Archive for » juli, 2017 «

De Slapende Man

Bron: PixabayZaterdag 22-07
Lief dagboek,
Vandaag kwam vriendin en ex-collega E. langs. E. Was nog nooit bij mij geweest en had m’n huisnummer niet goed in haar TomTom gezet. Het gevolg was dat ze bij de buren in de keuken stond. ‘De voordeur stond open’ vertelde ze stikkend van het lachen. ‘Ik dacht nog: wat aardig dat hij alvast openstaat’. De buren stonden op dat moment net buiten in de tuin. ‘Het gekke was dat ik naar ze keek en dacht: wat zijn jullie veranderd’ snikte E. Het was geen moment in haar opgekomen dat ze in het verkeerde huis stond. Nog een geluk dat ze niet direct in bad ging liggen of zo.

’s Avonds gingen we eten bij Pompeï. Ik heb gesmuld van de ravioli dagboek. Ik weet niet hoe lang ik al geen pasta heb gegeten (want ja: ik ben zo’n gek die liever op een stronk broccoli kauwt in plaats van smult van pasta) maar dit smaakte me echt uitstekend. E. en ik constateerden – voor de zoveelste keer in ons leven – dat we echt niet meer zo goed tegen alcohol kunnen. We hielden het bij twee glaasjes. Toen werden we wat sloom. Ik althans. Jeetje. Als je ouder wordt word je niet alleen strammer en krijg je meer rimpels maar kan je ook minder goed tegen drank. Ik weet niet wat ik erger vind.

Maandag 24-07
00.23 uur. Ga naar bed na een turbulent avondje. Wat was er aan de hand: pa (ouders zijn gisteren gekomen) maakte vanavond tegen 22.00 uur een lelijke smak en die smak was dermate heftig dat we toch even naar de Spoedeisende Hulp in Leeuwarden gingen. Hij heeft een heel lichte hersenschudding denkt de arts. Al met al viel het mee maar we waren wel erg geschrokken.

Dat was trouwens voor de tweede keer die dag dat we naar Leeuwarden gingen – eerder die dag was ik er al met moe heen maar dan om te shoppen. Dat is toch het betere werk.

Woensdag 26-07
Naar de kapper. Heb weer wat blonde lokjes laten zetten onder het mom van: ‘Hoe blijf ik wat langer jong en jeugdig’. Het was prachtig weer dus het was wel wat jammer om juist deze ene dag in de kappersstoel te moeten zitten maar goed, het is niet anders. ’s Avonds met man en ouders bij San Marino gegeten. Dat was dus de tweede keer deze week dat de broccolistronk aan mijn neus voorbij ging.

Donderdag 27-07
Ik weet niet wat er met de hond aan de hand was vannacht dagboek. Ik lag boven in bed en ik hoorde haar beneden in de gang piepen en aan de deur krabben. Man sliep diep, hij had niks in de gaten. Ik stond dus op en daalde de trap af om te kijken wat er was. Al gauw bleek dat ze niet naar buiten hoefde.
Toen ik voor de tweede keer de trap afdaalde werd me duidelijk dat ze geen dorst had.
Toen ik voor de derde keer naar beneden strompelde – inmiddels een paar uur verder – bleek dat ze geen honger had, nog steeds niet naar buiten wilde en ook geen dorst had. Wel bleef ze met gespitste oren voor de deur zitten piepen en krabben.

Ten einde raad besloot ik man in te schakelen. Ik kriebelde over zijn arm maar mijn hand sloeg hij weg. Ik fluisterde z’n naam maar hij reageerde niet. Ook toen ik harder begon te fluisteren reageerde hij niet.
‘Had je niet in de gaten dat ik je wakker probeerde te maken?’ vroeg ik vanochtend op licht verwijtende toon. Zonder z’n antwoord af te wachten ging ik verder en vertelde over het gedrag van de hond.
‘Oo, was dát het’ reageerde man opgelucht. ‘Ik had het wel in de gaten maar ik dacht dat je me voor ‘wat anders’ wakker probeerde te maken’.
Juist ja. ‘Voor wat anders probeerde wakker te maken’. En dan niet reageren. Hm. Ik ga de komende tijd extra vroeg naar bed.

De Aanstaande Werkgever

 Bron: PixabayVrijdag 14-07
Dagboek: denk je dat de gemeente iets zou kunnen doen aan het kruispunt Steenhouwersstraat-Spoorstraat? Het is een zeldzaam afschuwelijk kruispunt – ik heb er vanmiddag volgens mij 10 volle minuten staan wachten voordat ik de weg op kon. Okay, iets minder maar dan nog. Daar gaat het niet om.

Zaterdag 15-07
00.34 uur. Man en ik hebben vanavond gegeten bij De Zwarte Haan in het Bildt. Het eten was heerlijk, de wijn was meer dan heerlijk en ik voelde: dit is het moment om iets romantisch te zeggen. ‘Voel jij ook dat we in al die jaren samen een stuk nader tot elkaar gekomen zijn?’ vroeg ik terwijl ik mysterieus boven m’n glas naar man glimlachte.

Man schudde verwoed zijn hoofd. ‘Nee. Beslist niet. Maar we zijn wel een stuk toleranter naar elkaar toe geworden’.
Weet nou nog steeds niet zeker of hij grapje maakte.

Zondag 16-07

Superleuke middag en avond gehad bij S. en P. verderop in de straat. Gebarbecued met z’n achten en eindeloos gebabbeld en gelachen. Vriend E. vertelde dat hij in zijn jonge jaren ooit gezoend had met Sharon Stone. ‘Zeker’ knikte hij toen we hem alle zeven ongelovig aanstaarden.
We keken elkaar verbijsterd aan. Wow! Gezoend met Sharon Stone! Dat was niet niks!
‘En toen?’ vroegen we ademloos.
‘Toen’ zei vriend E. en zijn blik versomberde bij de herinnering, ‘toen moest ik de poster weggooien’.

Maandag 17-07
Lief dagboek: ik heb net weer eens een sollicitatiebrief verstuurd. De honderdduizendmiljoenste. Toen ik vorig jaar mijn baan kwijtraakte dacht ik oprecht dat ik vlug weer aan de slag zou gaan maar de praktijk bleek anders. En dat terwijl ik een prima cv heb en zooooo graag wil werken! Mag ik dan werkelijk de rest van mijn leven m’n keukenkastjes schoonmaken? Is er dan heus geen bedrijf dat me wil hebben? Zal ik dan echt nooit meer deelnemen aan het arbeidsproces? Het idee! Vooral de gedachte aan die keukenkastjes doet me de rillingen over het lijf lopen. En dat terwijl ik websites kan bouwen (in WordPress notabene), kan dtp-en, de administratie kan doen, teksten en nieuwsbrieven kan schrijven, de telefoon kan opnemen, de receptie kan bezetten, de bedrijfswebsite kan onderhouden, met Office kan werken, met een groot deel van het Adobe-pakket om kan gaan, zeer klantvriendelijk ben en nog veel meer. Snik. Moet ik in mijn sollicitatiebrieven dan maar zeggen dat ik elke maand een appeltaart meeneem? Zou dat mijn toekomstige werkgever over de streep trekken? (Beste toekomstige werkgever: als u dit leest reageert u dan even? Ik kan morgen al beginnen!).

Dinsdag 18-07
O gruwel: in mijn stukje van vorige week zag ik een GROTE fout staan. Ergens had ik het over de G20 en schreef ik het woordje ‘verspreidt’ met een ‘T’ erachter terwijl dat niet goed was. De tweede ‘verspreidt’ in die alinea was wel goed. Daar stond dat ‘Rutte heel wat onzin verspreidt’ en tja, dat wisten we allang. Zelfs al had ik geschreven: ‘Rutte versprijt heel wat onzin’ was ik ermee akkoord gegaan, al was het taalkundig dan niet helemaal juist.

Treurig, van die vernieling en diefstal op de Algemene Begraafplaats. Wat ben je toch diep gezonken als je dit doet.

Woensdag 19-07
We zitten al 126 dagen met smart op een nieuw kabinet te wachten dagboek! Goh, ze weten de spanning er wel in te houden hoor. Zelfs als ze niet meer het Beste Kabinet sinds de Tweede Wereldoorlog zijn leveren ze nog ongekende prestaties. Volgens oom H. zijn ze nu druk aan het onderhandelen over de Beste Baantjes die ze elkaar in de toekomst zullen toespelen.
‘Dit houden ze nog wel een maand of twee vol, let op mijn woorden’ voorspelde hij somber. ‘Het is beslist waar wat die jongen van Baudet zegt: de democratie is gegijzeld. Het gaat allemaal om die baantjescarrousel’.

Donderdag 20-07
Volgens vriendin M. is 1 appeltaart per maand niet voldoende om een potentiële werkgever over de streep te trekken.
‘Misschien kun je zeggen dat je van Koninklijke bloede bent?’ stelde ze voor. ‘Dan nemen ze je wel aan, zelfs al zou je niks kunnen’.
Dat gaat me net iets te ver dagboek, hoewel het wel verleidelijk is natuurlijk. Zal ik anders maar twee appeltaarten per maand voorstellen? Is dat niet een beetje te… te overdreven? Twee appeltaarten? Ik vind persoonlijk dat… Goed. Twee appeltaarten. Deal. Ik weet zeker dat het daarmee moet lukken.

Het Nippertje

© Bron: PixabayZaterdag 08-07
Lief dagboek,
Soms zijn er van die woorden die je regelmatig gebruikt en opeens denk je: wat een idioot woord is dit. Zoiets overkwam me gisteren. Ik was vriendin L. aan het appen en wilde zeggen dat ‘mijn kaaskoekjes op het nippertje…’ en toen stopte ik. Ik kon m’n zin niet afmaken. Want ik keek naar m’n scherm en dacht: nippertje? Nippertje? Wat is dat in Godsnaam voor een woord? WAT is een nippertje? Als je het drie keer achter elkaar zegt weet je niet eens meer wat het betekent. Nippertje-nippertje-nippertje. Het klinkt als iets dat je kunt eten en krokant is.

Maandag 10-07
Even naar vriendin M., haar zus was er ook. M. en haar zus kunnen niet bijzonder goed met elkaar overweg maar ze gedogen elkaar op een redelijk beschaafde manier. ‘Ik heb altijd het gevoel dat ze jaloers is’ heeft M. wel eens verteld.
Nu stapte ik dus binnen, juist op het moment dat de zus een Camembert openpulkte en naar binnen schoof. Dagboek, werkelijk: in één keer verorberde ze dat hele kaasje, ik overdrijf niet. Nu ja, een klein beetje dan.
Het was best gezellig met de zus van M. erbij. ‘Ik wil volgend jaar op vakantie naar Brazilië’ vertelde ze, ‘en ik wil ook een cursus Braziliaans doen. Dat Braziliaans is zo’n mooie taal, vinden jullie niet?’ Ze slikte in één keer de halve Camembert door.
‘Ze spreken in Brazilië geen…’ wilde ik zeggen maar toen verslikte de zus zich in een homp kaas en nadat ze eindelijk weer wat lucht kreeg kwam het er niet meer van.

Dinsdag 11-07
Vannacht maakte dochter me wakker. ‘Er is een spin in mijn kamer’ fluisterde ze. Gek is dat: ik slaap met gemak door wekkers of alarmen heen maar als dochter naast m’n bed staat te fluisteren ben ik direct klaarwakker. Zou dat een soort moederinstinct zijn? Dat ze me wakker maakte voor de spin was overigens een grof schandaal. Ik kon het beest in eerste instantie niet eens vinden, zo klein was ‘ie. Toen ik ‘m eindelijk zag pakte ik hem met twee vingers en staarde dochter verbijsterd aan: ‘Maak je me HIERVOOR wakker?’ Ik zwaaide driftig het insect voor haar neus heen en weer terwijl dochter als door een adder gebeten een sprong maakte die het op de Olympische Spelen niet onaardig zou doen.
Ik hoop dat ze vlug trouwt met een insectenverdelger en vooral NOOIT in een tropisch land gaat wonen.

Woensdag 12-07
Ik zat trouwens de hele tijd te denken dagboek, over het voornemen van de G20 om internet aan banden te leggen. ‘Er worden teveel leugens verspreid via internet’ is het argument.
Wat ik me nu steeds afvraag: hoe zit het dan met Rutte? Wordt hij ook aan banden gelegd? Hij verspreidt namelijk ook heel wat onzin – pakken we hem ook aan? Wordt hij ook gecensureerd?

Grijs dagje. Brachten dochter terug naar Groningen en gingen zelf nog even de stad in.

Donderdag 13-07
Goed nieuws dagboek: De Londense metro zal voortaan geen ‘dames en heren’ meer zeggen. Dat ligt net iets te gevoelig en dat kan ik me heel goed voorstellen. Er zijn tegenwoordig per slot van rekening nog maar bitter weinig dames en heren dus die aanhef was al jarenlang volkomen misplaatst. Ik heb wel een paar suggesties voor een nieuwe aanhef:

‘Goedemorgen stelletje randdebielen’
‘Goedemorgen krukkige imbecielen’
‘Goedemorgen kruipende stumpers’
‘Goedemorgen schlemiele zielenpieten’
‘Goedemorgen achterlijke…’
Enfin. Ik kan nog uren zo doorgaan maar daar heb ik niet zoveel zin in.

Dagboek: ik heb wel eens verteld over vriendin A., die vriendin die een chef heeft die niets anders doet dan peuteren in z’n neus. Het schijnt nog een naam te hebben ook, die afwijking. Anyway: ze heeft een enorm conflict met hem gehad laatst ‘Hij was op de afdeling aan het opscheppen over zijn vroegere veroveringen toen zijn blik op mij viel’ vertelde ze. Ze rilde bij de gedachte, dat kon ik duidelijk zien.
‘Als ik jou toentertijd buiten de deur had ontmoet had ik misschien ook wel werk van je gemaakt’ zei hij terwijl hij over zijn glimmende schedel aaide en daarna aan zijn vettige snor trok.
‘En hoe had je gedacht me te veroveren?’ had A. op scherpe toon gevraagd. ‘Door me te verblijden met een doos neuspulkjes?’
‘Iedereen begon ongemakkelijk te schuifelen en later moest ik bij hem op kantoor komen waar hij me een enorme uitbrander gaf over iets onnozels. Het was overduidelijk een wraakactie – de man was woedend’ vertelde ze.
‘Dit is vanwege die doos hè?’ had A. aan hem gevraagd.
Haar chef had haar met rooddoorlopen ogen aangekeken en krijste toen, terwijl hij naar de deur wees: ‘Eruit!’

Vriendin A. is nog net niet ontslagen vertelde ze. ‘Ik bracht later een kop koffie naar hem toe en mompelde sorry, dat leek me beter. Maar ik meende het niet’.
‘Slimme meid’ prees ik. ‘En je hoeft het ook niet te menen. Dat sorry. Soms is het gewoon beter om het even te zeggen. Het is tenslotte maar een woord’.
Al met al is het dus met een sisser afgelopen. Maar volgens A. was het wel op het nippertje.

Het Scheidingsfeestje

© Bron: PixabayVrijdag 30-06
Lief dagboek
Vanmiddag zaten jeugdvriendin L. en ik op het terras bij Wallys en maakten een paar selfies. We deden een gruwelijke ontdekking toen we de selfies bekeken: op elke foto leek het heel donker en rimpelig onder onze ogen. Zelfs met de allerzachtste filter zag het er raar uit. Op de selfies die we daarvoor maakten – op het terras bij Doeksen of op de Noorderhaven – zag het er heel anders uit, veel beter.
‘Misschien geven de mooie foto’s van net een vertekend beeld en is dít de werkelijkheid’ piepte ik terwijl we verstijfd van schrik nog een keer door de foto’s gingen. L. kon geen woord uitbrengen – ze staarde met open mond naar het scherm en ik merkte dat ze haar adem inhield. Wat een narigheid.

Zaterdag 01-07
Het is alweer juli! Hoe kan het toch dat het allemaal zo snel gaat? En waarom ging het vroeger niet zo snel, toen ik nog naar school ging en het leek alsof er geen eind aan die ellendige uren/weken/dagen/maanden kwam? Het leek alsof er jaren zaten tussen de weekenden, nog maar te zwijgen over hoelang het gevoelsmatig duurde voordat er weer eens een vakantie aanbrak. Had ik wel eens verteld dagboek, dat ik een keer na de vakantie naar huis gestuurd werd ‘omdat de rok van mijn uniform boven de knie kwam?’ Niet? Het zat zo: ik zat op een katholieke meisjesschool in Suriname en droeg, net als de andere leerlingen, een uniform. Tijdens de lange vakantie (je zegt daar natuurlijk geen ‘zomervakantie’ aangezien het altijd zomer is) schoot ik weer een eind de lucht in met als gevolg dat ik op de eerste dag van het nieuwe schooljaar direct naar huis gestuurd werd. ‘Zo kan je niet op school verschijnen’ werd me streng bij de ingang van de poort toegeroepen. God, wat verlangde ik innig naar de volgende vakantie. Het besef dat er nog een lang en ellendig schooljaar voor me lag stemde niet erg vrolijk toen ik naar huis sjokte. Met ontblote knietjes.

Zondag 02-07
Ik heb in mijn vinger gesneden dagboek, en niet zo’n klein beetje ook. Weeeehhh (geluid van iemand die huilt). Ik durf er zelf nauwelijks naar te kijken – het mes zat volgens mij nog net niet vast in het bot. ‘Waarom overdrijf je toch altijd zo?’ vroeg man toen ik het vertelde. ‘Wil je mijn wond zien?’ stelde ik voor terwijl ik mijn vinger demonstratief de lucht in hield maar dat hoefde niet.

Ik heb trouwens al wekenlang een jas in huis dagboek, en ik heb geen idee van wie die jas is. Opeens hing hij over de trapleuning en toen vriend van dochter laatst weg wilde gaan zei ik: ‘Vergeet je jas niet’.
‘Die is niet van mij’ zei hij terwijl hij het ding verbaasd bekeek. Hij is van niemand aan wie ik het tot nu toe heb gevraagd. Dit is toch idioot? Dit kan toch niet? Van wie is die jas? Hoe komt hij in mijn huis? En waarom zit er niet een paar duizend euro in?

Maandag 03-07
Had laatst trouwens een uitzending op tv gezien waarin wéér uitgelegd werd hoe dat nu echt met die werkloosheid zit. Het was een interessante uitzending waarin me weer pijnlijk duidelijk werd dat de Leugen inderdaad regeert: het is beslist niet zo dat de werkloosheid daalt. Wat er gebeurt is dat mensen minder lang recht hebben op een uitkering, vervolgens in de bijstand belanden en de bijstandsgerechtigde wordt niet meegeteld als werkloze. Kortom: de werkloosheid daalt misschien zogenaamd maar de groep bijstandsgerechtigden wordt steeds groter.
‘We pikken het toch?’ zei oom H. toen we het erover hadden. ‘We laten ons toch van alles op de mouw spelden door dat clubje daar, door dat stelletje @$#%&*#?’
‘Nou nou nou’ protesteerde buuf Annie, zijn vriendin. ‘Iets minder grof graag; er zijn ook kinderen bij’. Ze wierp een blik op dochter die met haar mobieltje bezig was en bij het woord ‘kinderen’ om zich heen keek, zich duidelijk afvragend waar de kinderen zich dan wel niet mochten bevinden.

Woensdag 05-07
Verse honing gekocht aan de kant van de weg. ‘Is dit nu de ‘rauwe honing’ waar ik zoveel over lees?’ vroeg ik. Mevrouw legde me uit dat dit honing was die zo van de raat kwam en dat ze wel eens vaker de term ‘rauwe honing’ had gehoord maar wat daarmee nou feitelijk bedoeld werd haar volkomen onduidelijk was. Heb net gegoogeld: rauwe honing is onbewerkt en onverhit. Is ‘gewoon honing die zo van de raat komt’. Jeetje. En ik maar denken dat rauwe honing toch wel heel speciaal moest zijn. Is overigens heerlijke honing.

Donderdag 06-07
Vriendin G. (die in een scheiding ligt) is wat ontdaan. ‘Hij is binnenkort jarig en dan gaan we met z’n allen uit eten maar daarna gaat hij weer weg – het is zo vreemd allemaal’ snikte ze. ‘En ik wil hem toch ook een cadeautje geven hoewel hij het eigenlijk niet verdient na al die leugens en dat bedrog en verraad maar ja – zo ben ik nou eenmaal’. (De man van G. blijkt er al een tijd een ander op na te houden).
‘Aan wat voor cadeautje denk je?’ vroeg ik. G. haalde haar schouders op. ‘Weet ik veel. Een ingelijste foto van zijn minnares?’
‘Anders laat je wc-papier bedrukken met haar gezicht erop’ opperde ik.
Dagboek: het was een GRAPJE. Ik meende het niet. Ik zei het gewoon in een opwelling. Maar G. vond het zo een grandioos idee dat ze helemaal opfleurde en nu gaat uitzoeken waar ze dit kan laten doen.
‘Ik wil een paar honderd rollen hebben’ zei ze. ‘En misschien kunnen we een scheidingsfeestje geven. Dan geef ik na afloop iedereen een rol mee’.

Een volgende keer houd ik mijn mond. Beloofd.

 

column-2017-07-07

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: