken me er niet geruster op. Hij beweert bij hoog en laag dat er ‘doelbewust een wereldoorlog gecreëerd wordt omdat er zoveel landen, bedrijven en Grote Leiders gebaat zijn bij een goede wereldoorlog. Het zal de economie een enorme boost geven’. Vanavond zei hij dat hij ‘zeker weet dat de Leiders vaak handenwrijvend aanschuiven bij hun decadente banketjes om hierop te klinken’.
‘Zou P. wel goed bij zijn hoofd zijn?’ vroeg man zich later af, eenmaal op weg naar huis.
‘Ik vind het niet onaannemelijk klinken hoor’ antwoordde ik. Man bekeek me meewarig.

19.20 uur. Ben de logeerkamer in orde aan het maken. Morgen komt pa logeren, gezellig.

Zondag 15-04
Het blijft raar om pa alleen uit de auto te zien stappen dagboek. Denk je dat het ooit went? Het is zo…zo onecht allemaal. Nog steeds.

Maandag 16-04
De Grote Leiders die we hebben zijn toch wel een cadeautje dagboek. Neem nu de waarnemend burgemeester Van Aartsen van Amsterdam. Er is een enorm grote groep illegale, uitgeprocedeerde asielzoekers die doodleuk besloot woningen te kraken en wat doet dit cadeautje? He-le-maal niets.
Sterker nog, stiekem vindt hij dat het de schuld is van de huiseigenaar want: ‘De panden stonden leeg toen die gekraakt werden, er volgde pas laat aangifte’. God nog aan toe.

Dinsdag 17-04
Vriendin M. nodigde ons uit om te komen eten. Kregen het – hoe kan het ook anders – natuurlijk over de politiek.
‘Eén ding weet ik in elk geval’ zei man van M. ‘We worden constant in de zeik genomen’.
‘Oud nieuws’ gaapte M.
Man van M. stak zijn hand de lucht in om M. tot stilte te manen. ‘Laatst realiseerde ik me bijvoorbeeld het volgende: Nederland was vijftig jaar geleden volgens de Club op het Pluche ZO vol dat we moesten emigreren naar Canada, Nieuw Zeeland en Australië. De overheid stimuleerde de emigratie enorm. Het gekke is: er woonden toen nog niet eens 8 miljoen mensen in dit land. Begrijp je waarom ik denk dat we constant in de zeik genomen worden?’
Begrijp het volkomen dagboek. Het is inderdaad een beetje vreemd.

Woensdag 18-04
Had kleine aanvaring met man toen hij met een gratis Schnitte van Poiesz thuiskwam. ‘Die kon ik niet laten liggen’ joelde hij opgetogen.
‘We hadden afgesproken dat je wat aan dat buikje zou doen’ mopperde ik. ‘Wat heeft het voor zin om ’s ochtends havermout te eten als je een uur later een halve slagroomtaart naar binnen werkt?’
‘Ik laat mij deze taart niet ontnemen’ grijnsde man, genieten van de eerste hap.
‘Om MIJ alleen al zou je best moeten doen om gezond te blijven’ jengelde ik maar man gaf geen kik en nam nog een hapje.
Ik bekeek het tafereel hoofdschuddend. Als het misgaat met je gezondheid dankzij je gesnoep weet ik één ding: op je kaart zet ik geen mooie, liefdevolle spreuk. Ik zet erop:
‘Ik vond het leven niks meer waard
Daarom koos ik voor de taart’.

Man verorberde vergenoegd het laatste stuk.

Donderdag 19-04
Ben nu met pa en man naar Wild Wild Country op Netflix (ze hadden het Netvlies moeten noemen) aan het kijken en realiseer me waar het mis begon te gaan met dat Utopia van toen: een groep christelijke mensen werd bang van een groep mensen die een man van vlees en bloed aanbad maar hetzelfde groepje christelijke mensen vond het heel normaal om een ONZICHTBARE man hoog in de hemel te aanbidden. Zo formulier ik het – in grove lijnen – wel goed denk ik.
Juist ja. Ik weet genoeg. Meer dan genoeg.

 

Zelfs nu nog…

© Bron: Pixabay - vintage-1872682_1280Zaterdag 07-04
Lief dagboek,
‘Zullen we vandaag Kitchari eten?’ stelde ik man zojuist voor.
‘Ki- wat?’ vroeg hij.
‘Kitchari’ herhaalde ik. ‘Dat is een Ayurvedisch gerecht – het is een detox voor lichaam, geest en emoties. Als we dat een paar dagen achter elkaar eten zitten we daarna heel goed in ons vel’.
Man kreunde. ‘O God’ hoorde ik.
Kitchari was heerlijk. Man bakte een eitje.

Zondag 08-04
Zojuist naar Harry Mens gekeken waarin uitleg werd gegeven over De Grootste Diefstal van de Eeuw. Prof. dr. Eduard Bomhoff legde uit dat er ‘voldoende geld in de pot zit om nog 80 jaar lang de pensioenen op het huidige niveau uit te betalen’.
Man gromde. ‘Er komt aan premie meer binnen dan dat er aan uitkeringen wordt uitbetaald’ zei hij. ‘De pot blijft maar groeien – er schijnt tussen de 1500 en 2000 miljard euro in te zitten. Jaarlijks komt daar 7% rendement bij, reken maar uit’.
‘Ja’ brulde oom H. die ook meekeek. ‘Het is inderdaad de Grootste Diefstal van de Eeuw, gedragen door de kabinetten Rutte. En maar stemmen op die man. Wat een gotspe’.

Maandag 09-04
13.47 uur. ‘Weet je wat ik niet snap?’ zei ik net tegen man. Hij keek op van zijn krant. ‘Ik snap niet’ vervolgde ik, ‘dat er altijd gesproken wordt over ‘Etenstijd’. Tegen zes uur raakt half Nederland in paniek want ‘we moeten opschieten – het is bijna etenstijd’. Wie bepáált dat het dan etenstijd is? Waar staat dat?’
‘Tja’ zei man en ging door met zijn krant.
‘En om deze ongeschreven wet te doorbreken’ ging ik vol vuur door, ‘eet ik vanavond pas om half tien. Ik vind het echt flauwekul’.

22.38 uur. Dat vroege eten is toch handiger. Ben nu pas klaar met de keuken. Ga morgen om 11 uur ’s ochtends warm eten. Dan heb ik tenminste nog wat aan m’n avond.

Dinsdag 10-04
Vandaag heb ik moe al drieënzeventig dagen niet gesproken dagboek. Ik kan er met m’n verstand niet bij. Drieënzeventig dagen heb ik haar lachende stem niet gehoord. Al drieënzeventig dagen heeft ze niet ‘Hey meiske’ tegen me gezegd – dat zei ze altijd als ik belde. Het lijkt zelfs donkerder in huis zonder moe, raar hè?

Woensdag 11-04
Wat een gedoe met dat Facebook. Waarom maken we ons eigenlijk zo druk over die Sleepnetwet? Wie op Facebook zit zou automatisch vóór de wet zijn zou je zeggen.

Laatste aflevering gezien van ‘Wild Wild Country‘. Is een documentaire op Netflix die gaat over de Bhagwan en wat mij betreft hadden ze hier 600 afleveringen van mogen maken in plaatst van 6. Hoe bestaat het dat er zoveel mensen zijn die de behoefte voelen om andere mensen te aanbidden?
‘Die behoefte is er altijd al geweest’ oreerde man van vriendin M. toen ik vertelde over de documentaire. ‘Wij aanbidden in Nederland toch bijna verplicht het koningshuis? Het komt in principe op hetzelfde neer’.

Donderdag 12-04
Morgen is het vrijdag de dertiende. Moet dan altijd denken aan die man die die dag vrij nam van zijn werk omdat hij bijgelovig was en in huis door een wesp gestoken werd. Hij bleek allergisch te zijn en overleefde het niet. Moraal van het verhaal: je ontloopt je lot toch niet dus waar maken we ons druk om.

Vanmiddag heb ik even gelachen met moe. Dat was toen ik iets deed waarbij ik direct dacht: ‘Gelukkig maar dat moe dit niet ziet. Ze zou het beslist afkeuren’.
‘Dat heb je goed ingeschat dame’ hoorde ik haar opeens streng zeggen. ‘Dat zou ik zeer beslist afkeuren’.
Ik schoot in de lach. Zelfs nu kan ik dus kennelijk nog lachen met moe. Hoe krijgt ze het voor elkaar.

Alles wat je vergeet…

Lief dagboek,
Ja, ik weet het: ik heb je verwaarloosd, sorry. Ik kan er ook niks aan doen, ik heb gewoon een paar drukke dagen gehad. Zo was ik weer een paar dagen in Rotterdam bij pa waar we Pasen en pa’s verjaardag vierden. De eerste verjaardag en Pasen zonder moe. Er zullen nog veel ‘Eerste-Keer-Zonder’-momenten komen dagboek, maar we hebben toch geprobeerd er wat van te maken. Ik moet toegeven: af en toe was ik wat melancholiek. Er was een moment dat ik de tuin inkeek en dacht aan die Pasen van lang geleden, toen dochter de paaseieren zocht die broer had voor haar had verstopt. Moe was bezig de tafel in orde te maken voor de Paasbrunch en…ach, zo heb ik miljoenen, miljarden prachtige herinneringen. Was er maar een teletijdmachine zodat je af en toe even een uitstapje kon maken naar het verleden.
Hoe dan ook dagboek: nu is het tijd voor jou.

Dinsdag 27-03
Vriendin G., die net gescheiden is, is hysterisch en als ze zo doorgaat ben ik bang dat ze in een inrichting belandt. Ze KAN het maar niet verwerken dat haar man haar in de steek gelaten heeft en vandaag sloegen de stoppen goed door. Wat blijkt: ‘Het Loeder’ (zoals ze die andere vrouw noemt) is in verwachting. Weg Hoop & Dromen op een hereniging. Ik wilde nog opperen dat ze in de toekomst misschien op de baby kan passen maar bij nader inzien zweeg ik. G. was niet in de stemming om dit soort grapjes te waarderen en erg fijngevoelig zou het inderdaad niet zijn.

Woensdag 28-03
Naar Jesus Christ Superstar!!! Het was in een woord GE-WEL-DIG. Wat heeft die Ted Neeley toch nog steeds een stem. Bij Gethsemane (het liedje waarbij hij zo gilt) hield de zaal de adem in: haalt hij die hoge noten wel? Ja, hij haalde ze moeiteloos! Vriendin L. en ik hadden tranen in onze ogen want deze musical is voor ons ook jeugdsentiment – in een flits zagen we onszelf als meisjes terug, wandelend en giechelend door de straten van Paramaribo.

Maandag 02-04
Gek is dat hè dagboek: het voelt bijna als verraad om plezier te hebben of om even niet aan moe te denken maar als ik dit in mijn hoofd met haar bespreek kijkt ze me verwonderd aan. ‘Wel even gewoon blijven doen hè meisje’ zegt ze streng. ‘Ik wil graag dat je van het leven blijft genieten’ en dat probeer ik dan ook maar toch…maar toch… God, wat mis ik moe.

Donderdag 05-04
Wat ik me afvraag dagboek: waarom moesten de bomen op de Oosterparkweg weg? Is dat niet een beetje zonde?

Gevulde sopropo (Surinaamse groente) gemaakt en bakje naar vriendin M. toegebracht. Man van M. wond zich op over de staking tegen hervormingsplannen van de Franse spoorwegen. ‘Die mensen daar gaan Goddomme met pensioen op hun 52ste’ schreeuwde hij uit, bijkans de haren uit het hoofd trekkend. ‘Noemen ze dit EEN Europa? Wij hier werken tot we er dood bij neervallen en zij…’ Wat hij toen zei was TE grof om te herhalen maar ik was het volkomen met hem eens.

****

Moet stoppen, vriendin G. belde en ik beloofde haar terug te bellen. Ze is heel, heel erg ontdaan door het nieuws van haar ex-man. Arme meid. Moet opeens denken aan een spreuk die moe wel eens hanteerde: ‘Alles wat je vergeet draagt bij tot je geluk’.
Zou G. openstaan voor dit soort wijsheden? Als ik haar straks aan de telefoon heb ga ik het in elk geval proberen.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: