Archive for » april, 2017 «

De Droom

Bron: PixabayLief dagboek,
De afgelopen tijd heb ik je schandelijk verwaarloosd, ik weet het. Dat komt door het volgende: ik ben de laatste tijd dag en nacht bezig met het onderzoeken van WordPress en ik vind het ZO leuk: ik denk nergens anders aan. Alsof er een ander deel van mijn hersenen geactiveerd is, zo voelt dat. Ik sta ‘s ochtends speciaal extra vroeg op om achter m’n pc te duiken en nieuwe ontdekkingen te doen – het is een beetje triest ja. Mijn huishouden loopt ondertussen enorm achter maar dat haal ik wel weer eens in. Ooit.

Omdat ik het zo druk had met WP (WordPress) heb ik verder ook niks opgeschreven en heb ik eigenlijk ook bijzonder weinig te melden. Ik kan er niks aan doen! Zelfs nu ik dit schrijf zit ik te popelen om weer aan de slag te gaan. Ik probeer al uren een gekleurde statische navigatiebar te maken en het moét lukken.

Omdat ik weinig verheffends te melden heb doe ik maar even vlug een kort verhaaltje. O nee, ik kan nog wel iets vertellen dat me nu te binnen schieten en waar ik om moest (glim)lachen: oom H. vertelde dat hij heel, heel veel spijt had van iets dat hij NIET gedaan had.
‘Wat is dat dan?’ vroeg buurvrouw Annie.
‘Van het feit dat ik vroeger nooit meegedaan heb met graaien’ mompelde oom H.
Hij kwam tot deze opmerking na het zien van een documentaire waarin ons voor de zoveelste keer duidelijk gemaakt werd: het draait uiteindelijk alleen maar om geld. En Seks. Meer niet. Ik heb de documentaire ook gezien en ik vond het stuitend. (Hij staat tot donderdag online dus als jullie ‘m zouden willen zien: hier is de link).

Goed, nu dan even een kort verhaaltje en dan maar hopen dat er binnenkort toch wat meer inspiratie komt. Moet lukken. Eerst even WordPress compleet onder de knie krijgen en dat komt dat vast wel weer goed.

De Droom
Het gezicht van de man die het obscure winkeltje binnenstormde stond op onweer. ‘Ik weet precies wat u zoekt’ sprak de verkoper die vanuit het niets opdook. Hij glimlachte vilein. ‘Werkelijk, ik weet precies wat u zoekt. We krijgen hier namelijk wel vaker boze echtgenoten over de vloer’.

Hij liet het boek waar de verkoper mee aan kwam zetten inpakken – ‘natuurlijk heb ik pakpapier meneer’ en overhandigde het bij thuiskomst direct.

‘Hoezo een cadeautje?’ zei ze verbaasd. ‘We hadden net een knallende ruzie – je liep woedend weg en nu…’
‘Nu heb ik spijt’ verklaarde hij. ‘Ik zat fout. Hier, maak open’.

Ze maakte het pakje open, hem toch nog even een vlugge blik toewerpend. Hij scheen oprecht spijt te hebben. Grappig! Ze vond achteraf eigenlijk juist dat ze zelf wat zeikerig geweest was maar och, dat hij nu spijt had was helemaal niet verkeerd.

‘Een boek?’ zei ze verbaasd terwijl ze de omslag bekeek. De kaft was van het prachtigste blauw dat ze ooit gezien had en met grote gouden letters was erop gedrukt: De Droom. Meer niet.

‘De Droom – apart!’ lachte ze. Ze gaf hem een kus. ‘s Avonds ging ze eerder naar bed – hij bleef nog tv kijken. In bed begon ze direct te lezen. Wat ze las was zo… zo magisch, zo prachtig – zoiets had ze nog nooit gelezen. Echt nog nooit. Al lezende droomde ze over de wereld die in het boek beschreven stond en ze wenste dat ze in die wereld kon leven. Ze betrapte zich erop dat ze telkens hetzelfde dacht: ik zou in zo’n wereld willen leven.

Toen hij naar bed ging lag ze daar met haar meest gelukkige glimlach. Dood. Hij knikte tevreden. Eindelijk rust.

————

In het obscure winkeltje glimlachte de verkoper vilein. ‘Ik weet precies wat u zoekt meneer’ zei hij. Hij was vanuit het niets opgedoken – de man die binnen was komen stormen keek hem dan ook even verbaasd aan. ‘Ik weet precies wat u zoekt’ herhaalde hij terwijl hij een boek vanonder de toonbank haalde. ‘Geloof me: we krijgen hier wel vaker boze echtgenoten over de vloer’.

Dag lieve ChaCha

ChaCha & Diesel

ChaCha & Diesel

Lief dagboek,

Ik weet het: ik had beloofd voortaan op vrijdag iets te posten maar het punt is: ik heb niet zoveel tijd. Bovendien heb ik ook niet veel inspiratie op dit moment. Het is al met al een beetje druk en bovendien was de afgelopen week ook niet al te leuk. De afgelopen maandag hebben we namelijk ChaCha, ons hondje, moeten laten inslapen. Nu zijn we binnen een paar weken tijd onze hond en kat kwijt. Diesel, ons andere hondje, loopt nu wat verloren in het rond en eigenlijk voelen we ons allemaal een beetje verloren in deze totaal nieuwe situatie. Het kattenluikje kleppert al weken niet meer en nu hebben we ook geen hondje meer dat constant met gespitste oren ligt te luisteren of er toevallig iemand naar de keuken gaat en met wat lekkers terugkomt.

Dat is natuurlijk de ellende met dieren dagboek, dat weet ik heus wel. De kans dat je er op een dag afscheid van moet nemen is groot. Maar toch. Maar toch….

Volgende keer schrijf ik wat langer. En wat meer. En wat vrolijker. Het is wat ik eerder zei: ik heb nu gewoon even geen zin. En geen inspiratie. Gelukkig hebben alle grote schrijvers dat probleem wel eens heb ik me laten vertellen. Dus er is nog hoop.

 

De Gewichtige Gek

Bron: PixabayLief dagboek,
Ja, ik ben een dagje te laat, ik weet het. Voortaan ga ik m’n dagboek op vrijdag publiceren. Het is een experiment dus het kan zomaar weer donderdag worden maar goed, voor nu lijkt vrijdag me eventjes gezellig.

Goed, daar ben ik weer. Vriendin M. belde, ze had niet veel bijzonders. Man van M. is een week voor z’n werk weg. ‘Ik ben aan het genieten’ vertelde ze. ‘Wat is het heerlijk om soms het huis even voor jezelf te hebben. Ik vind het echt niet erg als hij regelmatig even weg moet’.
Heb M. geadviseerd haar man te stimuleren een baan op een olieboorplatform te zoeken. ‘Dan ben je vaak alleen’.
M. heeft beloofd erover na te denken.

Vrijdag 31-03
Vandaag de verjaardag van pa gevierd. Ouders logeren hier en hebben hele ochtend in de tuin gezeten, was prachtig weer. Vriendin L. (buurmeisje uit Suriname) logeerde ook hier dus het was supergezellig. Pa ging vissen – het mooie weer was het beste verjaardagscadeau dat hij zich maar kon wensen – en moe, vriendin L. en ik gingen de stad in. ‘s Avonds gevulde sopropo gegeten. En Antroewa met gehakt. (Antroewa is ook een Surinaamse groente).

Zondag 02-04
‘Ik was helemaal vergeten dat het gisteren 1 april was’ zei buuf Annie, de vriendin van oom H. ‘Zo stom. Ik had namelijk je oom in de maling willen nemen – ik had tegen hem willen zeggen: ‘Ik zie deze relatie niet meer zitten, het lijkt me beter als we uit elkaar gaan’.’
‘Wie weet had hij wel heel enthousiast gereageerd’ zei echtgenoot. Hij wierp een nadenkende blik op me die ik niet helemaal thuis kon brengen.

Maandag 03-04
Ik zie er niet uit dagboek, heb dikke ogen van – volgens mij – hooikoorts. Zo irritant. Ik zie eruit alsof ik de hele nacht gehuild heb. Met moe even stad in en borrel gehaald bij oom C. Was enorm gezellig. Had gistermiddag ook met oom C. op terras van Anna Casparii gezeten dus we hebben weer flink bijgepraat.

Woensdag 05-04
Man van vriendin G. (de vriendin die in een scheiding ligt) belde. Hij wilde ook zijn kant van het verhaal eens vertellen.
‘Waar twee kijven hebben twee schuld’ zei hij.
‘Helemaal mee eens’ zei ik.
‘En omdat de sfeer thuis zo vreselijk was is het niet zo vreemd dat ik buiten de deur wat gezelligheid ging zoeken’ ging hij verder.
‘Tuurlijk’ beaamde ik.
Man van G. zweeg hulpeloos. ‘Veroordeel je me nu?’
‘Natuurlijk niet’ zei ik (en dat meende ik dagboek). ‘Je moet maar zo denken’ voegde ik er bemoedigend aan toe: Elke heilige heeft een verleden en elke zondaar heeft een toekomst. Dat is een spreuk van Oscar Wilde’.
‘Tja’ zuchtte man van G. weifelend. ‘Daar heb ik nu niet veel aan’.
‘Misschien wel’ sprak ik waarmee ik onbedoeld misschien toch de indruk wekte dat ik hem veroordeelde maar dat doe ik niet. Echt niet.

Vrijdag 07-04
Vanmiddag gingen man en ik naar Bolsward en hebben heerlijk in het zonnetje op een terrasje gezeten. Daarna ging man naar zijn favoriete slager en ik zei: ‘Ga maar, ik duik even de Zeeman in’. Ik weet het dagboek: er zijn talloze mensen die zich niet in een Zeeman willen vertonen om een voor mij compleet onduidelijke reden maar gelukkig behoor ik niet tot die categorie. Er is niets mis met de Zeeman. Vind ik.

Ik wilde net naar binnen stappen toen ik het gesprek voor de deur van de winkel opving dat plaatsvond tussen twee vrouwen.
‘Je denkt toch niet dat ik die winkel in ga?’ zei een van de vrouwen tegen haar vriendin. Ze keek ontzet. ‘Werkelijk…’ zei ze erachteraan.
De vriendin haalde haar schouders op, kennelijk gewend aan het idiote gedrag en liep naar binnen.

Ik bekeek de vrouw die demonstratief buiten bleef staan. Op zich leek ze een normaal mens. ‘Zo ziet een omhooggevallen idioot er dus uit’ constateerde ik. Toen ik even later met een Zeemanzakje in de hand naar buiten liep stond ze er nog. Ik kon het niet laten iets te zeggen dagboek. ‘Leuke winkel’, grijnsde ik als een hondsdolle hyena. ‘Je zou er ook eens moeten kijken. Je komt er nooit met lege handen weg’.

Ze zei niks en staarde me met een holle blik aan. De gek.

De Verjaardag van Kleine Mara

Bron: Pixabay‘Je moet je niet zo druk maken’, zei m’n vrouw. ‘Het gaat over. heus. Jaloezie hoort erbij. Dacht je werkelijk dat alleen volwassenen jaloers waren? Welnee! Kinderen kunnen er ook wat van hoor!’
Ze lachte, mijn vrouw. ‘Het gaat echt vanzelf over. Let maar op. Over een tijdje zijn ze dol op elkaar. Zo gaat dat altijd’.

Ik keek haar bedenkelijk aan. ‘Ik hoop het’, antwoordde ik uiteindelijk. ‘Ik vind het namelijk niet leuk als ik zie hoe Mara met haar kleine zusje omgaat’.
‘Ik ook niet’ gaf mijn vrouw me gelijk. ‘Maar toch: het gaat over. Met veel liefde en geduld gaat het over. Dit is een fase, hier moet ze doorheen’.

Op de een of andere manier had ik er een hard hoofd in. Sinds de geboorte van onze tweede dochter Mona gedroeg Mara zich vreemd. Anders. Ze kon met een rare blik haar zusje observeren en ik betrapte haar ooit eens in de wieg van Mona, met haar volle gewicht bovenop haar liggend.

‘Ik wilde alleen maar spelen papa’ glimlachte ze lief maar iets zei me dat ze dat niet wilde. Iets zei me, dat ze geprobeerd had haar zusje te verstikken. Wat als ik niet op tijd die kamer ingelopen was? Wat als… Sindsdien durfde ik Mara niet alleen bij Mona te laten.

‘Nogmaals: het gaat over’, hield mijn vrouw vol. ‘En zullen we er nu over ophouden? Je dochter wordt morgen vier jaar en we hebben nog genoeg te doen. Wat denk je van slingers ophangen bijvoorbeeld?’

Ik lachte. Ze had gelijk, m’n vrouw.
‘Het zal wel iets zijn waar jullie vrouwen allemaal last van hebben’, grinnikte ik. ‘Als ik zie hoe jij en je zussen nog steeds met elkaar omgaan…’
‘Precies’, beaamde m’n vrouw. ‘Niks nieuws onder de zon. En nu de slingers. Als Mara morgenochtend de kamer binnenloopt moet de kamer helemaal versierd zijn’.

We waren zo ingespannen bezig, mijn vrouw en ik, dat we de deur niet hoorden opengaan. Pas toen we gegiechel hoorden keken we op.
‘Mara, lieverd!’ hoorde ik m’n vrouw. Ze stapte van de keukenstoel af en drapeerde de slinger over de eettafel. ‘Wat is er? Lukt het niet met slapen?’

Mara schudde haar hoofd. Ze schuifelde wat met haar blote voetjes heen en weer en hield haar handjes op haar rug. Ze zag er schattig uit in haar pyjamaatje met haar lange losse haar en opeens voelde ik wroeging over mijn negatieve gedachten.
‘Je bent een beetje zenuwachtig vanwege morgen denk ik, glimlachte m’n vrouw. ‘Je voelt wat koortsig en je wangetjes zijn roze’.
Mara keek met grote ogen en open mond naar de slingers.

‘Nog één nachtje slapen en wie is er dan jarig?’ vroeg ik, de slinger waar mijn vrouw mee bezig was verder ophangend.
‘Ikke’, glimlachte Mara tevreden.
‘En hoeveel jaartjes wordt onze Mara?’ zeiden we tegelijk.

‘Zoveel jaartjes!’ Mara hield triomfantelijk haar kleine handje omhoog en toonde ons vier vingertjes.

Vanuit de verte hoorde ik opeens mijn vrouw ijselijk gillen – het was een oerkreet. Nog nooit in m’n hele leven had ik zo’n geluid gehoord. Ik voelde geen behoefte om te gillen maar daar was alles mee gezegd. Want ik voelde hoe de kamer om me heen draaide, ik voelde hoe zich in mijn hoofd een bal vormde die leek te ontploffen ergens in het binnenste van mijn hersens en terwijl ik me vastgreep aan een stoel om niet te vallen, terwijl ik naar Mara’s opengesperde handje keek, terwijl ik naar adem hapte en opeens allemaal rode en zwarte vlekken voor m’n ogen zag dansen (waar kwamen die vandaan?), terwijl ik het gevoel had dat mijn oogbollen elk moment konden exploderen en terwijl mijn vrouw maar niet scheen te kunnen stoppen met schreeuwen keek ik naar de vingertjes die Mara zo triomfantelijk omhoog hield. Vier losse, kleine vingertjes. Ik herkende direct de vingers van haar zusje.

Category: 02 - Fictie  15 Comments
Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: