De Lange Wandeling

Vrijdag 03-08
Lief dagboek,
Ik weet niet of meer mensen er last van hebben maar dit mooie weer ontregelt me een beetje.
‘Hoe bedoel je: ontregelt je een beetje?’ vroeg man toen ik uit probeerde te leggen dat ik me niet in mijn gewone doen voelde.
‘Het is wat lastig uit te leggen’ zei ik. ‘Maar door dat mooie weer heb ik de hele tijd het gevoel dat ik vooral moét genieten. Het is zo…onrustig’.

Dat is het dagboek: het is vooral onrustig. En ik kom tot de ontdekking dat ik Rust & Regelmaat eigenlijk wel prettig vind. Daarnaast ben ik de hele tijd wat sloom door de warmte. En dan te bedenken dat ik tot mijn 20ste in Suriname gewoond heb waar het nog veel warmer is. Ik zou dat nu niet meer kunnen denk ik. Toch even stadje ingegaan en genoten van de feestelijkheden rond de Tall Ships. Het blijft natuurlijk vreselijk jammer dat de Kruzenshtern en de Sedov er niet bij zijn. ’s Avonds kwamen J. & W. mosselen eten.

Zaterdag 04-08
Drukke dag. ’s Ochtends eerst de stad in, ’s middags gevaren met J. & W. en ’s avonds bij Zeezicht gegeten. Had tong genomen, was lekker.00.43 uur. Ga naar bed, weer te laat. Wil echt wat vroeger naar bed maar de laatste tijd lukt dat niet.

00.47 uur. Heb net geprobeerd rechteroog te sluiten en over rechterschouder te kijken – las dat dat onmogelijk is. Klopt. Het is onmogelijk.

Zondag 05-08
13.20 uur. In het kader van mijn leven nog wat drukker maken heb ik net een weekje Lissabon voor dochter en mij geboekt. Die Rust & Regelmaat zit er dus nog even niet in.

15.48 uur. Eigenlijk slaat het nergens op om met dit mooie weer op vakantie naar een drukke stad te gaan – hier aan zee zit je veel beter. Waarom… Pfff.

19.15 uur. O God. Lees net dat Lissabon dit weekend zo goed als uitgestorven is door de hoge temperaturen – het was er tussen de 44 en 47 graden. Ik wil naar Antarctica!! Wat heb ik gedaan???

Maandag 06-08
Naar de Sail Out van de Tall Ships, wat was dat prachtig. Toen het Nederlandse volkslied gedraaid werd schoot ik even vol, gek hè dagboek? Ik begreep er zelf ook niks van. Het zal wel iets hormonaals zijn.

Daarna boodschappen gedaan en even naar vriendin M. toe. ‘Ik houd er niet van om in de zomer op vakantie te gaan’ vertelde ik. ‘Die drukte en al die mensen – het is dat ik aan de schoolvakantie van dochter gebonden ben maar anders…’
‘Dat krijgen wij in de toekomst ook’ zei vriendin M. met een somber gezicht.
‘Waarom?’ snoof man van M. ‘We hoéven niet op vakantie. We worden helemaal gek gemaakt met dat heilige ‘Op Vakantie Moeten’ maar níks moet. Het is toch te zot voor woorden dat we ons in januari al druk maken om wat we in de zomervakantie gaan doen? Waarom doen mensen zichzelf dat aan??’
M. glimlachte een beetje wrang. ‘Ach ja’ zuchtte ze uiteindelijk.

23.32 uur. Om vijf uur morgenochtend moeten we de deur uit en ik moet zelfs nog bagage pakken.

Woensdag 08-08
Vandaag hebben we veel gelopen, weer een rit met de beroemde tram 28 gemaakt en door de oude wijk Alfama geslenterd, erg leuk. Ik moest trouwens nog over de vlucht van gisteren vertellen dagboek. Nou, die ging prima maar de landing was precies waar ik altijd zo bang voor ben: afgrijselijk turbulent. Ik wilde een van de stewardessen vragen mijn hand vast te houden en me gerust te stellen maar ik wilde ook het goede voorbeeld aan mijn dochter geven dus met een verstarde glimlach op mijn gelaat staarde ik met een lege doffe blik voor me uit en deed alsof er niks aan de hand was.
Nog een weekje genieten en dan ga ik weer naar huis. Met het vliegtuig. O God, de gedachte alleen al. Ik denk dat ik maar ga lopen.

Eigenlijk…

Lief dagboek,
Eigenlijk had ik van alles willen schrijven. Ik had willen schrijven over de tegenvallende maansverduistering van de afgelopen vrijdagavond. Over hoe pa, man en ik naar boven staarden in afwachting van het spektakel en over hoe we het kregen over de reusachtigheid van het heelal. Ik had iets willen zeggen over de stelling ‘Eerst was er niets’ en dat die stelling gewoonweg niet te bevatten is. HOE is het mogelijk dat er eerst Niets was? En WAAR zat dat Niets dan? WAT was het Niets? En hoe kon het dat…

Ja, dat had ik onder andere bij vrijdag willen schrijven. Bij zondag had ik willen schrijven dat man en ik ter hoogte van het pannenkoekhuis allemaal Kreidlers (bromfietsen) zagen staan waar man erg verrukt over was. Ik had willen schrijven over het gesprek dat ik opving tussen twee vrouwen op het terras bij het pannenkoekhuis en dat als volgt ging:
‘Denk je dat ze werkelijk geïnteresseerd is in jou of in mij? Nee toch?’
‘O nee. Daar ben ik allang achter. Wij zijn haar praatpalen en daar houdt het wel zo’n beetje mee op’.
‘Precies. Ze heeft iemand nodig om tegenaan te leuteren en het maakt niet uit wie dat is. Jij, ik, de kapper of de slager: als ze maar aandacht krijgt’.

Bij maandag had ik willen schrijven dat man en ik naar Leeuwarden gingen. Ik had willen schrijven dat ik me oprecht afvroeg: hoe weten ze nou zo zeker dat de Oldehove niet omvalt? Er hoeft volgens mij maar een klein aardbevinkje plaats te vinden en bam, daar ligt de toren. Dat had ik willen schrijven. En ook had ik willen schrijven dat ik oprecht verheugd was te zien dat het afgebrande huis van Mata Hari prachtig herbouwd is. Ik had willen schrijven dat ik voor het eerst in jaren het gevoel kreeg dat de generatie psychopathische architecturen die zich willen onderscheiden in uniek, lelijk, vierkant en blokkerig eindelijk uitgestorven lijkt te zijn. Halleluja. Wat zij Nederland aangedaan hebben komt de eerste 500 jaar niet meer goed.

Bij dinsdag had ik iets willen schrijven over mijn Familieroman. Ik wilde vertellen over mijn gebrek aan inspiratie en dat dat waarschijnlijk met de hitte te maken heeft. Ik kwam niet verder dan:

‘Mina, o Mina toch’ verzuchtte tante Elly. Mina belde haar tante Elly regelmatig om zich te beklagen over van alles. Over het Leed dat het leven haar aangedaan had en ja, Leed moest met een grote, vette hoofdletter. ‘Ik ben hier het slachtoffer’ bralde Mina terwijl ze een hap uit haar Camembert nam. ‘Ik ben het slachtoffer’ herhaalde ze.
‘Maar lieverd…’ Tante Elly zweeg even. Wat moest ze zeggen? Tegen zoveel stompzinnigheid kon ze niet op. ‘Heb je wel eens gehoord van hand in eigen boezem steken?’
Mina veerde op aan de andere kant van de lijn.
‘Je bedoelt: gewoon je hand tussen je bh proppen? Dat kan ik wel hoor’.
Het ‘God o God’ van tante Elly hoorde ze niet. Gelukkig maar. Anders had ze weer woedend de telefoon op de haak gegooid.

Ook had ik iets willen schrijven over Vitens; ik verbaasde me namelijk een beetje over het feit dat Vitens een bedrijf blijkt te zijn dat niet in staat is om ons bij een paar droge dagen te voorzien van voldoende water. Ik had willen schrijven dat de waterdruk behoorlijk laag is en ik sterk het gevoel krijg dat we op rantsoen gezet worden. Ik had iets willen zeggen over het feit dat een gemiddeld gezin tegenwoordig ongeveer 200 euro per jaar betaalt om water uit de kraan te krijgen terwijl dit nog niet zo lang geleden gratis was. Ja, natuurlijk had ik een schampere opmerking willen maken over het feit dat ik de indruk krijg dat er bij Vitens ook de nodige disfunctionerende bestuurders aan het roer zitten tegen riante salarissen. ‘Zoals gewoonlijk is de consument weer de dupe’ had ik erbij willen zetten.

Eigenlijk had ik nog veel meer willen schrijven. Over hoe ik tranen met tuiten gehuild heb toen ik ontdekte dat de Aldi de favoriete kaaskroketten van moe en mij niet meer in het assortiment heeft. (WAAROM Aldi, waarom??). Ik had willen schrijven over mijn oude laptop: dat ik die eigenlijk toch veel prettiger vind werken dan mijn nieuwe (waarom heb ik die dan in Hemelsnaam gekocht?). Ik had willen vertellen over gisteravond, woensdagavond, toen we bij vrienden op bezoek gingen die met hun boot in de Noorderhaven lagen en ik via een laddertje tegen de steile muur naar beneden moest klauteren wat ik op zich eng vond maar wat gelukkig goed ging. Ik had het willen hebben over de 32.000 mensen die er in de eerste helft van dit jaar weer bijgekomen zijn. ‘Aan het eind van het jaar hebben we er dus, net als trouwens elk jaar, een stad als Leeuwarden bij’ had ik er ter illustratie aan toe willen voegen. ‘Hoezo vergrijzing? Waarom wordt ons dit alsmaar wijsgemaakt?’ – daar had ik mee willen afsluiten.

Daarover, en over nog veel meer dingen had ik vandaag, vrijdag, willen schrijven, maar daar heb ik geen tijd voor. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw en alles wat ik eigenlijk had willen schrijven moet maar even wachten. Nu ga ik het stadje in, kijken naar de Tall Ships. Laten we wel wezen dagboek: dat is toch eigenlijk veel leuker?!?

De Volgende Zomer

© Bron: Pixabay

Vrijdag 20 juli
Lief dagboek,
Waarom, o waarom, gebeuren dingen altijd wanneer het NIET uitkomt? Morgen komen er 25 man eten en ik had een drukke dag in het vooruitzicht maar wat gebeurde er? In plaats van boodschappen doen, hapjes maken, lampionnen ophangen, de tientallen flessen Prosecco en Cava die ik al in huis heb een plek in de ijskast zien te geven, mijn huis nog wat opruimen en de extra partytent samen met man opzetten liep het – natuurlijk – totaal anders. Tijdens het opzetten van de partytent viel het frame om, kreeg ik een stang precies op mijn oog en was ik bijna mijn oog kwijt. Nu zat ik bij de huisarts en enkele uren later bij de oogarts en trok ik van pure narrigheid bij thuiskomt maar meteen de eerste fles Cava open. Goddank is de schade niet permanent maar oog doet pijn en alles is mistig. Zoveel ruimte in een gezicht en dan valt zo’n stang precies op een oog. Het is echt bespottelijk.

Zaterdag 21 juli
10.25 uur. Oog doet pijn maar gelukkig zie ik af en toe minder troebel. ‘Als je nu eens je bril opdoet wordt je zicht sowieso een stuk scherper’ opperde vriendin M. maar daar heb ik geen zin in.

02.12 uur. Ik ga naar bed. Het feest was superleuk dagboek, maar toch miste ik moe. Moe was een enorme animator en zonder haar voelde het… anders.
Moest erg lachen om verhaal van een van de nichtjes. ‘Mijn vader zegt nooit wat hij wil’ verzuchtte ze. ‘Onze communicatie verloopt als volgt:
‘Pap, wil je koffie of thee?’
‘Ja, dat is goed’.
‘Dat vroeg ik niet. Wil je koffie of thee?’
‘Hmmm… Wat neem jij?’
Haha.

Zondag 22 juli
‘Hoofdpijn?’ informeerde man bij het opstaan.
‘Totaal niet’ glimlachte ik liefjes. Nam daarna gauw twee paracetamols. Moest voor de zekerheid weer naar de oogarts (op zondag ja). Oogdruk is goed.

Maandag 23 juli
Naar Terschelling! Boot was vol jongeren die volgens Doeksen geen zelf meegebrachte alcohol mochten nuttigen maar ik had niet het idee dat daar massaal gehoor aan gegeven werd. Het was trouwens sowieso een kleine beproeving daar boven op het dek. Voor ons zat een groep jongeren met keiharde reggaeton muziek en achter ons jankte André Hazes. Volgende keer neem ik een gettoblaster mee en draai Deep Purple en Led Zeppelin. Wordt het helemaal gezellig.

Ik werd even een beetje emotioneel bij aankomst op het eiland dagboek. Pa en moe hebben elkaar namelijk in de kerk op Terschelling leren kennen: moe zat achter pa, werd direct verliefd op zijn mooie dikke zwarte haar en na de communie liep pa achter moe waarbij hij diep onder de indruk was van haar lange blonde vlecht. Hoe ze eruit zagen wisten ze nog niet van elkaar. ’s Avonds was er een dansavondje en als ik aan die twee jonge mensen van toen denk kan ik echt even ontroerd raken bij de gedachte dat ze samen verliefd op het eiland liepen, lang voordat ik geboren was.

Dinsdag 24 juli
Nog altijd op Terschelling. In hotel Nap blijven slapen, veel gefietst, weer heerlijk geluncht bij Paal 8 en in zee gezwommen. De laatste keer dat ik in Nederland in zee zwom was 100 jaar geleden.

Woensdag 25 juli
Oom H. en buuf Annie kwamen heel even langs. ‘Dat gedoe met die Blok laatst, over die Failed State uitspraak’ begon oom H. terwijl hij langs zijn neus wreef. ‘Is dat nou niet een beetje rare uitspraak?’
‘Daar hebben we het in de auto al over gehad’ zuchtte buuf Annie.
‘Neem nou Nederland’ vervolgde hij. ‘Wat zien we dan? Een meer dan onbetrouwbare overheid met een Rutte als opperhoofd van een partij vol politici die betrokken zijn bij integriteitskwesties en machtsmisbruik. Het spijt me wel maar volgens mij hebben we alle ingrediënten in huis om onszelf een Failed State te noemen’.
Buuf Annie schonk oom H. een beleefd glimlachje.

Donderdag 26 juli
Vandaag precies een half jaar geleden overleed moe. Al zes maanden heb ik mijn lieve mama dus niet gesproken. Ik vind het nu allemaal wel érg lang duren dagboek. En dan te bedenken dat het nog véél langer gaat duren…

In het kader van iets anders dat nog heel lang gaan duren bedacht ik me trouwens het volgende: volgens het nieuws hebben we in 1976 voor het laatst zo’n droge zomer gehad. Statistisch gezien hebben we dit dus eens in de 42 jaar. Als we – eindelijk – weer eens een goede zomer hebben ben ik dus al…eens kijken… hoe oud??? O God. Ik weet niet zeker of het kan maar bij de gedachte alleen al doet mijn oog opeens weer extra veel pijn.

De Man-die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat

© Pixabay

Vrijdag 13-07
Elke keer als het vrijdag de 13de is denk ik aan de man (ja, ik heb dat verhaal al 1000x verteld, ik weet het) die z’n huis niet uit durfde die dag. Hij bleef binnen en werd door een wesp gestoken. Hartstikke dood. Enfin, voor deze dag bestaat ook nog eens een speciale naam: paraskevidekatriafobie. Grappig.

20.10 uur. Heb vandaag een paar keer gezegd dat ik lijd aan paraskevidekatriafobie maar niemand begreep me. Het is trouwens ook niet waar want ik lijd daar niet aan.

22.36 uur. Lees net dat je niet elke dag lijnzaad mag eten. De gruwelijkste dingen kunnen dan gebeuren – het kan zelfs leiden tot ademstilstand. Bij de gedachte alleen al heb ik het gevoel dat mijn ademhaling wat moeizaam begint te gaan – ik gebruik al jarenlang bijna elke dag lijnzaad.

23.25 uur. Heb net weer filmpje bekeken van De-Man-die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat (want: EU-leider) die waggelend en strompelend het podium beklom. Ik heb het natuurlijk over meneer Juncker, de man die ons aller leven bepaalt. Hoe beschamend.

Zaterdag 14-07
En ja hoor, het is weer zover! In het kader van ‘Links Lullen, Rechts Zakken Vullen’ is het nu de beurt aan Agnes Jongerius. Wat blijkt: deze voormalige vakbondsbestuurster, die bij de afgelopen Europese verkiezingen door de PvdA op een verkiesbare plaats is gezet voor het Europarlement, ontvangt hiervoor de riante vergoeding van maar liefst 8500 euro en dat is exclusief onkostenvergoeding. Daarnaast schnabbelt Agnes er hier en daar ook nog wat bij à raison van 90.000 euro. Kortom: met gewoon een paar vergaderingen bijwonen word je tegenwoordig slapend rijk. Lang leve het Socialisme, Lang Leve de PvdA! (Tip voor mevrouw Jongerius: de partijkas is zo goed als leeg! Misschien kunt u uit dankbaarheid de helft van het bij elkaar geharkte vermogen in de kas stoppen?). Hoe dan ook: ome Joop (den Uyl) zou zich omdraaien in zijn graf, dat weet ik wel.

Zondag 15-07
Pa kwam. Gezellig. Het blijft altijd even een emotioneel momentje om hem alleen uit de auto te zien stappen. Ik kan er echt over fantaseren dagboek, dat de auto langzaam aan komt rijden, stilstaat en moe lachend uitstapt.
‘Maaaamm!!’ schreeuw ik in mijn fantasie. Ik zie mezelf op haar afrennen, haar omhelzen en knuffelen terwijl ik huil van blijdschap en alsmaar denk: ‘Het was maar een droom, de afgelopen maanden – het was maar een droom!!’ Ach ja.

Maandag 16-07

Prachtig weer. Met pa en man gaan varen. Ik keek naar de oever vol riet en dacht aan Suriname. ‘Het zou grappig zijn als we hier ook krokodillen zagen’ zei ik lachend. ‘En als we die dan niet te zien krijgen dan toch minimaal een flinke rat’.
‘Die krokodil zal ‘m niet worden’ voorspelde man. ‘En ratten zien we al genoeg in de politiek’.

Wat heb ik vandaag geleerd: dat een bombarde het oorspronkelijke woord voor kanon is.

De Man-Die-Boven-Onze-Lieve-Heer staat beweert dat hij aan ischias lijdt en beslist niet dronken was. Haha.

Dinsdag 17-07
Er zijn een paar dingen die me de laatste tijd opvallen:
1 – ik ben niet meer zo dol op wijn en
2 – ik begin klassieke muziek mooi te vinden. Is dat niet een beetje beangstigend? Betekent dit dat het jeugdige er wat vanaf gaat?

Vraag: waarom waait het ‘s avonds minder dan overdag?

YES YES!!!! Er komt – met dank aan Wim Wildeboer! – EINDELIJK een onderzoek naar de gevolgen van de sluiting van de afvaloven. Hè hè. Zeker na de storing van oktober 2015 waarbij een grote hoeveelheid dioxine was vrijgekomen begrijp ik niet dat dat ding er überhaupt nog staat.

Woensdag 18-07
Vriendin M. heeft een van mijn recepten uitgeprobeerd. ‘Het was ronduit smerig’ verklaarde ze. ‘Dat doen we nooit meer. Jij vond het toch ook niks?’ Ze wendde zich tot haar eega.
Man van M. knikte somber. ‘Het was om te kotsen. Ik benijd die man van jou helemaal niks’. Hm.

23.59 uur. Ik ga naar bed. Nog even gewerkt aan de Familieroman:

Dat platspuiten van Mina was inderdaad een dingetje. Dokter Hartman wilde haar graag aan de kalmerende pillen hebben maar Mina weigerde halsstarrig. ‘Oma’ balkte ze. ‘Het is de schuld van oma, hoe vaak moet ik dat nog zeggen?’

Donderdag 19-07
00.20 uur. Hielden spontane barbecue. Vriendin M. kwam met man (haar moeder paste op de kindjes), oom H. en buuf Annie waren er en nog een paar nichten met aanhang. Al met al was het gezellig druk. Oom H. had ’m aan het eind van de avond flink geraakt. ‘Ik ben niet dronken hoor’ lalde hij toen hij weg strompelde. ‘Ik heb gewoon wat last van m’n ischias. Er zijn wel meer grote geesten die daar last van hebben’.
We konden niet anders dan dat beamen dagboek. En met groot respect keken we oom H. na toen hij, net als de Man-Die-Boven-Onze-Lieve-Heer-Staat, naar de auto waggelde, zich met een ferme boer op de passagiersstoel liet vallen, zijn ogen sloot en bijna direct begon te snurken. Mijn lieve oom H. Hij kan zo het EU-parlement in. En dat zonder ischias.

De Hysterische Vrouw

© Pixabay

Vrijdag 06-07
Lief dagboek,
Ik heb zojuist de autocorrect van m’n iPad uitgezet, ik vond het niet leuk meer. Soms is het best wel handig, dat geef ik onmiddellijk toe, maar in negen van de tien gevallen heb je er niets aan. Zo stuurde ik zojuist een winkel een e-mail m.b.t. een partytent en autocorrect maakte er partytijger van. Tot drie keer toe komt het woord partytijger in de mail voor. Tot mijn grote schande zag ik het natuurlijk pas toen de mail al was verstuurd.

Zaterdag 07-07
Heb zojuist via internet een goedkope spijkerbroek besteld. Ben van plan om er zelf wat scheuren en vlekken in te maken, dan is het opeens een dure spijkerbroek.

Jumbo in Harlingen heeft het maar druk met z’n ‘wij-pesten-de-kleine-ondernemer-lekker-weg’. Het schijnt dat de viskraam waar zoveel om te doen is weg moet om een verbouwing die pas over een paar jaar plaatsvindt. Waarom moet de kraam dan nu al weg? Nee, dan de Plus: die verkoopt gebak van Elsinga en bloemen van Van der Meer. Grandioos van de Plus.

22.10 uur. Ik ga naar boven, nog even een paar regels wijden aan mijn familieroman.
23.14 uur. Het leidt nergens toe. Ik denk dat ik opnieuw moet beginnen, volgens mij is dit geen goed concept. Mina is overduidelijk zwakzinnig en daar is geen leuk boek mee te vullen:

‘Telkens als Mina aan haar dacht dansten de schuimvlokken haar direct om de grote mond, een mond die wel wat weg had van een overjarige opgeblazen breedbekkikker met knalroze lippen’.

De rest staat hier (link). Ach, het is een leuke schrijfoefening, laten we het daar maar op houden.

Zondag 08-07
Jarig. De eerste verjaardag zonder m’n allerliefste mama… Dank je wel mam, dat je me gemaakt hebt – dank je wel dat ik er ben.

Maandag 09-07
Was bij vriendin M. toen ze gebeld werd. ‘Ok’ hoorde ik haar zeggen. ‘Geen probleem. Dan maken we binnenkort een nieuwe afspraak’.
Man van M. keek verheugd op. ‘Gaat het niet door?’
‘Nee’ zei M. terwijl ze haar telefoon opborg. ‘Ze kunnen morgenavond niet’.
Man van M. keek verheugd. ‘Hier kan ik echt blij van worden’ grijnsde hij. ‘Het is zo heerlijk als bepaalde afspraken afgezegd worden, vind je niet?’
M. wierp haar eega een dodelijke blik toe.

Wat heb ik deze week geleerd? Dat een kakkerlak nog dágen kan leven zonder zijn hoofd. Vreemd hè? Die natuur zit toch maar mooi in elkaar.

Dinsdag 10-07
Moest gisteren trouwens nog erg lachen bij vriendin M. Ze wil haar huis een naam geven maar haar man vindt het bespottelijk. ‘En als we dat doen heb ik maar één naam in gedachten’ gromde hij. ‘Dan noemen we ons huis ‘De Titanic’.
‘Ik dacht eerder aan ‘Schijn Bedriegt’ had M. vinnig geantwoord. Heerlijk.

20.04 uur. Vraag: waarom kan ik, als een kletskop eet, me niet beperken tot 1? Of 2? Waarom moet direct het hele pak eraan?

Woensdag 11-07
Tent maar weer afgetuigd. Wat een wind. Blijft dit zo de hele zomer, hoe zit dat? Moe en ik zaten vroeger vaak samen in de tent en ze genoot er altijd enorm van, van alle lantaarns en kaarsjes en kleedjes. Als ik er nu zit kijk ik vaak naar haar lege plek en probeer niet teveel te denken aan hoe lang ‘Nooit’ zal duren. ‘Nooit’ – hoe lang duurt nooit? Vijf jaar? Twintig jaar? Waar is het eind van ‘nooit’? Het is nog steeds onvoorstelbaar.

Donderdag 12-07
Vanmiddag weer even naar de braderie en bij Wally’s een emmertje slagroom gehaald met daarnaast een beker warme chocolademelk, uiteraard OOK met slagroom. Het was heerlijk. Toen wat gerookte paling mee naar huis genomen en gesmuld. Waarom zijn die palingen zo godsgruwelijk duur? Is het ondertussen een zeldzame vis geworden of zo?

Wat heb ik deze week nog meer geleerd? Dat je er, met het uitzetten van je autocorrect, nog steeds niet bent. Zo stuurde ik zojuist een appje naar ex-collega A. die had gevraagd:
‘Hoe hield je het vroeger in Hemelsnaam vol met S.?’ (S. was onze zeer hysterische teamleidster waar ex-collega A. nog regelmatig mee te maken heeft).
‘Makkie. Ik negeerde haar’ wilde ik zeggen, met nadruk op wilde. Want in mijn haast drukte ik op de N die naast de B ligt en stuurde: ‘Makkie. Ik begeerde haar’. God o God.

Het Klasgenootje

© Bron: PixabayVrijdag 29-06
Lief dagboek,
Ik had een heel gekke droom de afgelopen nacht – ik reed in een ouderwetse auto in de buurt van Schiphol en naast me zat een meisje waar ik ooit mee op school gezeten had. ‘Kijk’ zei ze terwijl ze op Schiphol wees. ‘Wat is het vliegveld nog klein hè? Dat zal in de toekomst wel veranderen’. Uit deze opmerking en uit het kleine Schiphol kon ik concluderen dat de droom zich in een ver verleden afspeelde maar het irritante was: de rest van de dag heb ik aan haar naam lopen denken en ik kwam er maar niet op. Ik zie haar gezicht zó voor me maar de naam ben ik kwijt. Raar.

Volgens vriendin L. (die in Amsterdam woont) glijdt die stad nu definitief de afgrond in. ‘Wat een geluk dat jullie vertrokken zijn’ mompelde ze mistroostig. Dit zei ze natuurlijk naar aanleiding van de benoeming van Femke Halsema als burgemeester. ‘Maak je niet zo druk kind’ troostte is haar. ‘Je weet allang dat de vriendjespolitiek in dit land hoogtij viert’. Toch vindt L. het niet juist. ‘Het is niet democratisch’ sputterde ze tegen maar ik gaapte. Van dit soort (on)democratische wantoestanden kijk ik allang niet meer op.

Maandag 02-07
23.34 uur. Vraag: waarom zit je haar pas écht goed tegen de tijd dat je naar bed gaat?

Dinsdag 03-07
Dochter is terug uit Ljubljana! Haalden haar van Schiphol en gingen expres een anderhalf uur eerder van huis. De kans dat je op de Afsluitdijk urenlang voor een defecte sluis staat is immers levensgroot maar ik kan niet anders zeggen: wonder boven wonder ging het goed dit keer. Gezellig nu kind er weer is hoewel ik Ljubljana zó leuk vind dat ik stiekem hoopte dat ze een leuke Sloveen aan de haak zou slaan en er misschien wel zou willen blijven wonen en… Enfin, wat niet is kan nog komen.

Moe, augustus 2016

Werd vanmiddag opeens weer wat verdrietig, zomaar, vanuit het niets. Man en ik zaten op het terras en kregen het even over de Ardennen, waar moe altijd zo enorm genoot, en opeens rolden de tranen over m’n wangen bij de prachtige herinneringen. ‘Wat doet die nieuwe Lavatera het goed’ wees ik naar de tuin om man af te leiden. Niet dat hij niet mocht zien dat ik verdrietig was maar omdat ik zelf niet verdrietig wílde zijn. Ik wilde genieten van de tuin, de zon en het moment. Toch was ik daarna nog wel een tijdje van slag. Ach ja…

01.27 uur. Kon niet slapen, heb uit pure verveling weer even aan m’n Familieroman gewerkt. Het slaat allemaal nergens op maar ik beschouw het maar gewoon als schrijfoefeningen. ‘Het begon met oma’ heet het en…ach ja. Who cares.

Woensdag 04-07
Weer de hele dag wind. In de tuin zitten is onmogelijk want je waait aan alle kanten weg. Morgen ga ik de hele dag in de auto zitten. Met dichte ramen. Dan zit ik én in de zon én uit de wind. Ik verheug me er nu al op.

Ik zag vandaag een vrouw op de fiets. Achterop zat een peutertje in een stoeltje en op haar buik, in een draagzak, hing een klein kindje. Je zou zeggen: met twee van die ukkies ben je extreem voorzichtig maar nee, niet deze mevrouw. Ze was doodgemoedereerd aan het appen en keek nauwelijks op of om. Ik heb haar met verbijstering nagekeken. Eigenlijk wilde ik roepen: ‘Zal ik ze maar adopteren? Dan kun jij lekker appen’ maar ja: dat zou ook weer wat viswijverig staan hè. Dus zei ik niks en bleef kijken tot ze uit het zicht verdween.

Donderdag 05-07
Dagboek: ik heb 20 jaar in de tropen gewoond, in een land waar het bijna permanent 30 graden was maar waar niémand zou het in z’n hoofd halen om op blote voeten op straat te lopen. Ik blijf me dan ook eindeloos verbazen over hoe het er hier soms aan toe gaat – als het eventjes mooi weer is zie je hordes mensen op blote voeten over de meest smerige vloeren en straten schuifelen. Kan iemand me uitleggen wat hier de toegevoegde waarde van is? Ik snap het niet en ik zal het nooit snappen. Het zal wel aan mij liggen denk ik. En hoe mijn oude klasgenootje heette weet ik ook nog steeds niet.

De Liegende Man

© Pixabay - girl-535251_1280Vrijdag 22-06
Lief dagboek,
Is het niet een beetje raar dat de viskraam bij de Jumbo weg moet omwille van wat parkeerplaatsen? Ik kan me niet indenken dat het werkelijk om die parkeerplaatsen gaat – volgens mij wil de Jumbo van die tent af omdat ze hen als concurrentie beschouwen. Ze willen liever dat de consument bij hen de zoute haring koopt dan bij de viskraam. Flauw. Als ze werkelijk weg moeten zal ik nooit vis bij de Jumbo kopen. Voor straf.
14.20 uur. Ik heb zo’n gevoel dat het vandaag gaat gebeuren. Ik weet het bijna zeker. Nog een paar uurtjes wachten en dan is het zover.
22.10 uur. Weer NIKS gewonnen in de Euro Jackpot. En ik had me er nog wel zo op verheugd.

Zaterdag 23-06
Vandaag waaide het eindelijk wat minder. Goddank. Die constante wind vind ik echt vreselijk. Even naar het tuincentrum in Witmarsum want dit jaar hebben vier van mijn (mooie grote) Lavatera’s het begeven wat natuurlijk een kleine ramp is. Toen met pa naar het stadje en op het terras bij Eigentijds wat gedronken. Later grote pan pindasoep gemaakt, was heerlijk. Nu ga ik nog even werken aan m’n bestseller – ik lig al in bed maar ik ben nog erg wakker, een paar regels kunnen er dus heus wel vanaf.

01.10 uur. Klaar met schrijven. Het stukje slaat echt nergens op maar ik ga nu naar bed. Ik denk dat ik de stukjes apart categoriseer anders wordt post te lang. Voortaan zijn ze te lezen onder het hoofdstuk ‘Een Familieroman‘. Iets originelers kan ik nu even niet bedenken.

Zondag 24-06
00.34 uur. Ik wil eigenlijk elke dag wat schrijven maar ik heb niet elke dag zin. Dit is een moment dat ik niet zoveel zin heb – ik ga liever slapen. M’n ogen vallen bijna d…

08.32 uur. Ik was dus werkelijk in slaap gevallen. Wat een geluk dat de iPad niet op de grond gegleden is. Het kabinet heeft trouwens plannen om maar liefst VIER gevangenissen te sluiten dagboek. Haha, lijkt me een uitstekend plan. Ze kunnen ze eigenlijk wel alle gevangenissen sluiten – er worden toch alleen maar taakstraffen gegeven. Nederland is in principe een open inrichting dus wat dat betreft kan het makkelijk.
23.10 uur. Man vroeg zojuist waarom ik gehuild had. Hij keek me heel bezorgd aan. Er was helemaal niks dagboek, ik had alleen maar m’n oogmake-up eraf gehaald.

Maandag 25-06
De afgelopen nacht werd ik wakker omdat ik opeens heel helder en duidelijk de stem van moe hoorde. ‘Dag kindje’ zei ze. Nu ik wakker ben weet ik dat het een droom moet zijn geweest maar op dat moment, in het holst van de nacht, was ik er niet zo zeker van. Ik lag daar met open ogen en durfde me niet te bewegen, bang dat ik een volgend gesproken woord misschien zou missen maar het bleef verder stil. Toch moet ik er nu steeds aan denken. ‘Dag kindje’ – door die woorden werd ik wakker! Zou er dan toch iets… Nah. Kan niet.

Vriendin EJ kwam! Had haar al een paar jaar niet gezien maar dat geeft niet – ik ken haar bijna een leven lang en dan pak je altijd direct de draad weer op. EJ en ik hadden vroeger regelmatig de slappe lach. Zo herinner ik me als de dag van gisteren dat we naar boetiek Kersten gingen naar aanleiding van een reclame die eindigde met de zin: ‘Boetiek Kersten, ook voor dat cadeautje voor die leuke vriendin’.
Eenmaal in de boetiek hingen EJ en ik belangstellend gebogen over de toonbank. We keken niet direct op toen de verkoopster langzaam aan kwam sloffen. ‘Ja?’ zei ze op norse toon.
‘We komen dat cadeautje kopen voor die leuke vriendin’ zeiden we zonder een spier te vertrekken. De verkoopster maakte een vette tjoerie, draaide zich om en slofte weg.

Dinsdag 26-06
Vandaag heb ik moe al vijf maanden niet gesproken…
Had vriendin M even aan de telefoon. Op de achtergrond krijsten Sammy en Katinka en M. zuchtte. ‘Ik heb niet eens zin meer om er tussen te komen want na vijf minuten beginnen ze weer’ fluisterde ze. ‘Ik denk dat ik een geluidsdichte kamer laat bouwen waar ze naar hartenlust kunnen gillen’.

Stond vandaag weer in de rij bij de kassa en achter me stond een echtpaar.
‘Trouwens’ zei de vrouw tegen de man, ‘de afstandsbediening van de tv doet het ook weer’.
‘Serieus?’ zei de man. Hij klonk ongelovig. ‘Hoe heb je dat nou voor elkaar?’
‘Ik heb de batterijtjes verwisseld’ antwoordde de vrouw. Ze maakte een wat moedeloze indruk, zeker toen de man uitriep: ‘Jeetje, dat we daar nou niet aan hebben gedacht’.

Woensdag 27-06
Vandaag is het zes jaar geleden dat broer overleed. Hoe gaat het met je jongen? Hebben jij en moe het een beetje goed daarboven en pas je een beetje op haar?

Vriendin G. had gisteravond een date die ze best wel leuk vond maar wat hem betreft komt er geen vervolg. Nu twijfelt ze heel ernstig aan zichzelf.
‘Er zijn misschien een paar dingen aan mij die niet leuk zijn’ mompelde ze mistroostig.
‘Dat misschien zou ik maar weglaten’ beurde ik haar op. ‘Maar het gaat niet om wat wel of niet leuk is – het belangrijkste is om het beste te maken van je tekortkomingen’.
‘Hmmm’ zei G.

Donderdag 28-06
Volgens oom H. wonen we in een land waar niemand meer opkijkt van een liegende minister-president. Hij – oom H. – had het over de deal tussen Shell en de Belastingen waar ‘meneer Unilever’, zoals oom H. Rutte altijd noemt, uiteindelijk toch wél vanaf bleek te weten. ‘Die man liegt, draait en kronkelt en komt overal mee weg, het is ongelooflijk’ zei oom H. Hij fronste, dacht enkele seconden na en besloot: ‘Goed beschouwd zouden we het raar vinden als de man op een dag niét meer zou liegen’. Hij moest opeens lachen om z’n eigen grapje. En zo werd het toch nog gezellig.

Het bakje ijs

© Pixabay still-life-685238_1280

© Pixabay still-life-685238_1280

Vrijdag 15-06
Lief dagboek,
Ik weet niet wat ik heb maar ik ben de hele dag al wat afwezig. Man maakte me er vanochtend op attent nadat ik tot drie keer toe had gevraagd hoe lang het WK duurt en vriendin S. viel het net ook op. Ze vertelde over het gedoe op haar werk – jaloerse cheffin en dat soort ellende – en ik antwoordde afwezig: ‘Ach ja. De laatste loodjes wegen het zwaarst’.
S. keek me met hoog opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Serieus?’ zei ze uiteindelijk. ‘Werd het gesprek weer wat te moeilijk voor je?’
Weet nu trouwens nog niet hoe lang het WK duurt.

Zaterdag 16-06
Net toen ik gisteravond in slaap dreigde te vallen werd ik plotseling overvallen door twee gedachtes: 1 – waar komt het woord valreep vandaan en 2 – wat heeft vriendin L. allemaal in haar loodzware handtas zitten? Ik moest hem laatst even voor haar vasthouden en ik was werkelijk verbijsterd. ‘Heb je een mud aardappelen in dat tasje zitten?’ vroeg ik toen ik de tas teruggaf en met een van pijn vertrokken gezicht demonstratief mijn schouder op en neer bewoog.
Deze twee dingen ga ik dus straks uitzoeken. Eerst ontbijten. Eerst ontbijten: bananenomelet met daaroverheen blauwe bessen, edelgist, gepofte quinoa en walnoten.

09.20 uur. Las net in de Leeuwarder Courant het verhaal over medisch wonder Henk. Bij een grote fout tijdens een simpele operatie raakte Henk in coma en adviseerde het ziekenhuis na een paar weekjes de stekker er maar uit te trekken, iets dat de familie weigerde. Nu, enkele jaren later, geniet Henk weer volop van het leven. Ik vind dit allemaal vrij schokkend dagboek.

Zondag 17-06

Vaderdag. De eerste keer zonder moe. Wat een verschil met vorig jaar dagboek. Toen gingen we met Vaderdag naar Rotterdam en hebben de hele dag in de tuin gezeten want het was prachtig weer. Moe had een nieuwe zalmkleurige jurk aan – ‘hoe vind je die kleur? Mooi hè!’ – en had heerlijk gekookt – karbonaadjes zoals alleen moe die kon maken. Toen we wegreden maakte ik nog wat foto’s van pa en moe die ons uitzwaaiden en ik weet nog dat ik dacht: ‘Ik hoop dat ik nog heel veel foto’s van hen samen mag maken’.
Toch hebben we er vandaag heus wel wat van gemaakt maar het was natuurlijk niet hetzelfde zonder moe. Niets is hetzelfde meer zonder moe en dat wordt het ook niet meer. Nooit meer.

Maandag 18-06
Maandagochtend 11.10 uur. Ik heb nog steeds buikpijn van het lachen. Vriendin G. probeerde via haar MacBook foto’s te uploaden in verband met een sollicitatie maar ze kan totaal niet met computers overweg. ‘Ik wilde drie foto’s selecteren maar in plaats daarvan selecteerde ik per ongeluk allemaal, alleen had ik dat niet door. Ik klikte op verzend en gaandeweg kreeg ik door dat er iets niet goed ging. Toen wist ik niet hoe ik het moest stopzetten’. Haar stem klonk vol afschuw. De meest stompzinnige kiekjes schijnt ze meegestuurd te hebben. Haar date vorige week was trouwens geen succes.

Dinsdag 19-06
Met pa naar stadje toe en bij Wallys wat gedronken. Was gezellig in het stadje, zoals altijd. Wat zal het straks weer druk worden tijdens de Visserijdagen en de Tall Ships! Zag later een mevrouw die haar winkelwagen vollaadde met waterijsjes. ‘Wat zit je nou te kijken?’ zei ze defensief tegen haar man toen ze zijn bezorgde blik op de wagen zag rusten. ‘Hier zit niks in hoor’.
‘Het is een en al ‘suker’’ murmelde de man. Hij slofte weg. Moest er wel een beetje om glimlachen dagboek. Dit zijn herkenbare situaties. Moest denken aan vorige week in Amsterdam waarbij ik een vrouw hoorde zeggen: ‘Hij ken toch niet stoppe met vrete? Prima. Van mijn hep ‘ie geen last meer. Ik prop hem vol tot in het graf’.

Woensdag 20-06

Wat een wind. Dit is toch niet normaal? Ik zag net op Buienradar dat het windkracht 5 is en dat is te merken ook.
‘Tja, we naderen de zomer hè’ zei vriendin M. mistroostig. ‘Het is de laatste jaren altijd hetzelfde: het voorjaar is prachtig maar de zomer is om te janken’. Ze zuchtte diep. De man van M. was ondertussen met pa en echtgenoot aan het praten. Ik hoorde hem brullen: ‘In dit land kun je ongestraft een kind van het balkon gooien en ermee wegkomen. Als de vader er niet zo’n heisa van gemaakt was er NIETS aan de hand geweest’. M. zuchtte weer, dit keer nog net wat dieper.

22.00 uur. Oom H. en buuf Annie zijn net weg. ‘Kan iemand me uitleggen wat er met de westerse maatschappij aan de hand is?’ vroeg oom H. ‘Iedereen begint zich te tatoeëren – zijn we een soort van inheemse stam geworden? Zelfs de vrouwen doen het! De gemiddelde Nederlandse vrouw loopt er ondertussen bij als de gemiddelde Nederlandse bouwvakker’.
‘Waarom ben je altijd zo kritisch?’ vroeg buuf Annie maar oom H. zei dat hij slechts ‘observeerde en constateerde’. ‘Bovendien’ meesmuilde hij, ‘mag ik graag getuige zijn van de ondergang van een beschaving. Je maakt toch een stukje geschiedenis mee en…’

Hij maakte zijn zin niet af omdat buuf Annie hard riep: ‘Wat voor weer wordt het morgen, weet iemand dat?’

Donderdag 21-06
Ik ging vandaag nog even door met mijn boek dat ik aan het schrijven ben maar ik krijg de goede toon niet te pakken. Ik denk dat ik opnieuw begin. Zo schreef ik vanochtend:

‘Donderdag 06.15 uur. Na haar bezoekje van vorige week aan de psychiater had Mina geprobeerd zoveel mogelijk de gedachte aan Lolita te bannen. ‘Ik wil niet aan haar denken – ik wil niet aan haar denken – ik wil niet aan haar denken’ was haar nieuwe mantra geworden maar feitelijk hield ze zichzelf een beetje voor de gek. Het feit dat ze om 06.15 uur in de ochtend alweer op internet aan het kijken was of Lola wat nieuws gepost had toonde op onbarmhartige wijze het gelijk van de psychiater aan. ‘Goed, laat me dan maar een stalker zijn’ murmelde ze terwijl ze een sjekkie draaide en de half opgegeten Camembert die op haar nachtkastje lag in haar mond propte. ‘Laat me dan maar een voyeur zijn. Het maakt mij niet meer uit, ik vind alles best’.

Pff. Het wordt helemaal niks.

Verzoek aan sommige supermarkten: willen jullie alsjeblieft een mandjeskassa openen? Zojuist in de winkel waren er 2 kassa’s open en de mensen in de rij hadden zúlke abnormaal volgeladen karren dat het werkelijk leek alsof er voor de komende 85 jaar gehamsterd werd. Achter in de rij stond ik. Aan mijn arm bungelde een mandje met daarin een bakje champignons, een paprika, een bakje humus en een aubergine. Ik probeerde niet te denken aan de bak ijs die in de auto lag. De vrouw voor me had zó een volle kar dat alles tegelijk op de band uitladen niet eens mogelijk was maar een andere kassa opzoeken was zinloos. Ook daar grijnsde me een soortgelijke kar en band tegemoet. En daar stond ik, achter in de rij. Aan mijn arm bungelde een mandje met daarin een bakje champignons, een paprika, een bakje humus en een aubergine. In de auto lag een bak ijs… Zucht.

De Date

© Pixabay - fantasy-2506830_1280

© Pixabay – fantasy-2506830_1280

Vrijdag 08-06
Goedemorgen dagboek,
Wat heb ik heerlijk geslapen de afgelopen nacht! Ik heb veel gedroomd hoewel ik niet precies meer wat – wacht, ik kan me toch wel iets herinneren: ik stond in een lift die de lucht inging. Het was eigenlijk precies hetzelfde als wat er in de A van Abeltje gebeurde alleen waren er nu geen meneer Tump en juffrouw Klaterhoen bij. Bovendien vond ik het niet leuk want de lift hing scheef. Toch was ik niet erg bang wat op zich een hele vooruitgang was – er zijn tijden geweest dat ik in een scheef hangend vliegtuig krampachtig probeerde tegen te hangen om op die manier te proberen dat ding weer recht in de lucht te krijgen.
‘Je bent zo ongelooflijk triest’ smaalde vriendin L. dan altijd met wie ik regelmatig vloog en die dit tafereel vol walging bekeek maar dagboek: ik kon er werkelijk niets aan doen.

Zaterdag 09-06
02.40 uur. Ga naar bed, zo is het mooi geweest. Vanochtend ging ik naar Amsterdam in verband met de verjaardag van vriendin L. (ja, diezelfde over wie ik het gisteren had). In de trein volgde ik een gesprek tussen een jongen en zijn vader.
‘Waarom mag ik op school niet vertellen dat we thuis de Telegraaf lezen?’
De arme papa keek schichtig om zich heen en fluisterde: ‘Omdat de Telegraaf een dubieuze rol heeft gespeeld in de oorlog’.
De jongen dacht na. ‘We straffen toch ook niet de kinderen van NSB’ers?’ zei hij uiteindelijk.
‘We hebben het er thuis wel over’ murmelde de vader die paars aanliep.
Verstandige jongen.

De verjaardag van L. was trouwens een groot succes. Weet zeker dat ik morgen geen stem meer heb.

Zondag 10-06
Stem is bijna totaal verdwenen. Dat is wat onhandig dagboek, want ik logeer nog steeds bij L. en stil zijn is er dan niet bij. Eerst sliepen we uit en gingen toen aan de spek/kaaspannenkoeken.
Vriendin M. kwam ook even langs om te vertellen hoe leuk ze het feest vond. ‘Ik had me er enorm op verheugd’ zei ze. ‘Ik ben er speciaal voor naar de kapper gegaan’.
‘Naar de kapper?’ zeiden L. en ik in koor. ‘Wat heeft die dan in Godsnaam gedaan?’ Alsof we het afgesproken hadden hielden we ons gezicht ook nog eens in plooi. Vriendin M. verwaardigde zich niet tot een antwoord en nam een roze macaron.

Maandag 11-06
Beste burgemeester van Harlingen, ik heb een goed idee voor de Bredeplaats: waarom maken we die niet autovrij? Dat zou toch veel gezelliger zijn? En als er in het midden een fontein komt dan zou het helemaal geweldig zijn. Nu is het toch wat rommelig: aan de ene kant heb je wat terrasjes en aan de andere kant auto’s. Denkt u er maar eens over na – volgens mij wordt het een groot succes!

Met vriendin M. naar stadje. ‘Ik had een wonderlijke discussie thuis’ vertelde ze. ‘Man vindt dat ik hem teveel bemoeder en die onvrede wilde hij graag met een van mijn vriendinnen delen. Dat is toch raar? Terwijl ik het niet eens zo bedoel’. M. zuchtte verdrietig.

‘Die neiging hebben vrouwen vaker’ zei oom H. toen we het later over bemoederen in zijn algemeenheid kregen. ‘Ze willen altijd bemoederen’.
‘Ja’ snibde buuf Annie. ‘Als mannen bemoederen noemen ze het zorgzaam maar als wij zorgzaam zijn noemen ze het bemoederen. Het is gewoon nooit goed. Bah’.
Buuf Annie snoot ostentatief haar neus en oom H. keek beteuterd. ‘Lieverd’ begon hij voorzichtig maar buuf Annie schudde haar hoofd.
‘Ik zal me nooit meer met wat dan ook bemoeien, maak je vooral geen zorgen’.
Wat een drama toch.

Dinsdag 12-06
Probeer al een tijd lang een boek te schrijven dat maar niet af komt. Dat wordt misschien ook de titel van het boek: ‘Het boek dat niet af kwam’. Op de een of andere manier schiet het de laatste tijd niet zo op. Zo heb ik sinds vorige week donderdag en vandaag alleen nog maar geschreven:

‘Ondanks het feit dat Mina en Lolita geen enkel contact hadden en Lolita dat graag zo wilde houden (tot groot verdriet van Mina overigens) was Mina (kortweg Mien genoemd) obsessief bezig met het wel en wee van Lolita. ‘Wat is dat toch met die Mina?’ vroeg de omgeving zich regelmatig af. ‘Vanwaar die altijd maar weer bovenmatige interesse?’
Mina kon het zelf ook niet verklaren. Ze wist dat ze het definitief verbruid had bij Lolita (kortweg Lola genoemd) maar toch…maar toch. Ergens bleef ze hoop houden. Ergens bleef ze wachten op die ene handreiking. ‘Of je bent jaloers of je bent verliefd op haar’ had haar psychiater gezegd en ze bloosde bij beide gedachtes. ‘Zeker’ knikte de man.’Jouw gedrag is niet normaal. Je blijft in de gaten houden wat ze doet, je blijft haar stalken. Hoogstwaarschijnlijk denk je dat ze het niet doorheeft maar…’
Mina was opgesprongen en de kamer uitgerend. Het was alsof hij haar gedachten had gelezen!’

Ik kan niet zeggen dat ik het erg verheffend vind klinken dagboek. Please, geef me wat meer inspiratie.

Woensdag 13-06
Ik weet niet hoe het kan dagboek, maar ik mis moe elke dag een beetje meer. Elke keer als ik haar iets wil vertellen mail ik haar. Ik schrijf lange brieven, doe er een foto bij – ‘kijk mam, dit eten we vandaag!’ – maar ik begrijp heus wel dat het nergens op slaat. Het is gewoon dat ik op die manier toch nog een béétje met haar praat en het gevoel heb dat ze er nog een beetje bij is.

Zag net Rutte op tv die zijn Heilige Geloof in de Europese Unie uitsprak. Het was prachtig, aandoenlijk en ontroerend mooi om deze totale overgave te zien. De superlatieven vlogen mijn huiskamer in en even, heel even, was ik bang dat hij zou gaan huilen maar gelukkig hield hij zich in. Het was, werkelijk waar dagboek, de meest hartstochtelijke liefdesverklaring die ik ooit heb gezien. Dit was passie, dit was liefde, dit was…Lust. Pure, pure Lust.
‘Zou die man aan de coke zitten?’ vroeg man zich af. De verbijstering spatte uit zijn ogen.

Donderdag 14-06
Vriendin G. belde, ze klonk erg chagrijnig. ‘Ik heb weer een date vanavond waarvan ik nu al weet dat het niks wordt maar ik ga voor de zekerheid toch ontharingscrème kopen want ik wil een jurk aan en mijn benen zien eruit als die van het zusje van King Kong’.
‘Is het in jouw geval niet beter om naar een tuincentrum te gaan?’ stelde ik voor. ‘Je hebt nogal stevige, dikke beenharen en…’
‘Waarom heb je toch altijd van die k*t-opmerkingen?’ snauwde G.
Het wordt niks vanavond met die date, dat weet ik nu al.

De Vauten

© Pixabay: angel-3026517_1280

© Pixabay: angel-3026517_1280

Vrijdag 01-06
Lief dagboek,
Juni alweer. Wat gaan die maanden toch snel. Veel te snel. Je kijkt op de klok en bam, er blijken weer een paar uur om te zijn. Ik durf tegenwoordig niet meer op de klok te kijken. Op de kalender trouwens ook niet, bang dat er weer een maand voorbij is.

In het kader van fit en gezond blijven heb ik overigens vandaag weer heerlijk gegeten dagboek: ik at bloemkoolrijst met gebakken uien, knoflook, champignons, gerookte makreel, madame Jeanette en paprika. Op de rand van mijn bord lagen bovendien 2 falafel-balletjes, een halve avocado en een paar eetlepels humus. In mijn smoothie zat: rucola, veldsla, paksoi, komkomm… o wacht, de telefoon gaat.

Dat was vriendin G. Ze heeft zich ingeschreven bij een relatiebureau en heeft de ene date na de andere maar ze ontmoet alleen maar gekken zegt ze. ‘En ik wil niet alleen blijven’ jammerde ze.
‘Kom bij ons wonen’ stelde ik voor. ‘Dan mag je mijn huishouden doen en in ruil daarvoor ben je niet alleen’ maar G. vond het een uitermate slecht idee.

00.30 uur. Gekeken naar documentaire over The Doors. ‘Wat waren ze toch goed hè’ verzuchtte ik tegen man.
‘Ik vind het vrij hysterisch allemaal om eerlijk te zijn’ zei hij terwijl hij naar Jim keek die roerloos op het podium lag.
‘Ik vind ze GE-WEL-DIG’ kwijlde ik. Jim lag nog steeds op het podium. Af en toe leek het alsof hij even aan het stuiptrekken was.

Zaterdag 02-06
’s Middags op bezoek bij M. & H. – was gezellig. ’s Avonds uit eten met vriendin M. en haar man.
‘Zit je vol?’ vroeg man van M. belangstellend toen hij zag dat M. haar bord niet leeg at.
‘Nee’ bitste M.
‘Waarom eet je je eten dan niet op?’
‘Omdat ik GENOEG heb. Ik zit niet VOL – een mens kan niet VOL zitten’ snauwde M. ‘Hoe vaak moet ik dat in Godsnaam nog zeggen. Een emmer zit vol, een glas zit vol – een mens zit niet VOL’.
Man van M. zweeg beduusd. ‘Ik zeg altijd vol’ mompelde hij uiteindelijk.
‘Ja. En ik roep al -tig jaar dat dat niet goed is’ antwoordde M. ‘Het is net zo fout als ‘hun hebben’. Dat zeg je toch ook niet of wel soms??’

Zondag 03-06
21.10 uur. Lees net dat het kabinet nu ook al roken op een terras wil verbieden. Lijkt me een fijn plan. Straks gaan ze ook roken verbieden in huis, in de tuin – overal. Ik vraag me soms oprecht af dagboek, wie er nu gek is. Het Pluche bedenkt nu dus dat het een goede actie zou zijn om roken op een terras te verbieden maar zwijgt angstvallig over het over het vliegverkeer dat vele malen vervuilender is. Mevrouw Thieme, u bent zo begaan met het milieu, zegt u hier nou iets over. O nee, stom van me: u zit zelf doorlopend in een vliegtuig.

Maandag 04-06
Naar pa in Rotterdam. Toen ik binnenkwam overviel het me direct weer dagboek, dat moe daar niet stond met wijd opengesperde armen. ‘Daar is mijn meisje!!’ riep ze altijd en ik stond er toen niet bij stil dagboek, ik stond er werkelijk niet bij stil dat ik ooit binnen zou komen en dat alles anders zou zijn. Ik zou willen dat ik van moe droomde zodat we toch nog even konden praten en lachen maar dat gebeurt niet. Zou moe het te druk hebben? Zou ze Earl Hines al ontmoet hebben? Of Al Bowlly? Of al die anderen waar ze zo van hield? Moe hield veel van onderstaand liedje dat Stephen King tot mijn grote vreugde ook gebruikte in The Shining (op het eind van de film, als Jack Torrance aan de bar in het hotel zit). Moe en ik hadden dus op muziekgebied soms dus toch wel wat overeenkomsten.

Dinsdag 05-06
Met de mannen op bezoek bij zus van moe in België. Moe en haar zus hadden een geweldige band en belden elkaar soms wel 2x per dag. Voor tante is het ook moeilijk – die is nu twee jongere zusjes kwijt met wie ze heerlijk kon lachen. We vergeleken hen vroeger wel eens met The Golden Girls en zelf zagen ze hier en daar ook wat overeenkomsten. Dat het  allemaal zo zou lopen had niemand kunnen bedenken. Toch hebben we veel gelachen, tante en ik, en veel herinneringen opgehaald aan moe. Zo heerlijk dat er iemand is die nog precies weet hoe moe als klein meisje was.

We zagen tot onze verbijstering dat de benzine daar 1.44 euro was; in het Aardse Paradijs dat Nederland heet mogen we ondertussen maar liefst 1.77 betalen. We zouden toch één Europa worden? Ik merk er niets van.
‘En dan hebben we het nog niet eens over het ‘kwartje van Kok’ brieste oom H. die ik ’s avonds aan de telefoon had. ‘Dat zou eraf gehaald worden, is nooit gebeurd. Je vraagt je werkelijk af… Enfin, laat me m’n mond maar houden’. Oom H. zuchtte. Ik was even bang dat hij zou gaan huilen maar dat deed hij gelukkig niet.

Woensdag 06-06
Met vriendin M. naar Leeuwarden, veel gelopen. Zag tot mijn grote vreugde dat er een La Place op het Zaailand gebouwd wordt! Gezellig, ik miste hem wel sinds V&D verdwenen is.
Bij Grand Café Z (leuk daar!) kopje koffie gedronken. ‘Gek hè’, hoorde ik een vrouw zeggen. ‘Ze wil niets met ons te maken hebben maar ze blijft me maar volgen. Ze is ongelooflijk geïnteresseerd in wat ik schrijf en elke zondagochtend vroeg zit ze te gluren, jaar in jaar uit. Bizar. Daaraan herken je toch wel de echte psychopaat vind je niet? De echte doorgewinterde diehard totale gek?’
Beide vrouwen moesten enorm lachen.
‘Ach ja’ vervolgde ze uiteindelijk. ‘Laten we het er maar op houden dat die bovenmatige interesse er altijd al geweest is. Dat heeft uiteindelijk immers ook geleid tot die krankzinnige ruzie van toen waarbij ze totaal doordraaide en…’
De rest van het verhaal ging verloren omdat vriendin M. begon te praten over haar werk en haar oversekste cheffin. Hield dus m’n mond want de verhalen over de oversekste cheffin zijn vele malen leuker.

Donderdag 07-07
13.00 uur. Op dit moment zit ik in de tuin aan tafel met een laptop voor m’n neus waarvan de batterij bijna leeg is. Zo irritant. Moet eigenlijk naar boven om oplader te halen maar heb geen zin. Enfin, maar eens kijken hoever ik kom met een zwakke batterij.

Ben ik weer. Moest toch oplader halen, het ging niet meer.

In plaats van te dromen van moe droomde ik de afgelopen nacht van man. Hij duwde de Harlinger Courant onder m’n neus en riep ontzet: ‘Ben je wel goed wijs?? Dat stukje van je staat vol fouten. Ik heb er al 19 geteld’. Was een irritante droom. Ben nu voor de zekerheid constant de tekst aan het overlezen. Negentien fouten vind ik wel erg veel.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: