Archive for » augustus, 2017 «

De Ingelijste Foto

© Bron: PixabayVrijdag 18-08
Lief dagboek,
Toen ik zojuist wakker werd dacht ik direct aan Barcelona. Wat is er aan de hand dagboek? Hoe stoppen we dit? Het is steeds moeilijker te begrijpen. Ik hoor soms mensen roepen dat het ‘onze schuld is’. Dat ‘wij de woede van anderen over ons afgeroepen hebben’. Vreselijk, dit soort kreten. IK heb niemands woede over me afgeroepen maar ik word doorlopend geconfronteerd met de haat van een ander. ‘Hoe moet dit nu?’ vroeg ik aan vriend P., de filosoof. ‘Is er nu werkelijk niets aan te doen, moeten we constant wachten op wat er gaat gebeuren en hopen dat we niet op de verkeerde plek zijn?’
Vriend P. snoof minachtend. ‘Er is genoeg aan te doen. Het is politieke onwil dat er niets gedaan wordt – ze rekenen erop dat dit gewoon overgaat’.
Op een dag zal het wel overgaan ja. Ongetwijfeld. Maar ten koste waarvan?

Zaterdag 19-08
Las net dat de grote steden geen rampalen neer willen zetten. Verhoogde stoepen of betonnen bollen teneinde de veiligheid van de burger te verhogen hoeft allemaal niet. Tuurlijk niet. Gewoon wachten op de volgende gek is vele malen beter. Toch overheid?

Vriendin L. kwam logeren.

Maandag 21-08
Vanmiddag dacht ik even dat ik Marja in het stadje zag lopen dagboek. Dat was vreemd want Marja woont ergens in het zuiden van het land maar toch, je weet maar nooit. Ik kan je niet vertellen hoezeer ik schrok. Marja is een tamelijk getroebleerde vrouw met wie ik ooit contact had maar kennelijk vond ze mij op een dag als vriendinnetje niet meer zo leuk. Dat kan natuurlijk, maar het beschamende was dat ze toen voorstelde om ‘op Facebook te doen alsof we ruzie hebben. Dan zouden we heel boos tegen elkaar doen en dan, op 1 januari (het was eind december dat ze met dit waanzinnige plan kwam) zouden we tegen iedereen zeggen: ‘Gelukkig nieuwjaar! Geintje!’

Het hele Whatsapp berichtje dat ze stuurde met dit voorstel was doorspekt met ‘hihihi’s’ en ik las het met een overweldigend gevoel van plaatsvervangende schaamte. Natuurlijk zei ik dat ik het een krankzinnig idee vond waarna ze heel boos werd. Toen begreep ik het: ze wilde ruzie met getuigen. Ze wilde laten zien dat ik een akelig en zij een goed mens was. Sommige mensen zijn zo ontzettend dom dat ze werkelijk denken dat een ander ze niet doorheeft. Terwijl ik vlug Ter Stal indook zag ik vanuit mijn ooghoeken nog net dat de-vrouw-die-op-Marja-leek op me af kwam strompelen. Voor de zekerheid heb ik me urenlang onder het rek overhemden verstopt.

Woensdag 23-08
Ik heb laatst een nieuwe iPhone gekocht en God, wat baal ik dagboek. Het blijkt dat ik m’n Whatsapp gesprekken niet over kan zetten. Van Samsung naar Iphone is onmogelijk. Ik ben gisteren en vandaag de hele dag bezig geweest maar het schijnt echt niet te kunnen. Wat ontzettend jammer is dit. En wat ontzettend belachelijk. We sturen mensen naar Mars maar DIT kan niet???

Donderdag 24-08
Er schijnt binnenkort een iPhone 8 uit te komen!!! WAAROM heb ik me daar niet wat beter over laten informeren? Enfin, deze zal ook wel goed zijn. Ik heb besloten er toch blij mee te zijn. Ondanks die toestand met m’n Whatsappjes. En ondanks het feit dat het scherm kleiner is dan dat van m’n Samsung (dat zag ik ook pas daarna…).

Morgen wordt man geopereerd dagboek. Hij krijgt een nieuwe heup. De oude wilde niet meer de laatste tijd. Man heeft voor deze operatie drie maanden op de wachtlijst gestaan. DRIE maanden dagboek. Waren onze schandalig hoge premies niet onder andere bedoeld om de wachtlijsten in te korten? We hebben er niets van gemerkt. Hoe dan ook: we moeten morgenochtend om HALF ZEVEN in het ziekenhuis zijn. Dat is toch niet normaal? Om half zeven! Dat betekent dat we om kwart voor vijf op moeten staan.

01.45 uur. Kan niet slapen. Zal je altijd zien. Op momenten dat je niet MAG slapen vallen je ogen automatisch dicht – had ik tenminste altijd bij een werkoverleg/vergadering/cursus – en nu ben ik klaarwakker. Ik sta maar op denk ik. Kan ik alsnog een foto van mezelf inlijsten die ik in mans bagage prop. Toen ik gistermiddag vroeg of hij een ingelijste foto meewilde naar het ziekenhuis om op z’n nachtkastje neer te zetten gaf hij geen antwoord – hij zuchtte alleen even. Toen begreep ik het niet maar nu, in het holst van de nacht, vermoed ik dat het misschien verlegenheid was. Iets anders kan ik namelijk niet bedenken.

De Hel en Het Kaakgewricht

© Bron: PixabayZaterdag 12-08
Lief dagboek,
Vanochtend, tijdens het ontbijt – ik zat aan de havermout met walnoten en rozijnen – zei mijn kaakgewricht tijdens het kauwen: ‘Krak’. Het was al de zoveelste keer deze week. Ik weet niet wat het is – als ik mijn mond maar opendoe knakt mijn kaakgewricht en het doet nog pijn ook.

16.20 uur. Volgens vriendin M. zou het wel eens met m’n gezichtsyoga te maken kunnen hebben.
‘Ik zei toen ook al tegen je dat je ermee uit moest kijken’ hielp M. me herinneren. M. zag er een beetje moe uit. ‘De buurvrouw maakt me een beetje gek met haar geneuzel om haar man’ verzuchtte ze. ‘Ik verbaas me echt over vrouwen. Wanneer ze van een man denken te houden vergeven ze hem letterlijk ALLES’.
‘En als ze niet van hem houden vergeven ze hem zelfs zijn goedheid niet’ vulde ik aan, denkend aan een van mijn meest deugdzame vrienden die in de ogen van zijn vrouw niets goeds kan doen.

Maandag 14-08
Met moe (ouders zijn gisteren gekomen) naar het stadje en bij Wally’s weer een krankzinnig grote emmer slagroom besteld. De slagroom van Wally’s is zo heerlijk – heel wat anders dan zo’n spuitbus. In die emmer slagroom zat ook wat warme chocolademelk dus ik heb gesmuld.

Dinsdag 15-08
Goed nieuws dagboek: er schijnen opeens enorme successen geboekt te worden voor wat betreft de formatie van het kabinet. Twee mega-successen noem ik in het kort even op:
1 – de euthanasie-deal. Hierover zal een Commissie van Wijzen zich buigen om ‘te kijken of mensen die zwaar en eindeloos psychisch lijden binnen de huidige wet beter kunnen worden geholpen’. Voordat daar duidelijkheid in komt zijn we dus jaaaaren verder (en honderdduizenden euro’s).
2 – Het Wilhelmus. Dit was een bijzonder belangrijke hobbel binnen de formatie dagboek, en die schijnt genomen te zijn. Op de basisscholen zullen de kindjes – hoera! – les krijgen over het Wilhelmus. Ik neem aan dat ze dat ook verplicht uit volle borst zullen moeten zingen, fier rechtop staand natuurlijk. Hier praten ze nu dus al precies vijf maanden over. Het is te beschamend voor woorden.

‘s Avonds met ouders bij Zwarte Haan gegeten. Ditmaal vonden we het eigenlijk niet zo bijzonder. Bovendien: 26 euro voor een stukje biefstuk – is dat eigenlijk niet een beetje te gek voor woorden? Het is met die prijzen allemaal wel vreselijk uit de hand gelopen.

Donderdag 17-08
14.20 uur. Net terug van de tandarts. Ik moest erheen voor de halfjaarlijkse controle en de tandarts heeft meteen mijn kaakgewricht geïnspecteerd. De tandarts bevestigde wat vriendin M. eerder zei en waar ik ook al bang voor was: het zou wel eens met mijn gezichtsyoga te maken kunnen hebben. Godsamme. Doe je je best om die kaaklijn strak te houden en mag je opeens geen nootjes meer eten.

18.20 uur. Aanslag in Barcelona. Het houdt nooit op dagboek. Deze oorlog zal nog heel erg lang duren vrees ik. Ik moet steeds vaker aan mijn grootmoeder denken die altijd zei: ‘Elk mens maakt in zijn leven twee wereldoorlogen mee’. Voor mijn gevoel zitten we er al middenin, in de Derde Wereldoorlog, maar ik vraag me wel eens af wanneer de politiek het eindelijk eens zal benoemen.

21.45 uur. Wat verschrikkelijk allemaal. Er zijn al 13 doden en 80 gewonden. Wat een hel. Telkens als ik naar de beelden kijk voel ik me boos, verdrietig en machteloos dagboek. Ik betrapte mezelf er zojuist op dat ik knarsetandend naar tv keek – mijn kaak zei direct Krak en toen ik de pijn verdrong en wederom knarsetandend verder keek zei hij weer: KRAK. Ditmaal heftiger dan in al die dagen ervoor. Misschien heeft m’n ontwrichte kaak helemaal niets te maken met gezichtsyoga maar met de toestand in de wereld? In dat geval: hartelijk dank Grote Leiders. De manier waarop u de burger beschermt is ontroerend. Het is mooi om u – télkens weer – te horen prevelen en murmelen dat u geweld afkeurt. Te horen dat u zo meeleeft. Te horen dat het – wéér – een zwarte dag is. Ja echt, de prachtige en liefdevolle zorg waarmee u ons dagelijks omringt grenst aan.. Ai. M’n kaak zei het weer. Krak.

Het Fragment

Lief dagboek,
20170729_182540Vorige week had ik geen stukje en weet je hoe dat kwam? Dat kwam omdat ik een dag in de war was. Ja, serieus. Toen ik dacht dat het donderdag was bleek het vrijdag te zijn en sindsdien vraag ik me de hele tijd af: hoeveel dagen was ik dan in de war? Was het woensdag dan eigenlijk donderdag? En was het dinsdag misschien woensdag? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Enfin, toen ik ontdekte dat ik in de war was was het te laat voor mijn stukje in de krant en te laat voor mijn stukje op mijn blog dus dan nu een extra lange. O nee, ik was juist van plan kortere stukjes te schrijven. Niet die ellenlange lappen tekst, daar zit niemand op te wachten. Ik mag dus wel opschieten want… Enfin. Ik ga maar gewoon beginnen.

Vrijdag 28-07
01.23 uur. Ga naar bed. Vanochtend vroeg op en naar de (ex)schoonfamilie in Parijs. Weerzien was geweldig. Hele avond met de familie aan tafel gezeten, heerlijk gegeten – er gaat niets boven een Franse baguette waarmee je je bord schoonveegt! – en de wijn, wat kan ik zeggen over de wijn? Ik hoop dat ik morgen geen hoofdpijn heb.

Zaterdag 29-07
20170729_175513Dagboek: we zitten al in een oorlog weet je dat? Nee, hier in Harlingen is er niets van te merken, Goddank. Maar wat moet het vreselijk zijn om in Parijs te wonen. Ik ging met dochter naar La Fayette (de Franse Bijenkorf). Veel ingangen waren dicht en iedereen die naar binnen ging moest zijn (hand) tas aan de beveiligers bij de deur laten zien onder het mom van: ‘We zijn machteloos maar een schijnveiligheid kunnen we in elk geval wel creëren’. Over de totale verloedering van veel wijken wil ik het niet eens hebben en in de omgeving van Gare du Nord zal ik me NOOIT meer vertonen. Wat een trieste bedoening. Zelden heb ik zoveel gekken en agressievelingen bij elkaar gezien. Vroeger werden mensen in psychiatrische inrichting opgesloten, nu lopen ze vrij rond en mogen ons lastig vallen.

Woensdag 02-08
Las net dat een fan, die urenlang naast Dotan zat en hem niet herkende, sorry heeft gezegd. Heb direct gegoogeld wie Dotan is, had nog nooit van hem gehoord. Al had ik een jaar naast Dotan gezeten had ik hem niet herkend. Zelfs als hij me verteld had wie hij was had ik hem nog niet herkend.

Donderdag 03-08
Met dochter naar Groningen. Zag paar keer politie te paard. Dagboek: wat is in Godsnaam het nut van politie te paard? Als ze een tasjesdief zien die zich via steegjes uit de voeten maakt, hobbelen ze daar dan op dat paard achteraan? Zeldzaam nutteloos, politie te paard. En wie mag dat weer betalen? Enfin. Laat maar.

Dinsdag 08-08
Wat een toestand met die eieren. Hoe het allemaal precies zit weet ik niet maar één ding weet ik wel: over die besmette eieren, die we misschien al jarenlang eten, wordt opeens moord en brand geschreeuwd maar ik hoor ze niet over die dieselauto’s met hun fijnstof. Neeeee, daar wordt angstvallig over gezwegen. Zou er ergens in Den Haag een gouden altaar opgericht zijn waarvoor ze regelmatig knielen en gezamenlijk een mantra murmelen? ‘Ooo Brandstof, kom tot mij – oooo Olie, kom tot mij – oooo Diesel: wij aanbidden u en danken u voor de niet aflatende bron van inkomsten – voor u verkopen we onze ziel, ons geweten, ons moreel besef, ons… ’

Stopte omdat ik een appje van vriendin G. (die in een scheiding ligt) kreeg. ‘Hij is nu weer bij haar!!!!’ appte ze. G. is haar aanstaande ex-man via de iPad aan het stalken (dat weet hij natuurlijk niet) en belt hem zo’n twintig keer per dag. ‘Je moet echt ophouden’ appte ik terug. ‘Als je zo doorgaat begin ik hem steeds beter te begrijpen’. Nu is het stil – ze heeft nog niet gereageerd.

Zaterdag 05-8
Het loopt trouwens niet echt storm met mijn open sollicitatie in de krant laatst dagboek. Komt er nog wat van, toekomstige werkgever? Ik overweeg namelijk om voor mezelf te beginnen als webdesigner en tekstschrijver maar ik weet zeker dat u die appeltaarten niet wilt mislopen.

Donderdag 10-08
Vriendin M. vroeg zich af hoe de zaadjes van koolzaad genoemd worden. ‘Is dat koolzaadzaad?’ Ze keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het klinkt idioot, dat is waar, maar ik denk toch dat het koolzaadzaad is. Ik ga het eens opzoeken.

Er gonst de hele tijd een fragment van een flard van een gesprek door m’n hoofd dagboek. Ik ving het vanmiddag op toen ik in het stadje was – ergens op straat, ter hoogte van de Hema, hoorde ik: ‘Wat ze allemaal wel niet over die man verteld heeft – het is een grof schandaal. Gelukkig geloofde niemand haar maar toch: dit zijn gevaarlijke vrouwen’.

Het is gewoon een fragment dagboek. Het antwoord hoorde ik niet. En toch houdt het me bezig. Raar hè?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: