Archive for » oktober, 2017 «

De Vingerafdrukken

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 20-10
Lief dagboek,
Ik heb ontdekt dat er iets raars is met mijn vingerafdrukken. Dat zit zo: gisteren ging ik een nieuws paspoort aanvragen en de ‘vingerafdruklezer’ (ja, zo heet dat apparaat!) had heel wat moeite met het scannen van mijn vingerafdrukken. Het moest elke keer over. De afdrukken van mijn rechterhand pakte het apparaat totaal niet en na veel pijn en moeite lukte het met twee vingers van de linkerhand. Dat is toch raar? Nu begrijp ik waarom de TouchID van mijn iPad en telefoon nooit reageren. Het ligt niet aan de apparatuur – het ligt aan mij.

Zaterdag 21-10
06.55 uur. Vandaag 20 jaar geleden, om deze tijd, werd dochter geboren! Ga nu opstaan en alvast aan het eten beginnen. Wordt druk vanavond, ga Rendang maken.

01.34 uur. Nou, dat was het weer dagboek: de twintigste verjaardag zit er weer op. Het was een heel gezellig dagje. Halfbroertje van dochter was er ook (de vader van dochter is niet zo lang geleden opnieuw vader geworden) en hij (broertje, niet de vader) begint heel leuk te babbelen. Als je aan hem vraagt: ‘Waar zit je in?’ kijkt hij je ernstig aan en zegt heel gedecideerd: ‘Ik zit in de NEE-fase’.
‘Daar zit jij de laatste tijd ook in’ bromde de man van vriendin M. tegen zijn eega maar ze hoorde hem niet. Of ze deed alsof.

Maandag 23-10
Naar stadje met ouders en bij Wallys wat gedronken. Pindasoep gemaakt, was lekker.

Dinsdag 24-10
Lang aan de telefoon met vriendin S. ‘Soms vraag je je echt af hoe goed mensen elkaar nu echt kennen’ zei S. Ze vertelde dat haar man zich ernstig zorgen maakt om haar ‘excessieve alcoholmisbruik’.
‘Alles boven de twee glazen wijn is voor hem excessief’ verzuchtte ze. ‘En omdat hij daarvan overtuigd is, is hij er ook van overtuigd dat ik ‘in staat ben tot gekke dingen’ als ik meer dan twee wijntjes op heb. En dat vind ik nu dus zo raar’ besloot S. ‘Mensen zijn jaren en jaren samen maar als ze zich eenmaal een mening over je gevormd hebben zullen ze daar altijd star aan blijven vasthouden. Vind je dat niet een beetje typisch?’
‘Het mannetjes-vrouwtjes gedoe is een eeuwigdurende strijd die geen winnaars kent’ antwoordde ik filosofisch.

Woensdag 25-10

Enkele dagen geleden is er een student neergeschoten in Groningen dagboek. Een jonge jongen die per ongeluk op de verkeerde tijd op de verkeerde plek was is dankzij een gek blijvend verlamd. Is het vreemd dat ik, als ik in zijn algemeenheid aan dit soort daders denk, een ongekende agressie in me voel opkomen en denk: ‘Ik hoop dat jij ook aan de beurt komt en dan is die rolstoel nog wel het minste waar ik op hoop?’ Is het gek dat ik eigenlijk nog veel ergere dingen denk? Jaaa, ik weet het: je mag niemand in het leven iets slechts toewensen maar voor sommige mensen maak ik graag een uitzondering.

Donderdag 26-10

God o God. Rutte vindt dat het liedje ‘One’ van U2 ‘het beste zijn gevoel bij het nieuwe kabinet verwoordt’. Maanden hebben ze erover gedaan om in Hemelsnaam maar wat nader tot elkaar te komen en nu zijn ze dan opeens ‘One’. Voor zolang het duurt natuurlijk. Man van vriendin M. heeft er al heel wat weddenschappen op afgesloten. ‘Ik geef dat zootje 11 maanden’ schijnt hij laatst zelfs geroepen te hebben op een begrafenis van een oudtante van vriendin M. Dit tot haar grote verdriet en schande natuurlijk.

Net weer een sollicitatiebrief de deur uitgedaan. Het valt me toch een beetje tegen dat er niemand op mijn herhaaldelijke oproepen heeft gereageerd. De appeltaarten die ik erbij beloofde lokten kennelijk toch niet zo.
Had het met vriendin A. over het solliciteren. A. moest een tijd geleden haar werk verlaten – haar werkzaamheden hielden op te bestaan. Dat was toen althans het argument van de werkgever maar nu, bijna twee jaar later, blijken de werkzaamheden nog steeds verricht te worden. ‘Ik ben mijn baan niet kwijtgeraakt, ik weet precies wie hem nu heeft’ snibde A. terwijl ze somber haar hand door haar haar haalde.

Het vinden van een leuke baan valt dus wat tegen maar sinds ik vorige week mijn nieuwe paspoort aan heb gevraagd maak ik me geen zorgen meer: ik kan in noodgevallen nog altijd inbreker worden. Of het inbreken me goed af zal gaan weet ik niet maar na het vingerafdrukdebacle weet ik een ding zeker: op mijn vingerafdrukken word ik nooit gepakt.

column101

De Havermoutmaskers

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 13-10
Lief dagboek,
Gisteren is Anne Faber eindelijk gevonden en ik was, ondanks het feit dat ik ergens wel wist dat het niet goed zat, toch ontdaan; dat zal ik voorlopig ook nog wel blijven. ‘Ik ook’ zei vriendin M. aangeslagen toen we het erover hadden. We kregen het ook over de dader, een 27-jarige psychopaat die al eerder gruweldaden begaan had, gepakt werd, door de overheid gepamperd werd en vervolgens zo snel mogelijk weer op ons losgelaten werd. ‘Moet kunnen’ moet de rechter gedacht hebben. ‘Hij heeft dan weliswaar de meest gruwelijke dingen uitgehaald maar na een jaartje of wat zal hij over dat soort acties wel heen gegroeid zijn’.
Je vraagt je soms werkelijk af wie er gekker en gevaarlijker zijn dagboek: de rechters of de daders.

14.25 uur. Net thuis van de vismarkt; we hebben eindelijk een vismarkt in Harlingen, joehoe!!!! Garnalen gekocht en zalm en schol en… nog wat, weet niet meer wat.

17.10 uur. God, wat een werk om al die kleine garnaaltjes schoon te maken.

Zaterdag 14-10
Lief meisje dat op de Midlumerlaan ZO de straat opreed zonder op of om te kijken: wil je dat NOOIT meer doen? Het scheelde niet veel of je lag onder mijn auto en het ergste is: je hebt het geen seconde in de gaten gehad. Ik zal even een beschrijving van je geven in de hoop dat je moeder dit ook leest en je ook nog eens goed hierover kan onderhouden: je had een lange paardenstaart, een bril op en witte oortjes in. Je kwam vanaf de Industrieweg, sloeg linksaf (ik kwam van rechts) en terwijl jij rustig – zonder ook maar EEN seconde naar rechts te kijken – de weg opreed trapte ik op de rem en kreeg haast een hartaanval.

Nadat ik bijgekomen was van mijn bijna-hartaanval met man even naar expositie op de Zuiderhaven in het Althuus (schrijf ik dat wel goed zo?). Was leuk. Daarna over de Zuiderhaven gelopen en de mooie architectuur bewonderd althans: totdat we bij Hubertus aankwamen. ‘Tja’ zei man gelaten toen we het gebouw bekeken. ‘Tja’ zei ik. We liepen stilzwijgend verder. Opeens waren we beiden een beetje stiller.

Maandag 16-10
Ik las zojuist dat sinds de eeuwwisseling suiker 18% goedkoper is geworden en dat groenten en fruit respectievelijk 50% en 41% duurder zijn geworden.
‘Tuurlijk’ zei ex-collega E. met wie ik het erover had. ‘De overheid en de farmacie hebben niets aan een gezonde bevolkingsgroep. Hoe ongezonder hoe winstgevender. Stel nou dat de farmacie niets meer aan ons kon verdienen – dat zou een ramp zijn’.
‘Nou nou nou’ suste ik maar E., fel tegen onze wat ze noemt ‘ongezonde Westerse levensstijl’ liet zich de mond niet snoeren.
‘Kom op – je ZIET het toch? We worden bewust zo ongezond mogelijk gehouden. Daarom wordt suiker letterlijk OVERAL in gepropt’.

Ik hield m’n mond dagboek, en ik visualiseerde de schappen in de supermarkten. Als je dat doet – dat visualiseren – zou je haast denken dat E. nog gelijk heeft ook.

Dinsdag 17-10
23.15 uur. Vanavond had ik een havermoutmasker op – ik las ergens dat dat erg goed schijnt te zijn. Ik had de havermout eerst in de koffiemolen gemalen, toen wat melk en amandelolie erbij en toen het een mooie dikke pasta was smeerde ik het op m’n gezicht. Nu was het zo dagboek, dat man even de deur uit was. Ik was dus alleen thuis en liep vrolijk rond, nog steeds met dat masker op, toen ik op een gegeven moment van boven naar beneden wilde en bijna de trap afdonderde. Dagboek: stel je voor dat ik gevallen was? Stel dat ik onder aan de trap gelegen had met een HAVERMOUTMASKER op? Dat ik hulp nodig zou hebben en dat… O God. Wat een gruwelijke gedachte.

Woensdag 18-10
Naar documentaire gekeken over de ontmaskering van enkele Duitse klinieken die mensen met de ziekte van Lyme zouden kunnen genezen. Kerngezonde journalisten gingen erheen en allemaal werden ze gediagnosticeerd met deze ziekte (die ze dus niet hadden). Conclusie was: de klinieken konden de ziekte niet genezen maar maakte misbruik van de wanhoop van de patiënt. Hoe gewetenloos moet je zijn als je zieke mensen op deze manier geld uit de zakken klopt? In gedachten hoorde ik oom H. schuimbekken: ‘De mensheid is tot op het bot verrot’ en onwillekeurig knikte ik.
‘Wat is er?’ vroeg man die mijn hoofdbewegingen zag.
‘Niets’ zei ik.

Donderdag 19-10
Al een paar dagen verkeer ik in grote staat van opwinding want dochter wordt zaterdag TWINTIG jaar. Twintig! Hoe kan het vraag je je af. Ik ging vanmiddag wat babyfoto’s bekijken en opeens werd ik wat melancholiek dagboek. En ik dacht: het is zo snel gegaan, die 20 jaar – hetzelfde stukje en dan is dochter 40. En dan ben ik… Toen stopte ik met denken en ik huiverde. Ik deed het deksel op de doos en belde gauw naar Overzet om alvast een grote slagroomtaart te bestellen.

Er zal heus wel een dag zal komen dagboek, dat ik er klaar voor ben om te bedenken hoe oud ik ben over 20 jaar. Maar dat is nu nog even niet. Nu ga ik gewoon door met genieten. Hoe het over 20 jaar is zie ik tegen die tijd wel. Eén ding staat vast: ik ga stug door met de havermoutmaskers. Alle beetjes helpen tenslotte.

Een Mooie Toekomst

Vrijdag 29-09
Lief dagboek,
Ik had vorige week geen tijd om te schrijven omdat ik in de Ardennen zat maar omdat ik het zonde vind als ik zomaar een week oversla staan er toch een paar oude fragmenten in m’n weekoverzicht. Anders is het niet compleet. Zeg maar. Waarom zeggen zoveel mensen trouwen ‘zeg maar’? Soms probeer ik het ook maar dan klinkt het echt idioot. Dan zeg ik bijvoorbeeld: ‘Ik was vorige week op de Albert Cuyp. Zeg maar’. Ik doe iets niet goed in de zinsconstructie maar… Laat maar. Ik ga gewoon beginnen.

Zaterdag 30-09
Enzo Knol en zijn vriendinnetje zijn uit elkaar dagboek. Dit werd op ALLE zichzelf serieus nemende nieuwszenders vermeld. Hebben we dan nu eindelijk het dieptepunt bereikt?

Denk je trouwens dat het zin heeft als ik vraag of er bij Jumbo alsjeblieft een rotonde gebouwd kan worden dagboek? Het is zo’n afschuwelijk punt – ik kan niet vertellen hoe vaak ik daar weg wilde rijden maar de weg niet op durfde. Half Harlingen heeft ondertussen wel eens in licht overspannen toestand wanhopig achter me staan toeteren, zich verbijsterd afvragend waarom ik daar bleef staan en vooral: hoélang ik nog van plan was daar te blijven staan.

Zondag 01-10
Even naar vriendin M. ‘Is het normaal om allemaal selfies van een neef te ontvangen waar je nooit contact mee hebt?’ vroeg ze.
‘Hmmm’ antwoordde ik. ‘Het hangt er een beetje van af denk ik’. M. vertelde me dat haar neef vanaf zijn vakantieadres allemaal selfies van zichzelf stuurt waarin hij poseert in een beetje typische houding.
‘Wat vind jij?’ wendde ik me tot man van M. Man van M. heeft vaak wel een duidelijke mening. Hij schokschouderde. ‘Ik zei: leuk dat je neef dat doet maar tegen de tijd dat IK selfies naar nichtjes ga sturen in de meeste vreemde poses hoop ik dat je me op laat sluiten’. Was het eigenlijk wel met man van M. eens.

Ik weet trouwens niet zo goed wat ik van de zgn. ‘Sleepwet’ moet denken dagboek. Aan de ene kant denk ik: als je niets te verbergen hebt blablabla maar aan de andere kant: ik weet het niet.

Maandag 02-10
Vroeg op, ouders opgehaald en met z’n allen naar de Ardennen. Wat een verschrikkelijke toestand in Las Vegas trouwens: een of andere gek heeft het vuur geopend op festivalgangers. Hoe triest. De toestand in Spanje bevalt me ook helemaal niet. Straks woedt er een nieuwe Spaanse Burgeroorlog en wat dan? We stevenen met z’n allen af op iets rampzaligs dagboek – het lijkt wel alsof het niet meer te stoppen is en… Enfin, ik heb geen zin om daar nu allemaal aan te denken. Ik ben in de Ardennen en ik ga genieten. Nu het nog kan.

Woensdag 04-10
Weer prachtige tocht gemaakt en…, o, ik moet het verhaal van de dochter van vriendin E. nog vertellen, had ik nog niet eens gedaan. Vriendin E. (uit Amsterdam) is bijzonder ontdaan. Haar dochter van 18 heeft laatst een tattoo laten zetten en E. vindt het verschrikkelijk. ‘Dat ding ziet er niet uit’ jammerde ze. ‘Ik weet zeker dat ze er op een dag enorme spijt van krijgt’.
Toen dochter naar binnenkwam mocht ik de tattoo bewonderen. Hij zag eruit alsof een doorgesnoven psychopaat inkt en naalden in handen had gekregen en vrijelijk z’n gang mocht gaan. Het kind leek zelf ook niet al te happy – ze keek me althans wantrouwig aan toen ik goedkeurend knikte en enthousiast ‘mooie tattoo’ zei.

Maandag 09-10
Zojuist hoorde ik verheugd iemand op tv vertellen dat ‘het aantal misdrijven vorig jaar weer is gedaald. ‘Goed nieuws Diesel’ zei ik tegen de hond die me verwachtingsvol aankeek toen ik haar een kauwbeen gaf. ‘Het ontmoedigingsbeleid waarin geadviseerd wordt om vooral geen aangifte te doen begint z’n vruchten af te werpen’. Diesel rende met het been naar haar mandje en begon te kluiven. Het goede nieuws deed haar overduidelijk helemaal niets.

Dinsdag 10-10
Dagboek: al meer dan een week wordt naarstig gezocht naar Anne Faber, een jonge vrouw die spoorloos verdwenen is. Nu is er mogelijk ook een dader: een 27-jarige psychopaat die gruwelijke dingen gedaan heeft en die zomaar los mocht lopen in onze maatschappij. Die alle vrijheid kreeg van Onze Grote Leiders om wéér een slachtoffer te maken. Dank u wel overheid.

Woensdag 11-10
14.05 uur. Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) zijn net weg en ik moet me haasten – heb straks afspraak in Het Noordeke met vriendin B. Oom H. had het over het motto van het nieuwe kabinet: ‘Vertrouwen in de toekomst’. Ik heb hem zelden zo zien lachen.

Donderdag 12-10
Vriendin G. ligt nog steeds in een scheiding en heeft het er heel moeilijk mee. Om zichzelf geestelijk wat op te peppen heeft ze voor veel geld een of andere steen gekocht die ‘heelt en kracht geeft’, aldus G. ‘En ik MERK gewoon dat het werkt want sinds ik hem om heb voel ik me echt veel beter’.
‘Had dan meteen 10 stenen gekocht’ opperde ik. ‘Moet je kijken hoe goed je je dan gevoeld had’.
G. vond het een irritante opmerking en zei vinnig: ‘ik vind het heel vervelend dat je altijd de behoefte hebt om dingen belachelijk te maken’.

Dat is niet m’n bedoeling dagboek, echt niet, maar geloven in een gewone steen die krácht geeft? De enige steen waar ik flink wat kracht uit zou putten is een levensgrote diamant. Vooralsnog ligt die nog niet op m’n nachtkastje. Maar op een dag misschien wel – het leven zit uiteindelijk vol verrassingen. Dus, net als het nieuwe kabinet, houd ook ik met de moed der wanhoop Vertrouwen in de Toekomst. Je weet ten slotte maar nooit.

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: