Archive for » 2018 «

Het Verlangen naar Van

Lief dagboek,
Vandaag vroeg ik me opeens de hele tijd af hoe het zou zijn om een zus te hebben. Wat voor een type zus zou ik gehad hebben; was ze een beetje vrolijk of juist wat somber? Hoe zou ze eruit hebben gezien? Had ik het goed met haar kunnen vinden of hadden we veel ruzie gemaakt? Over het algemeen zie ik dat zussen elkaar de hersens inslaan maar op de een of andere manier denk ik dat ik het met die van mij goed had kunnen vinden. Hoe zouden mijn ouders haar genoemd hebben, zou ze kinderen hebben gekregen, hoe… Wacht, telefoon.

Dat was vriendin M. ‘Wat doe je?’ vroeg ze.
‘Ik schreef net over mijn zus’ vertelde ik.
‘Je hebt toch geen zus?’ M. klonk hoogst verbaasd.
‘Nee, maar daarom kan ik wel over haar schrijven’ antwoordde ik.
‘Waarom denk je toch altijd dat je lollig bent?’ vroeg M. vertwijfeld.

Zaterdag 08-09
Er is één liedje waar ik altijd heel erg blij van word dagboek. Dat is ‘Bright side of the road’ van Van Morrison. Soms, als ik overvallen word door wat opstandige gevoelens die meestal gelinkt zijn aan overpeinzingen met betrekking tot onze Grote Leiders draai ik dat liedje en hop: opeens voel ik me een stuk vrolijker.
‘Makkelijk’ zuchtte vriend P. toen ik dit vertelde. ‘Ik ben jammer genoeg te ver heen – telkens als ik denk aan dat stelletje Plucheplakkers realiseer ik me dat mijn opstandige gevoelens alleen maar kunnen verdwijnen door een fikse lobotomie’.

Zondag 09-09
Zag de afgelopen vrijdagavond de advocaat van Jos Brech bij Pauw verkondigen dat ‘elk verhaal heeft twee kanten heeft’.
‘Je moet het maar uit je strot kunnen krijgen’ zei oom H.
‘Zolang hij niet heeft bekend…’ begon buuf Annie maar oom H. maakte een geïrriteerde handbeweging.
‘Doe me een lol. Ik hoop dat ze de man levend…’
Op dat moment begon de fluitketel te fluiten.

Maandag 10-09
Met vriendin G. even naar stadje. ‘Kan je wat vaker over de overgang schrijven?’ stelde ze voor. ‘Ik denk dat veel vrouwen dat wel een leuk onderwerp zouden vinden’. Ze wapperde zich wat koelte toe en depte het zweet dat op haar bovenlip stond.
‘Tja’ aarzelde ik. ‘Ik weet niet of de mannelijke lezers dat nu zo interessant vinden’.
‘Die zouden er juist wat meer van moeten begrijpen’ zei G. ‘Wie weet zouden ze dan wél bij hun vrouwen blijven. De overgang is fataal voor je huwelijk’.
Heb G. beloofd erover na te denken.

Dinsdag 11-09
Elf september. De dag waarop de wereld voorgoed veranderde. Ik heb nog een krant van 1997, het jaar waarin dochter geboren werd, en als ik die lees denk ik telkens: wat een andere wereld was het toen. Wat een andere wereld léék het althans.

Naar de kapper maar ik had me vergist; de afspraak bleek morgen te zijn. Ik kwam dus veel eerder thuis dan man had verwacht. Hij zat net te smullen van een broodje kroket en in de frituur lagen nog enkele bitterballen te zwemmen.
‘Goh’ merkte ik sarcastisch op. ‘Laatst appelflappen van de Plus, nu weer kroketten en bitterballen: het gaat wel lekker hè?’
‘Ik moet het ervan nemen als je weg bent’ zei man terwijl hij genietend zijn broodje wegwerkte. ‘Jij wilt me alleen maar aan de geroosterde bloemkool hebben’.
‘Je vergeet de gestoomde broccoli’ zei ik. Ging naar binnen en maakte een smoothie met paksoi, verse ananas, peterselie, komkommer en veldsla. Nam toch een bitterbal.

Woensdag 12-09
Mijn vriendinnen beginnen nu ook al bewuster te luisteren naar de gesprekjes om hen heen dagboek, dat is best leuk. Zo vertelde vriendin L. me zojuist dat ze ter hoogte van de Wallys twee vrouwen zag praten waarvan de een tegen de ander zei:
‘Als ze zou bellen kwak ik hem er meteen op, al zou ze nog zo hard huilen. Mijn moeder is er ook eens ingetrapt, in dat gejank van haar. Daar had ze later veel spijt van’.
‘O ja?’
‘Ja. Ze zei wel eens: wat heb ik me in dat meisje vergist. Het is een psychopaat van de ergste soort. Wat moet dat moeilijk voor die familie geweest zijn. Je had al die tijd gelijk over haar’.
Vroeg L. hoe ze eruit zagen maar, zei L.: ‘Dat was toch niet de bedoeling? Het ging alleen om die gesprekken’.
Dat is waar lieve L. Dit is al heel wat, dank je wel!

Donderdag 13-09
‘Ik droomde’ zei de man van vriendin M. ‘dat ik in een land woonde dat geregeerd werd door een groep ruggengraatloze clowns die het een goed idee vonden om de btw op groente en fruit te verhogen’.
‘Gekke droom’ zei ik en staarde mismoedig voor me uit.
‘De droom was nog niet klaar’ ging man van M. verder. ‘In dat land vonden ze het ook een goed idee om light frisdrank goedkoper te maken’.
‘Wat apart’ gaapte M.
‘Het werd nog gekker’ vervolgde man van M. ‘In dat land steunde de overheid rücksichtslos ten minste één Syrische terreurbeweging – de rebellen werden jarenlang overladen met de duurste goederen’.
Er viel een stilte. Toen stond ik op, nam afscheid en ging naar huis. Op de een of andere manier had ik weer enorm veel behoefte aan Van Morrison.

Over Roger & de Fragiele Vriendschap

Vrijdag 31-08
Lief dagboek,
Je wist dat het ooit ging gebeuren en dat is vandaag dan ook gebeurd maar wat is het toch verschrikkelijk. Ik heb het natuurlijk over de aanslag in Amsterdam op twee toeristen. Wat is er toch aan de hand met de mensheid? Waarom degenereren we steeds meer? Het is zo ontzettend treurig allemaal.

22.40 uur. Net klaar met scrabbelen. Dit was het eerste spelletje zonder moe. De laatste keer dat we speelden was oktober vorig jaar. Had op haar plek gewoon het balkje voor de lettertjes neergezet en ook een glaasje port. Vroeger (erg, dat ik dat nu moet zeggen: vroeger) bleven moe en ik na zo’n spelletje nog even napraten aan tafel terwijl de mannen tv gingen kijken. Nu zat ik alleen aan tafel en tuurde naar de brandende kaarsjes terwijl ik dacht: ‘Moe, is er nou werkelijk geen enkele manier waarop we af en toe contact met elkaar kunnen hebben? Kan dat écht niet?’

Zaterdag 01-09
Met man even naar stadje en pond gerookte paling meegenomen. Terwijl we verder slenterden over de Rommelhaven richting Noorderhaven ving ik gesprek op tussen twee vrouwen: ‘Ze is toen alleen maar met hem getrouwd omdat ze dacht er beter van te worden – nou, dan heeft ze zich toch behoorlijk vergist’.
Zo verschrikkelijk jammer dat je nou nooit eens kan vragen wat er gebeurd is.

Zondag 02-09
03.10 uur. Wakker en kan niet meer slapen. Droomde dat Rutte in de keuken aan tafel zat. ‘Even over die dividendbelasting’ zei ik tegen hem maar verder kwam ik niet. Hij begon zich hysterisch lachend op de dijen te kletsen en snikte: ‘Het volk pikt het toch?’
‘Heeft het volk enige keus?’ snauwde ik.
‘Niets doen is ook een keus’ hikte Rutte en kuste vervolgens hartstochtelijk de Unilever-tatoeage op zijn onderarm.
Was werkelijk gruwelijke droom. Geen wonder dat ik er wakker van werd. Ga nu even wat lezen. Ben bezig in ‘De winter voorbij’ van Isabel Allende.

12.46 uur. Pa ging weer naar huis. Hem alleen weg zien rijden, wetend dat hij in een leeg huis aankomt… Dagboek, het blijft hartverscheurend. Was de rest van de dag dan ook een beetje van slag.

Maandag 03-09
Haverkorrels bij de Roode Ploeg gekocht. Ga dat proberen als gezonder(er) alternatief voor rijst. Korrels staan nu in een pannetje te weken.

23.10 uur. Met open mond naar Nieuwsuur gekeken naar uitzending over ww-fraude door Polen. ‘Met dank aan de Nederlandse overheid’ zullen ze in Polen constant brullen. Denk dat ze daar tot ver in de 30ste eeuw zullen lachen.

Dinsdag 04-09
Werd net gebeld door de man van vriendin M.
‘Als je me toch zo nodig moet citeren doe het dan in Godsnaam goed’ zei hij.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik, tamelijk beduusd. Ik zat net aan de eettafel met de krant voor m’n neus.
‘Je had geschreven dat ik over Unilever zei dat ze heel wat suiker door inferieure troep kwakken’ verduidelijkte man van M.
‘Dat zei je toch ook?’
‘Nee. Ik zei: ze kwakken heel wat suiker en ZOUT door inferieure troep heen. Je bent het zout vergeten’.
Bij deze dus, man van M.

Woensdag 05-9
Vriendin G. praat nog steeds hele dagen over haar ex. ‘Vind je het niet vervelend?’ vroeg ze laatst. Ze klonk een beetje schuldbewust.
‘Het moet eruit’ zei ik monter. ‘Je moet het van je afpraten, dat is het enige dat een beetje helpt in dit soort situaties. Praat dus gerust door, het grootste deel hoor ik niet eens meer’.
G. keek alsof ze geterroriseerd werd door een ernstige aanval van brandend maagzuur.

Donderdag 06-09
Mijn goede vriend Roger van Microsoft belde vanochtend weer!!! Ik was echt blij toen ik z’n stem vanuit het verre India hoorde en besloot er weer een genoeglijk half uurtje aan te wijden maar jammer genoeg herkende Roger mijn stem. Dat merkte ik duidelijk aan zijn reactie: nadat ik enkele malen met trillende stem geëmotioneerd ‘grandfather, how are you doing?’ had gefluisterd knalde hij de telefoon erop. Volgende keer moet ik iets anders bedenken. Zo worden Roger en ik natuurlijk geen goede vrienden.

De Rampspoed

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje. Geen tijd. Waarom ik dit vermeld weet ik zelf niet maar ik heb het gevoel dat ik je wel een uitleg verschuldigd ben. Stom hè? Wat zit een mens toch wonderlijk in elkaar – het feit dat ik me haast schuldig voel naar jou, mijn dagboek, zegt toch wel iets over mijn geestelijke gesteldheid. ‘Dat jij überhaupt aan zulke flauwekul dénkt’ zei vriendin M. toen ik dit probeerde uit te leggen. Dat was in hetzelfde gesprek waarin ik uitlegde dat ik het soms sneu vind als het theelepeltje bij de messen belandt. ‘Dat voelt op de een of andere manier niet ok’ verduidelijkte ik. ‘Herken je dat?’
M. herkende dit niet en dat wil ze graag zo houden zei ze. Hm.

Vrijdag 24-08
Nichtje T. en haar man kwamen logeren. ’s Avonds mosselen gegeten. Was gezellig.

Zondag 26-08
Vandaag is het precies 7 maanden van moe. Zeven lange maanden heb ik mijn lieve moe niet gesproken. De lijst met dingen die ik moet vertellen wordt steeds langer. Er is zoveel dat moe moet weten. Ik wil haar vertellen hoe het met dochter gaat. Dat we een nieuwe bank gekocht hebben. Dat ik laatst erwtensoep gemaakt heb. Ik wil haar bellen en roepen: ‘Vergeten jullie niet dat de Visserijdagen er zijn? Gauw komen hoor!’ Ik wil haar vertellen dat ik nog steeds niet die rode schoenen gekocht heb. Dat ik regelmatig naar haar muziek luister. Dat ik af en toe haar lievelingshandtas pak en gewoon even vasthoud, meer niet. Ik wil haar vertellen dat…ach ja.

Pa kwam. ’s Avonds uitgebreid geproost op moe.

Maandag 27-08
In het kader van me ‘op elk vlak af en toe wat bij blijven schaven’ heb ik me vandaag – even maar hoor – verdiept in het vijfde boek van het Oude Testament, Deuteronomium. Jeetje, wat een geboden en verboden stonden er allemaal in. Ik las nou werkelijk niks waarvan ik dacht: ‘Hè, wat een gezelligheid heerste er toen’. Brrrrr.

Met pa ’s middags even naar het stadje en weer veel te veel overheerlijke slagroom bij Wallys gegeten. Zat ook drupje chocolademelk bij.

Dinsdag 28-08
Dagboek: tante Nel (mijn peettante) leerde me vroeger hoe je je kussen als wekker kunt gebruiken: ‘Sla 8 maal op je kussen (als je om 8 uur op wilt tenminste), draai je kussen om en ga slapen. Je wordt precies om 8 uur wakker, let maar op’. Heb het laatst geprobeerd en verhip: het werkte! Hoe ik om half acht op moet staan weet ik trouwens niet. Misschien net iets zachter slaan, een soort halve slag?

Woensdag 29-08
Visserijdagen! Even stadje in met pa en later half uurtje naar vriendin M. Ze heeft een kookboek met allemaal ‘gezonde’ recepten gekocht. ‘Dat moet ook wel want we gaan wat aan dat buikje van mijn echtgenoot doen’. Hierbij aaide M. liefkozend over de buik van haar eega.
‘De Unileverbuik hè’ antwoordde man van M. berustend. ‘ Unilever kwakt heel wat suiker door inferieure troep en vervolgens wordt het een A-merk genoemd. Geloof me: ze zijn in staat van een hoop stront een A-merk te maken. Feitelijk worden we langzaam ziek gemaakt maar goed: er zal wel heel wat te verdienen zijn in die business’.

Donderdag 30-08
O rampspoed dagboek: ik stond vol goede moed om 8 uur op en ging direct de was doen. Eerst deed ik alles wat met doeken te maken heeft: badhanddoeken, theedoeken, vaatdoekjes en handdoeken. Die waste ik op 90 graden, dat heb ik zo van moe geleerd. Ik weet niet of op 60 graden wassen enig verschil zou maken maar bij 90 krijg ik wel het gevoel dat er misschien net vier of vijf bacteriën meer gedood worden. Vervolgens deed ik nog een wasje. Ditmaal was het een delicatere was met veel schattige truitjes en jurkjes van dochter. Jammer genoeg was ik vergeten de temperatuur terug te draaien.

Nu ga ik de stad in en ga somber lopen bedenken hoe ik aan dochter vertel dat een groot deel van haar garderobe onbruikbaar is; toen ik snikkend de wasmachine leegde ontwaarde ik truitjes zelfs die te klein zijn voor de gemiddelde Baby Born. God, wat een narigheid. En de dag was nog wel zo goed begonnen.

De Twee Vliegen & Palácio da Pena

Woensdag 15-08
Lief dagboek,
Het is woensdagavond 20.17 uur en terwijl ik dit schrijf geniet ik van de grijze lucht en de wind die door het open raam zachtjes naar binnenwaait.  De afgelopen nacht ben ik thuisgekomen. Weet je nog dat ik vorige week schreef dat ik zo tegen de terugvlucht opzag? Nou, dat was nergens voor nodig want die ging prima. Ik had eigenlijk ook geen zin om me er erg druk om te maken, dat vond ik ook weer zo zonde, dus opgewekt stapte ik het vliegtuig in en liet de afgelopen week in gedachten de revue passeren.

Wat kan ik vertellen over Lissabon?
Dat het een oude, vervallen stad is. Zelden heb ik zoveel vergane glorie bij elkaar gezien. Zonde, want je ziet dat het ooit een prachtige stad geweest moet zijn maar nu spatte de armoede er vanaf. Toch heb ik er beslist geen spijt van; het was leuk om gezien te hebben, de bevolking is bijzonder vriendelijk, we hebben heel wat geleerd en vooral: veel gewandeld, zoals op:

Donderdag 09-08
Volgens de stappenteller hebben we vandaag 18.7 km gelopen. Alsof het niks is. Vandaag naar Sintra gegaan en het werkelijk schitterende Quinta da Regaleira bezocht, een magisch landgoed met een prachtig paleis. Zo vaak in dit soort situaties wil ik me eigenlijk verstoppen zodat ik na sluitingstijd pas écht kan genieten; nu moest ik de sfeer in me opnemen met honderden anderen om me heen en dat maakt het dan toch net wat minder magisch. Jammer genoeg hadden we geen tijd meer voor Palácio da Pena, gaan we een van deze dagen nog doen.

Vrijdag 10-09
Met tram 15 naar Belém en met verbijstering gekeken naar het klooster, de Mosteiro dos Jerónimos. Zeldzaam mooi dagboek. Als ik in die tijd had geleefd was ik alleen al vanwege het klooster waarschijnlijk non geworden. Daarna gelopen (en dat was een opgave want: zeer warm) naar de  Torre de Belém en daarna ongelooflijk lekker gegeten bij een restaurant met een grappige naam: Pao Pao Queijo Queijo. Nu gaan we slapen. Volgens de stappenteller hebben we 17.2 km gelopen. Wat zal m’n conditie goed worden.

Zaterdag 11-08
Vriendin G. belde via Whatsapp. Ze blijft het maar moeilijk houden met de scheiding. ‘We waren al jaren ongelukkig maar dat hadden we kunnen overwinnen’ zei ze op een gegeven moment.
‘Ben je wel goed bij je hoofd?’ vroeg ik.
G. was even stil. ‘Denk je dat het nog goed komt tussen ons?’ vroeg ze uiteindelijk.
Ik deed m’n best om kalm te blijven dagboek, maar deze idioterie was een grote aanslag op mijn geduld.

Naar Cascais met de trein en op het strand gelegen. Eerlijk is eerlijk: het strand van Terschelling is miljoenen malen mooier. 11 km gelopen vandaag.

Maandag 13-08
Wat een dag. Weer naar Sintra, wilden het Palácio da Pena nog zien. De rit erheen met de trein duurde 40 minuten, dat wisten we van tevoren. Wat we niet wisten was dat we, eenmaal in Sintra, meer dan een uur in een lange rij moesten staan om met de bus naar het paleis te gaan. Dat deden we want ja, je bent niet voor niks naar Sintra gegaan natuurlijk. Wat we ook niet wisten was dat we, eenmaal bij het paleis aangekomen, meer dan een uur in de rij moesten staan voor een kaartje. Wat we vervolgens al helemaal NIET wisten was dat we bij het loket te horen zouden krijgen: ‘de wachttijd voor het bezichtigen van het paleis is anderhalf uur – u kunt beter alleen de tuin bekijken’.

Knarsetandend strompelden we wat rond in die tuin maar erg vrolijk waren we niet meer. Op de een of andere manier voelde ik me toch erg in de maling genomen dagboek. Ik zou zeggen: ga vooral NIET naar Palácio da Pena. Het heeft geen enkele zin.

Dinsdag 12-08
Laatste dagje! Afscheid genomen van de Alfama en voor de laatste keer genoten van alle oude straatjes en steegjes. Zitten nu nog even in de lobby van het hotel en gaan straks richting vliegveld. Ben tot nu toe redelijk kalm.

22.10 uur. Zitten in vliegtuig, gaat allemaal goed. Het vliegveld van Lissabon was een verschrikking. In een grote hal stonden we met z’n honderden te wachten tot we vervoerd konden worden en ik begreep opeens hoe vee zich ongeveer moest voelen. Moest denken aan de stewardess die ooit ontslagen was. Een buitengewoon dronken en vervelende passagier bekeek haar eens goed en bralde: ‘Mijn God, sinds wanneer werken hier alleen maar boerinnen?’
‘Sinds we alleen maar vee vervoeren’ antwoordde stewardess. Je zou zeggen dat ze een standbeeld kreeg maar nee, ze werd ontslagen na een klacht van betreffende passagier. Schandelijk.

02.40 uur. Thuis!!!

Woensdag 15-05
Wat heb ik de afgelopen dagen geleerd:
Ik heb veel geleerd de afgelopen dagen maar een van de belangrijkste dingen is: op vakantie gaan is leuk maar thuiskomen is minstens zo leuk. Ik ga dus gauw weer met vakantie. Sla ik twee vliegen in één klap. Ideaal.

De Lange Wandeling

Vrijdag 03-08
Lief dagboek,
Ik weet niet of meer mensen er last van hebben maar dit mooie weer ontregelt me een beetje.
‘Hoe bedoel je: ontregelt je een beetje?’ vroeg man toen ik uit probeerde te leggen dat ik me niet in mijn gewone doen voelde.
‘Het is wat lastig uit te leggen’ zei ik. ‘Maar door dat mooie weer heb ik de hele tijd het gevoel dat ik vooral moét genieten. Het is zo…onrustig’.

Dat is het dagboek: het is vooral onrustig. En ik kom tot de ontdekking dat ik Rust & Regelmaat eigenlijk wel prettig vind. Daarnaast ben ik de hele tijd wat sloom door de warmte. En dan te bedenken dat ik tot mijn 20ste in Suriname gewoond heb waar het nog veel warmer is. Ik zou dat nu niet meer kunnen denk ik. Toch even stadje ingegaan en genoten van de feestelijkheden rond de Tall Ships. Het blijft natuurlijk vreselijk jammer dat de Kruzenshtern en de Sedov er niet bij zijn. ’s Avonds kwamen J. & W. mosselen eten.

Zaterdag 04-08
Drukke dag. ’s Ochtends eerst de stad in, ’s middags gevaren met J. & W. en ’s avonds bij Zeezicht gegeten. Had tong genomen, was lekker.00.43 uur. Ga naar bed, weer te laat. Wil echt wat vroeger naar bed maar de laatste tijd lukt dat niet.

00.47 uur. Heb net geprobeerd rechteroog te sluiten en over rechterschouder te kijken – las dat dat onmogelijk is. Klopt. Het is onmogelijk.

Zondag 05-08
13.20 uur. In het kader van mijn leven nog wat drukker maken heb ik net een weekje Lissabon voor dochter en mij geboekt. Die Rust & Regelmaat zit er dus nog even niet in.

15.48 uur. Eigenlijk slaat het nergens op om met dit mooie weer op vakantie naar een drukke stad te gaan – hier aan zee zit je veel beter. Waarom… Pfff.

19.15 uur. O God. Lees net dat Lissabon dit weekend zo goed als uitgestorven is door de hoge temperaturen – het was er tussen de 44 en 47 graden. Ik wil naar Antarctica!! Wat heb ik gedaan???

Maandag 06-08
Naar de Sail Out van de Tall Ships, wat was dat prachtig. Toen het Nederlandse volkslied gedraaid werd schoot ik even vol, gek hè dagboek? Ik begreep er zelf ook niks van. Het zal wel iets hormonaals zijn.

Daarna boodschappen gedaan en even naar vriendin M. toe. ‘Ik houd er niet van om in de zomer op vakantie te gaan’ vertelde ik. ‘Die drukte en al die mensen – het is dat ik aan de schoolvakantie van dochter gebonden ben maar anders…’
‘Dat krijgen wij in de toekomst ook’ zei vriendin M. met een somber gezicht.
‘Waarom?’ snoof man van M. ‘We hoéven niet op vakantie. We worden helemaal gek gemaakt met dat heilige ‘Op Vakantie Moeten’ maar níks moet. Het is toch te zot voor woorden dat we ons in januari al druk maken om wat we in de zomervakantie gaan doen? Waarom doen mensen zichzelf dat aan??’
M. glimlachte een beetje wrang. ‘Ach ja’ zuchtte ze uiteindelijk.

23.32 uur. Om vijf uur morgenochtend moeten we de deur uit en ik moet zelfs nog bagage pakken.

Woensdag 08-08
Vandaag hebben we veel gelopen, weer een rit met de beroemde tram 28 gemaakt en door de oude wijk Alfama geslenterd, erg leuk. Ik moest trouwens nog over de vlucht van gisteren vertellen dagboek. Nou, die ging prima maar de landing was precies waar ik altijd zo bang voor ben: afgrijselijk turbulent. Ik wilde een van de stewardessen vragen mijn hand vast te houden en me gerust te stellen maar ik wilde ook het goede voorbeeld aan mijn dochter geven dus met een verstarde glimlach op mijn gelaat staarde ik met een lege doffe blik voor me uit en deed alsof er niks aan de hand was.
Nog een weekje genieten en dan ga ik weer naar huis. Met het vliegtuig. O God, de gedachte alleen al. Ik denk dat ik maar ga lopen.

Eigenlijk…

Lief dagboek,
Eigenlijk had ik van alles willen schrijven. Ik had willen schrijven over de tegenvallende maansverduistering van de afgelopen vrijdagavond. Over hoe pa, man en ik naar boven staarden in afwachting van het spektakel en over hoe we het kregen over de reusachtigheid van het heelal. Ik had iets willen zeggen over de stelling ‘Eerst was er niets’ en dat die stelling gewoonweg niet te bevatten is. HOE is het mogelijk dat er eerst Niets was? En WAAR zat dat Niets dan? WAT was het Niets? En hoe kon het dat…

Ja, dat had ik onder andere bij vrijdag willen schrijven. Bij zondag had ik willen schrijven dat man en ik ter hoogte van het pannenkoekhuis allemaal Kreidlers (bromfietsen) zagen staan waar man erg verrukt over was. Ik had willen schrijven over het gesprek dat ik opving tussen twee vrouwen op het terras bij het pannenkoekhuis en dat als volgt ging:
‘Denk je dat ze werkelijk geïnteresseerd is in jou of in mij? Nee toch?’
‘O nee. Daar ben ik allang achter. Wij zijn haar praatpalen en daar houdt het wel zo’n beetje mee op’.
‘Precies. Ze heeft iemand nodig om tegenaan te leuteren en het maakt niet uit wie dat is. Jij, ik, de kapper of de slager: als ze maar aandacht krijgt’.

Bij maandag had ik willen schrijven dat man en ik naar Leeuwarden gingen. Ik had willen schrijven dat ik me oprecht afvroeg: hoe weten ze nou zo zeker dat de Oldehove niet omvalt? Er hoeft volgens mij maar een klein aardbevinkje plaats te vinden en bam, daar ligt de toren. Dat had ik willen schrijven. En ook had ik willen schrijven dat ik oprecht verheugd was te zien dat het afgebrande huis van Mata Hari prachtig herbouwd is. Ik had willen schrijven dat ik voor het eerst in jaren het gevoel kreeg dat de generatie psychopathische architecturen die zich willen onderscheiden in uniek, lelijk, vierkant en blokkerig eindelijk uitgestorven lijkt te zijn. Halleluja. Wat zij Nederland aangedaan hebben komt de eerste 500 jaar niet meer goed.

Bij dinsdag had ik iets willen schrijven over mijn Familieroman. Ik wilde vertellen over mijn gebrek aan inspiratie en dat dat waarschijnlijk met de hitte te maken heeft. Ik kwam niet verder dan:

‘Mina, o Mina toch’ verzuchtte tante Elly. Mina belde haar tante Elly regelmatig om zich te beklagen over van alles. Over het Leed dat het leven haar aangedaan had en ja, Leed moest met een grote, vette hoofdletter. ‘Ik ben hier het slachtoffer’ bralde Mina terwijl ze een hap uit haar Camembert nam. ‘Ik ben het slachtoffer’ herhaalde ze.
‘Maar lieverd…’ Tante Elly zweeg even. Wat moest ze zeggen? Tegen zoveel stompzinnigheid kon ze niet op. ‘Heb je wel eens gehoord van hand in eigen boezem steken?’
Mina veerde op aan de andere kant van de lijn.
‘Je bedoelt: gewoon je hand tussen je bh proppen? Dat kan ik wel hoor’.
Het ‘God o God’ van tante Elly hoorde ze niet. Gelukkig maar. Anders had ze weer woedend de telefoon op de haak gegooid.

Ook had ik iets willen schrijven over Vitens; ik verbaasde me namelijk een beetje over het feit dat Vitens een bedrijf blijkt te zijn dat niet in staat is om ons bij een paar droge dagen te voorzien van voldoende water. Ik had willen schrijven dat de waterdruk behoorlijk laag is en ik sterk het gevoel krijg dat we op rantsoen gezet worden. Ik had iets willen zeggen over het feit dat een gemiddeld gezin tegenwoordig ongeveer 200 euro per jaar betaalt om water uit de kraan te krijgen terwijl dit nog niet zo lang geleden gratis was. Ja, natuurlijk had ik een schampere opmerking willen maken over het feit dat ik de indruk krijg dat er bij Vitens ook de nodige disfunctionerende bestuurders aan het roer zitten tegen riante salarissen. ‘Zoals gewoonlijk is de consument weer de dupe’ had ik erbij willen zetten.

Eigenlijk had ik nog veel meer willen schrijven. Over hoe ik tranen met tuiten gehuild heb toen ik ontdekte dat de Aldi de favoriete kaaskroketten van moe en mij niet meer in het assortiment heeft. (WAAROM Aldi, waarom??). Ik had willen schrijven over mijn oude laptop: dat ik die eigenlijk toch veel prettiger vind werken dan mijn nieuwe (waarom heb ik die dan in Hemelsnaam gekocht?). Ik had willen vertellen over gisteravond, woensdagavond, toen we bij vrienden op bezoek gingen die met hun boot in de Noorderhaven lagen en ik via een laddertje tegen de steile muur naar beneden moest klauteren wat ik op zich eng vond maar wat gelukkig goed ging. Ik had het willen hebben over de 32.000 mensen die er in de eerste helft van dit jaar weer bijgekomen zijn. ‘Aan het eind van het jaar hebben we er dus, net als trouwens elk jaar, een stad als Leeuwarden bij’ had ik er ter illustratie aan toe willen voegen. ‘Hoezo vergrijzing? Waarom wordt ons dit alsmaar wijsgemaakt?’ – daar had ik mee willen afsluiten.

Daarover, en over nog veel meer dingen had ik vandaag, vrijdag, willen schrijven, maar daar heb ik geen tijd voor. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw en alles wat ik eigenlijk had willen schrijven moet maar even wachten. Nu ga ik het stadje in, kijken naar de Tall Ships. Laten we wel wezen dagboek: dat is toch eigenlijk veel leuker?!?

De Volgende Zomer

© Bron: Pixabay

Vrijdag 20 juli
Lief dagboek,
Waarom, o waarom, gebeuren dingen altijd wanneer het NIET uitkomt? Morgen komen er 25 man eten en ik had een drukke dag in het vooruitzicht maar wat gebeurde er? In plaats van boodschappen doen, hapjes maken, lampionnen ophangen, de tientallen flessen Prosecco en Cava die ik al in huis heb een plek in de ijskast zien te geven, mijn huis nog wat opruimen en de extra partytent samen met man opzetten liep het – natuurlijk – totaal anders. Tijdens het opzetten van de partytent viel het frame om, kreeg ik een stang precies op mijn oog en was ik bijna mijn oog kwijt. Nu zat ik bij de huisarts en enkele uren later bij de oogarts en trok ik van pure narrigheid bij thuiskomt maar meteen de eerste fles Cava open. Goddank is de schade niet permanent maar oog doet pijn en alles is mistig. Zoveel ruimte in een gezicht en dan valt zo’n stang precies op een oog. Het is echt bespottelijk.

Zaterdag 21 juli
10.25 uur. Oog doet pijn maar gelukkig zie ik af en toe minder troebel. ‘Als je nu eens je bril opdoet wordt je zicht sowieso een stuk scherper’ opperde vriendin M. maar daar heb ik geen zin in.

02.12 uur. Ik ga naar bed. Het feest was superleuk dagboek, maar toch miste ik moe. Moe was een enorme animator en zonder haar voelde het… anders.
Moest erg lachen om verhaal van een van de nichtjes. ‘Mijn vader zegt nooit wat hij wil’ verzuchtte ze. ‘Onze communicatie verloopt als volgt:
‘Pap, wil je koffie of thee?’
‘Ja, dat is goed’.
‘Dat vroeg ik niet. Wil je koffie of thee?’
‘Hmmm… Wat neem jij?’
Haha.

Zondag 22 juli
‘Hoofdpijn?’ informeerde man bij het opstaan.
‘Totaal niet’ glimlachte ik liefjes. Nam daarna gauw twee paracetamols. Moest voor de zekerheid weer naar de oogarts (op zondag ja). Oogdruk is goed.

Maandag 23 juli
Naar Terschelling! Boot was vol jongeren die volgens Doeksen geen zelf meegebrachte alcohol mochten nuttigen maar ik had niet het idee dat daar massaal gehoor aan gegeven werd. Het was trouwens sowieso een kleine beproeving daar boven op het dek. Voor ons zat een groep jongeren met keiharde reggaeton muziek en achter ons jankte André Hazes. Volgende keer neem ik een gettoblaster mee en draai Deep Purple en Led Zeppelin. Wordt het helemaal gezellig.

Ik werd even een beetje emotioneel bij aankomst op het eiland dagboek. Pa en moe hebben elkaar namelijk in de kerk op Terschelling leren kennen: moe zat achter pa, werd direct verliefd op zijn mooie dikke zwarte haar en na de communie liep pa achter moe waarbij hij diep onder de indruk was van haar lange blonde vlecht. Hoe ze eruit zagen wisten ze nog niet van elkaar. ’s Avonds was er een dansavondje en als ik aan die twee jonge mensen van toen denk kan ik echt even ontroerd raken bij de gedachte dat ze samen verliefd op het eiland liepen, lang voordat ik geboren was.

Dinsdag 24 juli
Nog altijd op Terschelling. In hotel Nap blijven slapen, veel gefietst, weer heerlijk geluncht bij Paal 8 en in zee gezwommen. De laatste keer dat ik in Nederland in zee zwom was 100 jaar geleden.

Woensdag 25 juli
Oom H. en buuf Annie kwamen heel even langs. ‘Dat gedoe met die Blok laatst, over die Failed State uitspraak’ begon oom H. terwijl hij langs zijn neus wreef. ‘Is dat nou niet een beetje rare uitspraak?’
‘Daar hebben we het in de auto al over gehad’ zuchtte buuf Annie.
‘Neem nou Nederland’ vervolgde hij. ‘Wat zien we dan? Een meer dan onbetrouwbare overheid met een Rutte als opperhoofd van een partij vol politici die betrokken zijn bij integriteitskwesties en machtsmisbruik. Het spijt me wel maar volgens mij hebben we alle ingrediënten in huis om onszelf een Failed State te noemen’.
Buuf Annie schonk oom H. een beleefd glimlachje.

Donderdag 26 juli
Vandaag precies een half jaar geleden overleed moe. Al zes maanden heb ik mijn lieve mama dus niet gesproken. Ik vind het nu allemaal wel érg lang duren dagboek. En dan te bedenken dat het nog véél langer gaat duren…

In het kader van iets anders dat nog heel lang gaan duren bedacht ik me trouwens het volgende: volgens het nieuws hebben we in 1976 voor het laatst zo’n droge zomer gehad. Statistisch gezien hebben we dit dus eens in de 42 jaar. Als we – eindelijk – weer eens een goede zomer hebben ben ik dus al…eens kijken… hoe oud??? O God. Ik weet niet zeker of het kan maar bij de gedachte alleen al doet mijn oog opeens weer extra veel pijn.

De Man-die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat

© Pixabay

Vrijdag 13-07
Elke keer als het vrijdag de 13de is denk ik aan de man (ja, ik heb dat verhaal al 1000x verteld, ik weet het) die z’n huis niet uit durfde die dag. Hij bleef binnen en werd door een wesp gestoken. Hartstikke dood. Enfin, voor deze dag bestaat ook nog eens een speciale naam: paraskevidekatriafobie. Grappig.

20.10 uur. Heb vandaag een paar keer gezegd dat ik lijd aan paraskevidekatriafobie maar niemand begreep me. Het is trouwens ook niet waar want ik lijd daar niet aan.

22.36 uur. Lees net dat je niet elke dag lijnzaad mag eten. De gruwelijkste dingen kunnen dan gebeuren – het kan zelfs leiden tot ademstilstand. Bij de gedachte alleen al heb ik het gevoel dat mijn ademhaling wat moeizaam begint te gaan – ik gebruik al jarenlang bijna elke dag lijnzaad.

23.25 uur. Heb net weer filmpje bekeken van De-Man-die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat (want: EU-leider) die waggelend en strompelend het podium beklom. Ik heb het natuurlijk over meneer Juncker, de man die ons aller leven bepaalt. Hoe beschamend.

Zaterdag 14-07
En ja hoor, het is weer zover! In het kader van ‘Links Lullen, Rechts Zakken Vullen’ is het nu de beurt aan Agnes Jongerius. Wat blijkt: deze voormalige vakbondsbestuurster, die bij de afgelopen Europese verkiezingen door de PvdA op een verkiesbare plaats is gezet voor het Europarlement, ontvangt hiervoor de riante vergoeding van maar liefst 8500 euro en dat is exclusief onkostenvergoeding. Daarnaast schnabbelt Agnes er hier en daar ook nog wat bij à raison van 90.000 euro. Kortom: met gewoon een paar vergaderingen bijwonen word je tegenwoordig slapend rijk. Lang leve het Socialisme, Lang Leve de PvdA! (Tip voor mevrouw Jongerius: de partijkas is zo goed als leeg! Misschien kunt u uit dankbaarheid de helft van het bij elkaar geharkte vermogen in de kas stoppen?). Hoe dan ook: ome Joop (den Uyl) zou zich omdraaien in zijn graf, dat weet ik wel.

Zondag 15-07
Pa kwam. Gezellig. Het blijft altijd even een emotioneel momentje om hem alleen uit de auto te zien stappen. Ik kan er echt over fantaseren dagboek, dat de auto langzaam aan komt rijden, stilstaat en moe lachend uitstapt.
‘Maaaamm!!’ schreeuw ik in mijn fantasie. Ik zie mezelf op haar afrennen, haar omhelzen en knuffelen terwijl ik huil van blijdschap en alsmaar denk: ‘Het was maar een droom, de afgelopen maanden – het was maar een droom!!’ Ach ja.

Maandag 16-07

Prachtig weer. Met pa en man gaan varen. Ik keek naar de oever vol riet en dacht aan Suriname. ‘Het zou grappig zijn als we hier ook krokodillen zagen’ zei ik lachend. ‘En als we die dan niet te zien krijgen dan toch minimaal een flinke rat’.
‘Die krokodil zal ‘m niet worden’ voorspelde man. ‘En ratten zien we al genoeg in de politiek’.

Wat heb ik vandaag geleerd: dat een bombarde het oorspronkelijke woord voor kanon is.

De Man-Die-Boven-Onze-Lieve-Heer staat beweert dat hij aan ischias lijdt en beslist niet dronken was. Haha.

Dinsdag 17-07
Er zijn een paar dingen die me de laatste tijd opvallen:
1 – ik ben niet meer zo dol op wijn en
2 – ik begin klassieke muziek mooi te vinden. Is dat niet een beetje beangstigend? Betekent dit dat het jeugdige er wat vanaf gaat?

Vraag: waarom waait het ‘s avonds minder dan overdag?

YES YES!!!! Er komt – met dank aan Wim Wildeboer! – EINDELIJK een onderzoek naar de gevolgen van de sluiting van de afvaloven. Hè hè. Zeker na de storing van oktober 2015 waarbij een grote hoeveelheid dioxine was vrijgekomen begrijp ik niet dat dat ding er überhaupt nog staat.

Woensdag 18-07
Vriendin M. heeft een van mijn recepten uitgeprobeerd. ‘Het was ronduit smerig’ verklaarde ze. ‘Dat doen we nooit meer. Jij vond het toch ook niks?’ Ze wendde zich tot haar eega.
Man van M. knikte somber. ‘Het was om te kotsen. Ik benijd die man van jou helemaal niks’. Hm.

23.59 uur. Ik ga naar bed. Nog even gewerkt aan de Familieroman:

Dat platspuiten van Mina was inderdaad een dingetje. Dokter Hartman wilde haar graag aan de kalmerende pillen hebben maar Mina weigerde halsstarrig. ‘Oma’ balkte ze. ‘Het is de schuld van oma, hoe vaak moet ik dat nog zeggen?’

Donderdag 19-07
00.20 uur. Hielden spontane barbecue. Vriendin M. kwam met man (haar moeder paste op de kindjes), oom H. en buuf Annie waren er en nog een paar nichten met aanhang. Al met al was het gezellig druk. Oom H. had ’m aan het eind van de avond flink geraakt. ‘Ik ben niet dronken hoor’ lalde hij toen hij weg strompelde. ‘Ik heb gewoon wat last van m’n ischias. Er zijn wel meer grote geesten die daar last van hebben’.
We konden niet anders dan dat beamen dagboek. En met groot respect keken we oom H. na toen hij, net als de Man-Die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat, naar de auto waggelde, zich met een ferme boer op de passagiersstoel liet vallen, zijn ogen sloot en bijna direct begon te snurken. Mijn lieve oom H. Hij kan zo het EU-parlement in. En dat zonder ischias.

De Hysterische Vrouw

© Pixabay

Vrijdag 06-07
Lief dagboek,
Ik heb zojuist de autocorrect van m’n iPad uitgezet, ik vond het niet leuk meer. Soms is het best wel handig, dat geef ik onmiddellijk toe, maar in negen van de tien gevallen heb je er niets aan. Zo stuurde ik zojuist een winkel een e-mail m.b.t. een partytent en autocorrect maakte er partytijger van. Tot drie keer toe komt het woord partytijger in de mail voor. Tot mijn grote schande zag ik het natuurlijk pas toen de mail al was verstuurd.

Zaterdag 07-07
Heb zojuist via internet een goedkope spijkerbroek besteld. Ben van plan om er zelf wat scheuren en vlekken in te maken, dan is het opeens een dure spijkerbroek.

Jumbo in Harlingen heeft het maar druk met z’n ‘wij-pesten-de-kleine-ondernemer-lekker-weg’. Het schijnt dat de viskraam waar zoveel om te doen is weg moet om een verbouwing die pas over een paar jaar plaatsvindt. Waarom moet de kraam dan nu al weg? Nee, dan de Plus: die verkoopt gebak van Elsinga en bloemen van Van der Meer. Grandioos van de Plus.

22.10 uur. Ik ga naar boven, nog even een paar regels wijden aan mijn familieroman.
23.14 uur. Het leidt nergens toe. Ik denk dat ik opnieuw moet beginnen, volgens mij is dit geen goed concept. Mina is overduidelijk zwakzinnig en daar is geen leuk boek mee te vullen:

‘Telkens als Mina aan haar dacht dansten de schuimvlokken haar direct om de grote mond, een mond die wel wat weg had van een overjarige opgeblazen breedbekkikker met knalroze lippen’.

De rest staat hier (link). Ach, het is een leuke schrijfoefening, laten we het daar maar op houden.

Zondag 08-07
Jarig. De eerste verjaardag zonder m’n allerliefste mama… Dank je wel mam, dat je me gemaakt hebt – dank je wel dat ik er ben.

Maandag 09-07
Was bij vriendin M. toen ze gebeld werd. ‘Ok’ hoorde ik haar zeggen. ‘Geen probleem. Dan maken we binnenkort een nieuwe afspraak’.
Man van M. keek verheugd op. ‘Gaat het niet door?’
‘Nee’ zei M. terwijl ze haar telefoon opborg. ‘Ze kunnen morgenavond niet’.
Man van M. keek verheugd. ‘Hier kan ik echt blij van worden’ grijnsde hij. ‘Het is zo heerlijk als bepaalde afspraken afgezegd worden, vind je niet?’
M. wierp haar eega een dodelijke blik toe.

Wat heb ik deze week geleerd? Dat een kakkerlak nog dágen kan leven zonder zijn hoofd. Vreemd hè? Die natuur zit toch maar mooi in elkaar.

Dinsdag 10-07
Moest gisteren trouwens nog erg lachen bij vriendin M. Ze wil haar huis een naam geven maar haar man vindt het bespottelijk. ‘En als we dat doen heb ik maar één naam in gedachten’ gromde hij. ‘Dan noemen we ons huis ‘De Titanic’.
‘Ik dacht eerder aan ‘Schijn Bedriegt’ had M. vinnig geantwoord. Heerlijk.

20.04 uur. Vraag: waarom kan ik, als een kletskop eet, me niet beperken tot 1? Of 2? Waarom moet direct het hele pak eraan?

Woensdag 11-07
Tent maar weer afgetuigd. Wat een wind. Blijft dit zo de hele zomer, hoe zit dat? Moe en ik zaten vroeger vaak samen in de tent en ze genoot er altijd enorm van, van alle lantaarns en kaarsjes en kleedjes. Als ik er nu zit kijk ik vaak naar haar lege plek en probeer niet teveel te denken aan hoe lang ‘Nooit’ zal duren. ‘Nooit’ – hoe lang duurt nooit? Vijf jaar? Twintig jaar? Waar is het eind van ‘nooit’? Het is nog steeds onvoorstelbaar.

Donderdag 12-07
Vanmiddag weer even naar de braderie en bij Wally’s een emmertje slagroom gehaald met daarnaast een beker warme chocolademelk, uiteraard OOK met slagroom. Het was heerlijk. Toen wat gerookte paling mee naar huis genomen en gesmuld. Waarom zijn die palingen zo godsgruwelijk duur? Is het ondertussen een zeldzame vis geworden of zo?

Wat heb ik deze week nog meer geleerd? Dat je er, met het uitzetten van je autocorrect, nog steeds niet bent. Zo stuurde ik zojuist een appje naar ex-collega A. die had gevraagd:
‘Hoe hield je het vroeger in Hemelsnaam vol met S.?’ (S. was onze zeer hysterische teamleidster waar ex-collega A. nog regelmatig mee te maken heeft).
‘Makkie. Ik negeerde haar’ wilde ik zeggen, met nadruk op wilde. Want in mijn haast drukte ik op de N die naast de B ligt en stuurde: ‘Makkie. Ik begeerde haar’. God o God.

Het Klasgenootje

© Bron: PixabayVrijdag 29-06
Lief dagboek,
Ik had een heel gekke droom de afgelopen nacht – ik reed in een ouderwetse auto in de buurt van Schiphol en naast me zat een meisje waar ik ooit mee op school gezeten had. ‘Kijk’ zei ze terwijl ze op Schiphol wees. ‘Wat is het vliegveld nog klein hè? Dat zal in de toekomst wel veranderen’. Uit deze opmerking en uit het kleine Schiphol kon ik concluderen dat de droom zich in een ver verleden afspeelde maar het irritante was: de rest van de dag heb ik aan haar naam lopen denken en ik kwam er maar niet op. Ik zie haar gezicht zó voor me maar de naam ben ik kwijt. Raar.

Volgens vriendin L. (die in Amsterdam woont) glijdt die stad nu definitief de afgrond in. ‘Wat een geluk dat jullie vertrokken zijn’ mompelde ze mistroostig. Dit zei ze natuurlijk naar aanleiding van de benoeming van Femke Halsema als burgemeester. ‘Maak je niet zo druk kind’ troostte is haar. ‘Je weet allang dat de vriendjespolitiek in dit land hoogtij viert’. Toch vindt L. het niet juist. ‘Het is niet democratisch’ sputterde ze tegen maar ik gaapte. Van dit soort (on)democratische wantoestanden kijk ik allang niet meer op.

Maandag 02-07
23.34 uur. Vraag: waarom zit je haar pas écht goed tegen de tijd dat je naar bed gaat?

Dinsdag 03-07
Dochter is terug uit Ljubljana! Haalden haar van Schiphol en gingen expres een anderhalf uur eerder van huis. De kans dat je op de Afsluitdijk urenlang voor een defecte sluis staat is immers levensgroot maar ik kan niet anders zeggen: wonder boven wonder ging het goed dit keer. Gezellig nu kind er weer is hoewel ik Ljubljana zó leuk vind dat ik stiekem hoopte dat ze een leuke Sloveen aan de haak zou slaan en er misschien wel zou willen blijven wonen en… Enfin, wat niet is kan nog komen.

Moe, augustus 2016

Werd vanmiddag opeens weer wat verdrietig, zomaar, vanuit het niets. Man en ik zaten op het terras en kregen het even over de Ardennen, waar moe altijd zo enorm genoot, en opeens rolden de tranen over m’n wangen bij de prachtige herinneringen. ‘Wat doet die nieuwe Lavatera het goed’ wees ik naar de tuin om man af te leiden. Niet dat hij niet mocht zien dat ik verdrietig was maar omdat ik zelf niet verdrietig wílde zijn. Ik wilde genieten van de tuin, de zon en het moment. Toch was ik daarna nog wel een tijdje van slag. Ach ja…

01.27 uur. Kon niet slapen, heb uit pure verveling weer even aan m’n Familieroman gewerkt. Het slaat allemaal nergens op maar ik beschouw het maar gewoon als schrijfoefeningen. ‘Het begon met oma’ heet het en…ach ja. Who cares.

Woensdag 04-07
Weer de hele dag wind. In de tuin zitten is onmogelijk want je waait aan alle kanten weg. Morgen ga ik de hele dag in de auto zitten. Met dichte ramen. Dan zit ik én in de zon én uit de wind. Ik verheug me er nu al op.

Ik zag vandaag een vrouw op de fiets. Achterop zat een peutertje in een stoeltje en op haar buik, in een draagzak, hing een klein kindje. Je zou zeggen: met twee van die ukkies ben je extreem voorzichtig maar nee, niet deze mevrouw. Ze was doodgemoedereerd aan het appen en keek nauwelijks op of om. Ik heb haar met verbijstering nagekeken. Eigenlijk wilde ik roepen: ‘Zal ik ze maar adopteren? Dan kun jij lekker appen’ maar ja: dat zou ook weer wat viswijverig staan hè. Dus zei ik niks en bleef kijken tot ze uit het zicht verdween.

Donderdag 05-07
Dagboek: ik heb 20 jaar in de tropen gewoond, in een land waar het bijna permanent 30 graden was maar waar niémand zou het in z’n hoofd halen om op blote voeten op straat te lopen. Ik blijf me dan ook eindeloos verbazen over hoe het er hier soms aan toe gaat – als het eventjes mooi weer is zie je hordes mensen op blote voeten over de meest smerige vloeren en straten schuifelen. Kan iemand me uitleggen wat hier de toegevoegde waarde van is? Ik snap het niet en ik zal het nooit snappen. Het zal wel aan mij liggen denk ik. En hoe mijn oude klasgenootje heette weet ik ook nog steeds niet.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: