Archive for » 2012 «

Jan des Bouvrie sliep met honderden vrouwen

Woeeaaaaahhhh, die Janneman! Nee, niet Julio Iglesias is de grootste vrouwenversierder geweest. Niet Casanova. Niet Don Juan. Neeheee, onze eigen Janneman! God oh God. Je pist in je broek van het lachen bij het idee.

‘Ik was een ontzettende ondeugd’, verklapt Jan (70) in Volkskrant Magazine.
Hahaha, die Jan! Daar geloof ik helemaal NIETS van kerel! Jij was het braafste jongetje uit de klas en nu, op je zeventigste, denk je hooguit: ‘Shit, wat was ik toch altijd braafjes en netjes.’ En uit pure spijt ben je nou bezig in gedachten je leven te herschikken en te herordenen. Het kan zijn dat je het zelf gelooft hoor Jan, en misschien is dat ook maar gewoon het beste.

Over zijn veroveringen zegt Jan: ‘Mijn eerste vriendinnetje was Barbara Huf, de dochter van fotograaf Paul Huf.’
Fijn dat je dit zo open met ons deelt. Weet ze dat zelf ook?

Over nog meer veroveringen: ‘Ik had een vakantieflirt met een Kennedy-dochter, zonder dat ik vooraf wist wie ze was. Totdat we in Club 55 tussen vier bodyguards zaten te lunchen.’
Sterk verhaal Jan. Erg sterk. Kan het ook zo zijn dat je  – ik opper maar gewoon iets hoor –bij toeval aan een tafeltje zat, vlak bij haar in de buurt? Dat je schaapachtig naar haar lachte en zij beleefdheidshalve teruglachte? En dat je dat ene moment verheven hebt tot ‘flirt’?

‘Brigitte Bardot, ook een leuke meid, die ik op een feestje in Saint-Tropez ontmoette.’
Goh. Leuk voor je man. Was dat die ene keer toen je haar in de verte zag en gillend smeekte om een handtekening??

‘Soms was hij ‘ondeugend’ en ging hij naar de hoeren.’
Och gut. Hier werd ik wel wat stil van. Ik bedoel: als je honderden en honderden vrouwen gehad hebt komt dat vaak, denk ik dan maar in al mijn simpelheid, omdat je honderden en honderden keren stelselmatig gedumpt wordt. Want je gaat mij niet vertellen dat er tussen al die ‘honderden en honderden vrouwen’ waar jij zo prat op gaat, niet EEN leuke zat!
En ja, ik kan me indenken dat, als je voor de 686ste keer gedumpt wordt, je dan denkt: ‘Nou, kom, nu maar eens naar de hoeren want het zal verder toch nooit wat worden met me.’
Dus dat gedeelte waar je vertelt dat je een ondeugende hoerenloper was vond ik wel een beetje zielig hoor Jan.

Verder: leuk verhaal man! Echt! De smile op mijn gezicht blijft de rest van de week nog wel even zitten!

Category: Humor  Leave a Comment

De Olijke Zalm

Kijk, dat is nou pas echt humor: Gerrit Zalm van staatsbank ABN Amro ‘hoopt dat de politiek in 2013 positiever gaat spreken over banken, zodat het vertrouwen in banken groeit.’
Een olijk lachende Zalm siert dit stukje in de krant. Heerlijk, die guitige blik. Op zich is die blije blik natuurlijk heel normaal bij Zalm: de man lacht altijd, ongeacht de boodschap. Een soort Rutte in zalmhet klein zeg maar. Als minister van Financiën duwde hij ons de mislukte euro gierend door de strot en wat zich bij de DSB afgespeeld heeft was ook echt enorm lachen. more »

De Hapjespan

© Bron: Pixabay – caveman-1460898_1280

Ooit, heel erg lang geleden, had ik een collega wiens voornaamste activiteit bestond uit het leeghalen van zijn neus. Met zijn vingers. Het liefst met alle tien tegelijk. Het was walgelijk, gruwelijk en weerzinwekkend om hem constant achter zijn bureau aan te treffen met zijn arm tot aan zijn elleboog in zijn neus. De man zelf kon er niets aan doen – het was een dwangneurose die onbeheersbaar was geworden, een hongerig monster waar hij niet tegenop gewassen was. more »

Category: Humor  One Comment

Het Kabelbaantje

Het KabelbaantjeEnkele jaren geleden ging ik naar Turkije met 2 vriendinnen en al weken van tevoren zag ik enorm tegen de vliegreis op. Sinds ik ooit, gezeten in een piepklein vliegtuigje (24 man) hoog in de lucht in een heftige sneeuwstorm terecht kwam waarbij op een gegeven moment zelfs even het licht uitviel zit de angst er bij mij goed in. Maar om in Turkije te komen is de kortste route toch echt per vliegtuig dus ik besloot niet kinderachtig te zijn. Weken van tevoren hadden we geboekt en dichter en dichterbij kwam de dag van vertrek. Hoe dichterbij die dag kwam, hoe nerveuzer ik werd en zo’n 2 weken voor vertrek stond ik letterlijk stijf van de spanning.‘Neem wat homeopathische pilletjes’, raadde een van de vriendinnen me aan.
‘Ik ken iemand die dat ook gedaan heeft en het hielp haar enorm.’ more »

Onze Johannes

© Bron: Pixabay - wal-1302757_1280Johannes voelde zich al een paar dagen niet zo lekker. Hij was wat uit zijn doen, dat kon hij duidelijk merken. Als hij linksaf wou sloeg hij rechtsaf en omgekeerd. Zijn fijne motoriek lag er op de een of andere manier even uit en zelfs met rechtdoor gaan had hij het moeilijk. Hij neigde dan teveel naar rechts.

Vreemd vond hij het wel, maar hij ging ervan uit dat het vanzelf over zou gaan.
‘Zolang ik hier lekker in het water lig’, dacht hij, ‘kan me niets gebeuren.’ more »

Nederlander van het Jaar

Vorige week was het weer zover: wederom werd de ‘Nederlander van het jaar’ gekozen. Weekblad Elsevier heeft koningin Beatrix uitgeroepen tot ‘Nederlander van het Jaar 2012.’

Hugo Camps beschrijft met veel pathos wat de redenen zijn geweest om deze keus te maken. Zo is er onder andere als reden genoemd dat Beatrix zich ‘ondanks de moeilijke tijden van haar menselijke kant heeft laten zien’.
Tja. Ik werd hier even heel erg stil van. Dat raakte me. Sjonge jonge, dat is mooi. Door kloterige tijden heengaan en dan ook nog eens je menselijke kant laten zien. Op zich is dat alleen al die titel waard. more »

Het Varken

varkenLaaiend, woedend, witheet was ik vanmiddag in de supermarkt. Normaal gesproken ben ik een zeer vredelievend mens maar de vrede in mij was deze middag ver te zoeken. Wat was het geval: het was natuurlijk – want zaterdagmiddag eind december – loeidruk in de supermarkt aan de Zuiderhaven. Krankzinnig, een gekkenhuis. Het leek erop alsof een ieder voor de komende 26 jaar aan het hamsteren geslagen was. Het krioelde er van de hysterische moeders, overspannen vaders en gillende, krijsende kinderen. Met een krampachtige glimlach strompelden ze door de winkel, hun overvolle karren daarbij stevig vasthoudend. De meesten van hen hadden één ding gemeen: die blik van doffe, doffe berusting. more »

Beste Wim

kokOver politiek weet ik niet zo heel erg veel. Echt niet. En er zijn veel dingen die ik niet begrijp. Maar misschien is er één klein dingetje dat je me uit wil leggen. Ja? Kan dat even? Vind je het niet vervelend? Kijk, het zit namelijk zo: je hebt heel erg lang bij de PvdA gezeten. Toch? Dat was echt jouw partij zeg maar. Je was een socialist in hart en nieren. Je deed het voorkomen alsof je meeleefde met de sociaal zwakkeren. Daar ging je helemaal voor. Toch Wim? Je had een beetje dat vaderlijke over je, dat betrouwbare, dat gemoedelijke. De mensen geloofden in je, ze hadden niet de indruk dat je toneel speelde. more »

Bruine Boterhammen

bruine_boterhamVanochtend keek ik naar het journaal, het was een uur of half negen. Slaperig, half rechtop gezeten en ondersteund door wat kussens, keek ik naar het leed dat weer over ons uitgestort werd totdat mijn hart een sprongetje maakte. more »

Erik & Vestia

Een lief klein jongetje, dat was Erik.

Erik Staal. Hij werd geboren in 1951 en zijn ouders hielden heel veel van hem. Erik was een leuk joch en deed flink zijn best op school. Zijn papa en mama waren dan ook erg trots op hem. Het enige kleine probleempje was zo af en toe: de snoepjespot. Erik kon er niet vanaf blijven en zijn moeder besloot die dan ook op een goede dag te verstoppen.

‘Foei lieverd’, bestrafte ze hem, ‘hou eens op met dat gegraai. Je komt niets tekort, of wel soms?’ more »

Category: Graaiers  Tags:  Leave a Comment
Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: