Archive for » 2018 «

De Revival Band

Vrijdag 09-11
Lief dagboek,
Bij het Liedje van de Week is vriendin L. ook betrokken omdat we dat liedje heel vroeger, zo’n 100 jaar geleden, in een ander land en in een totaal andere wereld wel 1000 keer samen hebben zongen: Feelin’ Groovy van Simon & Garfunkel. Belde vriendin L. dan ook direct op. ‘Je moet raden wel liedje ik in m’n hoofd heb’ zei ik.
L. zuchtte. ‘Word je zo langzamerhand niet te oud voor dit spelletje?’ (Dat raden deden we al toen we 9 jaar waren).
‘Raad nou maar’ drong ik aan. Natuurlijk raadde ze het niet maar toen ik het vertelde was ze direct enthousiast. ‘Volgens mij treden Simon & Garfunkel binnenkort op in het Concertgebouw’ zei ze. ‘Zullen we erheen?’ L. gaat nu dus achter de kaartjes aan – leuk!!!

Zaterdag 10-11
Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen even langs. Stond in de keuken, zette koffie en oom H. en man hadden het over de Sinterklaasdiscussie. ‘De politiek kijkt likkebaardend en handenwrijvend toe’ volgens oom H. ‘In Den Haag zijn ze nou eenmaal enorm gebaat bij maatschappelijke onrust. Dat leidt lekker de aandacht van de afbraak af’.
‘Welke afbraak?’ vroeg ik terwijl ik de koekjes pakte en op het dienblad zette.
‘De afbraak van de samenleving natuurlijk’. Oom H. zei het op een toon alsof hij verbaasd was dat ik dat zelf niet kon invullen.

Maandag 12-11
Ben in Amsterdam, logeer sinds gisteren bij vriendin L., en wéér viel het me op: waar we ook gingen zitten, iedereen in de bediening sprak Engels. Als ik Nederlands sprak werd ik verwilderd bekeken en nauwelijks verstaan. Is dat niet wat vreemd dagboek?
’s Avonds installeerden L. en ik ons op de bank met een fles Baileys en keken naar Midsomer Murders. Was gezellig.

Dinsdag 13-11
Over de Cuyp geslenterd en bloedworst gegeten. Er gaat niks boven Surinaamse bloedworst. Tafeltje verderop zaten groepje mensen. ‘Wanneer ik mijn vriendin écht kwaad kan maken?’ zei een van de mannen in de groep terwijl hij zijn ogen liet rusten op een vrouw tegenover hem. Hij streek nadenkend over zijn kin. ‘Eigenlijk heel simpel: ik hoef alleen maar ‘kalm’ te zeggen als ze geïrriteerd is of zo. Het is ongelooflijk hoe woedend ze dan wordt. ‘Ik BEN kalm’ gilt ze dan en…’ Hij begreep niet waarom ze zo kwaad werd, dat kon je duidelijk zien. Kon de rest niet verstaan maar iedereen moest lachen.

Woensdag 14-11
Naar huis. Heerlijk om weer in Harlingen te zijn. Ik denk niet dat ik nog in Amsterdam zou willen wonen dagboek, hoe leuk ik het er ook vind.
Wat heb ik trouwens geleerd deze week: dat je 150 calorieën verbrandt door met je hoofd tegen de muur te bonken EN dat het verboden is om in Florida je kind te verkopen. Moet ik morgen aan vriendin M. vertellen want ze is niet tevreden over haar weegschaal. Wel over haar kinderen.

Donderdag 15-11
Dit is echt vreselijk dagboek. Dit is echt zo verschrikkelijk, zo ontzettend, zo, zo… Enfin, laat me bij het begin beginnen. Vriendin L. had inmiddels kaartjes gekocht voor Simon & Garfunkel en zojuist stuurde ze een kopie. Ik dacht eerst dat ze een geintje uit wilde halen en het bedrag erop veranderd had maar ik weet dat L. dat niet kan dus ik begon nattigheid te voelen. Belde haar direct op. ‘Vind je 406 euro niet wat veel voor 2 kaartjes?’ vroeg ik. Dat vond L. eigenlijk ook wel. Ze bleek ze gekocht te hebben bij een bureau dat tickets opkoopt en tegen woekerprijzen doorverkoopt maar dat is niet alles dagboek: toen we zojuist op de site van het Concertgebouw keken hoe duur de kaartjes bij hen waren zagen we dat het niet om de échte Simon & Garfunkel ging maar om de Simon & Garfunkel Revival Band – een band die hun liedjes NASPEELT.
‘Tja’ zei L.
‘Tja’ zei ik.
Op een dag gaan we hier weer heel hard om lachen. Hoop ik.

 

De koude, koude winter

https://pixabay.com/en/winter-railway-station-snow-station-734804/Vrijdag 02-11
Lief dagboek,
Zojuist las ik in de Harlinger Courant dat ons volgens Piet een zware winter te wachten staat. Ook dat nog. Ik vind het nu eigenlijk al welletjes met dat vroege donker en zo, en dan ook nog een zware winter? Wat vreselijk.
Vanochtend werd ik trouwens wakker met Duncan Brown’s ‘Wild Places‘ waarmee ik dan direct beland bij het Liedje van de Week. Toen Duncans stem even later door de boxen schalde zag ik mezelf in gedachten terug op de zolder aan de Govert Flinckstraat in Amsterdam waar ik ooit woonde en waar het een waar muizenparadijs voor mijn kat Sjiepie was. Ik was net van een heel vervelend vriendje af en ervoer dagelijks hoe heerlijk het was om weer helemaal mezelf te kunnen zijn. Mooie tijden. Behalve die muizen dan.

Zondag 04-11
Ex kwam eten met z’n nieuwe gezinnetje (vrouw + halfbroertje en -zusje van dochter). Was heel gezellig. Ben dol op de kindjes van ex, zijn zo schattig en lief en klein. ‘Zo was jij ook’ zei ik tegen dochter die met haar halfbroertje en -zusje aan het spelen was. ‘Dat was trouwens niet eens zo lang geleden dat je zo was – gisteren of zo’. Zo voelde dat ook echt dagboek, maar dochter is laatst ondertussen toch maar mooi 21 jaar geworden dus gisteren was het beslist niet, maar toch, maar toch… Goh, wat gaat het toch beangstigend snel allemaal.

Maandag 05-11
Moest vanmiddag lachen met vriendin M. en haar man. ‘Onze nieuwe buren nemen altijd heel lief afscheid van elkaar als de buurman naar z’n werk gaat’ vertelde M. ‘Ze knuffelen elkaar en als hij wegrijdt blijven ze naar elkaar zwaaien alsof ze elkaar de komende vijf jaar niet zullen zien. Waarom doe jij dat niet??’ Ze keek haar eega licht verwijtend aan.
‘Waarom zou ik dat doen?’ sputterde de man van M. ‘Ik ken de buurvrouw nauwelijks – ik ga dat mens echt niet knuffelen hoor’.
M. zuchtte.

Dinsdag 06-11
Wat was het een mooie dag vandaag! Met een beetje verbeelding zou het lente kunnen zijn – de zon scheen en de temperatuur was voor deze tijd van het jaar heerlijk. Heb vandaag shakshuka gemaakt, is gerecht met gepocheerde eieren en tomatensaus en verder alles wat je maar in huis hebt. Het was erg lekker, althans: dat vond ik. Man vond het helemaal niks. Nee, dat is niet waar: hij vond het ‘zes keer helemaal niks’. Hij had voor zichzelf een grote entrecote gebakken en prees zich gelukkig met het feit dat hij niet van mij afhankelijk was. ‘Anders was ik toch mooi in de aap gelogeerd’ grinnikte hij. Deed net of ik hem niet hoorde en nam genietend nog een hapje shakshuka.
‘Dan had je met Winda* wat moois moeten beginnen’ zei ik uiteindelijk. ‘Die had je vast de heerlijkste hapjes voorgeschoteld’. Winda was lang geleden een collega van man en ooit verschrikkelijk verliefd op hem maar tot haar immens grote verdriet werd die liefde niet beantwoord. Man glimlachte mild bij de herinnering. ‘Vrouwen kunnen rare wezens zijn’ zei hij hoofdschuddend en sneed weer een stuk van zijn entrecote af.

Woensdag 07-11
Liep vandaag in de supermarkt en keek eens heel bewust naar wat er allemaal op de schappen staat. Volgens mij is 80% van wat er in zo’n winkel verkocht wordt alleen maar suiker. God, wat hebben de Unilevers en de Nestlé’s en de Coca Cola’s en al die andere multinationals ons toch vergiftigd met héél veel steun van de overheid. Als suiker nu ontdekt zou worden zou het, denk ik, op de lijst van verboden middelen komen te staan.

Het lijkt er trouwens op dat vriendin G. zich beetje bij beetje over de scheiding heen begint te zetten maar toch zit ze nog steeds vol verhalen. ‘Weet je hoe vernederend het is als je uit pure frustratie en na een vette ruzie je man dagenlang negeert en hij op dag vijf enthousiast tegen je zegt: ‘Vind jij ook niet dat het de laatste tijd beter tussen ons gaat?’ zei ze laatst tegen me. ‘Ik NEGEERDE hem en hij… Ach, laat me er maar over ophouden’. Kon er niets aan doen dagboek, maar moest toch glimlachen.

’s Avonds J. & T. op bezoek. Was verschrikkelijk gezellig.

Donderdag 08-11
Droomde van de naderende winter. Het was koud en donker en de wereld was veranderd in een enge, grijze dystopie (tegenovergestelde van utopie). Opeens verscheen het grijnzende hoofd van Rutte aan het firmament. ‘Stem op mij bij de komende verkiezingen’ kwaakte hij terwijl iedereen in doodsangst naar binnen holde om zich te verschuilen. ‘Dit keer zal ik proberen mijn beloftes niet te breken. Dat beloof ik’ kwaakte hij lustig door.
Werd wakker, strompelde naar de badkamer en zag dat de vrouw in de spiegel een licht-manische blik had. Wat als ik voorspellende gaven heb? Wat als bij de komende verkiezingen Rutte nog een keer…. Een plots optrekkende kilte verspreidde zich door mijn hele lichaam. O God. Ik vrees dat Piet gelijk krijgt. Het wordt een ijs- en ijskoude winter.

*********

*De naam Winda is natuurlijk gefingeerd!

De Grote Vergissing

Woensdag 31-10
Lief dagboek,
Op dit moment zit ik aan de eettafel bij pa in Rotterdam. Als ik opkijk zie ik de piano van moe met daarop haar bladmuziek, foto’s van ons gezinnetje, een grote foto van broer en wat snuisterijen. Pa zit in zijn vaste fauteuil en kijkt naar een dierenfilm, de wasmachine draait en we zijn net klaar met eten; vandaag aten we hachee en ik heb extra veel gemaakt om wat in te vriezen. De klok tikt zoals ze altijd tikt, alle geluiden zijn hetzelfde en toch, en toch… Toen ik zojuist de waterkoker pakte om een kopje thee te zetten zag ik opeens broer diezelfde waterkoker pakken. ‘Dat deksel klemt een beetje’, legde hij uit. ‘Je moet het lipje op de bovenkant goed indrukken, dan pas krijg je hem open. Niet eraan trekken want dan gaat hij stuk.’ Hij wierp me een waarschuwende blik toe, alsof ik dagelijks waterkokers de vernieling in hielp. Wat ik toen zei weet ik niet meer maar ik weet nog wel dat moe op dat moment bami aan het maken was en uitriep: ‘Ik heb geen ketjap meer in huis, wie gaat even naar de winkel om ketjap te halen?’ Dochter zat aan de eettafel, op de plek waar ik nu zit, en vroeg en passant of we nóg een hondje erbij zouden nemen (we hadden op dat moment al twee). Gek, dat je sommige momenten heel scherp in je hoofd hebt.

Nu zit ik aan de eettafel en eigenlijk zou ik iets zinnigs moeten schrijven maar het lukt even niet. Ik hoor te veel de stemmen van toen om me heen. Zal het te maken hebben met de naderende feestdagen? We krijgen sinterklaas, kerst en oud & nieuw maar ook nog eens de verjaardag van moe op 19 december. Op haar verjaardag vorig jaar maakte ik nog pindasoep en we…
 
Zo, hier ben ik weer. Vriendin G. belde net dat ze haar ex en zijn nieuwe vlam voor het raam van een restaurant zag zitten. ‘Het was heel raar’, vertelde ze. ‘Het was alsof ik een witte steekvlam voor mijn ogen zag. Ik wilde naar binnengaan en schreeuwen: ‘Met haar wil je wel gezellig uit eten hè? Voor haar doe je wel je best hè? Heeft ze die smerige zweetvoeten van je al eens geroken? Weet ze wel dat je kwijlt in je slaap?’ maar ik deed het niet.’ Ze klonk alsof ze een enorme prestatie had geleverd.
‘Goed zo’, prees ik. ‘Grote meid.’
 
Door dat gedoe met vriendin G. ben ik even van mijn a propos. Daarom ga ik nu over tot de orde van de dag. Dagboek, is het niet vreemd en beangstigend dat we in een wereld leven waarin je een consulaat binnen kan lopen en daar vervolgens vermoord wordt? Oom H. zegt altijd: ‘De mens is de grootste weeffout van de natuur’ en ik ben het steeds meer met hem eens.
 
Donderdag 01-11
11.50 uur. Dit stukje gaat nu de deur uit – ik ben al vrij laat. Morgen ga ik weer terug naar Harns, met de trein. Gisteren zijn pa en ik ook met de trein vanuit Harlingen naar Rotterdam gegaan en het zou best leuk kunnen zijn, zo’n treinreis, maar ja, die vertraging in Zwolle natuurlijk weer hè. Zo zonde dat het de NS nooit lukt om… Enfin. Laten we het maar op de weeffout van oom H. houden: ‘De mens is de grootste vergissing van de natuur.’ Feitelijk klopt het helemaal: dat zien we wel aan het faillissement van het MC Slotervaart en de IJsselmeer ziekenhuizen. ‘Het succes van de Vrije Marktwerking begint zich in zijn volle glorie aan ons te openbaren’, fulmineerde de man van vriendin M. enkele dagen geleden. Hij was nog net niet aan het schuimbekken.
 
Ach ja.  De Grote Vergissing stapelt vergissing op vergissing. Het is niet anders.

Het haar van Fiona

Zojuist werd ik wakker met een onbehaaglijk gevoel. Ik sloop het bed uit en zit nu in de stoel bij het raam terwijl ik naar mijn slapende echtgenote kijk. Ik weet niet wat er de laatste tijd met haar aan de hand was; ze deed vreemd en was enorm labiel maar tegenwoordig maakt ze weer een evenwichtige indruk. Zou het de overgang zijn? Ik lees daar wel eens over maar het is een onderwerp dat ons, mannen, niet bepaald aanspreekt. Ik weet wel dat ik meer dan eens dacht dat ze knetter- en knettergek begon te worden en ik voelde me soms ongemakkelijk als ze bij me in de buurt was. En dan dat gedoe met haar haar. Dat obsessieve, krankzinnige gedoe met haar haar. Neem nou laatst:

‘Waar ben je in Godsnaam mee bezig?’ vroeg ik toen ik zag hoe Saskia haar haar aan het borstelen was. Ze was al urenlang met de borstel in de weer en vooral de manier waarop zat me niet lekker.
‘Dikker’, hijgde ze terwijl ze weer een paar ferme slagen gaf. ‘Het haar moet dikker. Het begint dun te worden, het valt uit, het ziet er niet uit en door de hoofdhuid flink te masseren stimuleer je de…’
Ik rukte de borstel uit haar handen. ‘Je bent niet goed wijs’, riep ik uit en ik inspecteerde haar hoofdhuid. Ze had hem tot bloedens toe open geborsteld.

‘Ik háát haar’, zei ze de volgende dag toen we over de Noorderhaven liepen en Fiona aan de overkant zagen lopen. Fiona was haar oude buurmeisje. ‘Waarom?’ wilde ik vragen maar voordat ik mijn mond open kon doen vertrouwde Saskia me toe: ‘Vanwege haar haar. Vanwege dat prachtige golvende, lange, dikke, glanzende, gezonde haar’. Ze had een verbeten trek om haar mond en een krankzinnige uitdrukking in haar ogen. Ik schrok ervan.

****
Sas heeft vorige week, toen ik enkele dagen weg moest voor mijn werk, haar haar laten doen en het resultaat is verbluffend. ‘Ik voel me als herboren’, joelde ze opgetogen. ‘Ik had dit veel eerder moeten doen!’

‘Het ruikt een beetje vreemd’, zei ik toen ik haar knuffelde. Ze maakte zich los uit mijn omhelzing. ‘Komt door de verf die ze gebruikt hebben’, zei ze afwerend en liep de tuin in om het bloembed dat ze tijdens mijn afwezigheid heeft aangelegd te verzorgen.

Zojuist werd ik wakker met een onbehaaglijk gevoel. Ik sloop het bed uit en zit nu in de stoel bij het raam terwijl ik naar mijn slapende echtgenote kijk. De vreemde lucht die me eerder was opgevallen hangt zwaar in de slaapkamer. ‘Alsof er iets aan het bederven is’, zei ik eerder op de avond maar mijn echtgenote heeft nergens last van. Ik trok net de gordijnen een beetje open en het nieuw aangelegde bloembed zag er spookachtig uit. Een spoortje maanlicht viel via een kier naar binnen en een haast Goddelijke gloed verscheen op het haar van mijn echtgenote. Op dat prachtige golvende, lange, dikke, glanzende, gezonde haar dat ze nu heeft. Op het haar dat me ineens heel bekend voorkomt.

 

Category: 02 - Fictie  11 Comments

De Afvaloven op Jupiter

Lief dagboek,
Vorige week kwam het er niet van om aandacht aan je te schenken. Deze week dan ook een extra lang dagboek en ik begin bij:

Donderdag 27-09
00.15 uur. Er is een grote aanslag in Nederland verijdeld. Dat het ons hier ook staat te wachten is natuurlijk duidelijk. In wat voor wereld leven we toch? En zijn – dat is een vraag die regelmatig bij me opkomt – onze Grote Leiders nog wel in staat om ons te beschermen? Heb nu constant ‘Vluchten kan niet meer’ in mijn hoofd.

Maandag 01-10
Oktober alweer! In het kader van overbevolking zat ik te denken dagboek: wat als we ooit met, ik noem maar wat, 60 miljard mensen op deze planeet leven? Wordt de aarde dan niet te zwaar? Wat is het maximum gewicht dat de aarde kan handelen? En als ‘ie dan neerstort, welke kant gaat hij dan op? Ingewikkeld allemaal.

Donderdag 04-10
Nadat man van vriendin M. een tijd geleden weer een grove opmerking maakte m.b.t. Rutte vroeg ik: ‘Zeg je dit soort dingen nou ook op je werk?’
Man knikte. ‘Nou en of’.
‘En wat zeggen je collega’s dan?’
‘Die zijn het meestal met me eens’ antwoordde man.
Ik dacht even na, knikte bedachtzaam en zei: ‘Je hebt een grote virulentie’ (ziekmakend vermogen van een micro-organisme. Heb ik laatst geleerd tijdens mijn opleiding voor doktersassistente).
Man glom van trots. Hij dacht kennelijk dacht dat het vitaliteit of viriliteit betekende.
‘Nou en of’, grinnikte hij. ‘Daar weet ze alles van. Hé schat?’ Hij gaf vriendin M. een vette knipoog terwijl ze hem meewarig bekeek.
‘Nu loopt hij aan een ieder te vertellen dat hij een hoge virulentie heeft’ vertelde M. me zojuist. Geweldig, dit soort dingen. Hier kan ik weer weken om lachen.

**********

Hahahahahahaha – hahahahahahaha! Lief dagboek: wat je nu hoort is mijn klaterende gulle lach die tot in de verste uithoeken van het Mongools-Mantsjoerisch grasland  te horen is. Wat blijkt: Unilever WIL niet meer naar Nederland komen! Rutte heeft zich voor niets in het stof gewenteld en gekronkeld, is voor niets op de knietjes voor Unilever gegaan, heeft voor niets het bijna voltallige kabinet tegen zich in het harnas gejaagd, heeft zichzelf voor niets internationaal zo te kijk gezet, is voor niets… O God, ik denk dat ik deze dag met een ster op de verjaardagskalender die op de wc hangt zet. Briljant. Dit moet een bijzonder grote nachtmerrie voor Rutte zijn. Weet je wat – er komt nog een ster bij. En een vlaggetje.

Vrijdag 05-10
12.07 uur. ‘Ik ga vandaag wat in de römertopf maken’ zei ik zojuist enthousiast tegen man. Hij keek gepijnigd. ‘Zou je dat wel doen? We kunnen vanavond ook naar de pizzeria – we zijn lang niet bij Roma geweest en…’
14.40 uur. Römertopf is in de oven met daarin kip, krieltjes en worteltjes.
19.00 uur. Het was.. Tja. Er miste iets. De combinatie was niet zo geweldig. Man gaat nu eieren bakken.

Zaterdag 06-10
Naar stadje toe. Was mooi weer. Miste moe opeens heel erg toen ik over de Voorstraat liep. Konden we nog maar één keer samen bij de Wallys zitten! Konden we nog maar één keer samen de Zensa in. Kon ik haar nog maar één keer vastpakken en knuffelen. Eén keer – meer vraag ik niet.
Later kwamen nichtje T. en haar man. Boeuf Bourguignon gemaakt, was erg lekker.

Zondag 07-10
Gisteren weer een storing bij de afvaloven. Gaat goed hè gemeente? Is het een idee om alvast gasmaskers uit te delen voor het geval dat?

Maandag 08-10
Veel geleerd i.v.m. opleiding. Zou ik al die medische termen ooit onthouden en zou ik ze überhaupt nodig hebben? Enfin, het is goede hersengymnastiek zullen we maar zeggen. Na het eten even kopje thee gedronken bij vriendin M.
‘Ik zit uitermate goed in m’n vel’ grinnikte man van M. toen ik hem begroette. ‘Eerst de totale afgang van Rutte en nu het aftreden van Pechtold – mijn geluk grenst aan hondsdolheid’.
‘Hij heeft inderdaad een krankzinnige blik in zijn ogen’ murmelde ik tegen M. toen we naar binnen liepen.
Ze glimlachte vertederd. ‘Aan de manier waarop hij met honden en kinderen omgaat kan je zien dat hij een goed mens is’.
‘Dat zegt helemaal niets’ antwoordde ik. ‘Hitler was ook dol op honden en kinderen’.
M. deed alsof ze me niet hoorde.

Dinsdag 09-10
Het gaat constant over het milieu tegenwoordig – ik krijg het idee dat dit een van de grootste marketingcampagnes voor zonnepanelen uit de geschiedenis is. ‘Waarschijnlijk zijn we een van de schoonste landen ter wereld’ zei vriend P. (de filosoof) met wie ik dit besprak. ‘Dit is weer één grote bangmakerij – laten ze eerst maar eens wat zien te doen aan India of de Filipijnen. Wat daar allemaal gebeurt is vele malen erger. Het werkelijke probleem is de overbevolking maar daar hoor je niemand over. Mag niet, kan niet. Dat is een te gevaarlijk onderwerp. Minder mensen is minder vervuiling, zo simpel is het’.

Woensdag 10-10
Liedje van de dag is trouwens Here Comes the Night van Van Morrison. Ik stond er vanochtend mee op en zelfs nu, 22.15 uur, zit het constant in m’n hoofd.

Wil eigenlijk ook weer iets schrijven over de vele miljoenen die door uitkeringsfraude in de zakken van Poolse arbeiders verdwijnen maar woorden schieten tekort. Ik neem aan dat Rutte & Co in Polen bijzonder populair zijn. Daar wel.

Donderdag 11-10
Wat heb ik deze week geleerd: dat het op Jupiter diamanten schijnt te regenen. Hoe het met de CO2-uitstoot zit weet ik overigens niet maar één troost: ze hebben daar in elk geval geen afvaloven die om de haverklap stoort. Dat zal vast een hele hoop ellende schelen.

De Afgewezen Vrouw

Vrijdag 21-09
Goedemorgen lief dagboek,
Wat heb ik een verschrikkelijk slechte nacht achter de rug. Werd om half vijf wakker en kon niet meer slapen. Zo irritant dit.

19.15 uur. Ik ga vanavond heel vroeg naar bed, dat weet ik wel. Vandaag was de tweede dag van de Algemene Politieke Beschouwingen. Heb af en toe gekeken maar ach, het was feitelijk zinloos. De Grote Lachende Leider was zoals gewoonlijk weer zo glad als een aal en…
19.20 uur. Werd pakketje bezorgd, ga nu nieuwe trui passen.

Zaterdag 22-09
Naar verjaardag van oom K., broer van moe. In de auto vroeg pa zich plotseling hardop af waarom er tegenwoordig zo weinig mensen heilig verklaard worden. Konden daar geen antwoord op geven. Verjaardag van oom K. was grandioos – vierden het in een restaurant voorbij Leeuwarden en alles was even gezellig. Was wel wat gaar toen ik thuiskwam – drink tegenwoordig nauwelijks meer alcohol en die paar wijntjes hakten er wel in.

Zondag 23-09
Het liedje van de week:
Werd zojuist wakker met ‘I’ll be home on a Monday’ in m’n hoofd. Gek, dat je dat opeens kan hebben want ik heb al in geen eeuwen aan dat lied gedacht. Ik weet niet eens wie het zingt, ga nu even kijken.
Het is de Little River Band.

Even naar vriendin M. Man van M. ging de deur uit en riep dat hij ‘rond etenstijd terug zou zijn’. Moet nog steeds wennen aan het begrip etenstijd in Nederland. Hoezo ‘etenstijd’? In Suriname is het áltijd etenstijd.

Maandag 24-09
Wat heb ik deze week geleerd:
Dat het in Massachusetts verboden is om met een gorilla op de achterbank te rijden. Over rijden met een gorilla op de voorbank wordt trouwens niets gezegd.

Dinsdag 25-09
Trouwdag pa en moe. Even met pa naar het stadje en in de kerk op de Zuiderhaven kaars gebrand voor moe en broer. In principe ben ik agnost maar sommige tradities vind ik toch wel mooi. Moet vaak denken aan een opmerking die ik ooit hoorde: ‘Alles wat er over boven gezegd wordt is door beneden bedacht’, Klopt helemaal.

Omdat de Stationsweg dicht is reed ik langs de RSG waar dochter op heeft gezeten. Even werd ik overvallen door een golf van weemoed. Hoe kan het dat haar middelbareschooltijd tijd zo snel voorbij is gegaan? Toen ik op de middelbare in Suriname zat leek er geen einde aan de weken – wat zeg ik: uren – te komen. Het enige dat ik deed was op de klok kijken, voor de rest kan ik me niet zoveel herinneren van die periode. Ik zal het wel weggedrukt hebben.

Woensdag 26-09
Net 2 paracetamols genomen. Ben hele tijd rillerig en heb hoofdpijn. Vooral dat laatste is een unicum want ik heb werkelijk nooit hoofdpijn.

Normaal gesproken zouden we in deze periode plannen maken om naar de Ardennen te gaan maar dit jaar doen we dat niet. We moeten er geen van allen aan denken om daar zonder moe rond te lopen. Het is niet te geloven dat we er vorig jaar nog heengingen. Moet telkens glimlachen als ik denk aan die keer toen we terugkwamen uit de Ardennen en pa zei:
‘Ik zag aan de nummerplaten van de auto’s dat er aardig wat toeristen in de Ardennen waren. Ik zag Fransen, Duitsers en ik heb zelfs Litouwers gezien’.
Moe haar verwilderde blik zal ik nooit vergeten: ‘Lee Towers? Waar heb je Lee Towers gezien?’

Het was zo gewoon allemaal dagboek. Het was alsof het nog heel lang zo zou blijven. Het was alsof we nog vaak naar de Ardennen zouden gaan, nog vaak zouden scrabbelen en nog vaak zouden filosoferen over van alles en nog wat maar opeens was het voorbij. Het zal nooit wennen.

Donderdag 27-09
Vriendin G. heeft haar ex-man (de vreemdganger) verteld dat ze in therapie is. ‘Dat moest wel, na alles wat jij mij hebt aangedaan‘ heeft ze hem toegebeten. Het is niet waar van die therapie maar ze doet alles om hem een schuldgevoel te geven. Ik ging recht zitten.
‘HOE boos kan je blijven als iemand simpelweg niet meer van je houdt?’ vroeg ik. Ik liet erop volgen: ‘Een van mijn ooms zei altijd: ‘Niets is zo gevaarlijk als een afgewezen vrouw’ – herken je jezelf daarin?
G. zweeg. ‘Leuk, dat truitje’ zei ze uiteindelijk, een blik op mijn nieuwe trui werpend. ‘Zoiets heb ik laatst nog naar de kringloop gebracht’.
‘Zo. Dat kan’ zei ik grootmoedig. Er viel een stilte. Toen zuchtten we tegelijk.

De Oneindige Stompzinnigheid

© Bron: Pixabay

Donderdag 13-09
Lief dagboek,
Voortaan ga ik twee vaste items in m’n wekelijkse verslag verwerken, gewoon voor de lol. Een van de vaste items wordt: ‘Liedje van de dag’. Dit, omdat ik elke ochtend met een liedje in mijn hoofd wakker word. (Zou daar ook een naam voor zijn en is het een ernstige afwijking?).
Een ander vast item wordt: ‘Wat heb ik deze week geleerd’. Zo af en toe deed ik dat al maar nu wil ik het er vast bij hebben. Het liedje van deze dag is in elk geval ‘Golden Brown’ van The Stranglers. Nu zit het vandaag de hele dag in m’n hoofd, dat weet ik nu al. Ik heb deze week (nog) niks geleerd dus daar kan ik even niets over zeggen.

Vrijdag 14-09
08.35 uur. Ik heb vannacht fantastisch gedroomd – het was zo’n mooie droom, telkens als ik eraan denk word ik weer blij. Ik droomde dat moe achter me stond en haar armen om me heen sloeg. Ik kon haar niet zien en ze zei niks maar ik voelde dat zij het was en ik voelde me heel beschermd en…tja, gelukkig. Zelfs toen ik wakker werd had ik nog steeds dat gevoel. Deze droom zal ik nooit vergeten.

Zaterdag 15-09
Vandaag kreeg ik een cadeautje van vriendin G., zomaar! ‘Omdat je altijd zo geduldig naar me luistert’ zei ze terwijl ze het pakje overhandigde.
‘Voor al die uren waarin ik knarsetandend naar je gejammer luister verdien ik minstens een reisje naar de Bahama’s’ zei ik terwijl ik het papier van het pakje scheurde. G. lachte. In het pakje zat een boek, het heet ‘De Vierde Dimensie‘. Ben benieuwd.

Zondag 16-09
Naar Amsterdam, had reünie. Was superleuk. Daarna naar huis van jeugdvriendin L. die nog erg wakker was. Kregen over het de bevalling van dochter, nu bijna 21 jaar geleden, waar L. bij was.
‘Wat een mooie dag was het hè’ mijmerde L.
‘Nou en of’ snauwde ik. ‘Vooral het moment dat je me tussen de weeën door vertelde over de totaalruptuur van je collega zal ik nooit vergeten’.

Maandag 17-09
Nog in Amsterdam. Over de Cuyp geslenterd en veel Surinaamse groente gekocht om mee naar huis te nemen. Dat vind ik wel een gemis in Harns: een goede toko waar ik altijd sopropo en antroewa kan kopen.

Dinsdag 18-09
Vandaag is een zwarte dag lief dagboek. Het is een dag waarop in één klap pijnlijk duidelijk werd hoe de rechterlijke macht in Het Paradijs van Rutte over vrouwen en verkrachters denkt. Ik heb het over de verkrachter van een meisje van 18 jaar die een lagere straf kreeg opgelegd dan gebruikelijk is zodat hij in Nederland kon blijven.
‘Het is verschrikkelijk’, vond vriendin M.
‘Het is een gotspe’, brieste man van M. ‘Maar wat wil je als je in een land woont met aan het hoofd een Lachende Liegende Leider? Wat wil je als je in een land woont waar je allang monddood gemaakt bent? Volgens mij zit er iets in het drinkwater waardoor we…’
‘Kalm maar weer’ suste vriendin M. haar man.

Woensdag 19-09
Heb af en toe gekeken naar de Algemene Beschouwingen, ging veel over het afschaffen van de dividendbelasting.
‘En toch gaat het door, let maar op’ zuchtte oom H. ’s avonds toen hij een pannetje terug kwam brengen. ‘Hoe bestaat het toch dat die Rutte overal mee wegkomt? Als het nou een lekker wijf was kon je nog zeggen: ergens zit er wat compensatie maar dat kunnen we van deze man beslist niet zeggen. Er zit hoegenaamd NERGENS ook maar enigszins wat compensatie’.

’s Middags even naar stadje. In de Trekpleister hoorde ik een grote, stevige vrouw zeggen: ‘Ik kan er niets aan doen maar ik MOET kijken. Ik wil gewoon wéten wat ze doet’.
‘Kijk maar uit dat het geen obsessie wordt’ lachte vrouw tegen wie ze het zei.
Het gezicht betrok. ‘Dat zei mijn therapeut ook al’.

Leuk gesprekje. Ik moest direct aan Mina denken. Ga het in m’n Familieroman verwerken.

Donderdag 20-09
Wat heb ik geleerd deze week?

Niet veel maar ik las een opmerking van Einstein die ik me wel aan het denken zette:
‘Er zijn twee dingen die oneindig zijn: het universum en de menselijke domheid. Van het universum ben ik niet zeker’.

Ik weet niet waarom dagboek, maar ik moest direct aan de Bert-Ernie discussie denken, de discussie waarin de hele wereld zich afvraagt of twee poppen homo zijn. Het is een vreemde discussie – wat maakt het nou uit? – en terwijl ik me hierover aan het verwonderen was besefte ik ineens met een intense droefheid: we gaan niet ten onder aan een nucleaire oorlog. Ook niet aan een pandemie of een meteorietinslag. We gaan ten onder aan totale stompzinnigheid. Dat is ondertussen wel duidelijk.

Het Verlangen naar Van

Lief dagboek,
Vandaag vroeg ik me opeens de hele tijd af hoe het zou zijn om een zus te hebben. Wat voor een type zus zou ik gehad hebben; was ze een beetje vrolijk of juist wat somber? Hoe zou ze eruit hebben gezien? Had ik het goed met haar kunnen vinden of hadden we veel ruzie gemaakt? Over het algemeen zie ik dat zussen elkaar de hersens inslaan maar op de een of andere manier denk ik dat ik het met die van mij goed had kunnen vinden. Hoe zouden mijn ouders haar genoemd hebben, zou ze kinderen hebben gekregen, hoe… Wacht, telefoon.

Dat was vriendin M. ‘Wat doe je?’ vroeg ze.
‘Ik schreef net over mijn zus’ vertelde ik.
‘Je hebt toch geen zus?’ M. klonk hoogst verbaasd.
‘Nee, maar daarom kan ik wel over haar schrijven’ antwoordde ik.
‘Waarom denk je toch altijd dat je lollig bent?’ vroeg M. vertwijfeld.

Zaterdag 08-09
Er is één liedje waar ik altijd heel erg blij van word dagboek. Dat is ‘Bright side of the road’ van Van Morrison. Soms, als ik overvallen word door wat opstandige gevoelens die meestal gelinkt zijn aan overpeinzingen met betrekking tot onze Grote Leiders draai ik dat liedje en hop: opeens voel ik me een stuk vrolijker.
‘Makkelijk’ zuchtte vriend P. toen ik dit vertelde. ‘Ik ben jammer genoeg te ver heen – telkens als ik denk aan dat stelletje Plucheplakkers realiseer ik me dat mijn opstandige gevoelens alleen maar kunnen verdwijnen door een fikse lobotomie’.

Zondag 09-09
Zag de afgelopen vrijdagavond de advocaat van Jos Brech bij Pauw verkondigen dat ‘elk verhaal heeft twee kanten heeft’.
‘Je moet het maar uit je strot kunnen krijgen’ zei oom H.
‘Zolang hij niet heeft bekend…’ begon buuf Annie maar oom H. maakte een geïrriteerde handbeweging.
‘Doe me een lol. Ik hoop dat ze de man levend…’
Op dat moment begon de fluitketel te fluiten.

Maandag 10-09
Met vriendin G. even naar stadje. ‘Kan je wat vaker over de overgang schrijven?’ stelde ze voor. ‘Ik denk dat veel vrouwen dat wel een leuk onderwerp zouden vinden’. Ze wapperde zich wat koelte toe en depte het zweet dat op haar bovenlip stond.
‘Tja’ aarzelde ik. ‘Ik weet niet of de mannelijke lezers dat nu zo interessant vinden’.
‘Die zouden er juist wat meer van moeten begrijpen’ zei G. ‘Wie weet zouden ze dan wél bij hun vrouwen blijven. De overgang is fataal voor je huwelijk’.
Heb G. beloofd erover na te denken.

Dinsdag 11-09
Elf september. De dag waarop de wereld voorgoed veranderde. Ik heb nog een krant van 1997, het jaar waarin dochter geboren werd, en als ik die lees denk ik telkens: wat een andere wereld was het toen. Wat een andere wereld léék het althans.

Naar de kapper maar ik had me vergist; de afspraak bleek morgen te zijn. Ik kwam dus veel eerder thuis dan man had verwacht. Hij zat net te smullen van een broodje kroket en in de frituur lagen nog enkele bitterballen te zwemmen.
‘Goh’ merkte ik sarcastisch op. ‘Laatst appelflappen van de Plus, nu weer kroketten en bitterballen: het gaat wel lekker hè?’
‘Ik moet het ervan nemen als je weg bent’ zei man terwijl hij genietend zijn broodje wegwerkte. ‘Jij wilt me alleen maar aan de geroosterde bloemkool hebben’.
‘Je vergeet de gestoomde broccoli’ zei ik. Ging naar binnen en maakte een smoothie met paksoi, verse ananas, peterselie, komkommer en veldsla. Nam toch een bitterbal.

Woensdag 12-09
Mijn vriendinnen beginnen nu ook al bewuster te luisteren naar de gesprekjes om hen heen dagboek, dat is best leuk. Zo vertelde vriendin L. me zojuist dat ze ter hoogte van de Wallys twee vrouwen zag praten waarvan de een tegen de ander zei:
‘Als ze zou bellen kwak ik hem er meteen op, al zou ze nog zo hard huilen. Mijn moeder is er ook eens ingetrapt, in dat gejank van haar. Daar had ze later veel spijt van’.
‘O ja?’
‘Ja. Ze zei wel eens: wat heb ik me in dat meisje vergist. Het is een psychopaat van de ergste soort. Wat moet dat moeilijk voor die familie geweest zijn. Je had al die tijd gelijk over haar’.
Vroeg L. hoe ze eruit zagen maar, zei L.: ‘Dat was toch niet de bedoeling? Het ging alleen om die gesprekken’.
Dat is waar lieve L. Dit is al heel wat, dank je wel!

Donderdag 13-09
‘Ik droomde’ zei de man van vriendin M. ‘dat ik in een land woonde dat geregeerd werd door een groep ruggengraatloze clowns die het een goed idee vonden om de btw op groente en fruit te verhogen’.
‘Gekke droom’ zei ik en staarde mismoedig voor me uit.
‘De droom was nog niet klaar’ ging man van M. verder. ‘In dat land vonden ze het ook een goed idee om light frisdrank goedkoper te maken’.
‘Wat apart’ gaapte M.
‘Het werd nog gekker’ vervolgde man van M. ‘In dat land steunde de overheid rücksichtslos ten minste één Syrische terreurbeweging – de rebellen werden jarenlang overladen met de duurste goederen’.
Er viel een stilte. Toen stond ik op, nam afscheid en ging naar huis. Op de een of andere manier had ik weer enorm veel behoefte aan Van Morrison.

Over Roger & de Fragiele Vriendschap

Vrijdag 31-08
Lief dagboek,
Je wist dat het ooit ging gebeuren en dat is vandaag dan ook gebeurd maar wat is het toch verschrikkelijk. Ik heb het natuurlijk over de aanslag in Amsterdam op twee toeristen. Wat is er toch aan de hand met de mensheid? Waarom degenereren we steeds meer? Het is zo ontzettend treurig allemaal.

22.40 uur. Net klaar met scrabbelen. Dit was het eerste spelletje zonder moe. De laatste keer dat we speelden was oktober vorig jaar. Had op haar plek gewoon het balkje voor de lettertjes neergezet en ook een glaasje port. Vroeger (erg, dat ik dat nu moet zeggen: vroeger) bleven moe en ik na zo’n spelletje nog even napraten aan tafel terwijl de mannen tv gingen kijken. Nu zat ik alleen aan tafel en tuurde naar de brandende kaarsjes terwijl ik dacht: ‘Moe, is er nou werkelijk geen enkele manier waarop we af en toe contact met elkaar kunnen hebben? Kan dat écht niet?’

Zaterdag 01-09
Met man even naar stadje en pond gerookte paling meegenomen. Terwijl we verder slenterden over de Rommelhaven richting Noorderhaven ving ik gesprek op tussen twee vrouwen: ‘Ze is toen alleen maar met hem getrouwd omdat ze dacht er beter van te worden – nou, dan heeft ze zich toch behoorlijk vergist’.
Zo verschrikkelijk jammer dat je nou nooit eens kan vragen wat er gebeurd is.

Zondag 02-09
03.10 uur. Wakker en kan niet meer slapen. Droomde dat Rutte in de keuken aan tafel zat. ‘Even over die dividendbelasting’ zei ik tegen hem maar verder kwam ik niet. Hij begon zich hysterisch lachend op de dijen te kletsen en snikte: ‘Het volk pikt het toch?’
‘Heeft het volk enige keus?’ snauwde ik.
‘Niets doen is ook een keus’ hikte Rutte en kuste vervolgens hartstochtelijk de Unilever-tatoeage op zijn onderarm.
Was werkelijk gruwelijke droom. Geen wonder dat ik er wakker van werd. Ga nu even wat lezen. Ben bezig in ‘De winter voorbij’ van Isabel Allende.

12.46 uur. Pa ging weer naar huis. Hem alleen weg zien rijden, wetend dat hij in een leeg huis aankomt… Dagboek, het blijft hartverscheurend. Was de rest van de dag dan ook een beetje van slag.

Maandag 03-09
Haverkorrels bij de Roode Ploeg gekocht. Ga dat proberen als gezonder(er) alternatief voor rijst. Korrels staan nu in een pannetje te weken.

23.10 uur. Met open mond naar Nieuwsuur gekeken naar uitzending over ww-fraude door Polen. ‘Met dank aan de Nederlandse overheid’ zullen ze in Polen constant brullen. Denk dat ze daar tot ver in de 30ste eeuw zullen lachen.

Dinsdag 04-09
Werd net gebeld door de man van vriendin M.
‘Als je me toch zo nodig moet citeren doe het dan in Godsnaam goed’ zei hij.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik, tamelijk beduusd. Ik zat net aan de eettafel met de krant voor m’n neus.
‘Je had geschreven dat ik over Unilever zei dat ze heel wat suiker door inferieure troep kwakken’ verduidelijkte man van M.
‘Dat zei je toch ook?’
‘Nee. Ik zei: ze kwakken heel wat suiker en ZOUT door inferieure troep heen. Je bent het zout vergeten’.
Bij deze dus, man van M.

Woensdag 05-9
Vriendin G. praat nog steeds hele dagen over haar ex. ‘Vind je het niet vervelend?’ vroeg ze laatst. Ze klonk een beetje schuldbewust.
‘Het moet eruit’ zei ik monter. ‘Je moet het van je afpraten, dat is het enige dat een beetje helpt in dit soort situaties. Praat dus gerust door, het grootste deel hoor ik niet eens meer’.
G. keek alsof ze geterroriseerd werd door een ernstige aanval van brandend maagzuur.

Donderdag 06-09
Mijn goede vriend Roger van Microsoft belde vanochtend weer!!! Ik was echt blij toen ik z’n stem vanuit het verre India hoorde en besloot er weer een genoeglijk half uurtje aan te wijden maar jammer genoeg herkende Roger mijn stem. Dat merkte ik duidelijk aan zijn reactie: nadat ik enkele malen met trillende stem geëmotioneerd ‘grandfather, how are you doing?’ had gefluisterd knalde hij de telefoon erop. Volgende keer moet ik iets anders bedenken. Zo worden Roger en ik natuurlijk geen goede vrienden.

De Rampspoed

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje. Geen tijd. Waarom ik dit vermeld weet ik zelf niet maar ik heb het gevoel dat ik je wel een uitleg verschuldigd ben. Stom hè? Wat zit een mens toch wonderlijk in elkaar – het feit dat ik me haast schuldig voel naar jou, mijn dagboek, zegt toch wel iets over mijn geestelijke gesteldheid. ‘Dat jij überhaupt aan zulke flauwekul dénkt’ zei vriendin M. toen ik dit probeerde uit te leggen. Dat was in hetzelfde gesprek waarin ik uitlegde dat ik het soms sneu vind als het theelepeltje bij de messen belandt. ‘Dat voelt op de een of andere manier niet ok’ verduidelijkte ik. ‘Herken je dat?’
M. herkende dit niet en dat wil ze graag zo houden zei ze. Hm.

Vrijdag 24-08
Nichtje T. en haar man kwamen logeren. ’s Avonds mosselen gegeten. Was gezellig.

Zondag 26-08
Vandaag is het precies 7 maanden van moe. Zeven lange maanden heb ik mijn lieve moe niet gesproken. De lijst met dingen die ik moet vertellen wordt steeds langer. Er is zoveel dat moe moet weten. Ik wil haar vertellen hoe het met dochter gaat. Dat we een nieuwe bank gekocht hebben. Dat ik laatst erwtensoep gemaakt heb. Ik wil haar bellen en roepen: ‘Vergeten jullie niet dat de Visserijdagen er zijn? Gauw komen hoor!’ Ik wil haar vertellen dat ik nog steeds niet die rode schoenen gekocht heb. Dat ik regelmatig naar haar muziek luister. Dat ik af en toe haar lievelingshandtas pak en gewoon even vasthoud, meer niet. Ik wil haar vertellen dat…ach ja.

Pa kwam. ’s Avonds uitgebreid geproost op moe.

Maandag 27-08
In het kader van me ‘op elk vlak af en toe wat bij blijven schaven’ heb ik me vandaag – even maar hoor – verdiept in het vijfde boek van het Oude Testament, Deuteronomium. Jeetje, wat een geboden en verboden stonden er allemaal in. Ik las nou werkelijk niks waarvan ik dacht: ‘Hè, wat een gezelligheid heerste er toen’. Brrrrr.

Met pa ’s middags even naar het stadje en weer veel te veel overheerlijke slagroom bij Wallys gegeten. Zat ook drupje chocolademelk bij.

Dinsdag 28-08
Dagboek: tante Nel (mijn peettante) leerde me vroeger hoe je je kussen als wekker kunt gebruiken: ‘Sla 8 maal op je kussen (als je om 8 uur op wilt tenminste), draai je kussen om en ga slapen. Je wordt precies om 8 uur wakker, let maar op’. Heb het laatst geprobeerd en verhip: het werkte! Hoe ik om half acht op moet staan weet ik trouwens niet. Misschien net iets zachter slaan, een soort halve slag?

Woensdag 29-08
Visserijdagen! Even stadje in met pa en later half uurtje naar vriendin M. Ze heeft een kookboek met allemaal ‘gezonde’ recepten gekocht. ‘Dat moet ook wel want we gaan wat aan dat buikje van mijn echtgenoot doen’. Hierbij aaide M. liefkozend over de buik van haar eega.
‘De Unileverbuik hè’ antwoordde man van M. berustend. ‘ Unilever kwakt heel wat suiker door inferieure troep en vervolgens wordt het een A-merk genoemd. Geloof me: ze zijn in staat van een hoop stront een A-merk te maken. Feitelijk worden we langzaam ziek gemaakt maar goed: er zal wel heel wat te verdienen zijn in die business’.

Donderdag 30-08
O rampspoed dagboek: ik stond vol goede moed om 8 uur op en ging direct de was doen. Eerst deed ik alles wat met doeken te maken heeft: badhanddoeken, theedoeken, vaatdoekjes en handdoeken. Die waste ik op 90 graden, dat heb ik zo van moe geleerd. Ik weet niet of op 60 graden wassen enig verschil zou maken maar bij 90 krijg ik wel het gevoel dat er misschien net vier of vijf bacteriën meer gedood worden. Vervolgens deed ik nog een wasje. Ditmaal was het een delicatere was met veel schattige truitjes en jurkjes van dochter. Jammer genoeg was ik vergeten de temperatuur terug te draaien.

Nu ga ik de stad in en ga somber lopen bedenken hoe ik aan dochter vertel dat een groot deel van haar garderobe onbruikbaar is; toen ik snikkend de wasmachine leegde ontwaarde ik truitjes zelfs die te klein zijn voor de gemiddelde Baby Born. God, wat een narigheid. En de dag was nog wel zo goed begonnen.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: