Archive for » februari, 2013 «

Knijpende Moeders

Bron: Pixabay

EEN keer. Precies EEN keer in mijn leven heb ik het gedaan. En nog wordt het me wel eens voor de voeten geworpen. Laatst nog, op een verjaardagsfeest. We zaten met een man of 20 bij elkaar en toen moest het toch weer even gezegd worden. En je ziet de mensen kijken en je hoort ze denken: ‘goh. Dat hadden we nou niet verwacht van dat leuke aardige vrouwtje.’ 😉

more »

Het Jurkje

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

Shoppen is niet mijn ding en dat is het ook nooit echt geweest. Sterker nog: ik heb een bloedhekel aan dat winkel in winkel uit gedoe. Bij winkel nummer 3 heb ik eigenlijk al de balen en wil ik naar huis. Of naar de kroeg. more »

Kleine Einsteins

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

Waarom denken veel ouders toch altijd dat hun kind hoogbegaafd is? Niet zo lang geleden voerde ik een gesprek met vriendin K. Het was eigenlijk geen gesprek. Vriendin voerde een monoloog.
more »

Matras der Schuld

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

Er zijn veel dingen waar ik als moeder in te kort schiet. Dat weet ik. Pedagogisch ben ik ook niet altijd even verantwoord bezig. Zo kwam mijn dochter als klein meisje, het was in groep 3, eens thuis met de wijze woorden van juf Jannie: ‘van juf Jannie mogen we geen ‘shit’ zeggen.

more »

Vervolg ‘De Hapjespan’

—–Oorspronkelijk bericht—–
Van: Piet Puk [mailto:pietjepuk@gmaill.com]
Verzonden: woensdag 13 februari 2013 16:38
Aan: Lilian

Vervolg De HapjespanBeste Lilian,

Via via werd me de link van je blog toegestuurd en men benadrukte dat ik vooral het verhaal ‘De Hapjespan’ zou moeten lezen. Waarom ik juist dat verhaal moest lezen was me niet helemaal duidelijk.

Via via begreep ik toen weer dat juist dat verhaal gebaseerd schijnt te zijn op mijn persoon. Daarom heb ik dan ook de moeite genomen dat specifieke verhaaltje even te lezen. Ik vond het een vrije gênant en smerig verhaal moet ik je zeggen, en ik distantieer me er ten enenmale van. Ik herken mezelf er ook niet in dus waarom men mij de link van je blog toestuurde is me een raadsel. Desalniettemin wil ik je toch vriendelijk verzoeken dit verhaal te verwijderen. Op de een of andere manier schijnen erg veel mensen mij hier wél in te herkennen en ik heb geen zin om een bron van vermaak te worden voor mijn familie en goede vrienden dankzij jouw stompzinnige gereutel.

P.s.I: De pan, die ik bij mijn afscheid van jullie kreeg, heb ik inmiddels weggegooid. Er kleefden nu teveel onaangename herinneringen aan.

P.s. II:
Ik vind het een grof schandaal dat je zo met mensen omgaat. Misschien, heel misschien heb je me ooit in een ver, grijs verleden betrapt toen ik in gedachten heel even bezig was een klein pulkje weg te halen. Dat jij er echter dit van maakt is stijlloos. ‘Met zijn arm tot aan zijn elleboog in zijn neus’ – weerzinwekkend. Nogmaals: ik verzoek je vriendelijk doch zeer, zeer dringend dit verhaal van je blog te verwijderen. Het viel me bij mijn laatste verjaardag op dat iedereen nu met een hapjespan aan kwam zetten en nogmaals: ik wil niet het mikpunt worden van spot en hoon dankzij jouw gezwam.

Met vriendelijke groet,

Pietje Puk

——————————————–

—–Oorspronkelijk bericht—–
Van: Lilian [mailto:lilian@gmaill.com]
Verzonden: donderdag 14 februari 2013 09:44
Aan: Piet Puk
Beste Piet,

Het spijt me zeer te moeten horen dat er zoveel reuring is ontstaan binnen jouw vrienden- en kennissenkring. Dat was niet mijn bedoeling. Mijn bedoeling was een zeer traumatische en schokkende periode van me af te schrijven. Volgens mijn psychiater, bij wie ik na jouw vertrek nog jarenlang heb gelopen, was dit de beste manier. Nog steeds word ik ’s nachts gillend wakker en realiseer ik me dat de droom, die me wakker deed schrikken, ooit eens een realiteit was.
Het was niet alleen mijn realiteit – het was de realiteit van vele anderen die keer op keer het gegraaf in je neus mochten aanschouwen. Wat er door me heen ging, telkens als jij mijn muis pakte met de hand die kort daarvoor de krochten der beider neusgaten had bezocht, zal je nooit weten. Ook zal je nooit beseffen wat er door me heen ging als je je plakkerige en kleverige hand op mijn schouder legde. Bij onze eerste kennismaking dacht ik dat je een hand vol lijm had, zo moeilijk kwam ik van je los. Je begrijpt misschien nu wat beter waarom ik het verhaaltje geschreven heb en waarom ik het nog even laat staan. Het is helend. Louterend. Mettertijd, over een jaar of 20, zal ik de gruwelijke beelden wellicht van mijn netvlies gewist hebben. Nu ben ik nog even niet zover.

Met vriendelijke groet,

Lilian

P.s.
Het spijt me ook te horen dat je de hapjespan weggegooid hebt. Hij was van een zeer goed merk en je had er een leven lang plezier van kunnen hebben. Dat er wat aan kleefde was hoe dan ook wel het geval neem ik aan.

De Mol en het Gas

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

Dag lieve mensen. Ik woon in Groningen. Daar had ik ook een heel leuk huisje waar ik veel van hield. Ja, ik spreek inderdaad in de verleden tijd, klopt. Dat ‘had’ en ‘hield’, ja, ja, u hoort het goed. Het is ook verleden tijd ondertussen. Dat zit namelijk zo: het huisje is niet meer.

more »

Zus van mijn dochter

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

Standaard maak ik hetzelfde grapje met de vrienden of vriendinnen van mijn dochter als ze hier voor het eerst binnenkomen: ‘hallo, ik ben Lilian, haar oudste zus’ waarbij ik een hoofdbeweging maak naar mijn dochter die dan naast me staat en doet alsof ze niets hoort. more »

Open Sollicitatie

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

Het wou absoluut niet lukken vandaag, het schrijven van een stukje. Echt heel irritant. Vol goede moed dook ik achter m’n pc en ik dacht: ‘kom maar op met al die bevlogen gedachten.’ Het enige dat volgde was een oorverdovende stilte. Dat had ik dus vandaag. Ergens, in de loop van de dag, kwam het nieuws over het aftreden van de Paus. ‘Ha’, dacht ik opgewekt. ‘Hier kan ik wat moois van maken. IJverig begon ik dus:

more »

Het Patatje

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

‘Zo dames, wat zal het zijn?’
Mijn vriendinnen en ik keken elkaar even aan. We zaten in een shoarmatentje in de buurt van het Rembrandtplein, het zal een uur of drie ’s nachts geweest zijn. Na een avond stappen waarbij we veel gedanst, gelachen en in iets mindere mate gedronken hadden, overviel ons de trek in een hele vette hap. more »

De Koekjes van Verkade

Bron: Pixabay

Bron: Pixabay

Daar stonden we dan in de file, eentje waar maar geen eind aan leek te komen.
‘Ik zei het je toch?’ zei manlief licht geïrriteerd. ‘We hadden hier nooit aan moeten beginnen.’
Ik zei niets en keek schuldbewust naar buiten. Mijn gedachten dwaalden af en ik maakte een lijstje van de dingen die ik nog moest doen. Dat waren er nogal wat:

more »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: