Archive for » december, 2017 «

Een mooi nieuw jaar

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Lief dagboek,
Ik dacht dat het woensdag was maar het blijkt alweer donderdag te zijn en dat kan helemaal niet want ik moet nog duizend-en-een dingen doen en in mijn dagboek schrijven staat eigenlijk niet bovenaan mijn lijstje. Wat staat er dan wel bovenaan mijn lijstje? Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Laat me beginnen met het verhaal van de man van vriendin M. Hij heeft het op zijn verjaardag (1ste kerstdag) gepresteerd om ZO dronken te worden dat hij naar de wc ging en in zijn dronkenschap op de vloer overgaf. Omdat hij wel doorhad dat dat schoongemaakt moest worden pakte hij toen het GASTENDOEKJE, veegde de vloer schoon en hing het gastendoekje doodleuk weer op aan het haakje. Vervolgens strompelde hij naar de eettafel. Toen zijn schoonmoeder – de moeder van vriendin M. – tien minuten later naar dezelfde wc ging was er al gauw tot ver op de bovenwindse eilanden een ijselijke schreeuw te horen.
‘Mijn moeder droogde haar handen af met dat doekje’ vertelde M. somber.
M. kon er niet om lachen maar ik heb gebruld.

**
Kerstmis hebben we inmiddels achter de rug. Ik had geen twaalfgangendiner zoals dat volgens de commercie zou moeten maar de eerste dag gewoon een rollade van de Poiesz (die vind ik altijd erg lekker) en op dag twee Boeuf Bourguignon.
We hebben trouwens de kerstrede van onze koning gemist maar enkele regels heb ik wel meegekregen. Het meest dat er gezegd werd ben ik gelukkig weer kwijt maar de ijzersterke oneliner die onze vorst met droge ogen uitsprak zal ik nooit meer vergeten, al word ik 100: ‘Twitter maakt het debat bitter‘. God o god.

**
Oom H. heeft een goed voornemen gemaakt voor het nieuwe jaar: ‘Ik ga me minder opwinden over dat zootje dat op het pluche zit’. Zelfs bij de gedachte aan ‘dat zootje’ liep hij al rood aan. Buuf Annie aaide hem over zijn hoofd. ‘Je moet eens wat leren te relativeren lieverd’ glimlachte ze waarop oom H. brulde: ‘Leren relativeren? IK???? Als er één kan relativeren ben IK het wel’.

Juist ja.

**
Vriendin G. was trouwens verdrietig. Ze had zo gehoopt dat ze kerst met haar aanstaande ex mocht vieren maar het leek hem beter van niet. Ze gooide de kinderen in de strijd door te zeggen ‘dat hij hun harten brak als ze kerst niet samen vierden’ waarop hij kwaad werd.
‘Waar HEB je het over mens? De eerste kerstdag zijn ze bij jou en de tweede bij mij – laat de kinderen er alsjeblieft buiten’.
G. was het er niet mee eens en heeft hem de héle eerste kerstdag bestookt met appjes vol verwijten – meer dan 60 in totaal.
‘Ik snap het niet’ zei ik toen ze me ‘s avonds laat belde. ‘Heb je dan werkelijk geen greintje zelfrespect en waardigheid meer over?’
‘Ik hou nog steeds van hem’ snikte ze.

Tja. De mens zit vernuftig in elkaar maar emoties zijn toch wel onze grootste valkuil, dat blijkt maar weer.

**
Nog een paar daagjes en dan zitten we weer in het nieuwe jaar. Opeens zitten we dan in 2018. Weet je nog dagboek, wat een toestand het was toen we het millennium indoken? We gingen van 1999 naar 2000 en de hele wereld was toch een beetje in rep en roer – zo’n millennium maak je ten slotte niet zo vaak mee. Achteraf viel het mee en sloeg er geen enkele computer op tilt maar spannend was het wel. Eigenlijk is elk nieuw jaar weer een beetje spannend – je krijgt een schrift vol lege blaadjes in handen gedrukt en een deel van die lege vellen mag je zelf beschrijven maar een ander deel wordt door het leven voor je geschreven.

Ik hoop dat u aan het eind van 2018 een schrift vol mooie en dierbare herinneringen mag hebben beste lezer. Een schrift dat de moeite waard zal zijn om zo af en toe op te pakken om er doorheen te bladeren. Wat het nieuwe jaar mag brengen weten we niet maar we gaan er gewoon weer wat van proberen te maken. Als we met z’n allen wat liever zijn voor elkaar lukt het vast!

De rustige kerst van Arthur

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

‘Arthur!!!’ krijste ze. ‘Arthur! Je bent het kerstbrood vergeten! Sukkel! Ik had nog zo gezegd het kerstbrood niet te vergeten en wat vergeet je? Natuurlijk het kerstbrood!’

In de gang hoorde hij stampvoeten en Artur keek op. Met een verhit hoofd stond ze boven hem. ‘Is dat nou zo moeilijk te onthouden?’ tierde ze. ‘Ik heb het speciaal met vette letters op het boodschappenbriefje gezet. K-E-R-S-T-B-R-O-O-D’. Elke letter sprak ze zorgvuldig uit alsof ze bang was dat Arthur anders geen idee had waar het over ging.
‘Ik had het niet zien staan’ murmelde de arme man schuldbewust. ‘Ik had het echt niet op het briefje gezien. Anders had ik natuurlijk…’

‘Het stond op de ACHTERKANT van het briefje. Op de ACH-TER-KANT. Niet gezien? Te stom om even op de achterkant van het briefje te kijken natuurlijk. Godsamme. Wat heb ik nou aan jou?’
‘Ik kan nu nog wel even naar de Plus?’ bood hij aan. ‘Of naar de Lidl? Of naar…’
‘Ach man, sodemieter op’, fulmineerde ze. ‘De kerstbroden zijn nu toch allang weg. Bovendien gaan de winkels straks dicht dus waar heb je het over’.

Ze wierp Artur een vernietigende blik toe en hij voelde hoe hij ineen schrompelde.
‘Wat een leven is dit’, mompelde ze terwijl ze wegliep. ‘Wat een leven heb ik toch. Ik ben getrouwd met een zwakzinnige. Waar heb ik dit aan verdiend?’
Arthur ging wat rechter in zijn stoel zitten en zuchtte. Het was elk jaar hetzelfde. Elk jaar werden de kerstdagen vergald omdat hij een vrouw om zich heen had die permanent in staat van grote opwinding verkeerde en dan drukte hij het nog subtiel uit. En waarom? Waar was het voor nodig? Ze kregen niemand over de vloer met de kerst en ze zouden verder nergens heengaan – alle contacten die ze ooit hadden had ze allang de deur uitgejaagd. Ze zouden dus gewoon met z’n tweetjes zijn met de kerst en toch maakte ze zich zo druk dat hij er al maanden van tevoren tegenop zag.

‘Godver…!!!’ hoorde hij vanuit de keuken en een ijskoude hand greep om zijn hart.
‘Laat me niet nog wat vergeten zijn’ smeekte hij terwijl hij zich alvast opmaakte voor de tirade die ongetwijfeld zou volgen.
‘De roomboter!!!! Zelfs de ROOMBOTER ben je vergeten! Ben je dan werkelijk nergens goed voor man? Ben je werkelijk te stom om uit je ogen te kijken?’

Arthur zweeg en keek naar buiten. Het carillon speelde een mooi liedje en in de mist zag hij her en der haastig mensen naar huis lopen. Als het zo mistig was vond hij de binnenstad van Harlingen nog mooier dan normaal en eigenlijk had hij wel zin om even een rondje Zoutsloot te doen. Zou hij Edwina vragen om mee te gaan? Zou dat haar wat milder stemmen? Het moest toch mogelijk zijn om een beetje fleur, een beetje gezelligheid in huis te brengen?

‘Zullen we even een blokje om?’ stelde hij voor toen hij naar de keuken liep. ‘Wat frisse lucht doet je misschien goed en het is buiten zo mooi met de mist en zo – ik denk dat je het heus wel leuk vindt om…’
Hij kon z’n zin niet afmaken. Edwina zat aan de keukentafel en staarde hem aan met ogen die smeulden van woede. Met een beetje verbeelding kon hij werkelijk rook uit haar neusgaten zien opstijgen.

‘Zielepiet!’ siste ze. ‘Zeg me na: ‘Ik ben een homp vlees met een kloppend hart’. Zeg het. ZEG HET!’
Ze stond met zo’n ruk op dat de keukenstoel omviel.
‘Hoe… wat…’ vroeg Arthur verbijsterd. Hij had Edwina vaak kwaad gezien maar nog nooit ZO kwaad.
‘De servetjes idioot!’ gilde ze. ‘Zelfs de servetjes ben je vergeten!’

Arthur staarde Edwina aan en terwijl hij ondergedompeld werd in een stortvloed van verwijten voelde hij zich opeens kalm en rustig worden. Hij rechtte zijn rug terwijl ze de ene na de andere verwensing naar zijn hoofd slingerde.
‘Klaar?’ vroeg hij kalm toen ze door haar krachttermen heen was. Ze gaf geen antwoord en keek hem aan. Arthur deed een stap naar voren en glimlachte vriendelijk. Hij legde zijn handen op haar schouders en hij zag iets in haar blik veranderen. De pure minachting maakte plaats voor… verwondering.
‘Ik vroeg of je klaar was’ zei Artur en hij klonk werkelijk hartelijk.
‘Gggggrrhhh’ antwoordde Edwina. De verwondering was uit haar blik verdwenen en had plaatsgemaakt voor verbijstering.
‘Ik vind dat geen duidelijk antwoord lieverd’ zei Arthur en fronste. ‘Voor iemand die altijd het hoogste woord heeft druk je je nu vrij onduidelijk uit’.
De paniek spatte nu uit Edwina’s ogen en als een razende probeerde ze Arthur’s vingers die ondertussen als bankschroeven om haar hals heen geklemd zaten los te maken. Tevergeefs.
‘Het spijt me van het kerstbrood’ zei Arthur tegen een nu schuimbekkende Edwina. ‘En het spijt me van de roomboter. Het spijt me trouwens ook van de servetjes’.

Toen Arthur eindelijk de keuken verliet besloot hij toch even een wandeling over de Zoutsloot te maken. Hij voelde zich blij, opgelucht. Eigenlijk zou hij wel dansend de straat op willen gaan. Met een ongekend gelukkig gevoel trok hij zijn jas aan, deed zijn pet op en slenterde naar buiten. Het zou een fijne, rustige kerst worden dit jaar. Eindelijk.

Category: 02 - Fictie  15 Comments

De Hekkensluiter

three-kings-1863840_1280Zaterdag 09-12
Naar kerstmarkt – wat zag de Zoutsloot er weer fantastisch uit. ‘Wat zou je doen als je nu een portemonnee vond met daarin 100.000 euro?’ vroeg vriendin M. toen ze me op de grond zag turen naar iets dat in de verte leek op een goed gevulde portemonnee.
‘Houden waarschijnlijk’ antwoordde ik. ‘Als er 100.000 euro inzit weet je dat het crimineel geld is – dan mag het wel’.
Volgens vriendin M. is er iets goed mis met mijn morele kompas.

Zondag 10-12
Vriendin G. (die aan het scheiden is) was vandaag weer intens verdrietig. ‘Ik ben veel kwijtgeraakt het afgelopen jaar’ snikte ze. Hiermee bedoelde ze voornamelijk haar overspelige echtgenoot.
‘Hmmm’ murmelde ik en liet haar snikken.
‘Ik hoop dat het komende jaar me meer geluk brengt’ zei ze op gesmoorde toon en staarde naar haar trouwfoto.
‘Och’ antwoordde ik monter. ‘Geluk, geluk…wat is geluk nou feitelijk? Het is hooguit de afwezigheid van ongeluk’.
G. deed alsof ze me niet hoorde en snikte door.

Maandag 11-12
Code rood. Het sneeuwt en heel Nederland is in rep en roer. Wat moeten we in hemelsnaam doen als het écht koud wordt en écht sneeuwt? Ik voorzie een totale catastrofe.

Ik hoor de laatste tijd trouwens op tv en radio wel eens iemand van Het Pluche kwaken ‘dat het nog nooit zo goed gegaan is in Nederland’. Dagboek: waarop wordt deze stelling gebaseerd? Hebben ze werkelijk geen idee wat zich in de samenleving afspeelt? Er leven een miljoen mensen van een uitkering, de gepensioneerden hebben al bijna 10 jaar lang geen verhoging gehad vanwege de rekenrente, de leraren staken, er is vanwege tekorten grote onvrede bij de politie, er is grote onvrede bij mensen in de gezondheidszorg, de wachtlijsten worden steeds langer, er is een enorm tekort aan huisartsen, jongeren kunnen niet meer aan een woning komen vanwege de zware hypotheken en te dure huurhuizen, het aantal zzp-ers neemt schrikbarend toe (waarvan een groot deel onder de armoedegrens leeft) en toch ‘is het nog nooit zo goed gegaan in Nederland?’

Gestoomde bloemkool met gebakken zalm gegeten. Was lekker. Man bakte eieren voor zichzelf.

Dinsdag 12-12
Het wordt steeds gekker met de helpdesks uit India. Zojuist werd ik wéér gebeld, ditmaal door ene Richard die mijn pc ‘weer als nieuw kon maken’. Hij was heel enthousiast hierover. ‘It will be even better than new madame!’
Richard en ik voerden vervolgens een genoeglijk telefoongesprek hoewel hij na een minuut of tien, toen ik vroeg of hij van dieren hield en zijn vader niet al te vaak dronken was, wat ongeduldig werd. Daarom fantaseerde ik maar vlug dat mijn man ict-er was. ‘He is always fixing my computer’ maar, voegde ik eraan toe: ‘I shall tell my husband that I have a total stranger on the phone who can help me. After all: who wants a professional in the house if Richard from India can help??’ Het werd stil aan de andere kant van de lijn.
‘Richard? Richard? Hallo? Richard, is that okay with you? What do you suggest?’ vroeg ik.
‘I suggest you jump from the roof” schreeuwde een plotseling uitzinnige Richard en hing op. Dit is echt een beetje onbeleefd.

Woensdag 13-12
Dagboek: D66 en CDA pleiten voor een verbod op cv-ketels op gas want ‘dat is beter voor het klimaat, voor Groningen en voor de portemonnee’. Dat huishoudens op kosten gejaagd worden omdat ze andere energiebronnen moeten gaan gebruiken daar hebben ze het voor het gemak niet over en ook over de grote exporten van gas naar Italië, België en noem maar op wordt angstvallig gezwegen.
‘Natuurlijk horen we daar niets over’ zei man schouderophalend toen ik dit onderwerp aansneed. ‘Er zijn langdurige contracten afgesloten tegen lage prijzen – in Groningen gaan ze gewoon door met de gaswinning, ze zullen wel moeten. In de toekomst willen ze misschien zelfs boven Terschelling naar gas boren’.
Jaja. En wij moeten af van de gasketels ‘want dat is beter voor het klimaat en voor Groningen???’ Haha.

Donderdag 14-12
Straks is het weer Kerstmis! Dan vieren we de geboorte van Jezus oftewel de geboorte van een mooi sprookje. Ik blijf me erover verbazen dagboek, dat niemand het heeft over de geboorte van Zeus, Attis, Mithra, Osiris, Krishna, Dionysus, Budha Sakia en nog veel meer mythologische figuren die, net als Jezus, ook hun verjaardag vierden op 25 december en een moeder als maagd hadden. Ook hadden ze een ster in het oosten, 12 apostelen, werden ze aanbeden door 3 koningen, verrichtten ze wonderen, werden ze aan het kruis genageld en herrezen ze na 3 dagen. Toevallig hè dagboek? Jezus is de hekkensluiter, degene wiens verhaal vandaag de dag nog verteld wordt maar ooit waren er anderen. De symboliek achter de geboorte, dood en herrijzenis was dat vanaf 21 december de dagen weer gingen lengen: Het Licht kwam eraan.

In principe wachten we nu dus gewoon op de volgende Messias; die zal er ongetwijfeld komen. Misschien is hij er al. Misschien is het wel de man van vriendin M. Hij is ook op 25 december geboren en noemt zichzelf altijd ‘Het Licht’.
O God. De gedachte alleen al. Wat een ramp zou dat zijn.

Die saaie, saaie Roger

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 01-12
Lief dagboek,
In het kader van ‘Laat me eens wat aan mijn conditie doen’ heb ik vanochtend een proefles yoga genomen bij Feelzz Yoga. Nu zit ik achter de computer en ben stram en stijf. Het is treurig gesteld met mijn conditie, dat is overduidelijk. Volgende week kom ik weer Daantje! Kunnen we dan meteen beginnen met de meditatie en de ingewikkelde oefeningen overslaan?!!?

Zondag 03-12
Had vandaag leuk gesprek met vriend P., de filosoof. ‘Ik kijk nooit naar het nieuws op tv’ vertelde hij. ‘Als er iéts onder de categorie ‘Nepnieuws’ valt is het wel het nieuws dat we voorgeschoteld krijgen via de reguliere media. Het pluche is overduidelijk doodsbang dat we zelf een mening vormen. ‘Kijk uit voor nepnieuws’ wauwelen ze doorlopend’. Nou, om mij hoeven ze zich geen zorgen te maken – mijn tv staat uit’. P. grinnikte.
Het grappige is: de man van vriendin M. roept precies hetzelfde: ‘De media is in handen van de politiek en de politiek bepaalt HOE we moeten denken’. Iets soortgelijks zei hij overigens ook van het onderwijs: ‘De jeugd wordt op school massaal gehersenspoeld’.

Hoe het allemaal zit weet ik niet dagboek, maar ondertussen begin ik steeds vaker het gevoel te krijgen dat George Orwell zijn tijd ver vooruit was met zijn denkbeelden. Er komt misschien inderdaad ooit een dag dat we moeten uitkijken met wat we dénken.

Maandag 04-12
Toen ik vanmiddag weg wilde rijden bij de Plus heb ik bijna vijf – ja, VIJF – minuten in een lange rij gewacht omdat er iemand weigerde rechtsaf te slaan, zoals dat tegenwoordig moet. Hij moest en zou linksaf slaan. Dat iedereen achter hem begon te toeteren deerde hem niet. Knap. De nieuwe maatregel – verplicht rechtsaf slaan – is geen succes. Hier zou de gemeente goud geld aan kunnen verdienen volgens mij.

Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen ‘s avonds even langs. ‘Je bent afgevallen’ zag ik toen ik buuf Annie bekeek.
‘Ik doe Sonja Bakker’ glunderde Annie. ‘Ik ben al drie kilo kwijt’.
‘Sonja Bakker’? Oom H. keek wat verwilderd. Toen, alsof hij het opeens weer wist, mompelde hij: ‘Ach ja – is dat niet dat mokkeltje dat voor Unilever dat receptenboekje in elkaar flanste?’

Dinsdag 05-12
Over sommige dingen kan ik me echt wat opwinden dagboek. Neem nu het gedoe met die energie: we gaan méér betalen omdat we minder gebruiken. Dat we meer gaan betalen is te danken aan een forse belastingverhoging . We moeten ‘duurzaam’ worden en om duurzaam te worden moet er tenslotte weer heel wat geld naar binnen geharkt worden.
Wat me opvalt dagboek: de kabinetten onder De Lachende Leider alias Rutte ontpoppen zich steeds meer als bedrijven die streven naar winstmaximalisatie. ‘We knijpen de burger uit!’ lijkt het adagium van Het Pluche te zijn en wie profiteren van al dat geknijp? De grote bedrijven en z’n aandeelhouders. Beslist niet De Uitgeknepen Burger. Goede titel voor een boek overigens.

Woensdag 06-12
Dagje op bezoek bij ouders – had grote pan pindasoep meegenomen. Was gezellig dagje. Ouders willen al heel lang in Harlingen komen wonen maar in de vrije sector is hier helemaal niks te huur en ouders vallen (net als veel anderen in dit Aardse Paradijs) tussen wal en schip voor wat betreft huren via De Bouwvereniging. Burgemeester, als u dit leest, kunt u misschien iets doen? Moeder is een oud-Harlingse en wil zo graag terug naar haar stadje!

Wilde vandaag Halloumi (grillkaas gemaakt van een mengsel van schapen- en geitenkaas) eten met geroosterde bloemkool. Was bang dat het moeilijk zou zijn om in Harns Halloumi te vinden maar nee: Jumbo had het in huis! Geweldig!

Ben tegenwoordig trouwens ook trouw aan de kefir dagboek. Vérse kefir die ik zelf maak. In het begin vond ik het wat eng maar het bevalt heel goed. Kefir zit boordevol probiotica en schijnt enorm gezond te zijn. Het smaakt een beetje yoghurt-karnemelk-achtig. Ja, ik geef toe, dat is niet erg aanlokkelijk (en dat druk ik nog zeer subtiel uit) maar ik begin te wennen aan de smaak.

Donderdag 07-12
10.51 uur. Ik kreeg net een telefoontje uit India, was erg leuk en ging zo:
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ zei ene Roger.
Nu is het zo dagboek, dat ik regelmatig dit soort telefoontjes krijg. Meestal hang ik op maar soms blijf ik aan de lijn, zoals vanochtend.
‘Grandfather?’ zei ik op gesmoorde toon. ‘Grandfather, is that you?’
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ herhaalde Roger braaf en aanzienlijk luider.
‘Grandfather?’ snikte ik. ‘Grandfather? Is that you? I don’t hear you so well’.
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ brulde Roger nu.
‘Grandfather!!!!!’ juichte ik. ‘It is so nice to hear you! How are you doing?’
Er viel een stilte.
‘Okayyy’ zei Roger langgerekt en hing op.
Jammer dat Roger ophing. Ik begon er juist zo’n lol in te krijgen. Sommige mensen zijn echt een beetje saai.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: