De Lichtgidsen

Bron: Pixabay/WikimediaImagesZaterdag 17-06
Lief dagboek, vandaag gingen we naar het straatfestival toe. Wat was het allemaal feestelijk in het stadje! Bij Blokker een Senseo-apparaat gekocht, een mintgroene. Twijfelde eerst over de kleur maar hij staat heel leuk.

‘s Avonds lang aan de telefoon met vriendin G. Nu duidelijk is dat het huwelijk echt voorbij is komen de verhalen. ‘Hij zat ‘s avonds altijd uren achter zijn computer’ vertelde G. ‘Eerst dacht ik dat hij voor zijn werk bezig was. Later ontdekte ik dat hij naar blote dames zat te kijken. Gek, dat zoiets dan toch wat met je zelfvertrouwen doet hè? Want ondanks het feit dat hij me verzekerde dat hij ‘liever binnen naar onschuldige foto’s op de computer keek dan buiten van alles uithaalde’ was er wel iets geknakt’.
Ik luisterde met een half oor en merkte dat ik begon te knikkebollen totdat G. vertelde dat hij met een vrouwelijke collega pikante fotootjes via Whatsapp uitwisselde.
‘Ook toen zei hij dat het allemaal onschuldig was’ zei ze. ‘En ik geloofde hem’ fluisterde ze er achteraan.
Ik zuchtte gelaten toen ze dat vertelde. Sommige vrouwen pikken en geloven ook werkelijk ALLES heb ik gemerkt. Ze zijn gewoon een schande voor de rest van de vrouwen.

Zondag 18-06
Gefeliciteerd met Vaderdag lieve pap! Had speciaal voor Vaderdag appeltaart gebakken. Omdat oven in het begin veel te hard ging en de taart al bijna verbrandde zette ik hem stuk lager. Gevolg was dat geen enkel stukje appel zacht was geworden. Met een flinke dot slagroom eroverheen was ‘ie wel lekker maar het was niet m’n beste taart. Het was een heerlijk dag. Zaten buiten en stonden regelmatig stil bij de verdrietige Vaderdag van vijf jaar geleden. We wisten toen dat het de laatste Vaderdag zou worden waarbij broertje aanwezig zou zijn.
We bleken ons vergist te hebben broertje – ook dit jaar was je de hele dag aanwezig en het voelde alsof je heel dichtbij was!

Maandag 19-06

Zojuist kreeg ik – voor de tweede keer – een e-mailtje van medium Amanda waarin ze me op het hart drukte ‘deze kans niet aan mijn neus voorbij te laten gaan. Haar lichtgidsen hebben haar gisternacht namelijk verteld over mij. Er staat me iets heel moois te wachten, iets dat mijn leven zal veranderen’.
Je snapt dagboek, dat ik razend nieuwsgierig ben. Wat zouden de lichtgidsen over mij verteld hebben? En hoezo zal mijn leven door dat mooie veranderen? En als ik niet reageer op medium Amanda’s e-mail, gaat dat mooie dan niet door? En hoe weten die lichtgidsen überhaupt van mijn bestaan? Zou iemand daarboven dat hebben doorgegeven? En wie dan? Lastig hoor, al die vragen.

Dinsdag 20-06
Wat is dat een beschamende discussie trouwens dagboek, die waarin er zoveel mensen upset zijn omdat Arie Boomsma een foto van zijn dochtertje met afgeplakte tepeltjes op Instagram plaatste. Wat een schandaal dat je je als ouder moet verantwoorden omdat je je eigen kind niet bloot wilt stellen aan de eventuele meeglurende perverseling. Bovendien: het is ZIJN kind. Mag hij zelf weten welke foto’s hij van zijn dochter deelt en HOE hij dat dan doet? Of moet hij in het vervolg eerst de labiele, krijsende meute raadplegen? Bah.

Woensdag 21-06
Met vriendin M. mee naar MCL, ze moest er even heen. Kan iemand me trouwens uitleggen waarom de eerste afslag richting Leeuwarden centrum ‘Leeuwarden Noord’ heet? Een buitenstaander denkt natuurlijk: ik wil niet naar Leeuwarden Noord, ik wil naar het centrum. (Dus mensen van buitenaf die via de Afsluitdijk naar Leeuwarden centrum willen: u kunt gewoon de afslag Leeuwarden Noord nemen hoor! Is veel eenvoudiger!).
Om het nog gemakkelijker te maken (not) moet je voor het MCL vanaf Harlingen richting Drachten nemen, een stukje omrijden dus. Wat zou hier nou achter zitten? Denken ze dat we gek zijn?
‘Nee hoor’, zei vriendin M. ‘Het is veel simpeler. Ze denken: het maakt niet uit of je moet omrijden of niet, je moét en zal over die nieuwe weg gaan’.

Vriendin M. is trouwens de wanhoop nabij dagboek. Haar buurman – de weduwnaar die zo koketteert met zijn verdriet inzake zijn overleden echtgenote – staat bij tij en ontij onverwacht voor de deur. ‘Ik ben altijd heel gastvrij’ verzuchtte M. ‘En ik heb niks tegen spontaan bezoek maar om nu telkens met iemand die ik weinig te melden heb een paar uur door te brengen vind ik wat vermoeiend’.
‘Kun je niet tactvol zeggen dat je hier geen zin in hebt?’ vroeg ik maar M. schudde neerslachtig haar hoofd.
‘Nah’ snikte ze. ‘HOE vertel je iemand tactvol dat je niet wil dat hij telkens onverwacht voor de deur staat? Dat is onmogelijk’.
Nu zal M., telkens als hij voor de deur staat, roepen dat ze op het punt stond de deur uit te gaan. ‘Misschien dat dat helpt’ hoopt ze.

Donderdag 22-06
Dochter en vriend logeren hier paar daagjes, is fijn. Ben net binnen en steek wat lichtjes op. Wat wordt het opeens donker! Had zo gehoopt dat het tot december warm en zonnig zou blijven maar nee, dat was natuurlijk weer teveel gevraagd.

15.30 uur. Lees net dat VVD, CDA, D66 en CU morgenmiddag met meneer Willink gaan praten over de formatie.
‘Wat denk je, wordt dit wat?’ vroeg ik aan man die aan kwam lopen.
Man begon te grijnzen. ‘Wat is het toch een klucht geworden hè’, lachte hij smalend. ‘Ik wens meneer Willink veel succes maar ik heb er een hard hoofd in’.

Ik denk dat ik medium Amanda op dit olijke gezelschap afstuur. Dat zal ongetwijfeld helpen. Op de een of andere manier heb ik namelijk het gevoel dagboek, dat de lichtgidsen voor dit clubje veel meer kunnen betekenen dan welke informateur dan ook.

column-2017-06-23

De Onderste Steen

© Bron: PexelsZaterdag 10-06
Dagboek, ik heb nu dus twee vrouwen om me heen die in een dip zitten vanwege hun man. De eerste is mijn vriendin G. wiens man een ander heeft en de tweede is de buurvrouw van vriendin M. Ik verbaas me over de overeenkomsten tussen deze vrouwen weet je dat? Want geen van beide vrouwen zegt tegen hun man: je hebt tegen me gelogen, je hebt me bedrogen, je hebt me vernederd, je hebt me verraden en dat doe je al JARENLANG en ik pik het niet. Nee, beide vrouwen zeggen: hij is een geweldige man, een fantastische kerel en eigenlijk wil ik heeeeeel graag bij hem blijven. Verbijsterend. Is de angst voor het alleen-zijn dan echt ZO groot dat ze liever in een ongelukkig huwelijk blijven hangen? Buuf is zelfs naar iemand in Amsterdam gegaan die Tarotkaarten leest. ‘Ze kon zien dat we naar elkaar kijken en dat is een goed teken’ zei ze hoopvol. Tja. Wordt vervolgd zullen we maar zeggen. Wat een droefenis.

Maandag 11-06
De man van vriendin M. heeft twee geneusde ribben dagboek. TWEE. ‘Alleen maar omdat hij te hard nieste’ lachte vriendin M. vilein. ‘Ik heb al zo vaak gevraagd of het een paar decibellen minder kon maar nee, dat kon niet – hij moest en zou op een Neanderthaler-achtige manier niezen. Nu doet alles pijn. Sneu hè?’ Ze glimlachte, zo mogelijk, nog vileiner. Arme man van M.

Dinsdag 12-06
Hè, jammer, de formatie is alweer mislukt. Zonde. Ik had me zo graag door Jesse Klaver door het aardse paradijs, waarin Nederland onder zijn begeesterende leiding ongetwijfeld in rap tempo zou veranderen, laten leiden. Wat zouden ons glorieuze dagen te wachten staan als de plaatsvervanger van Onze Lieve Heer hier in teamverband de scepter zou mogen zwaaien. God sta me bij.

Woensdag 13-06
Werd wakker met het nieuws dat er een grote brand woedt in een flatgebouw in Londen. Dacht direct aan terreuraanslag maar daar denk ik tegenwoordig bij alles wat er gebeurt aan, wat dat betreft ben ik al flink vergiftigd door de media. Wat verschrikkelijk allemaal.

Donderdag 14-06
Lief dagboek, wat is het weer een prachtige dag! Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw, Teletubb… o nee, dat was uit een totaal andere periode, dat is verleden tijd.
Het is nu 15.20 uur, ik ga even naar het stadje, zalmbuik halen bij de viskraam op de Voorstraat bij en bij Anna Casparii een kopje koffie drinken.

18.20 uur. Heb geen zalmbuik meer gekocht. Had er wel zin in – heel veel zin zelfs – maar toen ik ontdekte dat ik voor een minuscuul stukje zalm opeens 50 cent meer mocht betalen (was altijd 2 euro, nu 2,50 euro – een prijsstijging van 25%!) haakte ik af. ‘Vroeger’ (pakweg drie weken geleden) kreeg je voor 2 euro een prachtig stuk maar die tijd is dus voorbij. Jammer. Hoop dat ze in de winkels ook niet méér gaan vragen voor minder want dan heb ik toch een probleem.
Heerlijk bij Anna in het zonnetje gezeten.

19.20 uur. Terwijl ik dit schrijf lig ik nog even op het ligbed in de tuin. Er schuift nu net een grote wolk voor de zon en ik weet niet of ik nog lang buiten blijf. Ik voel af en toe ook wat wind en ik wil geen wind voelen (het waait hier in Harlingen sowieso altijd dagboek. Al zou het nergens ter wereld meer waaien, hier in Harlingen kun je altijd rekenen op een flink briesje/stevige wind/kleine storm. Konden ze me dat niet vertellen VOORDAT ik hier ging wonen?!!)
Vriendin M. Is net weg – ze kwam even mijn spiraalsnijder lenen. ‘Ik ga morgen ook eens courgettespaghetti maken’, zei ze monter. ‘Dat zal manlief ook lekker vinden denk ik’. Ze grijnsde van oor tot oor en ik kreeg het idee dat manlief het verre van lekker zou vinden.

Terwijl we samen even in de tuin lagen, M. en ik, zei ze dat ze vindt dat ik af en toe wat cynisch begin te worden.
‘Je bent daar nog te jong voor, heus’ glimlachte ze bezorgd. Ze kwam hierop naar aanleiding van het feit dat ik op het nieuws iets opgevangen had dat ik aan haar vertelde maar terwijl ik het vertelde begon ik, gelijk een dolle stier, briesende geluiden te maken. M. kon het hele verhaal niet eens meer volgen. ‘Doe rustig en begin opnieuw’, commandeerde ze.
Ik herhaalde dus, nog steeds snuivend: ‘Op het journaal zeiden ze, betreffende de grote brand in het flatgebouw in Londen gisteren, dat ‘de onderste steen boven zal komen’.
‘Ja, en?’ zei M niet-begrijpend.
Dagboek: ik begon, zo mogelijk, nog harder te snuiven. En naar aanleiding van wat er toen uit mijn mond kwam zei M. dat ze vindt dat ik af en toe wat cynisch begin te worden. Want ik zei:

‘De onderste steen zal bovenkomen – lieve schat, je weet toch wel wat er bedoeld wordt met ‘de onderste steen zal bovenkomen’?!? Je weet toch wel wat dat betekent? Dat betekent: dit probleem schuiven we onder de Allergrootste Onderste Steen die we maar kunnen vinden! Echt waar, vraag maar aan Rutte. Het is heus niet zo raar dat ik wat cynisch begin te worden hoor, als ik ‘onderste steen’ opvang. Echt niet. De onderste steen… Hahahaaa. De onderste steen… Laat me niet lachen’.


De Wegkijkers

© Bron: PexelsLief dagboek,
De buurvrouw van vriendin M. schijnt mijn stukje vorige week gelezen te hebben en was ‘not amused’.
‘Ze zag hier en daar wat overeenkomsten’ lachte M.
‘Ja, ik wil mijn man terug en ja, ik vind alles goed als hij maar bij me terugkomt’ had de buurvrouw tegen vriendin M. gezegd. ‘Maar om me nu neer te zetten als een ‘zwakzinnige pitbull die zich vastbijt in haar man’ gaat me wat te ver’.
‘Hoe bedoel je: wat te ver??’ vroeg M. onschuldig. ‘Je wéigert toch om hem los te laten?’
Hierop had buuf de lippen grimmig op elkaar geperst. ‘En toch krijg ik hem terug’ schijnt ze vervolgens gegromd te hebben, met gebalde vuisten.

Ik hoop voor de buurvrouw van vriendin M. dat ze haar man terugkrijgt. Ik denk dat het voor haar wel het beste is.

Vrijdag 02-06
Het was vandaag een prachtige dag dagboek. Ik heb heerlijk geluierd in de zon, hier en daar wat onkruid gewied en later BB met R gemaakt (bruine bonen met rijst). Ouders kwamen tegen de avond, dochter kwam ‘s avonds en zo was het huis opeens dus weer gezellig druk.

00.10 uur. Ik ga naar bed, het is mooi voor vandaag. Zag vanavond reclame op tv van een of andere verzekeringsmaatschappij die verzekeringen aanbood voor hoogopgeleiden. Vroeg me opeens af: stel dat je niet hoog opgeleid bent maar wel razend intelligent, wat dan? Zeggen ze dan: sorry maar u bent niet hoog opgeleid? Ga dat toch eens uitzoeken, gewoon voor de aardigheid. Vind het maar een stomme reclame.

Zaterdag 03-06
21.20 uur. Volgens de man van vriendin M. is hun huis ‘drastisch in waarde gedaald’ door het gekrijs van de buurjongetjes. ‘Vorig jaar heb ik hun ouders gevraagd of de kinderen niet gemuilkorfd buiten konden spelen’ vertelde man van M. ‘Daar zouden ze over nadenken werd me toen beloofd. Maar ik merk er nog niks van. Het geluid dat die kinderen voortbrengen is werkelijk ijzingwekkend – het zijn primitieve oerkreten, het is… buitengewoon angstaanjagend’ besloot hij met een verbijsterde blik.
‘Zijn we verplicht dit te melden aan een eventuele koper als we ooit weg zouden willen?’ vroeg hij zich daarna hardop af.

Zondag 04-06
1ste Pinksterdag. Gisteravond WEER een aanslag in Londen. Dagboek, wat is er aan de hand in de wereld? Kan iemand me dit uitleggen? Ik krijg steeds vaker het afgrijselijke gevoel dat we er nog lang niet zijn – dat dit nog maar het begin is van veel grotere gebeurtenissen die ons staan te wachten. Ik krijg ook steeds vaker het onbehaaglijke gevoel dat de wapenindustrie handenwrijvend en likkebaardend toekijkt. Enfin, zolang de politiek het maar ‘laffe aanslagen’ blijft noemen en verder niets doet komt het allemaal vast wel goed.

Maandag 05-06
Vriendin S. plus vriend C. kwamen dagje op bezoek. Had grote pan Tikka Masala gemaakt, was erg lekker. Kregen gesprek over hoelang de mens nog op aarde zou zijn.
‘Niet erg lang – we zijn per slot van rekening al enorm gedegenereerd en volgens mij zakken we steeds dieper weg in onze evolutionaire poel van weerzinwekkende triestigheid’ voorspelde ik somber maar ‘zo’n vaart zou dat allemaal niet lopen’ volgens pa.

Dinsdag 06-06
Zo, dat waren de Pinksterdagen. Het was gezellig maar we hebben vaak gedacht aan de families van Romy en Savannah. Waar is God op dit soort dagen? Waar?? Ik vraag het me meer dan eens af dagboek. Ik bedoel het niet respectloos naar de gelovigen, beslist niet. Maar volgens mij neemt niemand het me kwalijk dat ik met grote regelmaat denk: ‘Als Hij bestaat kijkt Hij wel erg vaak weg’.

Enorme storm. Gevoelsmatig was het windkracht 47 maar dat zal wel niet kunnen. Toch naar stadje met moe en bij Wally’s wat gedronken.

Woensdag 07-06
Auto van binnen gestofzuigd. Viste onder de stoelen een blik kattenvoer, een compleet uitgedroogde avocado en een nieuwe lippenstift (daar was ‘ie dus!) op. ‘Dat had jou ook makkelijk kunnen overkomen hoor’ zei ik toen ik zag dat man me hoofdschuddend bekeek.
‘Dat betwijfel ik’ mompelde hij.

Donderdag 08-06
Is dat trouwens geen vreemd verhaal dagboek, dat verhaal over de toenmalige minister Kamp waaruit blijkt dat hij privévoordeeltjes van een autobedrijf heeft gekregen? En is het niet nóg vreemder dat ambtenaren die ook een voordeeltje hadden gekregen daar wél voor vervolgd zijn? Dat is toch raar? Want je zou zeggen…
Ach ja. Waar heb ik het eigenlijk over. Ik denk dat ik het allemaal steeds beter begin te begrijpen in het leven.
Niet alleen God kijkt weg. Ook de politiek kijkt weg. En dat al jarenlang.

column20170609

De Vluchtende Man

Lief dagboek,
Omdat ik al twee weken niet geschreven heb – how time flies when you’re having fun zullen we maar zeggen – even een wat uitgebreidere update. Om dit goed te doen moet ik teruggaan naar…jeetje. Daar heb ik helemaal geen zin in, om zo lang terug te gaan. Dat doe ik dus ook maar niet. Daarom even wat anders. Vanmiddag gingen man en ik naar Sneek waar we in het zonnetje op een terrasje zaten en in gesprek raakten met een echtpaar dat naast ons zat. De man geloofde dat alles één groot complot was. ‘De hele wereld zit zo verrot in mekaar as maar ken’ zei hij (het waren Amsterdammers, dat schepte direct een band). Zijn vrouw knikte. ‘En ik weet sekers’ ging hij onverdroten verder, ‘dat het een verspreking van Trump was, toen hij het had over die aanslag in Sweden. Want toén was er nog niks aan het handje maar wat gebeurde er iets later? Hoppa, een aanslag in Sweden. Je ken mij niet wijsmake dat dit puur toeval was’. Nou heb ik dat ook wel eens gedacht dagboek, dat het nét iets te toevallig was, maar… Enfin, die gedachte bewaar ik voor een volgende keer.
more »

Het Allergrootste Wonder

© Bron: PexelsLief dagboek,
Terwijl ik achter mijn bureau zit kauw ik op een pluk broccolikiemen en ik betrapte mezelf er zojuist op dat ik voor de zoveelste keer in mijn leven verzuchtte: ‘Hoe kan het toch dat dit met je gebeurd is?’ Ik leefde vroeger op wijn en sigaretten – het was zelfs zo dat, als de derde fles wijn leeg was ik vrolijk de vierde aanbrak. Als ik dat nu zou doen zou ik, denk ik, aan het eind van de rit in een dwangbuis afgevoerd moeten worden. Waar zijn die tijden gebleven dat ik dat allemaal nog kon?? Vriendin M. (ik zal haar voortaan Madeleine noemen. Nee, dat is niet haar echte naam maar ik wil een beetje af van die initialen) zei vanmiddag dat ze de laatste tijd juist meer en meer behoefte heeft aan alcohol. ‘Een man zoals mijn man plus 2 kleine – zeer drukke – kindjes doet je soms verlangen naar een semipermanente staat van vergetelheid’ slikte ze terwijl ze ook op wat broccolikiemen kauwde. ‘En dan heb ik er die gekke buurman ook nog bij die bij tij en ontij voor de deur staat’. De buurman van vriendin Madeleine is inderdaad een verhaal apart. Hij is vorig jaar weduwnaar geworden en sindsdien doet hij niets anders dan aan een ieder vertellen hoe gelukkig hij wel niet was met zijn vrouwtje. ‘Terwijl de hele buurt wist dat ze al jaren als vreemden in een huis woonden – daar maakte vooral zíj geen geheim van’ zei Madeleine. ‘Maar sinds ze er niet meer is doet hij niet anders dan koketteren met zijn verdriet – het is werkelijk beschamend. En dat moet ik een paar keer per week aanhoren’.
Arme Madeleine. Ze vond het winnende songfestivalliedje trouwens erg mooi. Ik ook dagboek, hoewel ik dat in het begin nauwelijks durfde toe te geven maar die schaamte ben ik gelukkig voorbij. Ik vind het een mooi liedje, punt uit.
Op deze manier kom ik natuurlijk niet echt aan m’n weekoverzicht toe. Nou, vooruit, in vogelvlucht dan maar even:

Zondag 14-05

Gefeliciteerd met Moederdag lieve mam! Pa heeft de hele middag tevergeefs geprobeerd een vis te vangen – wat voor vis dan ook – en met moe naar de stad. Oom C. kwam ook nog even en tijdje in de tuin gezeten. O nee, ik zou geen initialen meer doen. Okay, oom Cornelis dan.

Dinsdag 16-05
Ik ben een vrouw dagboek, en ik moet eerlijk zeggen dat ik er niet zoveel van begrijp. Daarom weet ik zeker dat niemand het me kwalijk zal nemen als ik zeg: wat een massahysterie was dat omdat Feyenoord gewonnen had. Ja, ik snap heus wel dat het leuk is enzo, maar dit gedoe vind ik toch wel wat heftig. En nu krijgt de trainer ook nog eens een standbeeld. ‘Waarom krijg hij een standbeeld?’ vroeg ik aan man.
‘Omdat Feyenoord voor het eerst in 18 jaar de landstitel te pakken heeft’ legde man uit.
‘Kortom’ vertaalde ik vinnig: ‘Als je doet waar je voor betaald wordt – als je je werk dus GOED doet –krijg je een standbeeld???’ Werkelijk dagboek – dan verdien ik ook een standbeeld! Maar nogmaals, ik ben een vrouw en ik snap hier niet zoveel van. ‘Gelukkig maar’, aldus man.

De uitslag van de mammo van vorige week was goed!!!

Donderdag 18-05
Vandaag met man naar Franeker. Toen ik Kruidvat uitstapte (man wachtte buiten op me) zag ik dat hij in gesprek was geraakt met twee oudere heren en een dame. Ze hadden het over de pensioenpotten waar zo in gegraaid wordt. En over de prachtige wegen in Spanje die dankzij ons geld aangelegd worden. ‘Maar gelukkig schijnt het zonnetje’ lachte de vrouw terwijl ze de arm van een van de mannen beetpakte. Direct schoof er een donkere wolk voor de zon. Symbolisch?

Wist je trouwens dagboek – dat heb ik laatst geleerd – dat wonderen WEL bestaan? Het zit namelijk zo:
Horus – Attis – Krishna – Dionysus – Mithra en Jezus zijn ALLEMAAL geboren zijn op 25 december. Allemaal hadden ze een moeder die maagd was, allemaal hadden ze iets met een ster in het oosten, allemaal konden wonderen verrichten (zoals lopen over water of water in wijn veranderen) en allemaal herrezen 3 dagen na hun dood.
Dagboek: nou wil ik niet te sceptisch overkomen natuurlijk, dat snap je. Maar is het wachten nu dan eigenlijk niet op de volgende profeet? Wellicht is ‘ie al geboren of moet hij nog geboren worden. (Dan wel op 25 december natuurlijk, dat is duidelijk).
Kortom: ze zeggen wel eens dat wonderen niet bestaan. Nou, ik ben tot de ontdekking gekomen dat dat niet waar is. Wonderen bestaan wel degelijk. Daar is dit hele verhaal toch maar weer mooi het grootste bewijs van. Tsja.

 

Een Zware Week

© Bron: PexelsLief dagboek,
Is het heel erg dat ik je zo verwaarloosd heb? Aan de ene kant voel ik me haast schuldig terwijl iets in me zegt dat dat toch werkelijk niet hoeft. Ik had geen tijd voor je! (En, om eerlijk te zijn had ik ook even geen zin maar dat fluister ik. Sssttt. Niet verder vertellen). Bovendien ben ik nog steeds zo fanatiek bezig met WordPress dat ik nu al zover ben dat ik leuke websites kan bouwen. Volgende stap is het bouwen van een webwinkel. Ik weet niet hoe het kan dat ik het zo leuk vind dagboek – ik ben in de tuin bezig en betrap mezelf erop dat ik wel eens denk: als ik nu dit of dat doe, wat zou dat voor effect hebben? Het is een beetje triest. Volgens vriendin M. komt nu toch echt duidelijk naar voren dat ik wel eens in het autistisch spectrum zou kunnen zitten. ‘Mensen die wat autistisch zijn kunnen zich enorm vastbijten in iets dat hen interesseert’ zei M. laatst. Ze voegde eraan toe: ‘Hoewel ik niet zeker weet of iedereen hetzelfde pitbull-achtige fanatisme tentoonspreidt – dat van jou is werkelijk beangstigend’.
Enfin, nu eenmaal duidelijk is waarom ik even niets van me heb laten horen een kleine update van de afgelopen tijd. Gelukkig heb ik voldoende aantekeningen gemaakt de afgelopen tijd, dat scheelt heel wat denkwerk.

Vrijdag 05-05
00.34 uur. Net terug van een verjaardag van ex-collega S. Het was een vreemde avond. S. had wat kennissen op bezoek die qua politieke opvatting lijnrecht tegenover elkaar stonden. Het werd een beetje vervelend eigenlijk. Vooral het ‘linkse’ echtpaar werd erg boos terwijl het ‘rechtse’ echtpaar een stuk kalmer leek. (Voor alle duidelijkheid: het ‘rechtse’ echtpaar kwam uit Suriname). Wat me wel eens opvalt dagboek, is dat mensen die een ander verwijten ‘niet tolerant te zijn’ een zero-tolerance beleid voeren als die ander een afwijkende mening erop nahoudt. Is dat niet wat raar? Ik snap het niet! Ja, er zijn er veel meningen waar ik het niet mee eens ben maar om dan kwaad te worden? Heel vreemd.

Zaterdag 06-05
Keelpijn! Hele dag gammel en op de bank gelegen met de iPad bij de hand. Heerlijk. Zo af en toe is het best lekker om een beetje ziek te zijn.

Zondag 07-05
Weer met een dikke sjaal om de hele dag op de bank.

Maandag 08-05
Gedroomd van Marga (is niet haar echte naam maar al die initialen de hele tijd is ook zo irritant!). Marga was een vriendin, ooit, lang geleden. Op zich was het een leuke meid maar zo labiel als de pest – eigenlijk was ze nog net niet gevaarlijk genoeg om in een dwangbuis afgevoerd te worden maar daar is dan ook alles mee gezegd. Dat was misschien ook wel het leuke aan Marga. Toen Marga eenmaal in de overgang kwam (en dat kwam ze al heel jong) werd pas echt duidelijk hoe gek ze was: het ene moment belde ze je huilend op en vertelde hoeveel ze van je hield en het andere moment ging ze als een ordinair viswijf tekeer. Ze was een beetje volks, dat is waar, maar toch was ze wel lollig. Na een tijdje vond ik het welletjes. Ik had geen zin meer in dat labiele gedoe. Nu droomde ik dat ze gewapend voor m’n deur stond. Ze had een grijs vest aan en haar enorme pens (ja, die had ze ook al heel jong) hing bijna op de knieën. Als een briesende stier hing ze hijgend aan de deurpost en er kwam rook uit haar neus. Moest de rest van de dag aan Marga denken. Zal ik haar bellen? Arme meid.

Woensdag 10-05
Heb me voorgenomen dagboek, om het voortaan zo min mogelijk over politiek te hebben. Dat komt omdat ik me voortaan ook zo min mogelijk met politiek bezighoud. Mijn adagium is geworden: ‘Elk volk krijgt de leider dat het verdient’ en daarom: van mij geen kwaad woord meer over Rutte. Integendeel. En laten we nu maar hopen dat er nog vele Henry Keizers opstaan die Rutte allemaal persoonlijk het handje boven het hoofdje houdt dan komt het allemaal wel goed.

Donderdag 11-05
Mammogram laten maken. God, wat deed het weer pijn zeg. De tranen sprongen in m’n ogen. Ik begin ondertussen te denken dat, als je al geen borstkanker had, je het wel van zo’n mammo zou krijgen. Het KAN toch niet gezond zijn, die borsten die zo geplet worden? Alles wordt inwendig gekneusd en moet weer helen. De kans dat er wat misgaat.. Brrr. Anyway, ik zat in de wachtkamer te wachten totdat ik te horen kreeg dat de foto’s gelukt waren toen de radiologe dat me kwam vertellen. ‘De foto’s zijn gelukt hoor, u mag gaan’. Toen, dagboek, tijdens het afscheid nemen, zei ze iets wat me heel erg dwars zat en nu nog steeds dwars zit. Ze slikte het bijtijds in maar ik hoorde het luid en duidelijk: ze wilde sterkte zeggen. Sterkte. De uitslag krijg ik pas volgende week maar nu al wordt me sterkte toegewenst. En dat zit me heel erg dwars. Het wordt een zware week.

 

De Droom

Bron: PixabayLief dagboek,
De afgelopen tijd heb ik je schandelijk verwaarloosd, ik weet het. Dat komt door het volgende: ik ben de laatste tijd dag en nacht bezig met het onderzoeken van WordPress en ik vind het ZO leuk: ik denk nergens anders aan. Alsof er een ander deel van mijn hersenen geactiveerd is, zo voelt dat. Ik sta ‘s ochtends speciaal extra vroeg op om achter m’n pc te duiken en nieuwe ontdekkingen te doen – het is een beetje triest ja. Mijn huishouden loopt ondertussen enorm achter maar dat haal ik wel weer eens in. Ooit.

Omdat ik het zo druk had met WP (WordPress) heb ik verder ook niks opgeschreven en heb ik eigenlijk ook bijzonder weinig te melden. Ik kan er niks aan doen! Zelfs nu ik dit schrijf zit ik te popelen om weer aan de slag te gaan. Ik probeer al uren een gekleurde statische navigatiebar te maken en het moét lukken.

Omdat ik weinig verheffends te melden heb doe ik maar even vlug een kort verhaaltje. O nee, ik kan nog wel iets vertellen dat me nu te binnen schieten en waar ik om moest (glim)lachen: oom H. vertelde dat hij heel, heel veel spijt had van iets dat hij NIET gedaan had.
‘Wat is dat dan?’ vroeg buurvrouw Annie.
‘Van het feit dat ik vroeger nooit meegedaan heb met graaien’ mompelde oom H.
Hij kwam tot deze opmerking na het zien van een documentaire waarin ons voor de zoveelste keer duidelijk gemaakt werd: het draait uiteindelijk alleen maar om geld. En Seks. Meer niet. Ik heb de documentaire ook gezien en ik vond het stuitend. (Hij staat tot donderdag online dus als jullie ‘m zouden willen zien: hier is de link).

Goed, nu dan even een kort verhaaltje en dan maar hopen dat er binnenkort toch wat meer inspiratie komt. Moet lukken. Eerst even WordPress compleet onder de knie krijgen en dat komt dat vast wel weer goed.

De Droom
Het gezicht van de man die het obscure winkeltje binnenstormde stond op onweer. ‘Ik weet precies wat u zoekt’ sprak de verkoper die vanuit het niets opdook. Hij glimlachte vilein. ‘Werkelijk, ik weet precies wat u zoekt. We krijgen hier namelijk wel vaker boze echtgenoten over de vloer’.

Hij liet het boek waar de verkoper mee aan kwam zetten inpakken – ‘natuurlijk heb ik pakpapier meneer’ en overhandigde het bij thuiskomst direct.

‘Hoezo een cadeautje?’ zei ze verbaasd. ‘We hadden net een knallende ruzie – je liep woedend weg en nu…’
‘Nu heb ik spijt’ verklaarde hij. ‘Ik zat fout. Hier, maak open’.

Ze maakte het pakje open, hem toch nog even een vlugge blik toewerpend. Hij scheen oprecht spijt te hebben. Grappig! Ze vond achteraf eigenlijk juist dat ze zelf wat zeikerig geweest was maar och, dat hij nu spijt had was helemaal niet verkeerd.

‘Een boek?’ zei ze verbaasd terwijl ze de omslag bekeek. De kaft was van het prachtigste blauw dat ze ooit gezien had en met grote gouden letters was erop gedrukt: De Droom. Meer niet.

‘De Droom – apart!’ lachte ze. Ze gaf hem een kus. ‘s Avonds ging ze eerder naar bed – hij bleef nog tv kijken. In bed begon ze direct te lezen. Wat ze las was zo… zo magisch, zo prachtig – zoiets had ze nog nooit gelezen. Echt nog nooit. Al lezende droomde ze over de wereld die in het boek beschreven stond en ze wenste dat ze in die wereld kon leven. Ze betrapte zich erop dat ze telkens hetzelfde dacht: ik zou in zo’n wereld willen leven.

Toen hij naar bed ging lag ze daar met haar meest gelukkige glimlach. Dood. Hij knikte tevreden. Eindelijk rust.

————

In het obscure winkeltje glimlachte de verkoper vilein. ‘Ik weet precies wat u zoekt meneer’ zei hij. Hij was vanuit het niets opgedoken – de man die binnen was komen stormen keek hem dan ook even verbaasd aan. ‘Ik weet precies wat u zoekt’ herhaalde hij terwijl hij een boek vanonder de toonbank haalde. ‘Geloof me: we krijgen hier wel vaker boze echtgenoten over de vloer’.

Dag lieve ChaCha

ChaCha & Diesel

ChaCha & Diesel

Lief dagboek,

Ik weet het: ik had beloofd voortaan op vrijdag iets te posten maar het punt is: ik heb niet zoveel tijd. Bovendien heb ik ook niet veel inspiratie op dit moment. Het is al met al een beetje druk en bovendien was de afgelopen week ook niet al te leuk. De afgelopen maandag hebben we namelijk ChaCha, ons hondje, moeten laten inslapen. Nu zijn we binnen een paar weken tijd onze hond en kat kwijt. Diesel, ons andere hondje, loopt nu wat verloren in het rond en eigenlijk voelen we ons allemaal een beetje verloren in deze totaal nieuwe situatie. Het kattenluikje kleppert al weken niet meer en nu hebben we ook geen hondje meer dat constant met gespitste oren ligt te luisteren of er toevallig iemand naar de keuken gaat en met wat lekkers terugkomt.

Dat is natuurlijk de ellende met dieren dagboek, dat weet ik heus wel. De kans dat je er op een dag afscheid van moet nemen is groot. Maar toch. Maar toch….

Volgende keer schrijf ik wat langer. En wat meer. En wat vrolijker. Het is wat ik eerder zei: ik heb nu gewoon even geen zin. En geen inspiratie. Gelukkig hebben alle grote schrijvers dat probleem wel eens heb ik me laten vertellen. Dus er is nog hoop.

 

De Gewichtige Gek

Bron: PixabayLief dagboek,
Ja, ik ben een dagje te laat, ik weet het. Voortaan ga ik m’n dagboek op vrijdag publiceren. Het is een experiment dus het kan zomaar weer donderdag worden maar goed, voor nu lijkt vrijdag me eventjes gezellig.

Goed, daar ben ik weer. Vriendin M. belde, ze had niet veel bijzonders. Man van M. is een week voor z’n werk weg. ‘Ik ben aan het genieten’ vertelde ze. ‘Wat is het heerlijk om soms het huis even voor jezelf te hebben. Ik vind het echt niet erg als hij regelmatig even weg moet’.
Heb M. geadviseerd haar man te stimuleren een baan op een olieboorplatform te zoeken. ‘Dan ben je vaak alleen’.
M. heeft beloofd erover na te denken.

Vrijdag 31-03
Vandaag de verjaardag van pa gevierd. Ouders logeren hier en hebben hele ochtend in de tuin gezeten, was prachtig weer. Vriendin L. (buurmeisje uit Suriname) logeerde ook hier dus het was supergezellig. Pa ging vissen – het mooie weer was het beste verjaardagscadeau dat hij zich maar kon wensen – en moe, vriendin L. en ik gingen de stad in. ‘s Avonds gevulde sopropo gegeten. En Antroewa met gehakt. (Antroewa is ook een Surinaamse groente).

Zondag 02-04
‘Ik was helemaal vergeten dat het gisteren 1 april was’ zei buuf Annie, de vriendin van oom H. ‘Zo stom. Ik had namelijk je oom in de maling willen nemen – ik had tegen hem willen zeggen: ‘Ik zie deze relatie niet meer zitten, het lijkt me beter als we uit elkaar gaan’.’
‘Wie weet had hij wel heel enthousiast gereageerd’ zei echtgenoot. Hij wierp een nadenkende blik op me die ik niet helemaal thuis kon brengen.

Maandag 03-04
Ik zie er niet uit dagboek, heb dikke ogen van – volgens mij – hooikoorts. Zo irritant. Ik zie eruit alsof ik de hele nacht gehuild heb. Met moe even stad in en borrel gehaald bij oom C. Was enorm gezellig. Had gistermiddag ook met oom C. op terras van Anna Casparii gezeten dus we hebben weer flink bijgepraat.

Woensdag 05-04
Man van vriendin G. (de vriendin die in een scheiding ligt) belde. Hij wilde ook zijn kant van het verhaal eens vertellen.
‘Waar twee kijven hebben twee schuld’ zei hij.
‘Helemaal mee eens’ zei ik.
‘En omdat de sfeer thuis zo vreselijk was is het niet zo vreemd dat ik buiten de deur wat gezelligheid ging zoeken’ ging hij verder.
‘Tuurlijk’ beaamde ik.
Man van G. zweeg hulpeloos. ‘Veroordeel je me nu?’
‘Natuurlijk niet’ zei ik (en dat meende ik dagboek). ‘Je moet maar zo denken’ voegde ik er bemoedigend aan toe: Elke heilige heeft een verleden en elke zondaar heeft een toekomst. Dat is een spreuk van Oscar Wilde’.
‘Tja’ zuchtte man van G. weifelend. ‘Daar heb ik nu niet veel aan’.
‘Misschien wel’ sprak ik waarmee ik onbedoeld misschien toch de indruk wekte dat ik hem veroordeelde maar dat doe ik niet. Echt niet.

Vrijdag 07-04
Vanmiddag gingen man en ik naar Bolsward en hebben heerlijk in het zonnetje op een terrasje gezeten. Daarna ging man naar zijn favoriete slager en ik zei: ‘Ga maar, ik duik even de Zeeman in’. Ik weet het dagboek: er zijn talloze mensen die zich niet in een Zeeman willen vertonen om een voor mij compleet onduidelijke reden maar gelukkig behoor ik niet tot die categorie. Er is niets mis met de Zeeman. Vind ik.

Ik wilde net naar binnen stappen toen ik het gesprek voor de deur van de winkel opving dat plaatsvond tussen twee vrouwen.
‘Je denkt toch niet dat ik die winkel in ga?’ zei een van de vrouwen tegen haar vriendin. Ze keek ontzet. ‘Werkelijk…’ zei ze erachteraan.
De vriendin haalde haar schouders op, kennelijk gewend aan het idiote gedrag en liep naar binnen.

Ik bekeek de vrouw die demonstratief buiten bleef staan. Op zich leek ze een normaal mens. ‘Zo ziet een omhooggevallen idioot er dus uit’ constateerde ik. Toen ik even later met een Zeemanzakje in de hand naar buiten liep stond ze er nog. Ik kon het niet laten iets te zeggen dagboek. ‘Leuke winkel’, grijnsde ik als een hondsdolle hyena. ‘Je zou er ook eens moeten kijken. Je komt er nooit met lege handen weg’.

Ze zei niks en staarde me met een holle blik aan. De gek.

De Verjaardag van Kleine Mara

Bron: Pixabay‘Je moet je niet zo druk maken’, zei m’n vrouw. ‘Het gaat over. heus. Jaloezie hoort erbij. Dacht je werkelijk dat alleen volwassenen jaloers waren? Welnee! Kinderen kunnen er ook wat van hoor!’
Ze lachte, mijn vrouw. ‘Het gaat echt vanzelf over. Let maar op. Over een tijdje zijn ze dol op elkaar. Zo gaat dat altijd’.

Ik keek haar bedenkelijk aan. ‘Ik hoop het’, antwoordde ik uiteindelijk. ‘Ik vind het namelijk niet leuk als ik zie hoe Mara met haar kleine zusje omgaat’.
‘Ik ook niet’ gaf mijn vrouw me gelijk. ‘Maar toch: het gaat over. Met veel liefde en geduld gaat het over. Dit is een fase, hier moet ze doorheen’.

Op de een of andere manier had ik er een hard hoofd in. Sinds de geboorte van onze tweede dochter Mona gedroeg Mara zich vreemd. Anders. Ze kon met een rare blik haar zusje observeren en ik betrapte haar ooit eens in de wieg van Mona, met haar volle gewicht bovenop haar liggend.

‘Ik wilde alleen maar spelen papa’ glimlachte ze lief maar iets zei me dat ze dat niet wilde. Iets zei me, dat ze geprobeerd had haar zusje te verstikken. Wat als ik niet op tijd die kamer ingelopen was? Wat als… Sindsdien durfde ik Mara niet alleen bij Mona te laten.

‘Nogmaals: het gaat over’, hield mijn vrouw vol. ‘En zullen we er nu over ophouden? Je dochter wordt morgen vier jaar en we hebben nog genoeg te doen. Wat denk je van slingers ophangen bijvoorbeeld?’

Ik lachte. Ze had gelijk, m’n vrouw.
‘Het zal wel iets zijn waar jullie vrouwen allemaal last van hebben’, grinnikte ik. ‘Als ik zie hoe jij en je zussen nog steeds met elkaar omgaan…’
‘Precies’, beaamde m’n vrouw. ‘Niks nieuws onder de zon. En nu de slingers. Als Mara morgenochtend de kamer binnenloopt moet de kamer helemaal versierd zijn’.

We waren zo ingespannen bezig, mijn vrouw en ik, dat we de deur niet hoorden opengaan. Pas toen we gegiechel hoorden keken we op.
‘Mara, lieverd!’ hoorde ik m’n vrouw. Ze stapte van de keukenstoel af en drapeerde de slinger over de eettafel. ‘Wat is er? Lukt het niet met slapen?’

Mara schudde haar hoofd. Ze schuifelde wat met haar blote voetjes heen en weer en hield haar handjes op haar rug. Ze zag er schattig uit in haar pyjamaatje met haar lange losse haar en opeens voelde ik wroeging over mijn negatieve gedachten.
‘Je bent een beetje zenuwachtig vanwege morgen denk ik, glimlachte m’n vrouw. ‘Je voelt wat koortsig en je wangetjes zijn roze’.
Mara keek met grote ogen en open mond naar de slingers.

‘Nog één nachtje slapen en wie is er dan jarig?’ vroeg ik, de slinger waar mijn vrouw mee bezig was verder ophangend.
‘Ikke’, glimlachte Mara tevreden.
‘En hoeveel jaartjes wordt onze Mara?’ zeiden we tegelijk.

‘Zoveel jaartjes!’ Mara hield triomfantelijk haar kleine handje omhoog en toonde ons vier vingertjes.

Vanuit de verte hoorde ik opeens mijn vrouw ijselijk gillen – het was een oerkreet. Nog nooit in m’n hele leven had ik zo’n geluid gehoord. Ik voelde geen behoefte om te gillen maar daar was alles mee gezegd. Want ik voelde hoe de kamer om me heen draaide, ik voelde hoe zich in mijn hoofd een bal vormde die leek te ontploffen ergens in het binnenste van mijn hersens en terwijl ik me vastgreep aan een stoel om niet te vallen, terwijl ik naar Mara’s opengesperde handje keek, terwijl ik naar adem hapte en opeens allemaal rode en zwarte vlekken voor m’n ogen zag dansen (waar kwamen die vandaan?), terwijl ik het gevoel had dat mijn oogbollen elk moment konden exploderen en terwijl mijn vrouw maar niet scheen te kunnen stoppen met schreeuwen keek ik naar de vingertjes die Mara zo triomfantelijk omhoog hield. Vier losse, kleine vingertjes. Ik herkende direct de vingers van haar zusje.

Category: 02 - Fictie  15 Comments
Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: