De Lichtpuntjes

ljubljana02Donderdag 15-02
Lief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf zit ik in een appartement aan de Trubarjeva Cesta in Ljubljana (Slovenië) en heb net een kopje Rooibosthee gezet, meegenomen van huis. Volgens de beschrijving op de site lag het appartement in een ‘artistieke wijk’ en met heel veel verbeelding is deze wijk inderdaad zo te noemen, als je tenminste bouwvallige en haveloze gebouwen vol fantasieloze graffiti onder de noemer ‘artistiek’ zou willen scharen maar het appartement is echter prima en de ligging is perfect dus mij hoor je niet mopperen. Dochter moet een half jaar in Ljubljana studeren en ik wilde haar even netjes afleveren en zo belandt een mens dus van het een in het ander want, dagboek, het is morgen drie weken geleden dat ik mijn allerliefste moe voor het laatst gesproken heb. Al drie weken heb ik niet met moe kunnen praten hoewel dat natuurlijk niet helemaal waar is. In mijn hoofd praten we meer dan ooit met elkaar en ook hier, in Ljubljana, is moe sterk aanwezig. Het is zelfs gebeurd dat we – dochter en ik – een tearoom in wilden duiken en ik moe weifelend hoorde zeggen: ‘Ik weet het niet – het ziet er niet zo gezellig uit’. Ik ken moe’s smaak zo goed: ik weet precies wat ze wel of niet leuk zou vinden. Natuurlijk gingen we niet naar de tearoom. ‘Waarom niet?’ wilde dochter weten terwijl we doorliepen.
‘Omdat oma deze tent niet zo gezellig vindt’ antwoordde ik, dochters blik ontwijkend.

*****

21.08 uur. Wat heb ik geleerd over Slovenië en Ljubljana:
De mensen zijn bijzonder vriendelijk.
De sfeer in de stad is heel gemoedelijk.
Er ligt veel sneeuw en het is behoorlijk koud.
Ondanks de kou zit iedereen op (verwarmde) terrasjes.
Het waait nauwelijks wat ook wel eens fijn is. In Harns waait het bijna altijd heb ik het idee.

*****

Ik heb ook iets anders geleerd dagboek, niet over Slovenië maar over de Nederlandse politiek: er is niks, maar dan ook helemaal niks mis mee als je als minister gewoon wat aan het liegen bent. Dat wordt door politiek Den Haag heel normaal gevonden, sterker nog: een minister die liegt wordt met hand en tand verdedigd en er wordt nog net niet beledigd door het pluche geroepen: ‘Laat ons met rust – we liegen allemaal, dat hoort er nou eenmaal bij’. Ik heb het nu natuurlijk over Halbe Zijlstra die jarenlang blijkt te hebben gelogen over een ontmoeting met Poetin. Wat een treurigheid. Gelukkig dat ik geen greintje vertrouwen heb in kabinet Rutte, anders had ik dat na dit zoveelste dieptepunt definitief opgezegd.

*****

00.43 uur. Ik had nog wat meer willen schrijven dagboek, maar ik wierp net een blik op de klok en hoorde moe zeggen: ‘Je hebt een lange dag achter de rug kind, het lijkt me beter als je gaat slapen. Je hoeft niets meer te schrijven – naar bed jij’.
Dat laatste klonk beslist wat ferm. En nou komt het gekke: vroeger zou ik niet naar haar geluisterd hebben maar tegenwoordig… het is alsof moe meer macht over me heeft dan ooit tevoren. Zou er dan toch echt iets zijn tussen hemel en aarde?

*****

Vrijdag 23-02
Lief dagboek,
Gisteren ben ik teruggekomen uit Slovenië en ik wil er eigenlijk direct weer heen. Het was heerlijk om even weg te zijn, weg te zijn van alle verdriet. Natuurlijk overviel me ook daar vaak het verdriet om moe maar omdat het zo’n andere omgeving was voelde het soms allemaal…niet echt. Ja, zo voelde het. Alsof het misschien toch niet echt was. Het is misschien een beetje raar dagboek, maar ik heb moe gewoon gemaild vanuit Slovenië. Ik heb haar foto’s gestuurd en verteld hoe dochter en ik het daar hadden en soms voelde dat dan even zoals het altijd voelde – gewoon normaal. En fijn.

Wat ik af en toe een moeilijke gedachte vind dagboek, is dat ik moe nooit ECHT oud zal zien worden. Natuurlijk: moe was 82 en dat is niet piepjong, dat weet ik ook wel. Maar moe was in het bezit van een paar wonderbaarlijke genen waardoor ze soms wel 20 jaar jonger geschat werd en ze liep nog altijd op hoge hakken, hoe dan ook. De gedachte aan makkelijke platte wandelschoenen vervulde haar met grote afschuw. Een paar dagen geleden gingen vriendin L. (die ook gekomen is) en ik een dagje naar Triëst – dat is vanuit Ljubljana maar anderhalf uur met de bus – en zag ik bij mijn vertrek uit restaurant Caffè degli Specchi op het Piazza Unita (zoooo mooi) een oude dame zitten. Ze had spierwit haar. ‘Zo zal ik moe nooit kennen, met dat witte haar’ schoot het door mijn hoofd. Ik kon mijn blik op de een of andere manier niet van haar losmaken dagboek. Toen ik haar handen zag schoot ik vol – haar handen leken op de handen van moe. ‘Mag ik uw handen even vasthouden?’ wilde ik vragen. ‘We hoeven niet te praten – ik wil alleen maar even, heel even, uw handen vasthouden’ maar terwijl mijn ogen zich vulden met tranen pakte ik vlug mijn spullen en liep weg, richting vriendin L., die op me stond te wachten en niet begreep wat ik daar nou eigenlijk aan het doen was.
Bij het weglopen probeerde ik me te bedenken wat moe tegen me gezegd zou hebben als ze me op dat moment gezien zou hebben maar ik hoorde niets. Meestal hoor ik haar wel maar dit keer was het stil. Was het omdat ze verbijsterd was dagboek? Vond ze het te zot voor woorden dat ik ontroerd was door de handen van een wildvreemde oude dame? Ik weet het niet en ik zal het nooit weten.

*****

Wat heb ik nog meer geleerd over Ljubljana:
De mensen daar zijn NOG vriendelijker dan ik vorige week dacht.
Ze zijn dol op zoetigheid en er zijn heel veel (mooie) tearooms met het heerlijkste gebak.
Ondanks de sneeuw rijden de treinen en bussen op tijd.

*****

Vooral dat laatste bevreemdde me het meest natuurlijk dagboek, dat snap je. Toen ik gistermiddag op Schiphol landde en met de trein een stuk richting Hoge Noorden wilde werd ik dan ook overvallen door een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Het treintje richting Hoorn zat namelijk ZO vol dat ik er niet meer bij kon maar gelukkig lukte het me om me met veel geweld in de trein die daarna kwam te persen. Direct daarop werd er door perronmedewerkers hysterisch gekrijst: ‘No more boarding – no more boarding!’ en je ZAG aan de gezichten van alle buitenlandse toeristen die beteuterd het nakijken hadden dat ze zich afvroegen in wat voor derde wereldland ze in Godsnaam terecht waren gekomen.

Hoe dan ook dagboek: ik ben weer thuis. Ik heb dochter keurig afgeleverd in het land waar ze voor haar studie zes maanden heen moest, ik ben een ervaring rijker en ik heb ontdekt dat, waar je ook heengaat, je je verdriet niet kunt ontlopen. Dat zijn dus eigenlijk twee ervaringen. Misschien moet ik de tweede ervaring dan ook maar als pluspunt meetellen.

21.43 uur. Mijn oog viel zojuist op het adressenboekje van moe dat hier op mijn bureau ligt. ‘Als je ze maar wilt zien zijn er overal lichtpuntjes!’ zag ik in het krullerige vrolijke handschrift van moe. ‘Overal’ had ze onderstreept. En nu voel ik me opeens toch weer een beetje blijer worden dagboek. Want als dat niet even een persoonlijk berichtje is van moe dan weet ik het niet meer.

De Keerzijde van Liefde

Mijn moeder. Het meisje van 82.

Lief dagboek,
De laatste keer dat ik in je schreef vertelde ik over moe. Ik vertelde dat moe bij ons in huis was om aan te sterken zodat ze fit genoeg zou zijn om aan haar behandelingen te beginnen. Het heeft niet zo mogen zijn. Mijn allerliefste moe is op 26 januari naar haar zoon, mijn broer, toegegaan en pa en ik kijken elkaar regelmatig in opperste ontzetting aan: ‘Is dit allemaal echt??’ lezen we in elkaars ogen. ‘Is dit echt en als het zo is: hoe moet dat nou zonder moe?’

Ik weet het niet dagboek. Ik weet het werkelijk niet. Het is allemaal zo snel gegaan: moe kwam hierheen op zaterdag 30 december om gezellig aan de champagne en appelflappen te gaan (‘die maak je altijd zo lekker kindje!’) en precies 5 weken later, op zaterdag 3 februari, namen we definitief afscheid van haar. Al met al zit er tussen nu en de laatste keer dat ik in mijn dagboek schreef een wereld van verschil, een wereld van verdriet en een wereld van leegte maar omdat ik weet dat mijn moeder beslist niet zou willen dat ik dag en nacht verdrietig ben (‘kindje, weet je nou NOG niet dat dit bij het leven hoort?? Hee…. dan heb ik bij je opvoeding toch verzuimd iets te vertellen’) glimlach ik dagboek. Ik glimlach, hoor haar stem regelmatig en voél dat ze om me heen is. Het is niet voor niets dat we op het lint van ons rouwboeket lieten zetten: ‘Waar je ook bent, de liefde blijft’ en dat is natuurlijk ook zo. De liefde tussen moe en mij is zo groot, daar komt niets tussen. Zelfs de dood niet.

Ik heb trouwens de afgelopen weken ook een immense bewondering gekregen voor de mensen die in de thuiszorg werken dagboek. Wat is het grandioos, het werk dat ze verrichten en vooral: de liefde, de warmte en de menselijkheid die de medewerkers uitstralen. Dank, medewerkers van Thuiszorg Het Friese Land. Ik hoop dat er een dag komt dat jullie salaris verdrievoudigd wordt – jullie verdienen het.

19.39 uur. Ik zit aan de smoothie met blauwe bessen, komkommer, rucola en avocado. (‘Goed zo kindje, denk om je gezondheid’). Normaal gesproken zou ik nu vast wat geschreven hebben over de massahysterie rondom Renate van der Gijp. Ik zou misschien geschreven hebben dat we met z’n allen de weg kwijt zijn en dat tegenwoordig satire ook al niet meer mag. Dat de tenen steeds langer en gevoeliger worden. Wat benauwend allemaal. Nadat ik dat geschreven had zou ik een kopje thee inschenken en moe even bellen – we belden elkaar bijna elke dag en het gevoel dat ik dat nu niet meer kan is onbeschrijfelijk.

Ik kom er heus wel dagboek, dat weet ik zeker. Dat moet, dat ben ik ook aan moe verplicht. Toch ben ik regelmatig wat aan het mijmeren en ik betrap mezelf erop dat mijn gedachten vaak afdwalen. Zojuist dacht ik na over de afgelopen weken. Ik dacht na over mijn altijd vrolijke en opgewekte moe en terwijl ik voor me uitstaarde realiseerde ik me somber: de keerzijde van Liefde is Verdriet. En terwijl deze naargeestige gedachte als een zware deken op mijn schouders rustte zag ik moe naar me kijken. Ze glimlachte haar stralende lach. ‘Liefde is sterker dan de dood weet je nog? Dat schreef je hierboven immers net zelf’.

Ze aaide over mijn hoofd en ik voelde weer dat moe heel dicht bij me was. Opeens wist ik: de keerzijde van Liefde is geen Verdriet. De keerzijde van Liefde is Liefde. Niets meer en niets minder. Dank je wel mam. Voor alles.


*****

 
*****

De Snul

Mijn allerliefste moeder

Mijn allerliefste moeder

Zaterdag 13-01
Lief dagboek,
Het zal aan mij liggen maar toch kunnen sommige uitspraken me een beetje bezighouden. Zo heeft onze burgervader kortgeleden gezegd dat hij ‘blij is dat bepaalde ‘onfatsoenlijke’ politieke partijen niet meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Harlingen’.
Serieus? Is dat werkelijk een uitspraak van een burgemeester die pretendeert boven de partijen te staan? Is DIT nou werkelijk iemand die zich democraat noemt terwijl hij met dit soort uitspraken een groot deel van de Harlinger bevolking uitsluit? Goh. Interessant. De politieke correctheid viert kennelijk ook in Harlingen hoogtij.

13.30 uur. Pa en ik gaan richting MCL. Moe ligt nog steeds op afdeling K – vandaag al precies twee weken. De eerste maand van het nieuwe jaar is al bijna op de helft en we hebben hem tot nu toe alleen maar in het MCL doorgebracht. Wonderlijk, de ‘verrassingen’ die het leven soms voor je in petto heeft.

Maandag 15-01
Gek hè dagboek: er wordt momenteel moord en brand geschreeuwd door werkgevers vanwege tekort aan personeel terwijl 1.2 miljoen mensen werkzoekenden zijn. Mind you: tijdens crisis hebben dezelfde werkgevers hun personeel op een meer dan schandalige manier eruit geschopt (en onder dit personeel bevonden zich, hoe triest, veel ouderen die uiteindelijk in de bijstand beland zijn). Nu is het huilie huilie omdat er zogenaamde geen goed personeel in Nederland te vinden is en liggen ze op de knietjes om mensen van buiten te halen. Dit alles uiteraard tegen zeer lage beloning. Dank u wel Grote Leiders. Ook namens die 1.2 werkzoekenden. Geloof me,  jullie hebben inmiddels geschiedenis geschreven. Het hoofdstuk heet: ‘Hoe we lachend en reutelend 1.2 miljoen mensen in de stront lieten zakken’.

Dinsdag 16-01
Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen op bezoek bij moe die de komende tijd bij ons logeert om te revalideren. ‘Ik heb het niet zo op ziekenhuizen’ rilde oom H. ‘Ik herinner me nog dat er, in de tijd dat mijn vrouw in het ziekenhuis lag, een Snul rondliep die dacht dat we achterlijk waren. De Snul drukte ons constant op het hart vooral geen hoop te hebben. Wat zal de Snul teleurgesteld geweest zijn toen mijn vrouw nog jaren doorleefde’.

‘Snul?’ vroeg buuf Annie. Ze keek wat verdwaasd.
‘Snul ja’ knikte oom H. ‘Een Snul is een levend wezen dat denkt dat je achterlijk, zwakzinnig en hersenloos bent als je nog een beetje hoop koestert. Een Snul heeft er plezier in je te vertellen dat hoop hebben zinloos is. Het is onduidelijk of de Snul een man of een vrouw is – onze Snul had in elk geval een lange donkere paardenstaart, haar op de vingers, een snor en…’

Hij ratelde nog even verder, oom H., maar ik luisterde niet meer. Ik keek naar moe. Ze lag met haar hoofd op het kussen en haar ogen waren dicht maar ze glimlachte.

Woensdag 17-01
Kleding naar de Kledingbus in Kimswerd gebracht. De afgelopen zondag zag ik een documentaire over Armoede in Friesland en leerde ik over deze Kledingbus. Geweldig initiatief.

Donderdag 18-01
Zojuist even bij moe om het hoekje gekeken. Ze heeft haar flesje astronautenvoeding op en ik bracht haar een kopje thee. Ik wil weer met je aan de Cava moe! Ik wil weer met je over de Voorstraat lopen en bij Anna Casparii zitten. Ik wil weer lachen met je omdat je dacht dat je een leuke sjaal om had die in werkelijkheid een tafelloper bleek te zijn. Ik weet het: op dit moment ben je nog erg ziek en we zijn er nog lang niet. Of we er ooit komen weet ik niet en dat is ook niet belangrijk; we hebben elkaar vandaag nog. We hebben elkaar Nu. Meer dan Nu is er niet. Straks zien we wel verder – Nu hebben we te pakken. En Nu is, zeggen ze, waar het in Het Leven uiteindelijk allemaal om draait. Toch?

Verpleegafdeling K en de Gewone Dagen

Kerstmis 2017

Kerstmis 2017

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje, dat klopt. Dat komt omdat ik een paar krankzinnige weken achter de rug heb die eigenlijk met kerstmis al begonnen. Met de kerst waren ouders hier en was moeder niet zo lekker maar de dag voor Oud & Nieuw vertrouwde ik het niet en sleepte haar mee naar de spoedeisende hulp in Leeuwarden. Daar hebben ze haar direct gehouden en… enfin, hier een paar fragmenten van de afgelopen tijd:

Zondag 31-12
21.15 uur. Dit is de krankzinnigste oudejaarsavond van mijn hele leven. Moe ligt nog steeds in het ziekenhuis en we gaan er straks weer heen. Ze heeft een hele kamer voor zichzelf, dat is wel prettig, en ik neem een paar appelflappen mee en een fles champagne. Pa houdt niet zo van champagne, man moet rijden en zal ook wel niet veel drinken, moe ligt aan infuus en zal ook niet aan de champagne gaan dus het zal op mij aankomen. Moet lukken.

01.35 uur. Net thuis. Ik ga nu naar bed en over een paar uurtjes beginnen we aan de eerste dag van het nieuwe jaar. Het idee dat m’n lieve mama nu in het MCL ligt is aan de ene kant een hele geruststelling maar aan de andere kant is het natuurlijk verschrikkelijk.

Donderdag 03-01
Ons leven staat helemaal op z’n kop en alles lijkt momenteel even onwerkelijk. Onze dagen zien er op dit moment als volgt uit: pa en ik gaan tegen 14.00 uur naar het ziekenhuis en daar blijven we dan de hele dag. Ja, we eten daar ook warm en dat is wel even doorbijten want echt, ik heb betere keukens meegemaakt. Goeie God.
Toch is het niet allemaal kommer en kwel in het restaurant van het MCL. Zo hoorde ik vandaag een zoon tegen zijn moeder zeggen: ‘Pa heeft me beloofd zo snel mogelijk werk te maken van een gehoorapparaat, dat is de deal’.
Desbetreffende pa keek verstoord op. ‘Wat zeg je nou?? Pa is debiel??’

Maandag 08-01
We hebben een verschrikkelijk weekend achter de rug waarin het heel erg slecht met moe ging maar het lijkt nu een heel klein beetje beter te gaan. Ik durf beslist nog niet uit volle borst te juichen maar heel zachtjes jubelt er toch wel iets van binnen. Wat heb ik een bewondering voor alle mensen die zo hun best voor moeder doen! Verpleegafdeling K en artsen van het MCL: dank jullie wel voor jullie goede zorgen! Lieve Marijke en Andre en al die anderen wiens naam ik niet ken: ik ben jullie stuk voor stuk intens dankbaar voor jullie niet aflatende zorg, toewijding en inzet. Het is grandioos wat jullie doen, werkelijk.

Er was trouwens weer een grote aardbeving in Groningen. De Groningers zouden massaal geen belasting meer moeten betalen. Misschien dat Den Haag dan eindelijk eens naar ze omkijkt.

Dinsdag 09-1
Door alle commotie van de afgelopen tijd zou ik bijna vergeten dat er nog een wereld buiten het MCL om is waarin van alles gebeurt. Zoals het vertrek van ons aller Camiel Eurlings bij het IOC. Camiel, de man die ooit op een uiterst pijnlijke manier zijn steun voor toenmalig partijleider Maxime Verhagen uitschreeuwde en vervolgens nog salueerde ook, had zich niet alleen schuldig gemaakt aan ‘lichte mishandeling’ maar vertoonde vervolgens ook nog eens het gedrag van de gemiddelde politicus: veel draaien en kronkelen om in Godsnaam maar op het pluche te mogen blijven zitten. We waren de afgelopen weken dan ook getuige van een uitermate beschamende vertoning.

Woensdag 10-01
Vandaag was m’n lieve mama heel erg moe. Pa en ik verlieten dan ook een beetje terneergeslagen het ziekenhuis.

Donderdag 11-01
De man van vriendin M. heeft een schilderij gemaakt. Het is een vierkant doek en bestaat uit twee vlakken: het onderste vlak is geel en het bovenste vlak is oranje.
‘Het heet: ‘Zonsondergang in de Sahara’ vertelde hij vol trots.
‘Erg interessant’ knikte ik afwezig. Ik was er met m’n gedachten niet bij dagboek. Ik had willen lachen en grapjes willen maken. Ik had de kleine Sam en Katinka willen knuffelen. Ik had huppelend naar huis willen gaan om gestoomde bloemkool met zalm te eten. Maar mijn hoofd was bij moe in het MCL, mijn hart was zwaar en op de een of andere manier zat er constant een brok in mijn keel.
‘Kom eens hier’ zei vriendin M. toen ze m’n gezicht zag. Ze sloeg een arm om me heen. ‘Het komt heus wel goed met je moeder’. Sam legde een kleverig handje op m’n knie, Katinka gooide haar bordje eten op de grond en de man van M. keek verguld naar zijn ‘Zonsondergang in de Sahara’.

Het leek allemaal zo’n gewoon tafereeltje dagboek. Maar dat is het niet. Niks is gewoon op dit moment. Pas als moe wat beter is, is het leven weer ‘gewoon’. Eén ding heb ik wel geleerd van deze situatie: de mooiste dagen zijn de gewoonste dagen. En zo zit er zelfs aan deze inktzwarte periode toch weer een positief kantje.

Een mooi nieuw jaar

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Lief dagboek,
Ik dacht dat het woensdag was maar het blijkt alweer donderdag te zijn en dat kan helemaal niet want ik moet nog duizend-en-een dingen doen en in mijn dagboek schrijven staat eigenlijk niet bovenaan mijn lijstje. Wat staat er dan wel bovenaan mijn lijstje? Ik weet niet eens waar ik moet beginnen. Laat me beginnen met het verhaal van de man van vriendin M. Hij heeft het op zijn verjaardag (1ste kerstdag) gepresteerd om ZO dronken te worden dat hij naar de wc ging en in zijn dronkenschap op de vloer overgaf. Omdat hij wel doorhad dat dat schoongemaakt moest worden pakte hij toen het GASTENDOEKJE, veegde de vloer schoon en hing het gastendoekje doodleuk weer op aan het haakje. Vervolgens strompelde hij naar de eettafel. Toen zijn schoonmoeder – de moeder van vriendin M. – tien minuten later naar dezelfde wc ging was er al gauw tot ver op de bovenwindse eilanden een ijselijke schreeuw te horen.
‘Mijn moeder droogde haar handen af met dat doekje’ vertelde M. somber.
M. kon er niet om lachen maar ik heb gebruld.

**
Kerstmis hebben we inmiddels achter de rug. Ik had geen twaalfgangendiner zoals dat volgens de commercie zou moeten maar de eerste dag gewoon een rollade van de Poiesz (die vind ik altijd erg lekker) en op dag twee Boeuf Bourguignon.
We hebben trouwens de kerstrede van onze koning gemist maar enkele regels heb ik wel meegekregen. Het meest dat er gezegd werd ben ik gelukkig weer kwijt maar de ijzersterke oneliner die onze vorst met droge ogen uitsprak zal ik nooit meer vergeten, al word ik 100: ‘Twitter maakt het debat bitter‘. God o god.

**
Oom H. heeft een goed voornemen gemaakt voor het nieuwe jaar: ‘Ik ga me minder opwinden over dat zootje dat op het pluche zit’. Zelfs bij de gedachte aan ‘dat zootje’ liep hij al rood aan. Buuf Annie aaide hem over zijn hoofd. ‘Je moet eens wat leren te relativeren lieverd’ glimlachte ze waarop oom H. brulde: ‘Leren relativeren? IK???? Als er één kan relativeren ben IK het wel’.

Juist ja.

**
Vriendin G. was trouwens verdrietig. Ze had zo gehoopt dat ze kerst met haar aanstaande ex mocht vieren maar het leek hem beter van niet. Ze gooide de kinderen in de strijd door te zeggen ‘dat hij hun harten brak als ze kerst niet samen vierden’ waarop hij kwaad werd.
‘Waar HEB je het over mens? De eerste kerstdag zijn ze bij jou en de tweede bij mij – laat de kinderen er alsjeblieft buiten’.
G. was het er niet mee eens en heeft hem de héle eerste kerstdag bestookt met appjes vol verwijten – meer dan 60 in totaal.
‘Ik snap het niet’ zei ik toen ze me ‘s avonds laat belde. ‘Heb je dan werkelijk geen greintje zelfrespect en waardigheid meer over?’
‘Ik hou nog steeds van hem’ snikte ze.

Tja. De mens zit vernuftig in elkaar maar emoties zijn toch wel onze grootste valkuil, dat blijkt maar weer.

**
Nog een paar daagjes en dan zitten we weer in het nieuwe jaar. Opeens zitten we dan in 2018. Weet je nog dagboek, wat een toestand het was toen we het millennium indoken? We gingen van 1999 naar 2000 en de hele wereld was toch een beetje in rep en roer – zo’n millennium maak je ten slotte niet zo vaak mee. Achteraf viel het mee en sloeg er geen enkele computer op tilt maar spannend was het wel. Eigenlijk is elk nieuw jaar weer een beetje spannend – je krijgt een schrift vol lege blaadjes in handen gedrukt en een deel van die lege vellen mag je zelf beschrijven maar een ander deel wordt door het leven voor je geschreven.

Ik hoop dat u aan het eind van 2018 een schrift vol mooie en dierbare herinneringen mag hebben beste lezer. Een schrift dat de moeite waard zal zijn om zo af en toe op te pakken om er doorheen te bladeren. Wat het nieuwe jaar mag brengen weten we niet maar we gaan er gewoon weer wat van proberen te maken. Als we met z’n allen wat liever zijn voor elkaar lukt het vast!

De rustige kerst van Arthur

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

‘Arthur!!!’ krijste ze. ‘Arthur! Je bent het kerstbrood vergeten! Sukkel! Ik had nog zo gezegd het kerstbrood niet te vergeten en wat vergeet je? Natuurlijk het kerstbrood!’

In de gang hoorde hij stampvoeten en Artur keek op. Met een verhit hoofd stond ze boven hem. ‘Is dat nou zo moeilijk te onthouden?’ tierde ze. ‘Ik heb het speciaal met vette letters op het boodschappenbriefje gezet. K-E-R-S-T-B-R-O-O-D’. Elke letter sprak ze zorgvuldig uit alsof ze bang was dat Arthur anders geen idee had waar het over ging.
‘Ik had het niet zien staan’ murmelde de arme man schuldbewust. ‘Ik had het echt niet op het briefje gezien. Anders had ik natuurlijk…’

‘Het stond op de ACHTERKANT van het briefje. Op de ACH-TER-KANT. Niet gezien? Te stom om even op de achterkant van het briefje te kijken natuurlijk. Godsamme. Wat heb ik nou aan jou?’
‘Ik kan nu nog wel even naar de Plus?’ bood hij aan. ‘Of naar de Lidl? Of naar…’
‘Ach man, sodemieter op’, fulmineerde ze. ‘De kerstbroden zijn nu toch allang weg. Bovendien gaan de winkels straks dicht dus waar heb je het over’.

Ze wierp Artur een vernietigende blik toe en hij voelde hoe hij ineen schrompelde.
‘Wat een leven is dit’, mompelde ze terwijl ze wegliep. ‘Wat een leven heb ik toch. Ik ben getrouwd met een zwakzinnige. Waar heb ik dit aan verdiend?’
Arthur ging wat rechter in zijn stoel zitten en zuchtte. Het was elk jaar hetzelfde. Elk jaar werden de kerstdagen vergald omdat hij een vrouw om zich heen had die permanent in staat van grote opwinding verkeerde en dan drukte hij het nog subtiel uit. En waarom? Waar was het voor nodig? Ze kregen niemand over de vloer met de kerst en ze zouden verder nergens heengaan – alle contacten die ze ooit hadden had ze allang de deur uitgejaagd. Ze zouden dus gewoon met z’n tweetjes zijn met de kerst en toch maakte ze zich zo druk dat hij er al maanden van tevoren tegenop zag.

‘Godver…!!!’ hoorde hij vanuit de keuken en een ijskoude hand greep om zijn hart.
‘Laat me niet nog wat vergeten zijn’ smeekte hij terwijl hij zich alvast opmaakte voor de tirade die ongetwijfeld zou volgen.
‘De roomboter!!!! Zelfs de ROOMBOTER ben je vergeten! Ben je dan werkelijk nergens goed voor man? Ben je werkelijk te stom om uit je ogen te kijken?’

Arthur zweeg en keek naar buiten. Het carillon speelde een mooi liedje en in de mist zag hij her en der haastig mensen naar huis lopen. Als het zo mistig was vond hij de binnenstad van Harlingen nog mooier dan normaal en eigenlijk had hij wel zin om even een rondje Zoutsloot te doen. Zou hij Edwina vragen om mee te gaan? Zou dat haar wat milder stemmen? Het moest toch mogelijk zijn om een beetje fleur, een beetje gezelligheid in huis te brengen?

‘Zullen we even een blokje om?’ stelde hij voor toen hij naar de keuken liep. ‘Wat frisse lucht doet je misschien goed en het is buiten zo mooi met de mist en zo – ik denk dat je het heus wel leuk vindt om…’
Hij kon z’n zin niet afmaken. Edwina zat aan de keukentafel en staarde hem aan met ogen die smeulden van woede. Met een beetje verbeelding kon hij werkelijk rook uit haar neusgaten zien opstijgen.

‘Zielepiet!’ siste ze. ‘Zeg me na: ‘Ik ben een homp vlees met een kloppend hart’. Zeg het. ZEG HET!’
Ze stond met zo’n ruk op dat de keukenstoel omviel.
‘Hoe… wat…’ vroeg Arthur verbijsterd. Hij had Edwina vaak kwaad gezien maar nog nooit ZO kwaad.
‘De servetjes idioot!’ gilde ze. ‘Zelfs de servetjes ben je vergeten!’

Arthur staarde Edwina aan en terwijl hij ondergedompeld werd in een stortvloed van verwijten voelde hij zich opeens kalm en rustig worden. Hij rechtte zijn rug terwijl ze de ene na de andere verwensing naar zijn hoofd slingerde.
‘Klaar?’ vroeg hij kalm toen ze door haar krachttermen heen was. Ze gaf geen antwoord en keek hem aan. Arthur deed een stap naar voren en glimlachte vriendelijk. Hij legde zijn handen op haar schouders en hij zag iets in haar blik veranderen. De pure minachting maakte plaats voor… verwondering.
‘Ik vroeg of je klaar was’ zei Artur en hij klonk werkelijk hartelijk.
‘Gggggrrhhh’ antwoordde Edwina. De verwondering was uit haar blik verdwenen en had plaatsgemaakt voor verbijstering.
‘Ik vind dat geen duidelijk antwoord lieverd’ zei Arthur en fronste. ‘Voor iemand die altijd het hoogste woord heeft druk je je nu vrij onduidelijk uit’.
De paniek spatte nu uit Edwina’s ogen en als een razende probeerde ze Arthur’s vingers die ondertussen als bankschroeven om haar hals heen geklemd zaten los te maken. Tevergeefs.
‘Het spijt me van het kerstbrood’ zei Arthur tegen een nu schuimbekkende Edwina. ‘En het spijt me van de roomboter. Het spijt me trouwens ook van de servetjes’.

Toen Arthur eindelijk de keuken verliet besloot hij toch even een wandeling over de Zoutsloot te maken. Hij voelde zich blij, opgelucht. Eigenlijk zou hij wel dansend de straat op willen gaan. Met een ongekend gelukkig gevoel trok hij zijn jas aan, deed zijn pet op en slenterde naar buiten. Het zou een fijne, rustige kerst worden dit jaar. Eindelijk.

Category: 02 - Fictie  15 Comments

De Hekkensluiter

three-kings-1863840_1280Zaterdag 09-12
Naar kerstmarkt – wat zag de Zoutsloot er weer fantastisch uit. ‘Wat zou je doen als je nu een portemonnee vond met daarin 100.000 euro?’ vroeg vriendin M. toen ze me op de grond zag turen naar iets dat in de verte leek op een goed gevulde portemonnee.
‘Houden waarschijnlijk’ antwoordde ik. ‘Als er 100.000 euro inzit weet je dat het crimineel geld is – dan mag het wel’.
Volgens vriendin M. is er iets goed mis met mijn morele kompas.

Zondag 10-12
Vriendin G. (die aan het scheiden is) was vandaag weer intens verdrietig. ‘Ik ben veel kwijtgeraakt het afgelopen jaar’ snikte ze. Hiermee bedoelde ze voornamelijk haar overspelige echtgenoot.
‘Hmmm’ murmelde ik en liet haar snikken.
‘Ik hoop dat het komende jaar me meer geluk brengt’ zei ze op gesmoorde toon en staarde naar haar trouwfoto.
‘Och’ antwoordde ik monter. ‘Geluk, geluk…wat is geluk nou feitelijk? Het is hooguit de afwezigheid van ongeluk’.
G. deed alsof ze me niet hoorde en snikte door.

Maandag 11-12
Code rood. Het sneeuwt en heel Nederland is in rep en roer. Wat moeten we in hemelsnaam doen als het écht koud wordt en écht sneeuwt? Ik voorzie een totale catastrofe.

Ik hoor de laatste tijd trouwens op tv en radio wel eens iemand van Het Pluche kwaken ‘dat het nog nooit zo goed gegaan is in Nederland’. Dagboek: waarop wordt deze stelling gebaseerd? Hebben ze werkelijk geen idee wat zich in de samenleving afspeelt? Er leven een miljoen mensen van een uitkering, de gepensioneerden hebben al bijna 10 jaar lang geen verhoging gehad vanwege de rekenrente, de leraren staken, er is vanwege tekorten grote onvrede bij de politie, er is grote onvrede bij mensen in de gezondheidszorg, de wachtlijsten worden steeds langer, er is een enorm tekort aan huisartsen, jongeren kunnen niet meer aan een woning komen vanwege de zware hypotheken en te dure huurhuizen, het aantal zzp-ers neemt schrikbarend toe (waarvan een groot deel onder de armoedegrens leeft) en toch ‘is het nog nooit zo goed gegaan in Nederland?’

Gestoomde bloemkool met gebakken zalm gegeten. Was lekker. Man bakte eieren voor zichzelf.

Dinsdag 12-12
Het wordt steeds gekker met de helpdesks uit India. Zojuist werd ik wéér gebeld, ditmaal door ene Richard die mijn pc ‘weer als nieuw kon maken’. Hij was heel enthousiast hierover. ‘It will be even better than new madame!’
Richard en ik voerden vervolgens een genoeglijk telefoongesprek hoewel hij na een minuut of tien, toen ik vroeg of hij van dieren hield en zijn vader niet al te vaak dronken was, wat ongeduldig werd. Daarom fantaseerde ik maar vlug dat mijn man ict-er was. ‘He is always fixing my computer’ maar, voegde ik eraan toe: ‘I shall tell my husband that I have a total stranger on the phone who can help me. After all: who wants a professional in the house if Richard from India can help??’ Het werd stil aan de andere kant van de lijn.
‘Richard? Richard? Hallo? Richard, is that okay with you? What do you suggest?’ vroeg ik.
‘I suggest you jump from the roof” schreeuwde een plotseling uitzinnige Richard en hing op. Dit is echt een beetje onbeleefd.

Woensdag 13-12
Dagboek: D66 en CDA pleiten voor een verbod op cv-ketels op gas want ‘dat is beter voor het klimaat, voor Groningen en voor de portemonnee’. Dat huishoudens op kosten gejaagd worden omdat ze andere energiebronnen moeten gaan gebruiken daar hebben ze het voor het gemak niet over en ook over de grote exporten van gas naar Italië, België en noem maar op wordt angstvallig gezwegen.
‘Natuurlijk horen we daar niets over’ zei man schouderophalend toen ik dit onderwerp aansneed. ‘Er zijn langdurige contracten afgesloten tegen lage prijzen – in Groningen gaan ze gewoon door met de gaswinning, ze zullen wel moeten. In de toekomst willen ze misschien zelfs boven Terschelling naar gas boren’.
Jaja. En wij moeten af van de gasketels ‘want dat is beter voor het klimaat en voor Groningen???’ Haha.

Donderdag 14-12
Straks is het weer Kerstmis! Dan vieren we de geboorte van Jezus oftewel de geboorte van een mooi sprookje. Ik blijf me erover verbazen dagboek, dat niemand het heeft over de geboorte van Zeus, Attis, Mithra, Osiris, Krishna, Dionysus, Budha Sakia en nog veel meer mythologische figuren die, net als Jezus, ook hun verjaardag vierden op 25 december en een moeder als maagd hadden. Ook hadden ze een ster in het oosten, 12 apostelen, werden ze aanbeden door 3 koningen, verrichtten ze wonderen, werden ze aan het kruis genageld en herrezen ze na 3 dagen. Toevallig hè dagboek? Jezus is de hekkensluiter, degene wiens verhaal vandaag de dag nog verteld wordt maar ooit waren er anderen. De symboliek achter de geboorte, dood en herrijzenis was dat vanaf 21 december de dagen weer gingen lengen: Het Licht kwam eraan.

In principe wachten we nu dus gewoon op de volgende Messias; die zal er ongetwijfeld komen. Misschien is hij er al. Misschien is het wel de man van vriendin M. Hij is ook op 25 december geboren en noemt zichzelf altijd ‘Het Licht’.
O God. De gedachte alleen al. Wat een ramp zou dat zijn.

Die saaie, saaie Roger

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 01-12
Lief dagboek,
In het kader van ‘Laat me eens wat aan mijn conditie doen’ heb ik vanochtend een proefles yoga genomen bij Feelzz Yoga. Nu zit ik achter de computer en ben stram en stijf. Het is treurig gesteld met mijn conditie, dat is overduidelijk. Volgende week kom ik weer Daantje! Kunnen we dan meteen beginnen met de meditatie en de ingewikkelde oefeningen overslaan?!!?

Zondag 03-12
Had vandaag leuk gesprek met vriend P., de filosoof. ‘Ik kijk nooit naar het nieuws op tv’ vertelde hij. ‘Als er iéts onder de categorie ‘Nepnieuws’ valt is het wel het nieuws dat we voorgeschoteld krijgen via de reguliere media. Het pluche is overduidelijk doodsbang dat we zelf een mening vormen. ‘Kijk uit voor nepnieuws’ wauwelen ze doorlopend’. Nou, om mij hoeven ze zich geen zorgen te maken – mijn tv staat uit’. P. grinnikte.
Het grappige is: de man van vriendin M. roept precies hetzelfde: ‘De media is in handen van de politiek en de politiek bepaalt HOE we moeten denken’. Iets soortgelijks zei hij overigens ook van het onderwijs: ‘De jeugd wordt op school massaal gehersenspoeld’.

Hoe het allemaal zit weet ik niet dagboek, maar ondertussen begin ik steeds vaker het gevoel te krijgen dat George Orwell zijn tijd ver vooruit was met zijn denkbeelden. Er komt misschien inderdaad ooit een dag dat we moeten uitkijken met wat we dénken.

Maandag 04-12
Toen ik vanmiddag weg wilde rijden bij de Plus heb ik bijna vijf – ja, VIJF – minuten in een lange rij gewacht omdat er iemand weigerde rechtsaf te slaan, zoals dat tegenwoordig moet. Hij moest en zou linksaf slaan. Dat iedereen achter hem begon te toeteren deerde hem niet. Knap. De nieuwe maatregel – verplicht rechtsaf slaan – is geen succes. Hier zou de gemeente goud geld aan kunnen verdienen volgens mij.

Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen ‘s avonds even langs. ‘Je bent afgevallen’ zag ik toen ik buuf Annie bekeek.
‘Ik doe Sonja Bakker’ glunderde Annie. ‘Ik ben al drie kilo kwijt’.
‘Sonja Bakker’? Oom H. keek wat verwilderd. Toen, alsof hij het opeens weer wist, mompelde hij: ‘Ach ja – is dat niet dat mokkeltje dat voor Unilever dat receptenboekje in elkaar flanste?’

Dinsdag 05-12
Over sommige dingen kan ik me echt wat opwinden dagboek. Neem nu het gedoe met die energie: we gaan méér betalen omdat we minder gebruiken. Dat we meer gaan betalen is te danken aan een forse belastingverhoging . We moeten ‘duurzaam’ worden en om duurzaam te worden moet er tenslotte weer heel wat geld naar binnen geharkt worden.
Wat me opvalt dagboek: de kabinetten onder De Lachende Leider alias Rutte ontpoppen zich steeds meer als bedrijven die streven naar winstmaximalisatie. ‘We knijpen de burger uit!’ lijkt het adagium van Het Pluche te zijn en wie profiteren van al dat geknijp? De grote bedrijven en z’n aandeelhouders. Beslist niet De Uitgeknepen Burger. Goede titel voor een boek overigens.

Woensdag 06-12
Dagje op bezoek bij ouders – had grote pan pindasoep meegenomen. Was gezellig dagje. Ouders willen al heel lang in Harlingen komen wonen maar in de vrije sector is hier helemaal niks te huur en ouders vallen (net als veel anderen in dit Aardse Paradijs) tussen wal en schip voor wat betreft huren via De Bouwvereniging. Burgemeester, als u dit leest, kunt u misschien iets doen? Moeder is een oud-Harlingse en wil zo graag terug naar haar stadje!

Wilde vandaag Halloumi (grillkaas gemaakt van een mengsel van schapen- en geitenkaas) eten met geroosterde bloemkool. Was bang dat het moeilijk zou zijn om in Harns Halloumi te vinden maar nee: Jumbo had het in huis! Geweldig!

Ben tegenwoordig trouwens ook trouw aan de kefir dagboek. Vérse kefir die ik zelf maak. In het begin vond ik het wat eng maar het bevalt heel goed. Kefir zit boordevol probiotica en schijnt enorm gezond te zijn. Het smaakt een beetje yoghurt-karnemelk-achtig. Ja, ik geef toe, dat is niet erg aanlokkelijk (en dat druk ik nog zeer subtiel uit) maar ik begin te wennen aan de smaak.

Donderdag 07-12
10.51 uur. Ik kreeg net een telefoontje uit India, was erg leuk en ging zo:
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ zei ene Roger.
Nu is het zo dagboek, dat ik regelmatig dit soort telefoontjes krijg. Meestal hang ik op maar soms blijf ik aan de lijn, zoals vanochtend.
‘Grandfather?’ zei ik op gesmoorde toon. ‘Grandfather, is that you?’
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ herhaalde Roger braaf en aanzienlijk luider.
‘Grandfather?’ snikte ik. ‘Grandfather? Is that you? I don’t hear you so well’.
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ brulde Roger nu.
‘Grandfather!!!!!’ juichte ik. ‘It is so nice to hear you! How are you doing?’
Er viel een stilte.
‘Okayyy’ zei Roger langgerekt en hing op.
Jammer dat Roger ophing. Ik begon er juist zo’n lol in te krijgen. Sommige mensen zijn echt een beetje saai.

Het Totale Zen

Zaterdag 18-11
Lief dagboek,
17.05 uur. Ga zo naar Amsterdam, naar vriendin L. Morgen naar Málaga. Het stormt en waait als een gek. Maak me grote zorgen. Kan ik wel een vliegtuig in met deze storm?

Zondag 19-11
09.15 uur. Zit hoog in de lucht in het vliegtuig en de zon schijnt naar binnen! Hoe het ging dagboek, het opstijgen? Hmm. Tja, wat zal ik zeggen. Op benen die aanvoelden als zachtgekookte spaghetti strompelde ik het vliegtuig in en probeerde mijn verstand uit te schakelen. Bij de start zat ik bleek en hologig naast vriendin L.
‘Gaat het?’ vroeg vriendin L. monter (zelf heeft ze totaal geen vliegangst).
‘Ja’ piepte ik kleintjes. Vriendin L. pakte mijn kletsnatte hand met de bedoeling er een opbeurend kneepje in te geven. Nu liet ze hem echter direct los. ‘Gatver’ mompelde ze terwijl ze haar hand afveegde. ‘Kan je je nou nooit eens als een normaal mens gedragen?’

10.15 uur. We gaan landen. Vliegtuig maakte zojuist een bocht en hing helemaal scheef in de lucht en terwijl mijn hartslag steeg naar 300 slagen per seconde zag ik dat vriendin L. SLAAPT. Ze sláápt godbetert. In een scheefhangend vliegtuig slaapt ze. Hoe krijgt ze het voor elkaar.

marbellaWoensdag 22-11
Dagboek: wat is het hier heerlijk!!! Zijn nu nog in Marbella en vertrekken straks naar Málaga. Het lijkt wel zomer hoewel het ‘s avonds wel koeler is. Waarom wonen we in Hemelsnaam in Nederland?

Vanochtend hebben we heerlijk ontbeten op Plaza de los Naranjos en raakten in gesprek met een Belgisch echtpaar. Hoe het gesprek begon weet ik niet meer maar we kregen het over vooruitgang. ‘Niet alles is een vooruitgang’ vond ik. ‘Neem nu de komst van de televisie. De beeldbuis heeft hele gemeenschappen gereduceerd tot slaafse volgelingen die één ding met elkaar gemeen hebben: na het eten snellen ze hard hollend naar de bank om daar de rest van de avond in totale ledigheid, met verstand op nul en blik op oneindig, door te brengen’.
‘Ja’ zuchtte de vrouw. ‘Daar weten we alles van, is ‘t nie Gaston?’
Gaston zweeg in alle talen.

Vrijdag 24-11
Vandaag hebben we ongeveer 13.000 km gelopen en honderden straatjes en steegjes verkend. Regelmatig kwamen we uit op Plaza de La Constitución en streken dan neer bij café Central voor het heerlijkste kopje koffie ter wereld en vanavond hebben we bij Casa Lola waanzinnig lekkere (en goedkope) tapas gegeten. Het was trouwens een gekkenhuis in de stad vandaag omdat de kerstverlichting in Calle Larios (de Kalverstraat van Malaga) aanging. Ik moet eerlijk zeggen: al die heisa om wat kerstverlichting snapte ik niet zo goed maar dat zal aan mij liggen.

Dinsdag 28-11
Ik ben er weer dagboek! De reis terug ging…. Tja. We hadden redelijk wat turbulentie en daar ben ik nooit zo enthousiast over maar toen ik me eenmaal neerlegde bij het feit dat alles eindig is en me overgaf aan het noodlot kalmeerde ik enigszins. Dat we uiteindelijk veilig landden beschouwde ik als een cadeautje van het leven hoewel vriendin L. me met de grootst mogelijke minachting bekeek toen ik dit zei. Die had natuurlijk weer heerlijk liggen slapen.

15.20 uur. Ondanks het feit dat ik me in Malaga voorgenomen had voortaan altijd Zen te zijn voel ik toch een lichte irritatie nu dagboek: hoezo wil de publieke omroep kabelaars (zoals Ziggo en KPN) meer geld laten betalen voor het doorgeven van NPO-programma’s? Ze krijgen toch al miljoenen subsidie?

19.10 uur. Las net dat prinses Beatrix haar zoon belastingvrij een landgoed van enkele miljoenen mag schenken. Wil me niet opwinden over het feit dat deze familie nooit belasting hoeft te betalen, wil Zen blijven.

Donderdag 30-11
Oudoom P. (woonachtig in Gelderland) kreeg laatst te horen dat hij teveel kalk heeft. ‘We kunnen foto’s laten maken’ had zijn arts weifelend gezegd, ‘maar ik weet niet of u dat nog wilt?’ Oudoom P. is 82 jaar, voelt zich verder prima, is een levenslustige man die overal nog van geniet maar wiens altijd blije glimlach op het moment dat deze vraag hem gesteld werd verstarde. Mijn glimlach verstarde ook dagboek, toen ik dit verhaal hoorde, want wat bedoelde de arts met ‘of u dat nog wilt?’

Dagboek, ik begin het idee te krijgen dat de ouderen in Nederland heel bewust massaal gehersenspoeld worden: de Godganse dag gaat het op tv en radio over zelfdoding. Hallo Grote Leiders!!! Misschien zijn jullie onderhand wat levensmoe maar geloof me, er zijn mensen – zélfs ouderen die volgens de richtlijnen van deze supermaatschappij allang afgeschreven zijn – die nog steeds geen zin hebben in de door jullie stelselmatig opgedrongen pil van Drion.

Zo. Ik heb gesproken. Nu ga ik weer doen alsof ik in Spanje zit en ga Zen zijn. Zolang ik maar niet denk aan de Grote Leiders en families die geen belasting hoeven te betalen moet het lukken.

Over Stress & Sangria

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Zaterdag 11-11
Lief dagboek,
Het is nu 01.20 uur en we zijn net thuis. Vanavond waren naar de verjaardag van vriendin S., de vriendin wiens man laatst gezegd had dat hij zich zorgen maakte om haar ‘excessieve alcoholmisbruik’. Ik moest wel lachen: bij elk glaasje wijn dat ze zichzelf inschonk stootte ze hem aan en zei: ‘Kijk lieverd, let goed op, ik ga weer de mist in!’ De man van S. kon er gelukkig om lachen maar zei op een gegeven moment wel dat hij in zijn algemeenheid vond dat ‘VROUWEN zich moeten gedragen’.
S. knikte begaan. ‘Ik begrijp het’ zei ze. ‘Je hebt een beetje last van de jaren vijftig mentaliteit. Je moet maar zo denken: vroeger kookte een vrouw als je moeder maar tegenwoordig drinkt ze als je vader. De tijden zijn veranderd’. Man van S. zuchtte. Hij zag er wat moedeloos uit vond ik. Al met al was het een leuke avond.

Zondag 12-11
Zojuist heb ik een petitie getekend voor een basisinkomen voor werkeloze 55-plussers. Nu worden er door het UWV ‘sollicitatietrainingen’ gegeven die tientallen miljoenen euro’s per jaar kosten en hoeveel mensen vinden door deze trainingen een baan? Dat weet niemand, ook de overheid niet! Is dat niet een beetje raar? Kunnen die tientallen miljoenen euro’s dan niet veel liever.. enfin.

Dagboek, nou had ik weer zo lekker gekookt en toch vond man het niet geweldig. Ik begrijp het niet. Ik had een heerlijke ovenschotel gemaakt met: gepureerde kikkererwten en zwarte bonen. Daardoorheen husselde ik vervolgens gekookte quinoa, boerenkool, tahin (sesampasta), geraspte kaas en kruiden. Hij wilde het wel proberen hoor, daar niet van, maar na toen ik hem na één hapje meer aanbood hoefde hij niet.
‘Vind je het niet lekker?’ vroeg ik.
‘Heerlijk’ mompelde hij schor. Daarna wierp hij me een vreemde blik toe.

Maandag 13-11
Liep net naar beneden om een kopje thee te halen (zat boven achter de computer) en zag een stukje van Radar op tv. Daar leerde ik dat het bijna 1200 euro kost om je amandelen in Rotterdam te laten knippen tegen 719 euro in Nijmegen en 298 euro in Delft. En om het allemaal nog wat omslachtiger te maken: in hetzelfde ziekenhuis kan de prijs per patiënt ook nog eens verschillen, afhankelijk van de verzekeraar. Ik blijf het zeggen dagboek: lang leve de vrije marktwerking. En de managers die het land regeren maar lachen. Nou, ik ook. Hahaha. Snik.

Dinsdag 14-11
‘s Ochtends eerst uitslag gehaald van MRI (had vorige week een MRI gekregen, borstcontrole). Uitslag was gelukkig goed. Het blijft trouwens verschrikkelijk dagboek, dat de mammapoli hierin Harlingen gaat sluiten. Vrouwen van Harlingen en omgeving: pikken we dit? Er hoort in Harlingen toch gewoon een mammapoli te zijn? Er schijnt een groep raaskallende prutsers te zijn die een wedstrijdje spelen: wie bedenkt het meest stompzinnige plan. Zijn er soms premies en bonusjes gekoppeld aan de meest absurde ideeën? Kan me echt opwinden hierover. Vijftig jaar geleden was Harlingen er qua ziekenhuizen en poli’s beter aan toe dan tegenwoordig. Lang leve de vrije markt… o nee, dat zei ik gisteren ook al.

Woensdag 15-11
Dagboek, het is te gek voor woorden maar onze Grote Leider heeft 1.4 miljard geschonken aan aandeelhouders. ‘Voor U, Grote Genadige Goedheid’ zal hij erbij gemurmeld hebben, de ene knieval na de andere makend voor zijn persoonlijke altaartje dat Unilever heet. Als hij hiermee zijn ware aard niet heeft laten zien dan weet ik het niet meer. Het is echt beschamend: hij heeft de dividendbelasting afgeschaft omdat enkele grote bedrijven (en hij weigert te zeggen welke) hebben gezegd ‘anders uit Nederland vertrekken’. Dit gedrag verwacht je in een gemiddelde bananenrepubliek maar zo diep zijn we dus al gezonken. Ach ja. Waar één wil is, is de democratie heel ver weg.

Net naar herhaling gekeken van Pauw gisteravond. Er schijnt een medicijn te zijn tegen de spierziekte SMA en één zo’n spuitje kost maar liefst 80.000 euro. Het eind is duidelijk zoek, sterker nog: volgens mij is er geen eind. Gezondheid zal in de toekomst alleen maar voor het Bilderbergclubje te koop zijn.

Later naar stadje met vriendin M. Wat is het al vroeg donker! Liep over een uitgestorven Voorstraat. Best knus, deze tijd van het jaar. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik tegenwoordig geen hekel meer heb aan de herfst en de winter. Dat (die hekel) heb ik heel lang gehad maar sinds ik de blauwe lamp gebruik is er een wereld voor me opengegaan (lees: veranderd). Stom hè? Ik geloofde eerst nooit zo in lichttherapie maar het werkt echt.

Donderdag 16-11
Volgende week sla ik even over dagboek – dan staat op deze plek geen stukje. Dan zit ik in Malaga en ben ik waarschijnlijk net herstellende van alle stress die ik heb moeten doorstaan door me in een vliegtuig te begeven. O God. Ik wil overal wel heen maar dan liever met de auto/fietsend/lopend en desnoods kruipend. Niet vliegend. Ik haat het. Kan ik niet compleet gedrogeerd op reis volgende week? Het ergste is: tegen de tijd dat ik bijgekomen ben van alle emotie moet ik weer naar huis. Met het vliegtuig. Enfin. Als de sangria maar goed smaakt zullen we maar zeggen. Olé.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: