Archive for » september, 2017 «

Het Goedmakertje

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Donderdag 21-09
‘164 dagen’ zei de man van vriendin M. toen ik hem vanmiddag op de Voorstraat tegenkwam.
‘Ik weet het’ grinnikte ik en wist direct wat hij bedoelde: hij had het over de klucht met de naam: Het Kabinet Dat Er Maar Niet Kwam. ‘Het is volgens mij veel beter om nieuwe verkiezingen uit te schrijven’ zei man van M. ‘Dat dit niet werkt is nu al duidelijk en ze zijn nog niet eens begonnen’.
Tja. Moet kunnen. Misschien is het zelfs wel beter zo.

Toen ik thuis kwam uit het stadje belde ik oom K. die een paar dagen geleden 90 jaar geworden is. 90 jaar – het klinkt zo grote-mensen-achtig maar oom K. is nog zó jong van geest – ik ken mensen die stukken jonger zijn maar waar ik me verschrikkelijk bij verveel.

Zaterdag 23-09
Op bezoek bij H. & M. Dagboek: ik heb ontdekt dat de 90-jarigen van tegenwoordig geestelijk eigenlijk gewoon een jaar of veertig zijn. Echt. H. & M. zijn beiden namelijk ook net 90 jaar geworden maar wat hebben we gelachen. Kreeg het met M. over mijn manier van eten (veel smoothies en vrij… nou ja, alternatief). Ze schudde het hoofd toen ik een verrukkelijke roombotersprits afwees.

‘Kind, hoe denk je dat wij 90 geworden zijn?’ vroeg ze, genietend van haar sprits. ‘We deden niet aan smoothies en bloemkoolpuree en toch zijn we 90′. Het stemde me wel tot nadenken dagboek. Vroeger gebruikten ze natuurlijk minder bestrijdingsmiddelen. Zou dat het zijn?

‘s Avonds met ouders bij Xin Hua gegeten. Was weer overheerlijk. Daarna gescrabbeld en later met moe een nachtelijke wandeling gemaakt. Het was een heldere avond en het was een genot om naar de sterren te kijken. Wat is de natuur toch mooi dagboek. En als je zo naar die sterren kijkt, midden in de stille nacht, denk je: waar maak ik me eigenlijk toch druk om.

Zondag 24-09
Ik vroeg me twee dingen af:
1 – waarom zeggen we rijpen – rijpte maar geen slijpen – slijpte?
2 – Is het mogelijk om NIET te denken? Ik kan het me niet voorstellen en als je eens een moment te pakken hebt van Niet-Denken dan ben je volgens mij zwaar beneveld. Hoewel, nee, dat is niet waar. Ik herinner me nog dat… enfin.

Weet je wat ik trouwens ook wat raar vind? Dat er vrouwen zijn die niets anders doen dan de vreselijkste verhalen over hun man vertellen aan een ieder die het maar wil horen maar:
1 – op het moment dat hij in de buurt is erg knuffelig en aanhalig worden
2 – op FB constant foto’s posten van hem met teksten als: ‘Zo trots op mijn mannetje’
‘Zo is mijn zus ook’ knikte vriendin M. toen ik dit te berde bracht. ‘Ze vertelt de krankzinnigste dingen over haar man aan werkelijk iedereen. Veel van haar vriendinnen hebben ondertussen afgehaakt want ja: hoe betrouwbaar ben je nog als je ZO over je man praat maar het tegenovergestelde gedrag vertoont?’
Het was een goede vraag dagboek. Over het antwoord denk ik nog steeds na.

Maandag 25-09
Trouwdag van ouders! Gefeliciteerd lieve ouders – geweldig dat jullie al zo lang lief en leed delen!
‘Voor moord krijg je minder lang’ mompelde de man van vriendin M. toen ik vertelde over mijn ouders. Hij rilde er ook nog bij.
‘Maak je geen zorgen’ reageerde vriendin M. laconiek. ’53 jaar halen wij beslist niet’.

Woensdag 26-09
Vanochtend zou ik met dochter naar de KNO-arts gaan. De afspraak stond al weken want ja: de wachtlijsten worden tegenwoordig steeds langer. Dat zal wel weer een budgettenkwestie zijn neem ik aan. Hoe dan ook: vijf minuten voor vertrek naar Leeuwarden (om een uur of 9 ‘s ochtends) kwam ik erachter dat de afspraak in Harlingen was.
Dochter was gepikeerd. ‘Het is altijd hetzelfde met jou’ mopperde ze. ‘Ik had een uur langer kunnen blijven slapen’.

Heb net de actie van de Consumentenbond – ‘Wat kost mijn zorg‘ – gesteund. Lijkt me een uitstekend plan om de zorg transparant te maken. Is het niet een beetje raar dagboek, dat de tarieven voor dezelfde behandeling in verschillende ziekenhuizen soms honderden euro’s uit elkaar liggen? Zijn de kroketjes in de kantine van het ene ziekenhuis misschien duurder dan in het andere en wordt dat te prijzig voor de specialisten?

Donderdag 27-09
14.11 uur. Terwijl ik dit schrijf zit ik aan de eettafel. Achter me pruttelt op het gasfornuis een grote pan Boeuf Bourguignon en voor m’n neus branden een paar waxinelichtjes. Het is een grijze dag vandaag – direct bij het wakker worden stak ik al wat kaarsjes op. Gewoon voor de gezelligheid. Voor mijn neus ligt de Leeuwarder Courant en daarin las ik zojuist weer een paar heugelijke berichten. Het eerste heugelijke bericht is: de polikliniek mammografie sluit in Harlingen. ‘Het MCL wil de borstkankerzorg centraliseren’. Fantastisch. In plaats dat de specialist naar Harlingen rijdt mogen honderden/duizenden mensen naar Leeuwarden rijden. Is het een bewuste actie om die nieuwe weg vol te plempen?

Een ander heugelijk nieuwtje was dat de HEMA in de verkoop gaat. Eerst heeft een of andere investeringsmaatschappij de HEMA opgekocht. Vervolgens heeft die maatschappij ALLE bezittingen verkocht en nu de warenhuizen volkomen leeggeroofd zijn proberen ze nog even het laatste stukje eruit te persen. Lang leve de vrije marktwerking zullen we maar zeggen.

19.26 uur. De Bourguignon was heerlijk. Dat maakt weer heel wat goed. Alles eigenlijk.

Over Illusies & Principes

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Lief dagboek,
Weet je wat ik nu echt raar vind? Dat ik m’n leven lang al het woord ‘onhibibisch’ gebruik maar het schijnt niet te bestaan! Ik begrijp het niet. Hoe kwam ik er dan bij dat het bestond? Ik gebruikte het woord te pas en te onpas in zinnen als: ‘Houd op met dat onhibibische eetgedrag’. Voor mij had het de betekenis van onbeschaafd, onbehoorlijk. Ik vind het echt heel vreemd maar hoe ik ook zoek in de Van Dale en op internet: het bestaat echt niet. Is er dan werkelijk niemand die het woord kent?

Vrijdag 15-09
Vanochtend moest ik weer even naar de tandarts (had wat last van kaak) en ‘s avonds kwamen vriendin M. en haar man eten. Ik had roti gemaakt en die was bijzonder geslaagd. Het enige nadeel is dat, ondanks de afzuigkap, m’n huis daarna zo naar massala ruikt. M. en haar eega hadden alle tijd want de moeder van M. paste op de kindjes.
‘Wisten jullie dat de gemiddelde vrouw in haar leven zo’n 20 kilo lippenstift opeet?’ begon de man van M. een, in zijn ogen, buitengewoon interessant onderwerp.
‘Onmogelijk. Ik weet zeker dat ik op 50 kilo uitkom’ zei ik.
‘Ik kom op nog veel meer uit’ antwoordde M. bedachtzaam. ‘Ik denk dat ik op 100 kilo uitkom’.
Man en de man van M keken elkaar schouderophalend aan.
‘De roti is in elk geval lekker’ ging man over op een ander onderwerp.

Zaterdag 16-09
Weet trouwens niet zo goed wat ik van de speech van Juncker van laatst moet denken, vooral niet bij zinnen als: ‘For me, Europe is more than just a single market. More than money, more than the euro. It was always about values. Wordt het geen tijd voor een verplichte alcoholcontrole aan die kant?

Maandag 18-09
Ik las dat er plannen zijn om de btw van 6% op groente en fruit te verhogen. Goed plan. Laten we er vooral alles aan doen om gezond eten te ontmoedigen en nu we toch lekker bezig zijn: misschien kunnen we de btw op alle Unileverproducten fors verlagen?

Naar ‘Mr. Frank Visser doet Uitspraak’ gekeken. Het ging over een oude dame van 93 jaar die bomen in de tuin had staan en haar buren werden gek van de vallende blaadjes. Dat gek worden uitte zich in vreemdsoortige bezigheden zoals de tuin stofzuigen.
‘Ik ben blij dat mensen me niet zien’ zei het ‘slachtoffer’ al stofzuigend tegen heel Nederland. Haha, heerlijk.

Dinsdag 19-09
Derde dinsdag van de maand. Prinsjesdag. Eigenlijk viel er niks bijzonders te melden behalve dan dat ‘ons land er stukken beter voor staat dan bij de start van het kabinet in 2012′. Tuurlijk jongens. Had niet anders verwacht. O ja, en dat ‘de begroting van het Koninklijk Huis volgend jaar met 900.000 euro omhoog gaat’. Hoezee.
Over de dalende werkeloosheid werd ook nog wat gezegd maar dat heb ik niet eens gevolgd. Zolang er wat met cijfers gegoocheld wordt en mensen in de bijstand niet meegerekend worden geloof ik absoluut niet in dat dalende-werkeloosheid verhaal.

Woensdag 20-09
Ik weet het niet hoor dagboek, ligt het nou aan mij dat ik sommige dingen wat overspannen vind? Ik heb het nu over het feit dat de Hema besloten heeft het nooooooit meer te hebben over ‘jongens’ en ‘meisjes’. Dat schijnt een beetje gevoelig te liggen. Voortaan heet de kinderkledingafdeling dus gewoon de Kids-afdeling.
‘Dit land is een open inrichting geworden’ zei man van vriendin M. ‘In de toekomst durft niemand zich meer jongen/meisje te noemen maar murmelen we beschaamd dat we ‘een levend wezen’ zijn’.
Ik zie het nog gebeuren ook. Tjonge jonge.

Trouwens dagboek: het eigen risico gaat niet omhoog en dat wordt als een overwinning gebracht. Ergens is het nog aandoenlijk ook. Ze denken werkelijk dat we knettergek zijn geloof ik.

Donderdag 21-09
Narcos gekeken. Geweldige serie. ‘Wat ik niet snap is dat die mensen niet bij de eerste 10 miljoen stopten’ zei ik tegen vriendin M. die de serie ook volgt. ‘Ik bedoel: dan heb je toch genoeg geld lijkt me’.
Vriendin M. keek me verwonderd aan. ‘Ze hoorden er gewoon niet aan te beginnen’ zei ze vinnig. ‘Je geld met drugs verdienen is buitengewoon verwerpelijk’.
‘Voor 10 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ antwoordde ik.
M.’s blik veranderde in afkeuring. ‘Ik vind dat óók zeer verwerpelijk’ zei ze.
Toen zweeg ik dagboek. Ik had eraan toe willen voegen: ‘Zelfs voor 1 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ maar toen realiseerde ik me dat M. nog enig geloof heeft in de mensheid en die illusie wilde ik haar niet ontnemen. Heb ik toch nog een soort van principe.

De Verwende Man

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 01-09
Lief dagboek,
Nu ik geen gezichtsyoga meer mag doen moet ik iets anders verzinnen maar wat? Want zelfs als ik geen nootje eet maar gewoon iets wil zeggen knakt mijn ontwrichte kaak hoorbaar.
‘Niets zeggen de eerstkomende maanden’ opperde man. Ik zag een hoopvolle blik in zijn ogen.
Hoe moet dat nu met mijn slapper wordende kaaklijn dagboek? Hoe houd ik het verval tegen? Ik wil dansen bij een kampvuur op een strand met bloemen in m’n haar, ik wil hele nachten kunnen doorhalen, ik wil… ai. Hij knakte weer.

Volgens dochter ben ik heel erg sneu nu ik constant met twee telefoons rondloop. Ik kan het gewoon niet over m’n hart verkrijgen dagboek, om mijn WhatsApp gesprekken te verliezen. Ja, ik kan ze e-mailen naar mezelf, dat weet ik, maar dat is niet hetzelfde. Je wilt toch.. de bel gaat. Later meer.

‘s Middags even naar stadje. Was gelukkig mooi weer. Zo komt het toch nog goed met de Visserijdagen.

Zaterdag 02-09
Vanmiddag kwamen vriendin L. en echtgenoot even langs, met z’n drietjes even naar de stad. (Man loopt nog op krukken en had geen zin in al die drukte. ‘Stel dat iemand m’n kruk onder me uit schopt’ bedacht hij. ‘Dan ben ik veel verder van huis’).
L. had nog nooit Visserijdagen meegemaakt, ze keek haar ogen uit. ‘Ik kom voortaan elk jaar!’ kirde ze gelukzalig.

‘s Avonds bleef ik thuis. Ik had zin om te bankhangen en naar House of Cards te kijken. Vind seizoen 5 overigens – tot nu toe – niet echt goed.

Zondag 03-09
Tegenwoordig kijk ik ‘s avonds in bed op YouTube oude films dagboek. Ik heb laatst bijvoorbeeld ‘Indiscreet’ gezien met Ingrid Bergman en Cary Grant. Heerlijk, die oude films. Het is zo gemoedelijk, zo rustig, zo van een andere wereld, zo… beschaafd.

Maandag 04-09
Vriendin M. heeft Leerzame Visserijdagen achter de rug dagboek. Althans: dat vertelde ze. Ze zei, toen ik vroeg hoe haar Visserijdagen verlopen waren:
‘De Visserijdagen waren vooral heel leerzaam’. Ze vervolgde: ‘Ik heb ontdekt wanneer je vijanden maakt. Je maakt vijanden wanneer je ‘nee’ zegt. Wanneer je eens een keer niet klaar staat voor anderen omdat het je niet uitkomt. Wanneer je eens een keer voor jezelf en je gezin kiest. Moet je kijken wat er dan gebeurt – je bent direct vijand nummer 1. Dat waren mijn Visserijdagen. Ik heb ‘nee’ gezegd’. Ze glimlachte raadselachtig en boog zich voorover naar kleine Sam. ‘Neem nog een hapje mannetje’ zei ze maar Sam pakte zijn bordje en smeet het in een perfecte boog naar de vensterbank.

Dinsdag 05-09
Vanmiddag heb ik een pak kletskoppen gehaald. Ik was van plan 1, hooguit 2 koekjes te eten. Het werden geen 1 of 2 koekjes. Ook geen 3, 4 of 5. Nee, ik heb het hele pak koekjes achter elkaar naar binnen gewerkt. Nu ben ik een beetje misselijk. En allesbehalve trots op mezelf. Moest dit nou?

Ik heb mijn haar trouwens verknipt. Wilde zelf wat puntjes knippen en toen ging het mis. Heb nog nooit in mijn hele leven zulk kort haar gehad. Ja, als baby waarschijnlijk.

Woensdag 06-09
Goed nieuws dagboek: er komt weer een verhoging van het eigen risico. Fijn! Daar zaten we met z’n allen echt op te wachten. Ik vind het een klein beetje bizar want bij de laatste verkiezingen hoorde ik heel andere geluiden maar het zal aan mij gelegen hebben. Ik zal het me verbeeld hebben. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Zalm ooit voorspoed beloofde aan de burger als we overgingen op de euro. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Hoogervorst beloofde dat het nieuwe zorgstelsel bijna het ultieme Walhalla zou worden. Net zoals ik het me verbeeld heb dat De Jager ooit bralde dat ‘elke geleende euro aan Griekenland MET RENTE’ terug zou komen. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Rutte ons ooit 1000 euro beloofde. Dat hij ooit iets mompelde over ‘een onderste steen’. Dat hij ooit… ach ja.

Donderdag 07-09
Vandaag had ik lekker gekookt dagboek. Eerst kookte ik haver- en boekweitkorrels. Vervolgens zette ik dat apart en bakte champignons, uien, knoflook, selderij en paprika. Dat husselde ik door de haver-boekweitkorrels. Daarna deed ik er heel wat Parmezaanse kaas overheen en voilà: het was een soortement risotto.
‘Lekker hè’ zei ik enthousiast tegen – o wacht, ik vergat de walnoten te vermelden, die zaten er ook in. En rozijnen. ‘Lekker hè, zei ik tegen man die overduidelijk met lange tanden zat te kauwen. Man zei niks en slikte moeizaam. ‘En voor morgen is er ook nog genoeg’ liet ik er blij op volgen.
Man schudde vastbesloten zijn hoofd. ‘Morgen bestel ik een pizza’ antwoordde hij kernachtig. ‘De dag daarna misschien ook’. Hij keek me met een blik aan die geen enkele tegenspraak duldde.
En ik wilde hem de komende tijd nog wel zo verwennen. Snik.

Over Het Weer en onze Lieve Lieve Heer

ruins-2393782_1280Vrijdag 25-08
Lief dagboek,
Weet je nog dat ik vorige week vertelde dat we om kwart voor vijf op moesten omdat man om half zeven in het ziekenhuis moest zijn? Weet je nog dat ik om 01.45 uur nog wakker was? Nou, ik bleef wakker tot een uur of vier – toen dommelde ik even weg maar drie kwartier laten bezorgde de wekker me bijna een hartverzakking.
Eenmaal in de auto, op weg naar Sneek, ging het weer goed met mijn bijna-hartverzakking. Wat heerlijk was het om – met dit mooie weer – zo vroeg op pad te gaan. Die stilte op de weg, het licht, de lucht! Ik dacht terug aan lang vervlogen tijden, toen ik om 6 uur in de ochtend met m’n vriendinnen door Amsterdam naar huis fietste en we ook zo genoten van het eerste ochtendzonnetje (voor zover we ons daarvan bewust waren na een avond vol alcohol).
Hoe dan ook: eenmaal in het ziekenhuis kon man meteen naar z’n kamer.
‘Ik ga je enorm verwennen de komende weken’ wilde ik hem opfleuren. ‘Elke dag ga ik gezonde hapjes voor je maken en… wat is er, pijn?’ toen ik zag dat het gezicht van man vertrok.
Man schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat is het niet. Het is de gedachte aan jouw ha…’ maar hij kon zijn zin niet afmaken omdat een verpleegster de kamer binnenstormde.
‘Zijn we er klaar voor?’ joelde ze opgewekt.
De gepijnigde uitdrukking op mans gezicht verdween spoorslags. Het leek alsof hij.. opgelucht? was.
‘Nou en of’ zei hij monter.

Trouwens: sinds het maar niet wil vlotten met de formatie zien we de politici weinig op tv dagboek. De stralende joviale lach van Rutte begin ik haast te missen. Toch valt er verder gelukkig nog genoeg te lachen. Wat te denken van de documentaire over Jesse Klaver waar we ons op mogen verheugen? Ik kan niet wachten om ‘m te zien! Als dit geen Ultieme Zelfverheerlijking is weet ik het niet meer.

Zaterdag 26-08
Operatie van man is goed gegaan, mocht hem vanmiddag weer ophalen. Nu loopt hij op krukken. Knap dat ze dit allemaal kunnen. Wat moeten de mensen vroeger toch geleden hebben. Ik roep regelmatig dat het me heerlijk lijkt om een paar honderd jaar geleden geleefd te hebben maar of het allemaal echt zo fijn was? Bij het minste of geringste legde je het loodje.

Ik heb me trouwens voorgenomen dagboek, om me over het ‘kleinere’ scherm van m’n nieuwe iPhone heen te zetten. Het scheelt 4 om 7 mm en ik vind het echt te gek als ik me daar druk om zou maken. Het is ook zo ondankbaar vind ik. Er zijn mensen op de wereld die vreselijk lijden en ik loop te janken om een 7mm kleiner scherm? Het is eigenlijk beschamend. Ik moet toegeven dat ik dit niet helemaal zelf heb bedacht. Toen ik me over die 7mm bij vriendin M. beklaagde keek ze me verbijsterd aan en zei: ‘Ben jij wel goed bij je hoofd? Er zijn mensen op de wereld die vreselijk lijden en jij loopt te janken over een SCHERM dat 7mm kleiner is???’

Maandag 28-08
Jammer, jammer. De docu over Jesse Klaver wordt uiteindelijk toch niet uitgezonden. Wat een gemiste kans is dit. Ik had me zo verheugd op een avondje ouderwets entertainment.

Ik was trouwens vergeten te vertellen dagboek, dat ons aller Winnie Sorgdrager het onderzoek inzake de Finopril-affaire gaat leiden. Hartstikke mooi om te zien dat de baantjescarrousel weer op volle toeren draait. Hartstikke mooi om te zien dat de slager zijn eigen vlees keurt. Daar zullen de boeren ook enorm blij mee zijn.

Dinsdag 29-08
Naar het UWV. Ik heb nog steeds geen baan dagboek, ondanks het feit dat ik zo breed inzetbaar ben. Toen ik 20 was kon ik veel minder en wist ik veel minder dan nu maar banen vinden was geen enkel probleem.
‘Toen was je nog jong’ zei vriendin M.
‘Hallo’, stoof ik op. ‘Ik ben nu nog steeds…’ maar opeens zweeg ik. ‘Jong’ had ik willen zeggen dagboek. En zo voel ik me wel. En dat ben ik ook nog natuurlijk. Ten opzichte van iemand van 100 ben ik zelfs piepjong. Maar ten opzichte van iemand van 20 ben ik.. hmm, toch wat minder jong. Tja.

Het was trouwens prachtig weer dagboek. Ik geloof dat dit al de vierde mooie dag was dit jaar. Tjonge jonge, we mogen wel weer in onze handen knijpen hoor. Het is altijd hetzelfde liedje – tegen de tijd dat de zomervakantie voorbij is gaat het zonnetje schijnen. En als ‘ie eenmaal schijnt dan krijgen we geheid regen. Verschrikkelijk, want morgen beginnen de Visserijdagen.

Woensdag 30-08

Hele dag storm, regen en wind. Tuurlijk, de Visserijdagen zijn begonnen. Dat heeft Onze Lieve Heer kennelijk zo geregeld. Hij heeft gedacht: als het de Visserijdagen zijn dan laat ik het regenen. Misschien moet ik Hem ook eens een briefje schrijven, kijken of het wat uithaalt. Waarom zeggen we eigenlijk Lieve Heer? Hoe weten we dat Hij Lief is? En als ik Hem zou schrijven, moet de aanhef dan zijn: Lieve Lieve Heer?

Donderdag 31-08
De brief aan de Lieve Lieve Heer laat ik zitten. Hij luistert toch niet, dat weet ik nu al.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: