Archive for » mei, 2017 «

Het Allergrootste Wonder

© Bron: PexelsLief dagboek,
Terwijl ik achter mijn bureau zit kauw ik op een pluk broccolikiemen en ik betrapte mezelf er zojuist op dat ik voor de zoveelste keer in mijn leven verzuchtte: ‘Hoe kan het toch dat dit met je gebeurd is?’ Ik leefde vroeger op wijn en sigaretten – het was zelfs zo dat, als de derde fles wijn leeg was ik vrolijk de vierde aanbrak. Als ik dat nu zou doen zou ik, denk ik, aan het eind van de rit in een dwangbuis afgevoerd moeten worden. Waar zijn die tijden gebleven dat ik dat allemaal nog kon?? Vriendin M. (ik zal haar voortaan Madeleine noemen. Nee, dat is niet haar echte naam maar ik wil een beetje af van die initialen) zei vanmiddag dat ze de laatste tijd juist meer en meer behoefte heeft aan alcohol. ‘Een man zoals mijn man plus 2 kleine – zeer drukke – kindjes doet je soms verlangen naar een semipermanente staat van vergetelheid’ slikte ze terwijl ze ook op wat broccolikiemen kauwde. ‘En dan heb ik er die gekke buurman ook nog bij die bij tij en ontij voor de deur staat’. De buurman van vriendin Madeleine is inderdaad een verhaal apart. Hij is vorig jaar weduwnaar geworden en sindsdien doet hij niets anders dan aan een ieder vertellen hoe gelukkig hij wel niet was met zijn vrouwtje. ‘Terwijl de hele buurt wist dat ze al jaren als vreemden in een huis woonden – daar maakte vooral zíj geen geheim van’ zei Madeleine. ‘Maar sinds ze er niet meer is doet hij niet anders dan koketteren met zijn verdriet – het is werkelijk beschamend. En dat moet ik een paar keer per week aanhoren’.
Arme Madeleine. Ze vond het winnende songfestivalliedje trouwens erg mooi. Ik ook dagboek, hoewel ik dat in het begin nauwelijks durfde toe te geven maar die schaamte ben ik gelukkig voorbij. Ik vind het een mooi liedje, punt uit.
Op deze manier kom ik natuurlijk niet echt aan m’n weekoverzicht toe. Nou, vooruit, in vogelvlucht dan maar even:

Zondag 14-05

Gefeliciteerd met Moederdag lieve mam! Pa heeft de hele middag tevergeefs geprobeerd een vis te vangen – wat voor vis dan ook – en met moe naar de stad. Oom C. kwam ook nog even en tijdje in de tuin gezeten. O nee, ik zou geen initialen meer doen. Okay, oom Cornelis dan.

Dinsdag 16-05
Ik ben een vrouw dagboek, en ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet zoveel van begrijp. Daarom weet ik zeker dat niemand het me kwalijk zal nemen als ik zeg: wat een massahysterie was dat omdat Feyenoord gewonnen had. Ja, ik snap heus wel dat het leuk is enzo, maar dit gedoe vind ik toch wel wat heftig. En nu krijgt de trainer ook nog eens een standbeeld. ‘Waarom krijg hij een standbeeld?’ vroeg ik aan man.
‘Omdat Feyenoord voor het eerst in 18 jaar de landstitel te pakken heeft’ legde man uit.
‘Kortom’ vertaalde ik vinnig: ‘Als je doet waar je voor betaald wordt – als je je werk dus GOED doet –krijg je een standbeeld???’ Werkelijk dagboek – dan verdien ik ook een standbeeld! Maar nogmaals, ik ben een vrouw en ik snap hier niet zoveel van. ‘Gelukkig maar’, aldus man.

De uitslag van de mammo van vorige week was goed!!!

Donderdag 18-05
Vandaag met man naar Franeker. Toen ik Kruidvat uitstapte (man wachtte buiten op me) zag ik dat hij in gesprek was geraakt met twee oudere heren en een dame. Ze hadden het over de pensioenpotten waar zo in gegraaid wordt. En over de prachtige wegen in Spanje die dankzij ons geld aangelegd worden. ‘Maar gelukkig schijnt het zonnetje’ lachte de vrouw terwijl ze de arm van een van de mannen beetpakte. Direct schoof er een donkere wolk voor de zon. Symbolisch?

Wist je trouwens dagboek – dat heb ik laatst geleerd – dat wonderen WEL bestaan? Het zit namelijk zo:
Horus – Attis – Krishna – Dionysus – Mithra en Jezus zijn ALLEMAAL geboren zijn op 25 december. Allemaal hadden ze een moeder die maagd was, allemaal hadden ze iets met een ster in het oosten, allemaal konden wonderen verrichten (zoals lopen over water of water in wijn veranderen) en allemaal herrezen 3 dagen na hun dood.
Dagboek: nou wil ik niet te sceptisch overkomen natuurlijk, dat snap je. Maar is het wachten nu dan eigenlijk niet op de volgende profeet? Wellicht is ‘ie al geboren of moet hij nog geboren worden. (Dan wel op 25 december natuurlijk, dat is duidelijk).
Kortom: ze zeggen wel eens dat wonderen niet bestaan. Nou, ik ben tot de ontdekking gekomen dat dat niet waar is. Wonderen bestaan wel degelijk. Daar is dit hele verhaal toch maar weer mooi het grootste bewijs van. Tsja.

 

Een Zware Week

© Bron: PexelsLief dagboek,
Is het heel erg dat ik je zo verwaarloosd heb? Aan de ene kant voel ik me haast schuldig terwijl iets in me zegt dat dat toch werkelijk niet hoeft. Ik had geen tijd voor je! (En, om eerlijk te zijn had ik ook even geen zin maar dat fluister ik. Sssttt. Niet verder vertellen). Bovendien ben ik nog steeds zo fanatiek bezig met WordPress dat ik nu al zover ben dat ik leuke websites kan bouwen. Volgende stap is het bouwen van een webwinkel. Ik weet niet hoe het kan dat ik het zo leuk vind dagboek – ik ben in de tuin bezig en betrap mezelf erop dat ik wel eens denk: als ik nu dit of dat doe, wat zou dat voor effect hebben? Het is een beetje triest. Volgens vriendin M. komt nu toch echt duidelijk naar voren dat ik wel eens in het autistisch spectrum zou kunnen zitten. ‘Mensen die wat autistisch zijn kunnen zich enorm vastbijten in iets dat hen interesseert’ zei M. laatst. Ze voegde eraan toe: ‘Hoewel ik niet zeker weet of iedereen hetzelfde pitbull-achtige fanatisme tentoonspreidt – dat van jou is werkelijk beangstigend’.
Enfin, nu eenmaal duidelijk is waarom ik even niets van me heb laten horen een kleine update van de afgelopen tijd. Gelukkig heb ik voldoende aantekeningen gemaakt de afgelopen tijd, dat scheelt heel wat denkwerk.

Vrijdag 05-05
00.34 uur. Net terug van een verjaardag van ex-collega S. Het was een vreemde avond. S. had wat kennissen op bezoek die qua politieke opvatting lijnrecht tegenover elkaar stonden. Het werd een beetje vervelend eigenlijk. Vooral het ‘linkse’ echtpaar werd erg boos terwijl het ‘rechtse’ echtpaar een stuk kalmer leek. (Voor alle duidelijkheid: het ‘rechtse’ echtpaar kwam uit Suriname). Wat me wel eens opvalt dagboek, is dat mensen die een ander verwijten ‘niet tolerant te zijn’ een zero-tolerance beleid voeren als die ander een afwijkende mening erop nahoudt. Is dat niet wat raar? Ik snap het niet! Ja, er zijn er veel meningen waar ik het niet mee eens ben maar om dan kwaad te worden? Heel vreemd.

Zaterdag 06-05
Keelpijn! Hele dag gammel en op de bank gelegen met de iPad bij de hand. Heerlijk. Zo af en toe is het best lekker om een beetje ziek te zijn.

Zondag 07-05
Weer met een dikke sjaal om de hele dag op de bank.

Maandag 08-05
Gedroomd van Marga (is niet haar echte naam maar al die initialen de hele tijd is ook zo irritant!). Marga was een vriendin, ooit, lang geleden. Op zich was het een leuke meid maar zo labiel als de pest – eigenlijk was ze nog net niet gevaarlijk genoeg om in een dwangbuis afgevoerd te worden maar daar is dan ook alles mee gezegd. Dat was misschien ook wel het leuke aan Marga. Toen Marga eenmaal in de overgang kwam (en dat kwam ze al heel jong) werd pas echt duidelijk hoe gek ze was: het ene moment belde ze je huilend op en vertelde hoeveel ze van je hield en het andere moment ging ze als een ordinair viswijf tekeer. Ze was een beetje volks, dat is waar, maar toch was ze wel lollig. Na een tijdje vond ik het welletjes. Ik had geen zin meer in dat labiele gedoe. Nu droomde ik dat ze gewapend voor m’n deur stond. Ze had een grijs vest aan en haar enorme pens (ja, die had ze ook al heel jong) hing bijna op de knieën. Als een briesende stier hing ze hijgend aan de deurpost en er kwam rook uit haar neus. Moest de rest van de dag aan Marga denken. Zal ik haar bellen? Arme meid.

Woensdag 10-05
Heb me voorgenomen dagboek, om het voortaan zo min mogelijk over politiek te hebben. Dat komt omdat ik me voortaan ook zo min mogelijk met politiek bezighoud. Mijn adagium is geworden: ‘Elk volk krijgt de leider dat het verdient’ en daarom: van mij geen kwaad woord meer over Rutte. Integendeel. En laten we nu maar hopen dat er nog vele Henry Keizers opstaan die Rutte allemaal persoonlijk het handje boven het hoofdje houdt dan komt het allemaal wel goed.

Donderdag 11-05
Mammogram laten maken. God, wat deed het weer pijn zeg. De tranen sprongen in m’n ogen. Ik begin ondertussen te denken dat, als je al geen borstkanker had, je het wel van zo’n mammo zou krijgen. Het KAN toch niet gezond zijn, die borsten die zo geplet worden? Alles wordt inwendig gekneusd en moet weer helen. De kans dat er wat misgaat.. Brrr. Anyway, ik zat in de wachtkamer te wachten totdat ik te horen kreeg dat de foto’s gelukt waren toen de radiologe dat me kwam vertellen. ‘De foto’s zijn gelukt hoor, u mag gaan’. Toen, dagboek, tijdens het afscheid nemen, zei ze iets wat me heel erg dwars zat en nu nog steeds dwars zit. Ze slikte het bijtijds in maar ik hoorde het luid en duidelijk: ze wilde sterkte zeggen. Sterkte. De uitslag krijg ik pas volgende week maar nu al wordt me sterkte toegewenst. En dat zit me heel erg dwars. Het wordt een zware week.

 

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: