Archive for » maart, 2018 «

Het Bankje in de Tuin

Moe, zomer 2017

Lief dagboek
De lente hangt in de lucht en aan de ene kant is dat heerlijk maar aan de andere kant… Tja. Ik weet het niet. Een lente zonder moe… hoe moet dat? Ik kan me er niets bij voorstellen. Eigenlijk wil ik de klok stilzetten. Ik wil niet dat er tijd komt tussen moe en mij. Elke dag erbij is een dag dat moe… Enfin, lastig uit te leggen. Daarom ga ik maar gewoon door met m’n dagboek.

Zondag 18-03
Gisteren zijn man en ik weer naar Rotterdam gegaan, even naar pa, en vandaag zijn we met z’n drietjes teruggegaan naar Harlingen. De gesprekken aan tafel zijn soms bijna als vanouds:
‘Rutte heeft Unilever in het zadel geholpen door het schrappen van de dividendbelasting en in ruil daarvoor krijgt hij binnenkort topfunctie’.
‘Precies. Net zoals Wijers een topfunctie bij AkzoNobel kreeg’ maar vaak dwalen m’n gedachten af en kijk ik naar de lege plek tegenover me. ‘Moe. Waar ben je nou? En waarom…’ roept alles in mijn hoofd maar ik glimlach en neem braaf nog een hapje.

Maandag 19-03
Ik heb trouwens nog steeds last van m’n knappende kaak dagboek. Ondanks het feit dat ik al maanden geen gezichtsyoga meer doe heb ik dus nog steeds last van die kaak – ik kan niet eens een krentenbol eten. Het adagium ‘Wie mooi wil zijn moet pijn lijden’ klopt dus werkelijk en weet je dagboek: als het nog ergens toe had geleid had ik het er misschien nog wel voor over gehad maar nu heeft het EN niet geholpen EN zit ik met een ontwrichte kaak. Wat een ellende.

Dinsdag 20-03
Met pa naar het stadje toe en bij Wally’s emmertje slagroom besteld met wat warme chocolademelk. Het blijft raar om zonder moe bij Wally’s te zitten. Natuurlijk, met pa is het ook heel fijn, maar het is anders. We – zowel pa als ik – gaan niet op de plek van moe zitten. Dat gaat vanzelf. Moe zou het bespottelijk vinden maar ja, zo werkt dat kennelijk.

22.16 uur. Ik heb zojuist naar m’n moeders mobieltje gebeld, gewoon om even haar stem te horen. Ik schoot wel even vol toen ik haar hoorde. Stom hè dagboek? Ik sprak zelfs een boodschap in.

Woensdag 21-03
Straks stemmen maar weet nog niet op wie. Volgens Rutte moeten we voor de VVD kiezen. ‘Kies voor Doen!’ zegt het spotje op tv. Als we op de VVD stemmen wordt Nederland nog mooier/beter/veiliger/prettiger/toegankelijker/ fantastischer dan dat het nu al is. Jeetje. Het klinkt als een prachtige droom dagboek. Het klinkt werkelijk als het Ultieme Paradijs. Wat is dit aanlokkelijk. Wat een geruststellende en fijne gedachte dat Het Beste Kabinet Sinds WOII al deze grootste plannen heeft. Zal ik dit keer dan toch…??

Net thuis. Heb wel gestemd maar natuurlijk geen VVD. Het idee.

Donderdag 22-03
Dagboek: in de hoek van de tuin staat een bankje en moe en ik noemden dat altijd ‘Ons Bankje’. Gisterochtend zat ik daar alleen. Op Ons Bankje. Al dat soort momenten snijden door de ziel weet je dat. Terwijl ik daar zat, op dat bankje, voelde ik de tranen prikken maar opeens dacht ik aan een foto van broer die moe altijd in haar portemonnee bij zich droeg. Op de achterkant had ze geschreven:
‘In plaats van verdrietig te zijn omdat je er niet meer bent glimlach ik omdat ik je heb gekend’.
Ik slikte mijn tranen in, stak mijn hand uit en kneep in de denkbeeldige hand van moe die naast me zat. Toen glimlachte ik.

Twee Glaasjes Wijn

Zaterdag 10-03
Lief dagboek, terwijl ik dit opschrijf ben ik in Rotterdam en het hele huis ademt moe uit. Aan elk kopje, schoteltje, lepeltje of vorkje kleven duizenden herinneringen en hier zijn, in het huis van moe, brengt me regelmatig terug naar een periode die voorgoed voorbij is. We hebben tijden in dit huis gekend waarbij broer aan het neuriën was terwijl hij de houtskooltjes in de barbecue aanstak, dochter om hem heen danste, pa met echtgenoot aan het genieten was van een ijskoud pilsje en moe uit volle borst galmde, blij dat ze haar kleine gezinnetje om zich heen had. Dochter wordt dit jaar 21 en zit in het buitenland en moe en broer kijken nu vanuit grote hoogte op ons neer. Hopelijk hebben ze het goed samen.

Dinsdag 13-03
Nog steeds in Rotterdam dagboek, er kwam wat familie langs en we kregen het – hoe kan het ook anders – al vlug over politiek. We hadden het over het salaris-dat-niet-doorgaat van de ING-topman Ralph Hamers en over de stilte rondom Pechtholt.
‘We horen zo weinig van Pechtholt de laatste tijd’ zei tante G.
‘Die man doet er niet meer toe’, bromde oom E. ‘Z’n rol is uitgespeeld. Hij aast op het pluche in Brussel en dan zien we hem hier nooit meer terug, let maar op. Weten jullie trouwens wat het verschil is tussen de EU-club en het hof van Lodewijk de 14de?’
Oom E. wachtte ons antwoord niet af. ‘Er is geen verschil. Het is een grote dictatoriale roofzuchtige narcistenclub. Er is werkelijk geen corrupter zooitje als de hele EU’.
‘Inderdaad’ knikte oom P. ‘Niemand durft het zo te benoemen maar het Vierde Rijk is ondertussen allang een feit. Gelukkig hebben ze van diverse narcistenclubs uit het verleden geleerd dat het volk brood en spelen nodig heeft, dat voorkomt heel wat trammelant. Vanavond voetbal trouwens’.

Woensdag 14-03
Vriendin G. belde. Ze was erg ontdaan door een telefoontje dat ze had gevoerd met haar ex-echtgenoot. ‘Ik vertelde hem hoe ik leed. Hoe leeg mijn leven zonder hem is en hoe moeilijk ik het vind zonder hem. Hoe ik hem mis. Ik vertelde hem dat hij álles had mogen doen als hij maar bij me was gebleven’ snikte ze. ‘Toen zei hij, en hij klonk echt heel gemeen: ‘De leegste mensen zijn het volst van zichzelf’. Is dat niet verschrikkelijk?’
Arme G. Arme ex van G.

Donderdag 15-03
Het klinkt misschien gek dagboek, maar in het huis te zijn waar moe 30 jaar gewoond heeft voelt ook wel weer heel fijn.

21.10 uur. Ik blijf me verbazen over de vrolijke boodschappen van moe. Nee, dat zeg ik verkeerd: ik blijf me verbazen over moe en er zijn zoveel dingen die ik nog even had willen vragen. Zoals: ‘Waarom heb je die advertentie op tafel neergelegd?’ Dat klinkt vaag, ik zal het even verduidelijken: zojuist was ik een stapel papieren die op de eettafel ligt wat aan het ordenen en onderaan lag een overlijdensadvertentie uit 1999. Moe had het cursieve gedeelte bovenaan vet onderstreept.
Er stond:

‘Niemand hoeft om mij te treuren
Het moest toch een keer gebeuren
Mocht je eens verdrietig zijn
Drink op mij een glaasje wijn!’

Dat had ik dus willen vragen: ‘Moe, WAAROM heb je die advertentie op tafel gelegd? En wanneer heb je dat gedaan?’ Aan de andere kant: is de boodschap die moe heeft willen afgeven niet vele malen belangrijker dan het hoe en waarom? Daarom: proost allerliefste mam. Dat glaasje wijn zal me beslist smaken. Misschien neem ik zelfs twee glaasjes wijn. Op de een of andere manier denk ik dat me dat geen moeite zal kosten.

Toen Geluk nog Gewoon was

Vrijdag 02-03
Lief dagboek,
En zo hebben we sinds gisteren dan opeens maart te pakken. Gisteren was het nog de dag voor oudejaarsavond, de dag dat ik met moe naar de Spoedeisende Hulp in Leeuwarden ging, en vandaag is het maart en hebben de kerstbomen van gisteren plaatsgemaakt voor paastakken. En paaseitjes. En paasslingers. En paasservetten, paascocktailprikkers, paaseierdopjes, paasbekers, paastafellakens en ga zo maar door. Op de een of andere manier heb ik er dit jaar niet zoveel zin in dagboek, in dat hele paasgebeuren. Meestal zijn ouders hier en…ach ja. Ik kan wel door blijven mijmeren over hoe het vroeger was maar daar heb ik moe niet mee terug.

Over tot de orde van de dag dan maar. Een paar dagen geleden zijn we een prins rijker geworden. Prima actie. ‘Ik hoop dat alle buitenechtelijke kinderen van prins Bernhard zich binnenkort ook prins of prinses mogen noemen’ zei oom H. die hier met buuf Annie (zijn vriendin) was.
‘Ik weet niet of…’ begon buuf Annie voorzichtig maar oom H. was niet te stuiten.
‘Wat denk je dat Bernhard altijd bij die president Nyerere van Tanzania te zoeken had? gromde hij. ‘Denk je dat het alleen maar ging om olifantjes afschieten? Nee toch?’
Buuf Annie kneep haar lippen samen en zag er opeens stukken minder vrolijk uit.
‘En om terug te komen op deze nieuwe prins’ vervolgde oom H. ‘Als je mans genoeg bent om hem erin te laten hangen mag je ook voor de consequenties opdraaien vind ik’.
‘Erin te laten hangen…’ Buuf Annie liet vol afgrijzen deze opmerking bezinken. Dacht aan moe. Wat zou ze gelachen hebben.

****
Donderdag 01-03
Wat is het koud! En wat waait het hard! Toen ik laatst in Triëst was stond er ook een stevige wind – het bleek dat het daar bijna altijd waaide. Jammer van zo’n mooie stad. Want die wind was echt irritant.

*****
Administratie opgeruimd. Dagboek: ik heb twee volle vuilniszakken met oude paperassen weggegooid. Hoe kan het toch dat we, voordat we het weten, teveel troep hebben? Ik heb ook weer twee zakken met kleding weggebracht en een doos met boeken.

*****
Woensdag 28-02
De scheiding van vriendin G. is er eindelijk doorheen. Trokken ’s avonds samen een fles champagne open terwijl G. vertelde dat ze nog steeds hoopte dat haar man (de vreemdganger) haar op een dag terug zou nemen. ‘Ik blijf hopen dat hij op een dag het licht ziet’ vertrouwde ze me toe terwijl ze zijn foto’s op haar mobieltje bekeek.
Ik zei het niet maar ik begreep steeds beter waarom de man van G. weg wilde. Dit soort liefde is verstikkend.

*****
Vriendin M. is heel lief en we hebben een paar keer per dag contact. Ze hield ook veel van moe en vertelde vanmiddag nog een leuke anekdote. ‘Weet je nog’ zei ze, ‘toen ik kort geleden aan je moeder vroeg wat voor puber jij was?’

Ik glimlachte zonder te antwoorden en M. ging opgewekt verder: ‘Je moeder liet de vraag tot zich doordringen, sperde vervolgens haar ogen wijd open, toen stokte haar adem, daarna sloeg ze haar blikken ten hemel en antwoordde, terwijl ze keek alsof ze pijn had: ‘Och kind – breek me de bek niet open’’.

Het moment waar vriendin M. het over had stond me nog helder voor de geest dagboek. Het was een moment waarop Geluk heel gewoon leek.

Het is gek dagboek, maar regelmatig vraag ik me af: hoe kan het toch dat Geluk nog maar zo kort geleden heel gewoon leek? Ik weet het niet en ik zal het nooit weten. Toen was Geluk nog heel gewoon, dat is een feit, en één ding weet ik ondertussen zeker: voordat Geluk weer zo gewoon lijkt zijn we heel wat jaartjes verder.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: