De Hel en Het Kaakgewricht

© Bron: PixabayZaterdag 12-08
Lief dagboek,
Vanochtend, tijdens het ontbijt – ik zat aan de havermout met walnoten en rozijnen – zei mijn kaakgewricht tijdens het kauwen: ‘Krak’. Het was al de zoveelste keer deze week. Ik weet niet wat het is – als ik mijn mond maar opendoe knakt mijn kaakgewricht en het doet nog pijn ook.

16.20 uur. Volgens vriendin M. zou het wel eens met m’n gezichtsyoga te maken kunnen hebben.
‘Ik zei toen ook al tegen je dat je ermee uit moest kijken’ hielp M. me herinneren. M. zag er een beetje moe uit. ‘De buurvrouw maakt me een beetje gek met haar geneuzel om haar man’ verzuchtte ze. ‘Ik verbaas me echt over vrouwen. Wanneer ze van een man denken te houden vergeven ze hem letterlijk ALLES’.
‘En als ze niet van hem houden vergeven ze hem zelfs zijn goedheid niet’ vulde ik aan, denkend aan een van mijn meest deugdzame vrienden die in de ogen van zijn vrouw niets goeds kan doen.

Maandag 14-08
Met moe (ouders zijn gisteren gekomen) naar het stadje en bij Wally’s weer een krankzinnig grote emmer slagroom besteld. De slagroom van Wally’s is zo heerlijk – heel wat anders dan zo’n spuitbus. In die emmer slagroom zat ook wat warme chocolademelk dus ik heb gesmuld.

Dinsdag 15-08
Goed nieuws dagboek: er schijnen opeens enorme successen geboekt te worden voor wat betreft de formatie van het kabinet. Twee mega-successen noem ik in het kort even op:
1 – de euthanasie-deal. Hierover zal een Commissie van Wijzen zich buigen om ‘te kijken of mensen die zwaar en eindeloos psychisch lijden binnen de huidige wet beter kunnen worden geholpen’. Voordat daar duidelijkheid in komt zijn we dus jaaaaren verder (en honderdduizenden euro’s).
2 – Het Wilhelmus. Dit was een bijzonder belangrijke hobbel binnen de formatie dagboek, en die schijnt genomen te zijn. Op de basisscholen zullen de kindjes – hoera! – les krijgen over het Wilhelmus. Ik neem aan dat ze dat ook verplicht uit volle borst zullen moeten zingen, fier rechtop staand natuurlijk. Hier praten ze nu dus al precies vijf maanden over. Het is te beschamend voor woorden.

‘s Avonds met ouders bij Zwarte Haan gegeten. Ditmaal vonden we het eigenlijk niet zo bijzonder. Bovendien: 26 euro voor een stukje biefstuk – is dat eigenlijk niet een beetje te gek voor woorden? Het is met die prijzen allemaal wel vreselijk uit de hand gelopen.

Donderdag 17-08
14.20 uur. Net terug van de tandarts. Ik moest erheen voor de halfjaarlijkse controle en de tandarts heeft meteen mijn kaakgewricht geïnspecteerd. De tandarts bevestigde wat vriendin M. eerder zei en waar ik ook al bang voor was: het zou wel eens met mijn gezichtsyoga te maken kunnen hebben. Godsamme. Doe je je best om die kaaklijn strak te houden en mag je opeens geen nootjes meer eten.

18.20 uur. Aanslag in Barcelona. Het houdt nooit op dagboek. Deze oorlog zal nog heel erg lang duren vrees ik. Ik moet steeds vaker aan mijn grootmoeder denken die altijd zei: ‘Elk mens maakt in zijn leven twee wereldoorlogen mee’. Voor mijn gevoel zitten we er al middenin, in de Derde Wereldoorlog, maar ik vraag me wel eens af wanneer de politiek het eindelijk eens zal benoemen.

21.45 uur. Wat verschrikkelijk allemaal. Er zijn al 13 doden en 80 gewonden. Wat een hel. Telkens als ik naar de beelden kijk voel ik me boos, verdrietig en machteloos dagboek. Ik betrapte mezelf er zojuist op dat ik knarsetandend naar tv keek – mijn kaak zei direct Krak en toen ik de pijn verdrong en wederom knarsetandend verder keek zei hij weer: KRAK. Ditmaal heftiger dan in al die dagen ervoor. Misschien heeft m’n ontwrichte kaak helemaal niets te maken met gezichtsyoga maar met de toestand in de wereld? In dat geval: hartelijk dank Grote Leiders. De manier waarop u de burger beschermt is ontroerend. Het is mooi om u – télkens weer – te horen prevelen en murmelen dat u geweld afkeurt. Te horen dat u zo meeleeft. Te horen dat het – wéér – een zwarte dag is. Ja echt, de prachtige en liefdevolle zorg waarmee u ons dagelijks omringt grenst aan.. Ai. M’n kaak zei het weer. Krak.

Het Fragment

Lief dagboek,
20170729_182540Vorige week had ik geen stukje en weet je hoe dat kwam? Dat kwam omdat ik een dag in de war was. Ja, serieus. Toen ik dacht dat het donderdag was bleek het vrijdag te zijn en sindsdien vraag ik me de hele tijd af: hoeveel dagen was ik dan in de war? Was het woensdag dan eigenlijk donderdag? En was het dinsdag misschien woensdag? Ik heb werkelijk geen flauw idee. Enfin, toen ik ontdekte dat ik in de war was was het te laat voor mijn stukje in de krant en te laat voor mijn stukje op mijn blog dus dan nu een extra lange. O nee, ik was juist van plan kortere stukjes te schrijven. Niet die ellenlange lappen tekst, daar zit niemand op te wachten. Ik mag dus wel opschieten want… Enfin. Ik ga maar gewoon beginnen.

Vrijdag 28-07
01.23 uur. Ga naar bed. Vanochtend vroeg op en naar de (ex)schoonfamilie in Parijs. Weerzien was geweldig. Hele avond met de familie aan tafel gezeten, heerlijk gegeten – er gaat niets boven een Franse baguette waarmee je je bord schoonveegt! – en de wijn, wat kan ik zeggen over de wijn? Ik hoop dat ik morgen geen hoofdpijn heb.

Zaterdag 29-07
20170729_175513Dagboek: we zitten al in een oorlog weet je dat? Nee, hier in Harlingen is er niets van te merken, Goddank. Maar wat moet het vreselijk zijn om in Parijs te wonen. Ik ging met dochter naar La Fayette (de Franse Bijenkorf). Veel ingangen waren dicht en iedereen die naar binnen ging moest zijn (hand) tas aan de beveiligers bij de deur laten zien onder het mom van: ‘We zijn machteloos maar een schijnveiligheid kunnen we in elk geval wel creëren’. Over de totale verloedering van veel wijken wil ik het niet eens hebben en in de omgeving van Gare du Nord zal ik me NOOIT meer vertonen. Wat een trieste bedoening. Zelden heb ik zoveel gekken en agressievelingen bij elkaar gezien. Vroeger werden mensen in psychiatrische inrichting opgesloten, nu lopen ze vrij rond en mogen ons lastig vallen.

Woensdag 02-08
Las net dat een fan, die urenlang naast Dotan zat en hem niet herkende, sorry heeft gezegd. Heb direct gegoogeld wie Dotan is, had nog nooit van hem gehoord. Al had ik een jaar naast Dotan gezeten had ik hem niet herkend. Zelfs als hij me verteld had wie hij was had ik hem nog niet herkend.

Donderdag 03-08
Met dochter naar Groningen. Zag paar keer politie te paard. Dagboek: wat is in Godsnaam het nut van politie te paard? Als ze een tasjesdief zien die zich via steegjes uit de voeten maakt, hobbelen ze daar dan op dat paard achteraan? Zeldzaam nutteloos, politie te paard. En wie mag dat weer betalen? Enfin. Laat maar.

Dinsdag 08-08
Wat een toestand met die eieren. Hoe het allemaal precies zit weet ik niet maar één ding weet ik wel: over die besmette eieren, die we misschien al jarenlang eten, wordt opeens moord en brand geschreeuwd maar ik hoor ze niet over die dieselauto’s met hun fijnstof. Neeeee, daar wordt angstvallig over gezwegen. Zou er ergens in Den Haag een gouden altaar opgericht zijn waarvoor ze regelmatig knielen en gezamenlijk een mantra murmelen? ‘Ooo Brandstof, kom tot mij – oooo Olie, kom tot mij – oooo Diesel: wij aanbidden u en danken u voor de niet aflatende bron van inkomsten – voor u verkopen we onze ziel, ons geweten, ons moreel besef, ons… ’

Stopte omdat ik een appje van vriendin G. (die in een scheiding ligt) kreeg. ‘Hij is nu weer bij haar!!!!’ appte ze. G. is haar aanstaande ex-man via de iPad aan het stalken (dat weet hij natuurlijk niet) en belt hem zo’n twintig keer per dag. ‘Je moet echt ophouden’ appte ik terug. ‘Als je zo doorgaat begin ik hem steeds beter te begrijpen’. Nu is het stil – ze heeft nog niet gereageerd.

Zaterdag 05-8
Het loopt trouwens niet echt storm met mijn open sollicitatie in de krant laatst dagboek. Komt er nog wat van, toekomstige werkgever? Ik overweeg namelijk om voor mezelf te beginnen als webdesigner en tekstschrijver maar ik weet zeker dat u die appeltaarten niet wilt mislopen.

Donderdag 10-08
Vriendin M. vroeg zich af hoe de zaadjes van koolzaad genoemd worden. ‘Is dat koolzaadzaad?’ Ze keek me met opgetrokken wenkbrauwen aan. Het klinkt idioot, dat is waar, maar ik denk toch dat het koolzaadzaad is. Ik ga het eens opzoeken.

Er gonst de hele tijd een fragment van een flard van een gesprek door m’n hoofd dagboek. Ik ving het vanmiddag op toen ik in het stadje was – ergens op straat, ter hoogte van de Hema, hoorde ik: ‘Wat ze allemaal wel niet over die man verteld heeft – het is een grof schandaal. Gelukkig geloofde niemand haar maar toch: dit zijn gevaarlijke vrouwen’.

Het is gewoon een fragment dagboek. Het antwoord hoorde ik niet. En toch houdt het me bezig. Raar hè?

De Slapende Man

Bron: PixabayZaterdag 22-07
Lief dagboek,
Vandaag kwam vriendin en ex-collega E. langs. E. Was nog nooit bij mij geweest en had m’n huisnummer niet goed in haar TomTom gezet. Het gevolg was dat ze bij de buren in de keuken stond. ‘De voordeur stond open’ vertelde ze stikkend van het lachen. ‘Ik dacht nog: wat aardig dat hij alvast openstaat’. De buren stonden op dat moment net buiten in de tuin. ‘Het gekke was dat ik naar ze keek en dacht: wat zijn jullie veranderd’ snikte E. Het was geen moment in haar opgekomen dat ze in het verkeerde huis stond. Nog een geluk dat ze niet direct in bad ging liggen of zo.

’s Avonds gingen we eten bij Pompeï. Ik heb gesmuld van de ravioli dagboek. Ik weet niet hoe lang ik al geen pasta heb gegeten (want ja: ik ben zo’n gek die liever op een stronk broccoli kauwt in plaats van smult van pasta) maar dit smaakte me echt uitstekend. E. en ik constateerden – voor de zoveelste keer in ons leven – dat we echt niet meer zo goed tegen alcohol kunnen. We hielden het bij twee glaasjes. Toen werden we wat sloom. Ik althans. Jeetje. Als je ouder wordt word je niet alleen strammer en krijg je meer rimpels maar kan je ook minder goed tegen drank. Ik weet niet wat ik erger vind.

Maandag 24-07
00.23 uur. Ga naar bed na een turbulent avondje. Wat was er aan de hand: pa (ouders zijn gisteren gekomen) maakte vanavond tegen 22.00 uur een lelijke smak en die smak was dermate heftig dat we toch even naar de Spoedeisende Hulp in Leeuwarden gingen. Hij heeft een heel lichte hersenschudding denkt de arts. Al met al viel het mee maar we waren wel erg geschrokken.

Dat was trouwens voor de tweede keer die dag dat we naar Leeuwarden gingen – eerder die dag was ik er al met moe heen maar dan om te shoppen. Dat is toch het betere werk.

Woensdag 26-07
Naar de kapper. Heb weer wat blonde lokjes laten zetten onder het mom van: ‘Hoe blijf ik wat langer jong en jeugdig’. Het was prachtig weer dus het was wel wat jammer om juist deze ene dag in de kappersstoel te moeten zitten maar goed, het is niet anders. ’s Avonds met man en ouders bij San Marino gegeten. Dat was dus de tweede keer deze week dat de broccolistronk aan mijn neus voorbij ging.

Donderdag 27-07
Ik weet niet wat er met de hond aan de hand was vannacht dagboek. Ik lag boven in bed en ik hoorde haar beneden in de gang piepen en aan de deur krabben. Man sliep diep, hij had niks in de gaten. Ik stond dus op en daalde de trap af om te kijken wat er was. Al gauw bleek dat ze niet naar buiten hoefde.
Toen ik voor de tweede keer de trap afdaalde werd me duidelijk dat ze geen dorst had.
Toen ik voor de derde keer naar beneden strompelde – inmiddels een paar uur verder – bleek dat ze geen honger had, nog steeds niet naar buiten wilde en ook geen dorst had. Wel bleef ze met gespitste oren voor de deur zitten piepen en krabben.

Ten einde raad besloot ik man in te schakelen. Ik kriebelde over zijn arm maar mijn hand sloeg hij weg. Ik fluisterde z’n naam maar hij reageerde niet. Ook toen ik harder begon te fluisteren reageerde hij niet.
‘Had je niet in de gaten dat ik je wakker probeerde te maken?’ vroeg ik vanochtend op licht verwijtende toon. Zonder z’n antwoord af te wachten ging ik verder en vertelde over het gedrag van de hond.
‘Oo, was dát het’ reageerde man opgelucht. ‘Ik had het wel in de gaten maar ik dacht dat je me voor ‘wat anders’ wakker probeerde te maken’.
Juist ja. ‘Voor wat anders probeerde wakker te maken’. En dan niet reageren. Hm. Ik ga de komende tijd extra vroeg naar bed.

De Aanstaande Werkgever

 Bron: PixabayVrijdag 14-07
Dagboek: denk je dat de gemeente iets zou kunnen doen aan het kruispunt Steenhouwersstraat-Spoorstraat? Het is een zeldzaam afschuwelijk kruispunt – ik heb er vanmiddag volgens mij 10 volle minuten staan wachten voordat ik de weg op kon. Okay, iets minder maar dan nog. Daar gaat het niet om.

Zaterdag 15-07
00.34 uur. Man en ik hebben vanavond gegeten bij De Zwarte Haan in het Bildt. Het eten was heerlijk, de wijn was meer dan heerlijk en ik voelde: dit is het moment om iets romantisch te zeggen. ‘Voel jij ook dat we in al die jaren samen een stuk nader tot elkaar gekomen zijn?’ vroeg ik terwijl ik mysterieus boven m’n glas naar man glimlachte.

Man schudde verwoed zijn hoofd. ‘Nee. Beslist niet. Maar we zijn wel een stuk toleranter naar elkaar toe geworden’.
Weet nou nog steeds niet zeker of hij grapje maakte.

Zondag 16-07

Superleuke middag en avond gehad bij S. en P. verderop in de straat. Gebarbecued met z’n achten en eindeloos gebabbeld en gelachen. Vriend E. vertelde dat hij in zijn jonge jaren ooit gezoend had met Sharon Stone. ‘Zeker’ knikte hij toen we hem alle zeven ongelovig aanstaarden.
We keken elkaar verbijsterd aan. Wow! Gezoend met Sharon Stone! Dat was niet niks!
‘En toen?’ vroegen we ademloos.
‘Toen’ zei vriend E. en zijn blik versomberde bij de herinnering, ‘toen moest ik de poster weggooien’.

Maandag 17-07
Lief dagboek: ik heb net weer eens een sollicitatiebrief verstuurd. De honderdduizendmiljoenste. Toen ik vorig jaar mijn baan kwijtraakte dacht ik oprecht dat ik vlug weer aan de slag zou gaan maar de praktijk bleek anders. En dat terwijl ik een prima cv heb en zooooo graag wil werken! Mag ik dan werkelijk de rest van mijn leven m’n keukenkastjes schoonmaken? Is er dan heus geen bedrijf dat me wil hebben? Zal ik dan echt nooit meer deelnemen aan het arbeidsproces? Het idee! Vooral de gedachte aan die keukenkastjes doet me de rillingen over het lijf lopen. En dat terwijl ik websites kan bouwen (in WordPress notabene), kan dtp-en, de administratie kan doen, teksten en nieuwsbrieven kan schrijven, de telefoon kan opnemen, de receptie kan bezetten, de bedrijfswebsite kan onderhouden, met Office kan werken, met een groot deel van het Adobe-pakket om kan gaan, zeer klantvriendelijk ben en nog veel meer. Snik. Moet ik in mijn sollicitatiebrieven dan maar zeggen dat ik elke maand een appeltaart meeneem? Zou dat mijn toekomstige werkgever over de streep trekken? (Beste toekomstige werkgever: als u dit leest reageert u dan even? Ik kan morgen al beginnen!).

Dinsdag 18-07
O gruwel: in mijn stukje van vorige week zag ik een GROTE fout staan. Ergens had ik het over de G20 en schreef ik het woordje ‘verspreidt’ met een ‘T’ erachter terwijl dat niet goed was. De tweede ‘verspreidt’ in die alinea was wel goed. Daar stond dat ‘Rutte heel wat onzin verspreidt’ en tja, dat wisten we allang. Zelfs al had ik geschreven: ‘Rutte versprijt heel wat onzin’ was ik ermee akkoord gegaan, al was het taalkundig dan niet helemaal juist.

Treurig, van die vernieling en diefstal op de Algemene Begraafplaats. Wat ben je toch diep gezonken als je dit doet.

Woensdag 19-07
We zitten al 126 dagen met smart op een nieuw kabinet te wachten dagboek! Goh, ze weten de spanning er wel in te houden hoor. Zelfs als ze niet meer het Beste Kabinet sinds de Tweede Wereldoorlog zijn leveren ze nog ongekende prestaties. Volgens oom H. zijn ze nu druk aan het onderhandelen over de Beste Baantjes die ze elkaar in de toekomst zullen toespelen.
‘Dit houden ze nog wel een maand of twee vol, let op mijn woorden’ voorspelde hij somber. ‘Het is beslist waar wat die jongen van Baudet zegt: de democratie is gegijzeld. Het gaat allemaal om die baantjescarrousel’.

Donderdag 20-07
Volgens vriendin M. is 1 appeltaart per maand niet voldoende om een potentiële werkgever over de streep te trekken.
‘Misschien kun je zeggen dat je van Koninklijke bloede bent?’ stelde ze voor. ‘Dan nemen ze je wel aan, zelfs al zou je niks kunnen’.
Dat gaat me net iets te ver dagboek, hoewel het wel verleidelijk is natuurlijk. Zal ik anders maar twee appeltaarten per maand voorstellen? Is dat niet een beetje te… te overdreven? Twee appeltaarten? Ik vind persoonlijk dat… Goed. Twee appeltaarten. Deal. Ik weet zeker dat het daarmee moet lukken.

Het Nippertje

© Bron: PixabayZaterdag 08-07
Lief dagboek,
Soms zijn er van die woorden die je regelmatig gebruikt en opeens denk je: wat een idioot woord is dit. Zoiets overkwam me gisteren. Ik was vriendin L. aan het appen en wilde zeggen dat ‘mijn kaaskoekjes op het nippertje…’ en toen stopte ik. Ik kon m’n zin niet afmaken. Want ik keek naar m’n scherm en dacht: nippertje? Nippertje? Wat is dat in Godsnaam voor een woord? WAT is een nippertje? Als je het drie keer achter elkaar zegt weet je niet eens meer wat het betekent. Nippertje-nippertje-nippertje. Het klinkt als iets dat je kunt eten en krokant is.

Maandag 10-07
Even naar vriendin M., haar zus was er ook. M. en haar zus kunnen niet bijzonder goed met elkaar overweg maar ze gedogen elkaar op een redelijk beschaafde manier. ‘Ik heb altijd het gevoel dat ze jaloers is’ heeft M. wel eens verteld.
Nu stapte ik dus binnen, juist op het moment dat de zus een Camembert openpulkte en naar binnen schoof. Dagboek, werkelijk: in één keer verorberde ze dat hele kaasje, ik overdrijf niet. Nu ja, een klein beetje dan.
Het was best gezellig met de zus van M. erbij. ‘Ik wil volgend jaar op vakantie naar Brazilië’ vertelde ze, ‘en ik wil ook een cursus Braziliaans doen. Dat Braziliaans is zo’n mooie taal, vinden jullie niet?’ Ze slikte in één keer de halve Camembert door.
‘Ze spreken in Brazilië geen…’ wilde ik zeggen maar toen verslikte de zus zich in een homp kaas en nadat ze eindelijk weer wat lucht kreeg kwam het er niet meer van.

Dinsdag 11-07
Vannacht maakte dochter me wakker. ‘Er is een spin in mijn kamer’ fluisterde ze. Gek is dat: ik slaap met gemak door wekkers of alarmen heen maar als dochter naast m’n bed staat te fluisteren ben ik direct klaarwakker. Zou dat een soort moederinstinct zijn? Dat ze me wakker maakte voor de spin was overigens een grof schandaal. Ik kon het beest in eerste instantie niet eens vinden, zo klein was ‘ie. Toen ik ‘m eindelijk zag pakte ik hem met twee vingers en staarde dochter verbijsterd aan: ‘Maak je me HIERVOOR wakker?’ Ik zwaaide driftig het insect voor haar neus heen en weer terwijl dochter als door een adder gebeten een sprong maakte die het op de Olympische Spelen niet onaardig zou doen.
Ik hoop dat ze vlug trouwt met een insectenverdelger en vooral NOOIT in een tropisch land gaat wonen.

Woensdag 12-07
Ik zat trouwens de hele tijd te denken dagboek, over het voornemen van de G20 om internet aan banden te leggen. ‘Er worden teveel leugens verspreid via internet’ is het argument.
Wat ik me nu steeds afvraag: hoe zit het dan met Rutte? Wordt hij ook aan banden gelegd? Hij verspreidt namelijk ook heel wat onzin – pakken we hem ook aan? Wordt hij ook gecensureerd?

Grijs dagje. Brachten dochter terug naar Groningen en gingen zelf nog even de stad in.

Donderdag 13-07
Goed nieuws dagboek: De Londense metro zal voortaan geen ‘dames en heren’ meer zeggen. Dat ligt net iets te gevoelig en dat kan ik me heel goed voorstellen. Er zijn tegenwoordig per slot van rekening nog maar bitter weinig dames en heren dus die aanhef was al jarenlang volkomen misplaatst. Ik heb wel een paar suggesties voor een nieuwe aanhef:

‘Goedemorgen stelletje randdebielen’
‘Goedemorgen krukkige imbecielen’
‘Goedemorgen kruipende stumpers’
‘Goedemorgen schlemiele zielenpieten’
‘Goedemorgen achterlijke…’
Enfin. Ik kan nog uren zo doorgaan maar daar heb ik niet zoveel zin in.

Dagboek: ik heb wel eens verteld over vriendin A., die vriendin die een chef heeft die niets anders doet dan peuteren in z’n neus. Het schijnt nog een naam te hebben ook, die afwijking. Anyway: ze heeft een enorm conflict met hem gehad laatst ‘Hij was op de afdeling aan het opscheppen over zijn vroegere veroveringen toen zijn blik op mij viel’ vertelde ze. Ze rilde bij de gedachte, dat kon ik duidelijk zien.
‘Als ik jou toentertijd buiten de deur had ontmoet had ik misschien ook wel werk van je gemaakt’ zei hij terwijl hij over zijn glimmende schedel aaide en daarna aan zijn vettige snor trok.
‘En hoe had je gedacht me te veroveren?’ had A. op scherpe toon gevraagd. ‘Door me te verblijden met een doos neuspulkjes?’
‘Iedereen begon ongemakkelijk te schuifelen en later moest ik bij hem op kantoor komen waar hij me een enorme uitbrander gaf over iets onnozels. Het was overduidelijk een wraakactie – de man was woedend’ vertelde ze.
‘Dit is vanwege die doos hè?’ had A. aan hem gevraagd.
Haar chef had haar met rooddoorlopen ogen aangekeken en krijste toen, terwijl hij naar de deur wees: ‘Eruit!’

Vriendin A. is nog net niet ontslagen vertelde ze. ‘Ik bracht later een kop koffie naar hem toe en mompelde sorry, dat leek me beter. Maar ik meende het niet’.
‘Slimme meid’ prees ik. ‘En je hoeft het ook niet te menen. Dat sorry. Soms is het gewoon beter om het even te zeggen. Het is tenslotte maar een woord’.
Al met al is het dus met een sisser afgelopen. Maar volgens A. was het wel op het nippertje.

Het Scheidingsfeestje

© Bron: PixabayVrijdag 30-06
Lief dagboek
Vanmiddag zaten jeugdvriendin L. en ik op het terras bij Wallys en maakten een paar selfies. We deden een gruwelijke ontdekking toen we de selfies bekeken: op elke foto leek het heel donker en rimpelig onder onze ogen. Zelfs met de allerzachtste filter zag het er raar uit. Op de selfies die we daarvoor maakten – op het terras bij Doeksen of op de Noorderhaven – zag het er heel anders uit, veel beter.
‘Misschien geven de mooie foto’s van net een vertekend beeld en is dít de werkelijkheid’ piepte ik terwijl we verstijfd van schrik nog een keer door de foto’s gingen. L. kon geen woord uitbrengen – ze staarde met open mond naar het scherm en ik merkte dat ze haar adem inhield. Wat een narigheid.

Zaterdag 01-07
Het is alweer juli! Hoe kan het toch dat het allemaal zo snel gaat? En waarom ging het vroeger niet zo snel, toen ik nog naar school ging en het leek alsof er geen eind aan die ellendige uren/weken/dagen/maanden kwam? Het leek alsof er jaren zaten tussen de weekenden, nog maar te zwijgen over hoelang het gevoelsmatig duurde voordat er weer eens een vakantie aanbrak. Had ik wel eens verteld dagboek, dat ik een keer na de vakantie naar huis gestuurd werd ‘omdat de rok van mijn uniform boven de knie kwam?’ Niet? Het zat zo: ik zat op een katholieke meisjesschool in Suriname en droeg, net als de andere leerlingen, een uniform. Tijdens de lange vakantie (je zegt daar natuurlijk geen ‘zomervakantie’ aangezien het altijd zomer is) schoot ik weer een eind de lucht in met als gevolg dat ik op de eerste dag van het nieuwe schooljaar direct naar huis gestuurd werd. ‘Zo kan je niet op school verschijnen’ werd me streng bij de ingang van de poort toegeroepen. God, wat verlangde ik innig naar de volgende vakantie. Het besef dat er nog een lang en ellendig schooljaar voor me lag stemde niet erg vrolijk toen ik naar huis sjokte. Met ontblote knietjes.

Zondag 02-07
Ik heb in mijn vinger gesneden dagboek, en niet zo’n klein beetje ook. Weeeehhh (geluid van iemand die huilt). Ik durf er zelf nauwelijks naar te kijken – het mes zat volgens mij nog net niet vast in het bot. ‘Waarom overdrijf je toch altijd zo?’ vroeg man toen ik het vertelde. ‘Wil je mijn wond zien?’ stelde ik voor terwijl ik mijn vinger demonstratief de lucht in hield maar dat hoefde niet.

Ik heb trouwens al wekenlang een jas in huis dagboek, en ik heb geen idee van wie die jas is. Opeens hing hij over de trapleuning en toen vriend van dochter laatst weg wilde gaan zei ik: ‘Vergeet je jas niet’.
‘Die is niet van mij’ zei hij terwijl hij het ding verbaasd bekeek. Hij is van niemand aan wie ik het tot nu toe heb gevraagd. Dit is toch idioot? Dit kan toch niet? Van wie is die jas? Hoe komt hij in mijn huis? En waarom zit er niet een paar duizend euro in?

Maandag 03-07
Had laatst trouwens een uitzending op tv gezien waarin wéér uitgelegd werd hoe dat nu echt met die werkloosheid zit. Het was een interessante uitzending waarin me weer pijnlijk duidelijk werd dat de Leugen inderdaad regeert: het is beslist niet zo dat de werkloosheid daalt. Wat er gebeurt is dat mensen minder lang recht hebben op een uitkering, vervolgens in de bijstand belanden en de bijstandsgerechtigde wordt niet meegeteld als werkloze. Kortom: de werkloosheid daalt misschien zogenaamd maar de groep bijstandsgerechtigden wordt steeds groter.
‘We pikken het toch?’ zei oom H. toen we het erover hadden. ‘We laten ons toch van alles op de mouw spelden door dat clubje daar, door dat stelletje @$#%&*#?’
‘Nou nou nou’ protesteerde buuf Annie, zijn vriendin. ‘Iets minder grof graag; er zijn ook kinderen bij’. Ze wierp een blik op dochter die met haar mobieltje bezig was en bij het woord ‘kinderen’ om zich heen keek, zich duidelijk afvragend waar de kinderen zich dan wel niet mochten bevinden.

Woensdag 05-07
Verse honing gekocht aan de kant van de weg. ‘Is dit nu de ‘rauwe honing’ waar ik zoveel over lees?’ vroeg ik. Mevrouw legde me uit dat dit honing was die zo van de raat kwam en dat ze wel eens vaker de term ‘rauwe honing’ had gehoord maar wat daarmee nou feitelijk bedoeld werd haar volkomen onduidelijk was. Heb net gegoogeld: rauwe honing is onbewerkt en onverhit. Is ‘gewoon honing die zo van de raat komt’. Jeetje. En ik maar denken dat rauwe honing toch wel heel speciaal moest zijn. Is overigens heerlijke honing.

Donderdag 06-07
Vriendin G. (die in een scheiding ligt) is wat ontdaan. ‘Hij is binnenkort jarig en dan gaan we met z’n allen uit eten maar daarna gaat hij weer weg – het is zo vreemd allemaal’ snikte ze. ‘En ik wil hem toch ook een cadeautje geven hoewel hij het eigenlijk niet verdient na al die leugens en dat bedrog en verraad maar ja – zo ben ik nou eenmaal’. (De man van G. blijkt er al een tijd een ander op na te houden).
‘Aan wat voor cadeautje denk je?’ vroeg ik. G. haalde haar schouders op. ‘Weet ik veel. Een ingelijste foto van zijn minnares?’
‘Anders laat je wc-papier bedrukken met haar gezicht erop’ opperde ik.
Dagboek: het was een GRAPJE. Ik meende het niet. Ik zei het gewoon in een opwelling. Maar G. vond het zo een grandioos idee dat ze helemaal opfleurde en nu gaat uitzoeken waar ze dit kan laten doen.
‘Ik wil een paar honderd rollen hebben’ zei ze. ‘En misschien kunnen we een scheidingsfeestje geven. Dan geef ik na afloop iedereen een rol mee’.

Een volgende keer houd ik mijn mond. Beloofd.

 

column-2017-07-07

De Slotzin

© Bron: PixabayLief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf heb ik net mijn boodschappenlijstje voor morgen af. Er staan wat ongebruikelijke dingetjes op maar hey, dat hoort er kennelijk bij als je in Harlingen woont. Zo staat er op mijn lijstje:

  • Quinoa
  • Gasmaskers
  • Zalm
  • Mondkapjes
  • Amandelen
  • Verseluchtkap (zo heet dat ding echt).

Ook heb ik opgeschreven:

  • Kiemen
  • Luchtreiniger (met Ionisator of Hepa-filter?)
  • Waterfilter en… en nog iets dat ik vergeten ben.

Ja dagboek, als je in Harlingen woont kun je niet voorzichtig genoeg zijn weet je dat? Het is triest maar waar. Ik verhuisde 12 jaar geleden hierheen in de veronderstelling permanent zuivere lucht in te ademen maar het tegendeel lijkt meer en meer waar te zijn. Ik heb het natuurlijk over het verontrustende bericht waarin verteld wordt over de onderzoeksresultaten over de zwarte neerslag in de omgeving van de Nieuwe Industriehaven. Ik las: ’De eerste screeningsresultaten tonen grote hoeveelheden Polycyclische Aromatische Koolwaterstoffen, oftewel PAK’s aan, een zeer giftige kankerverwekkende stof’.
Nou, als dat geen reden is om voortaan permanent met een gasmasker op te lopen weet ik het niet meer. Omrin sluiten/verhuizen/hogere pijp zou nog mooier zijn maar nee, het kapitaal gaat boven de gezondheid. Dan dus maar de gasmaskers.

Vrijdag 23-06
Ik zag dat in mijn stukje van vorige week hier en daar een paar foutjes zaten. Is irritant. Had stukje op de iPad getikt terwijl ik in de tuin lag – binnen achter de computer is toch beter denk ik.

Zaterdag 24-06
Vriendin M. was verbijsterd. ‘Nou ben ik al zolang met die man getrouwd en nog steeds weet hij me te verrassen’ vertelde ze.
‘En dat zal hij blijven doen, geloof me’ voorspelde ik enigszins duister maar M. hoorde me niet.
‘Weet je wat hij blijkt te doen?’ zei ze en zonder mijn antwoord af te wachten ging ze verder: ‘Als hij afwast maakt hij daarna de hele keuken schoon met het vuile afwaswater’.
‘Hij maakt de hele keuken…’ herhaalde ik, niet begrijpend.
‘Jaaaa’ schreeuwde M. ‘Hij dompelt het vaatdoekje in het afwaswater en gaat daarmee over het aanrecht, over het fornuis, over de eettafel. Toen ik er wat van zei antwoordde hij dat het gewoon schoon water was en dat ik niet altijd zo moest zeuren’.
M. kreunde en maakte nog net geen kokhalsgeluiden.
‘Waarom was je de volgende keer voor de aardigheid niet zijn overhemden in het afwaswater?’ opperde ik.

Ze fleurde direct op bij die gedachte.

Vandaag liep ik trouwens met dochter door de stad en er vloog een straaljager over die zóveel lawaai maakte dat ik bijna een hartaanval kreeg. Wat hebben ze het toch druk met die dingen de laatste tijd – ik heb het gevoel dat ze de hele dag rondjes hierboven maken.

Maandag 26-06
In het kader van ‘leuke gesprekken’ ving ik vanmiddag wel een héél erg leuk gesprek op. Ik zat op een bankje op de Voorstraat en vlak bij stonden twee jonge vrouwen te praten, ik denk van een jaar of twintig. Het ging kennelijk over een nieuwe vriend die een van de vrouwen had maar waar ze toch haar twijfels over had, althans: dat maakte ik uit op het gesprek. Ze vertelde: ‘Ik ging laatst voor het eerst boodschappen met hem doen en toen kocht hij een pak wc-papier. Ik weet het niet hoor’. Ze aarzelde even en vervolgde: ‘Toen ik hem met dat pak wc-papier zag staan ging er opeens toch iets van de magie weg’.

Dinsdag 27-06
Vandaag is het precies vijf jaar geleden dat mijn lieve broer ons verliet – emigreerde noem ik het liever. Het lijkt gisteren. Ging ’s ochtends vroeg direct naar de kerk op de Zuiderhaven om een kaars voor hem te branden. Gek, ik ben niet gelovig of zo maar op dit soort dagen brand ik wel een kaars. Zou ik dan ergens toch wat gelovig zijn?

Woensdag 28-06
Had gisteren in de kerk ook meteen een kaars willen branden voor Het Kabinet dat er maar Niet Kwam maar ben ’t vergeten. Al meer dan 100 dagen zijn ze nu met z’n allen aan het dollen. Wat een droefenis.

Donderdag 29-06
00.51 uur. Ik dacht dat het woensdag was en had mijn stukje nog niet af en pas toen ik naar bed wilde gaan kwam ik tot de ontdekking dat het donderdag was en toen dacht ik: ‘O God, mijn stukje voor de krant heb ik nog niet af’ en toen ging ik nog als een gek mijn stukje schrijven en nu is het bijna af maar moet ik nog een pakkende slotzin bedenken maar dat gaat niet lukken want ik wil naar bed en…pfffff.

Ondertussen is het 00.55 uur. Dat lijkt me een mooie slotzin. Meer uitleg is eigenlijk overbodig. Toch?

column-2017-06-30

De Lichtgidsen

Bron: Pixabay/WikimediaImagesZaterdag 17-06
Lief dagboek, vandaag gingen we naar het straatfestival toe. Wat was het allemaal feestelijk in het stadje! Bij Blokker een Senseo-apparaat gekocht, een mintgroene. Twijfelde eerst over de kleur maar hij staat heel leuk.

‘s Avonds lang aan de telefoon met vriendin G. Nu duidelijk is dat het huwelijk echt voorbij is komen de verhalen. ‘Hij zat ‘s avonds altijd uren achter zijn computer’ vertelde G. ‘Eerst dacht ik dat hij voor zijn werk bezig was. Later ontdekte ik dat hij naar blote dames zat te kijken. Gek, dat zoiets dan toch wat met je zelfvertrouwen doet hè? Want ondanks het feit dat hij me verzekerde dat hij ‘liever binnen naar onschuldige foto’s op de computer keek dan buiten van alles uithaalde’ was er wel iets geknakt’.
Ik luisterde met een half oor en merkte dat ik begon te knikkebollen totdat G. vertelde dat hij met een vrouwelijke collega pikante fotootjes via Whatsapp uitwisselde.
‘Ook toen zei hij dat het allemaal onschuldig was’ zei ze. ‘En ik geloofde hem’ fluisterde ze er achteraan.
Ik zuchtte gelaten toen ze dat vertelde. Sommige vrouwen pikken en geloven ook werkelijk ALLES heb ik gemerkt. Ze zijn gewoon een schande voor de rest van de vrouwen. more »

De Onderste Steen

© Bron: PexelsZaterdag 10-06
Dagboek, ik heb nu dus twee vrouwen om me heen die in een dip zitten vanwege hun man. De eerste is mijn vriendin G. wiens man een ander heeft en de tweede is de buurvrouw van vriendin M. Ik verbaas me over de overeenkomsten tussen deze vrouwen weet je dat? Want geen van beide vrouwen zegt tegen hun man: je hebt tegen me gelogen, je hebt me bedrogen, je hebt me vernederd, je hebt me verraden en dat doe je al JARENLANG en ik pik het niet. Nee, beide vrouwen zeggen: hij is een geweldige man, een fantastische kerel en eigenlijk wil ik heeeeeel graag bij hem blijven. Verbijsterend. Is de angst voor het alleen-zijn dan echt ZO groot dat ze liever in een ongelukkig huwelijk blijven hangen? Buuf is zelfs naar iemand in Amsterdam gegaan die Tarotkaarten leest. ‘Ze kon zien dat we naar elkaar kijken en dat is een goed teken’ zei ze hoopvol. Tja. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Wat een droefenis. more »

De Wegkijkers

© Bron: PexelsLief dagboek,
De buurvrouw van vriendin M. schijnt mijn stukje vorige week gelezen te hebben en was ‘not amused’.
‘Ze zag hier en daar wat overeenkomsten’ lachte M.
‘Ja, ik wil mijn man terug en ja, ik vind alles goed als hij maar bij me terugkomt’ had de buurvrouw tegen vriendin M. gezegd. ‘Maar om me nu neer te zetten als een ‘zwakzinnige pitbull die zich vastbijt in haar man’ gaat me wat te ver’.
‘Hoe bedoel je: wat te ver??’ vroeg M. onschuldig. ‘Je wéigert toch om hem los te laten?’
Hierop had buuf de lippen grimmig op elkaar geperst. ‘En toch krijg ik hem terug’ schijnt ze vervolgens gegromd te hebben, met gebalde vuisten. more »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: