Archive for » september, 2017 «

De Verwende Man

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 01-09
Lief dagboek,
Nu ik geen gezichtsyoga meer mag doen moet ik iets anders verzinnen maar wat? Want zelfs als ik geen nootje eet maar gewoon iets wil zeggen knakt mijn ontwrichte kaak hoorbaar.
‘Niets zeggen de eerstkomende maanden’ opperde man. Ik zag een hoopvolle blik in zijn ogen.
Hoe moet dat nu met mijn slapper wordende kaaklijn dagboek? Hoe houd ik het verval tegen? Ik wil dansen bij een kampvuur op een strand met bloemen in m’n haar, ik wil hele nachten kunnen doorhalen, ik wil… ai. Hij knakte weer.

Volgens dochter ben ik heel erg sneu nu ik constant met twee telefoons rondloop. Ik kan het gewoon niet over m’n hart verkrijgen dagboek, om mijn WhatsApp gesprekken te verliezen. Ja, ik kan ze e-mailen naar mezelf, dat weet ik, maar dat is niet hetzelfde. Je wilt toch.. de bel gaat. Later meer.

‘s Middags even naar stadje. Was gelukkig mooi weer. Zo komt het toch nog goed met de Visserijdagen.

Zaterdag 02-09
Vanmiddag kwamen vriendin L. en echtgenoot even langs, met z’n drietjes even naar de stad. (Man loopt nog op krukken en had geen zin in al die drukte. ‘Stel dat iemand m’n kruk onder me uit schopt’ bedacht hij. ‘Dan ben ik veel verder van huis’).
L. had nog nooit Visserijdagen meegemaakt, ze keek haar ogen uit. ‘Ik kom voortaan elk jaar!’ kirde ze gelukzalig.

‘s Avonds bleef ik thuis. Ik had zin om te bankhangen en naar House of Cards te kijken. Vind seizoen 5 overigens – tot nu toe – niet echt goed.

Zondag 03-09
Tegenwoordig kijk ik ‘s avonds in bed op YouTube oude films dagboek. Ik heb laatst bijvoorbeeld ‘Indiscreet’ gezien met Ingrid Bergman en Cary Grant. Heerlijk, die oude films. Het is zo gemoedelijk, zo rustig, zo van een andere wereld, zo… beschaafd.

Maandag 04-09
Vriendin M. heeft Leerzame Visserijdagen achter de rug dagboek. Althans: dat vertelde ze. Ze zei, toen ik vroeg hoe haar Visserijdagen verlopen waren:
‘De Visserijdagen waren vooral heel leerzaam’. Ze vervolgde: ‘Ik heb ontdekt wanneer je vijanden maakt. Je maakt vijanden wanneer je ‘nee’ zegt. Wanneer je eens een keer niet klaar staat voor anderen omdat het je niet uitkomt. Wanneer je eens een keer voor jezelf en je gezin kiest. Moet je kijken wat er dan gebeurt – je bent direct vijand nummer 1. Dat waren mijn Visserijdagen. Ik heb ‘nee’ gezegd’. Ze glimlachte raadselachtig en boog zich voorover naar kleine Sam. ‘Neem nog een hapje mannetje’ zei ze maar Sam pakte zijn bordje en smeet het in een perfecte boog naar de vensterbank.

Dinsdag 05-09
Vanmiddag heb ik een pak kletskoppen gehaald. Ik was van plan 1, hooguit 2 koekjes te eten. Het werden geen 1 of 2 koekjes. Ook geen 3, 4 of 5. Nee, ik heb het hele pak koekjes achter elkaar naar binnen gewerkt. Nu ben ik een beetje misselijk. En allesbehalve trots op mezelf. Moest dit nou?

Ik heb mijn haar trouwens verknipt. Wilde zelf wat puntjes knippen en toen ging het mis. Heb nog nooit in mijn hele leven zulk kort haar gehad. Ja, als baby waarschijnlijk.

Woensdag 06-09
Goed nieuws dagboek: er komt weer een verhoging van het eigen risico. Fijn! Daar zaten we met z’n allen echt op te wachten. Ik vind het een klein beetje bizar want bij de laatste verkiezingen hoorde ik heel andere geluiden maar het zal aan mij gelegen hebben. Ik zal het me verbeeld hebben. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Zalm ooit voorspoed beloofde aan de burger als we overgingen op de euro. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Hoogervorst beloofde dat het nieuwe zorgstelsel bijna het ultieme Walhalla zou worden. Net zoals ik het me verbeeld heb dat De Jager ooit bralde dat ‘elke geleende euro aan Griekenland MET RENTE’ terug zou komen. Net zoals ik het me verbeeld heb dat Rutte ons ooit 1000 euro beloofde. Dat hij ooit iets mompelde over ‘een onderste steen’. Dat hij ooit… ach ja.

Donderdag 07-09
Vandaag had ik lekker gekookt dagboek. Eerst kookte ik haver- en boekweitkorrels. Vervolgens zette ik dat apart en bakte champignons, uien, knoflook, selderij en paprika. Dat husselde ik door de haver-boekweitkorrels. Daarna deed ik er heel wat Parmezaanse kaas overheen en voilà: het was een soortement risotto.
‘Lekker hè’ zei ik enthousiast tegen – o wacht, ik vergat de walnoten te vermelden, die zaten er ook in. En rozijnen. ‘Lekker hè, zei ik tegen man die overduidelijk met lange tanden zat te kauwen. Man zei niks en slikte moeizaam. ‘En voor morgen is er ook nog genoeg’ liet ik er blij op volgen.
Man schudde vastbesloten zijn hoofd. ‘Morgen bestel ik een pizza’ antwoordde hij kernachtig. ‘De dag daarna misschien ook’. Hij keek me met een blik aan die geen enkele tegenspraak duldde.
En ik wilde hem de komende tijd nog wel zo verwennen. Snik.

Over Het Weer en onze Lieve Lieve Heer

ruins-2393782_1280Vrijdag 25-08
Lief dagboek,
Weet je nog dat ik vorige week vertelde dat we om kwart voor vijf op moesten omdat man om half zeven in het ziekenhuis moest zijn? Weet je nog dat ik om 01.45 uur nog wakker was? Nou, ik bleef wakker tot een uur of vier – toen dommelde ik even weg maar drie kwartier laten bezorgde de wekker me bijna een hartverzakking.
Eenmaal in de auto, op weg naar Sneek, ging het weer goed met mijn bijna-hartverzakking. Wat heerlijk was het om – met dit mooie weer – zo vroeg op pad te gaan. Die stilte op de weg, het licht, de lucht! Ik dacht terug aan lang vervlogen tijden, toen ik om 6 uur in de ochtend met m’n vriendinnen door Amsterdam naar huis fietste en we ook zo genoten van het eerste ochtendzonnetje (voor zover we ons daarvan bewust waren na een avond vol alcohol).
Hoe dan ook: eenmaal in het ziekenhuis kon man meteen naar z’n kamer.
‘Ik ga je enorm verwennen de komende weken’ wilde ik hem opfleuren. ‘Elke dag ga ik gezonde hapjes voor je maken en… wat is er, pijn?’ toen ik zag dat het gezicht van man vertrok.
Man schudde zijn hoofd. ‘Nee, dat is het niet. Het is de gedachte aan jouw ha…’ maar hij kon zijn zin niet afmaken omdat een verpleegster de kamer binnenstormde.
‘Zijn we er klaar voor?’ joelde ze opgewekt.
De gepijnigde uitdrukking op mans gezicht verdween spoorslags. Het leek alsof hij.. opgelucht? was.
‘Nou en of’ zei hij monter.

Trouwens: sinds het maar niet wil vlotten met de formatie zien we de politici weinig op tv dagboek. De stralende joviale lach van Rutte begin ik haast te missen. Toch valt er verder gelukkig nog genoeg te lachen. Wat te denken van de documentaire over Jesse Klaver waar we ons op mogen verheugen? Ik kan niet wachten om ‘m te zien! Als dit geen Ultieme Zelfverheerlijking is weet ik het niet meer.

Zaterdag 26-08
Operatie van man is goed gegaan, mocht hem vanmiddag weer ophalen. Nu loopt hij op krukken. Knap dat ze dit allemaal kunnen. Wat moeten de mensen vroeger toch geleden hebben. Ik roep regelmatig dat het me heerlijk lijkt om een paar honderd jaar geleden geleefd te hebben maar of het allemaal echt zo fijn was? Bij het minste of geringste legde je het loodje.

Ik heb me trouwens voorgenomen dagboek, om me over het ‘kleinere’ scherm van m’n nieuwe iPhone heen te zetten. Het scheelt 4 om 7 mm en ik vind het echt te gek als ik me daar druk om zou maken. Het is ook zo ondankbaar vind ik. Er zijn mensen op de wereld die vreselijk lijden en ik loop te janken om een 7mm kleiner scherm? Het is eigenlijk beschamend. Ik moet toegeven dat ik dit niet helemaal zelf heb bedacht. Toen ik me over die 7mm bij vriendin M. beklaagde keek ze me verbijsterd aan en zei: ‘Ben jij wel goed bij je hoofd? Er zijn mensen op de wereld die vreselijk lijden en jij loopt te janken over een SCHERM dat 7mm kleiner is???’

Maandag 28-08
Jammer, jammer. De docu over Jesse Klaver wordt uiteindelijk toch niet uitgezonden. Wat een gemiste kans is dit. Ik had me zo verheugd op een avondje ouderwets entertainment.

Ik was trouwens vergeten te vertellen dagboek, dat ons aller Winnie Sorgdrager het onderzoek inzake de Finopril-affaire gaat leiden. Hartstikke mooi om te zien dat de baantjescarrousel weer op volle toeren draait. Hartstikke mooi om te zien dat de slager zijn eigen vlees keurt. Daar zullen de boeren ook enorm blij mee zijn.

Dinsdag 29-08
Naar het UWV. Ik heb nog steeds geen baan dagboek, ondanks het feit dat ik zo breed inzetbaar ben. Toen ik 20 was kon ik veel minder en wist ik veel minder dan nu maar banen vinden was geen enkel probleem.
‘Toen was je nog jong’ zei vriendin M.
‘Hallo’, stoof ik op. ‘Ik ben nu nog steeds…’ maar opeens zweeg ik. ‘Jong’ had ik willen zeggen dagboek. En zo voel ik me wel. En dat ben ik ook nog natuurlijk. Ten opzichte van iemand van 100 ben ik zelfs piepjong. Maar ten opzichte van iemand van 20 ben ik.. hmm, toch wat minder jong. Tja.

Het was trouwens prachtig weer dagboek. Ik geloof dat dit al de vierde mooie dag was dit jaar. Tjonge jonge, we mogen wel weer in onze handen knijpen hoor. Het is altijd hetzelfde liedje – tegen de tijd dat de zomervakantie voorbij is gaat het zonnetje schijnen. En als ‘ie eenmaal schijnt dan krijgen we geheid regen. Verschrikkelijk, want morgen beginnen de Visserijdagen.

Woensdag 30-08

Hele dag storm, regen en wind. Tuurlijk, de Visserijdagen zijn begonnen. Dat heeft Onze Lieve Heer kennelijk zo geregeld. Hij heeft gedacht: als het de Visserijdagen zijn dan laat ik het regenen. Misschien moet ik Hem ook eens een briefje schrijven, kijken of het wat uithaalt. Waarom zeggen we eigenlijk Lieve Heer? Hoe weten we dat Hij Lief is? En als ik Hem zou schrijven, moet de aanhef dan zijn: Lieve Lieve Heer?

Donderdag 31-08
De brief aan de Lieve Lieve Heer laat ik zitten. Hij luistert toch niet, dat weet ik nu al.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: