Dag lieve Sushi

Sushi en zijn zusjeLief dagboek,
Ik heb geen tijd om te schrijven. Echt niet. De wil is er wel maar de tijd ontbreekt aan alle kanten. Daarom houd ik het nu ultrakort. Ik ga eerst beginnen met te vertellen dat onze Sushi eergisteren naar de poezenhemel vertrokken is. Sushi, onze kleine terrorist. Ons katje dat, jaar in jaar uit, ons dacht te verblijden met dode muizen, ratten, kikkers of vogels is nu op de eeuwige jachtvelden aan het jagen en we zijn verdrietiger dan we hadden verwacht. Dag lieve Sushi. We zullen je gekrijs op de vroege ochtend voor de slaapkamerdeur missen. De diepe groeven en krassen die je met je klauwen aan de onderkant van de deur maakte in een poging die met fors geweld open te rukken zullen we koesteren en het zal lang duren voordat we zonder angst de kledingkast durven te openen – de keren dat jij er onverwacht uitsprong en ons, je argeloze baasjes, daarmee de stuipen op het lijf joeg zit er de komende tientallen jaren nog goed in. Ja Sush, we wisten dat je ooit zou moeten gaan maar toch, maar toch… toen het eenmaal zo ver was was het veel te vroeg. Wat zullen we je missen – wat missen we je nu al.

Natuurlijk zou ik het nu over politiek kunnen hebben dagboek. Of over een heerlijk recept dat ik tegenkwam: een tosti van bloemkool belegd met geitenkaas. Maar ook daar heb ik geen zin in. Ik wil op tijd naar bed en ben een beetje gaar. Daarom gewoon een klein verhaaltje uit de losse pols:

Op de boot naar Harlingen
De overtocht met de Koegelwieck duurde nooit zo lang maar ditmaal had ‘ie, wat Peter betrof, dagen mogen duren. Hij zat namelijk naast het allermooiste meisje dat hij ooit had gezien en er was zo een ongelooflijke klik, zo een wonderlijke chemie: het kon niet anders dan liefde zijn. Het was letterlijk alsof de bliksem in was geslagen en hij wist dat zij het ook zo voelde.
Dit is dus liefde op het eerste gezicht, constateerde hij en hij verbaasde zich erover dat het:
a – zo goed voelde en
b – hem overkomen was. Hij had namelijk altijd geroepen dat hij daar niet in geloofde maar moest je hem nu eens zien!

Ze woonde in Maastricht vertelde ze. Peter rekende direct praktisch uit hoeveel reistijd ze wekelijks kwijt zouden zijn. Harlingen lag daar namelijk een behoorlijk eind vandaan.
Dat zien we binnenkort wel, besloot hij. Ik kan verhuizen, zij kan verhuizen – dat zijn uiteindelijk maar details.
De boot arriveerde veel te vlug in Harlingen. ‘Snel zijn we er hè?’ zei ze. Ze klonk wat verdrietig.
‘Waarom ga je niet met me mee naar huis?’ vroeg hij, verbaasd over zichzelf. Zo brutaal was hij anders nooit maar met haar was het vertrouwd. Niets was vreemd of raar.
Ze leek het een heel normale vraag te vinden maar ze kon niet. ‘Ik heb morgenochtend een heel belangrijke afspraak’ vertelde ze.
Peter knikte begrijpend en klapte zijn mobieltje open. ‘Geef even je nummer, dan bel ik je later’.
Hij noteerde haar naam en nummer – ‘Anna, m’n nummer is 06…’ – en omhelsde haar vervolgens innig.
Toen moest ze rennen. Hij bood nog aan om poffertjes te eten maar nee, dat ging ook niet. ‘Ik moet echt de trein halen!’

Hij ging mee naar de trein en omhelsde hij haar. Ze hielden elkaar vast tot aan de deur.
Hij zwaaide haar uit en toen hij naar huis liep was het alsof hij op een grote roze wolk naar huis voortgedreven werd.
‘Dit is liefde!’ jubelde het in zijn hart. ‘Dit is de liefde waar ze het in boeken en films altijd over hebben.’

Toen Peter haar een paar uur later belde bleek het nummer niet te bestaan.

——————–

Arme Peter. Volgende keer moet ik misschien een happy end bedenken. Dit is al met al ook wat zielig. Kon me er op de een of andere manier niet toe zetten, een happy end. Zelfs een pakkende slotzin voor dit stukje kan ik niet bedenken. Het zal misschien te maken hebben met Sushi. Ja, dat zal het zijn.

Een Schitterend Vooruitzicht

Bron: PixabayLief dagboek,
Vorige week sloot ik af met het verhaal van dochter die bij de spoedeisende hulp zat. Na uren en uren daar gewacht te hebben (‘een derdewereldland is er niets bij’ aldus vriendin M.) werd het uiteindelijk duidelijk dat het niets dramatisch was. Gewoon flink gekneusd en God zij dank niet het Tibiaplateau-verhaal waar ik zo bang voor was. Ik ben dus voor niets in een paar uur tijd weer honderd jaar ouder geworden. Lekker dan. Hoe dan ook, het is weer hoog tijd voor m’n dagboek:

Vrijdag 10-03
Volgens oom H. is de kans groot dat Rutte wint. ‘Hij is zoveel aan het beloven op dit moment, ik weet zeker dat hij ermee wegkomt’ mompelde hij.
‘Van mij mag ‘ie, die jongen heeft een vrolijk koppie’ glimlachte buuf Annie (zijn vriendin) vertederd. Oom H. keek haar aan met een donkere blik. ‘Als hij nou eindelijk eens ophoudt met het graaien in die pensioenpot vind ik alles best’ besloot hij uiteindelijk.

Zaterdag 11-03
‘Vandaag eten we quesadillas‘ zei ik opgewekt tegen man. ‘Ik ga zelf wraps maken van spelt- en boekweitmeel en een vulling van spinazie met gehakt.’
Man luisterde aandachtig toen ik dit vertelde. Daarna ging hij even weg. Toen hij weer thuiskwam bleek hij een grote boerenkoolstamppot voor zichzelf gekocht te hebben.

Rellen in Rotterdam. Ik heb eigenlijk niet zoveel zin om hier teveel woorden aan vuil te maken. Misschien ga ik er toch één ding over zeggen: het is treurig.

Zondag 12-03
Ik blijf me verbazen over de vreemde conversaties die ik soms opvang dagboek. Neem nu het gesprek van vandaag. Ik zat weer ‘bij de boot’ en terwijl ik wachtte op vriendin L. volgde ik het gesprek van twee vrouwen achter me: ‘Ze haat iedereen die slank is. Op de begrafenis van mijn broer wilde ze niet eens naast me zitten – toen ik bij haar ging zitten stond ze op en liep weg. Ze vertelde de volgende dag dat het te maken had met iemand anders aan tafel maar we wisten beiden dat dat niet waar was. Ik was te slank. En om niet-slank naast me zitten vond ze onverdraaglijk.’
‘Ze is een gemeen varken’ knikte de andere vrouw. ‘Een gemeen vermomd varken.’
Het klonk niet aardig maar toch moest ik inwendig grinniken.

Val tegenwoordig in slaap met luisterboeken. Heerlijk. Op dit moment ben ik bezig met Alice in Wonderland. Hoop dat ik vanavond langer in staat ben wakker te blijven. Wil nu wel eens weten hoe die valpartij van Alice afloopt.

Maandag 13-03
Stamroos geplant – nu gaan we toch echt weer richting lente, heerlijk. Smoothie van gestoomde broccoli gemaakt – ‘ik hoef niet, dank je feestelijk’ (aldus man) – en gebeld met vriendin G. die nog steeds niet helemaal begrijpt dat haar huwelijk echt voorbij is. ‘Bij elk gesprek hoop ik ergens nog steeds dat hij zegt aan ONS te willen werken’ zei ze. ‘Het KAN toch niet dat hij zomaar 20 jaar weggooit?’
Arme G.

‘s Avonds naar het debat gekeken. Kwamen geen nieuwe dingen uit.

Woensdag 15-03
De Turkije-rel gaat maar door – ik vind het wel wat wonderlijk. Is dit echt omdat Erdogan witheet is dat hij niet bij de EU mag?
‘Misschien denkt hij: als ik niet goedschiks bij de EU mag dan maar kwaadschiks de EU overheersen’ zei vriendin M. vanmiddag bezorgd. ‘Dit zou wel eens een langdurige kwestie kunnen worden.’
‘Welnee’ waaide man van M. haar zorgen weg. ‘Negeren. Dat is alles. Hier totaal niet op ingaan.’
Tja. Ben, net als M., ook wel beetje bezorgd.

23.05 uur. Was van plan de hele avond naar tv te kijken in verband met verkiezingsuitslag maar nu uitslag vrij duidelijk is zit ik achter pc met havermoutmasker op. Schijnt erg goed te zijn.

Donderdag 16-03
Rutte heeft, ondanks zijn zetelverlies, inderdaad gewonnen dagboek! Het was misschien met wat hulp vanuit Ankara maar dat mag de pret niet drukken. Nou hoop ik toch echt dat hij waarmaakt wat hij ons tijdens zijn campagne allemaal voorspiegelde. Ik heb hem bovendien de laatste tijd zo vaak horen zeggen dat ‘het land er beter voor staat’ en dat ‘na zware bezuinigingsjaren de tijd is aangebroken om onze koopkracht te verbeteren’ – ik ben er nog in gaan geloven ook.

Ik zou dus zeggen: hoppa, aan de slag! Met deze groeiende economie moeten we vooral niet stil blijven zitten. Dat zou zonde zijn. Eerlijk is eerlijk dagboek: ik zie het rooskleurig in. Laat de welvaart nu maar komen. Ik kan niet wachten om aan de slag te gaan met mijn ‘verbeterde koopkracht’.

De Man die Honger Had

Bron: PixabayHet was een mooie vooravond ergens in de lente toen Deborah naar Mark keek die haar, zonder haar te zien, met een vreemde glimlach voorbij liep.

Hij lijkt gekalmeerd, dacht ze. Hij is in elk geval niet meer zo kwaad als net. Ze sloot haar ogen en dacht aan de verschrikkelijke ruzie van een half uur geleden. Aan het moment dat Mark thuiskwam van zijn werk en zij, Deborah, hem vertelde dat ze wéér niet gekookt had.

‘Ik dacht: misschien kunnen we gezellig uit eten’ had ze lieftallig gemurmeld terwijl ze zich tegen hem aandrukte.

Mark had niets gezegd. Niet direct in elk geval. Hij had zich losgemaakt uit haar omhelzing, was naar de keuken gelopen en had alle potten en pannen die hij maar kon vinden op het aanrecht gesmeten.

‘Heb je verdomme énig idee wat hier de bedoeling van is??’ krijste hij vervolgens. Ze had hem nog nooit zo kwaad gezien.

‘Liefje’ stamelde ze. Ze voelde zich opeens bespottelijk in haar ultrakorte zwarte jurkje op hoge naaldhakken en iets zei haar dat het beter was niet tegen deze kwaadheid in te gaan.

Probeer schuldbewust te kijken, hield ze zich voor. Des te sneller is hij gekalmeerd. Misschien kun je ook nog bevallig een traantje plengen.

Mark bleek ongevoelig voor de schuldbewuste blik en ook het traantje dat charmant naar beneden rolde deed hem niets. Hij bleef maar foeteren. Ja, het was waar: Mark had al eerder gezegd dat hij het leuk zou vinden als ze wat vaker zou koken – ‘je zit tenslotte de hele dag thuis’ – maar dat was nou juist het probleem. Hij wíst dat ze niet van koken hield. Dat ze niet van het huishouden hield. Hij wist dat ze een luxe vrouwtje was en dat hij nu begon te klagen vond ze eigenlijk een beetje oneerlijk.

Terwijl hij nog steeds boven de potten en pannen stond te razen gebeurde er iets. Het was vreemd. Het leek alsof er iets in zijn hoofd knapte: midden in een zin zweeg hij, kreeg opeens een glazige blik en begon wonderlijk te glimlachen. Deborah was opgelucht. De ruzie was voorbij. Misschien konden ze later toch nog gezellig uit eten.

Dat was een half uur geleden. Toen deed zich een nieuwe situatie voor die ze moest zien op te lossen.

Zal ik iets zeggen? vroeg ze zich af toen hij weer langs haar liep. Hij had nog steeds dezelfde vreemde blik. Zal ik vragen of het wel met hem gaat? Of hij wel weet wat hij doet? Ik moet het voorzichtig aanpakken – ik wil hem niet weer kwaad maken. Het leek zojuist alsof alle stoppen definitief bij hem doorsloegen, beangstigend gewoon.

Heel in de verte hoorde ze de hond van de buren (die een kilometer verderop woonden) blaffen en verder was het doodstil. Ze waren buiten op het grote terras en ze rilde. Het werd frisjes.

‘Waar ben je in Godsnaam mee bezig?’ vroeg ze uiteindelijk terwijl ze zijn blik probeerde te vangen.
‘Dat zie je’ antwoordde hij zonder op te kijken.
‘Ik zie wat je aan het doen bent ja’ zei ze. ‘Maar ik bedoel: wáár ben je mee bezig??’
‘Ik heb honger.’ Nu keek hij op. Hij glimlachte zowaar.
‘Ja, maar als je honger hebt…’ Ze zweeg. ‘Er ligt toch nog wel iets in de ijskast?’
Hij keek op. ‘Ik heb de hele dag hard gewerkt – ik wil gewoon een warme maaltijd Deborah.’
‘Er is nog een halve pizza over van eergisteren – die kan ik toch opwarmen?’
‘Ik wil een warme maaltijd. Ik wil iets vers, niet een oude opgewarmde pizza.’

‘Maar waarom… waarom…’ Ze kon niet verder praten. Langzaam drong het tot haar door dat hij geen grapje maakte; aan de waanzinnige blik in zijn ogen te zien was het hem beslist menens. Ergens in haar hoofd rinkelden tientallen alarmbellen op de allerhoogste toeren en ze had het gevoel dat haar hersens uit elkaar zouden spatten.
‘Waarom…’ Ze fluisterde. Het klonk als een vreemd, reutelend geluid. Op de een of andere manier had haar stem het begeven.
‘Omdat ik zin heb in een lekker stuk vlees Deborah’ zuchtte Mark vermoeid. Hij legde nog wat hout onder de grote ketel waarin Deborah geboeid stond. ‘Ik heb zin in een goed stuk vlees en – ik hoop niet dat je het raar vindt klinken lieverd: dat vlees van jou is me altijd uitstekend bevallen.’

—————————–

Dit verhaal is ook gepubliceerd op Hoe Vrouwen Denken

Category: 02 - Fictie  9 Comments

Over Kleine Kindjes & Zorgen

Bron: PixabayLief dagboek,
Terwijl ik dit schrijf zit dochter in Groningen bij de spoedeisende hulp omdat ze een behoorlijke smak gemaakt heeft en er nu foto’s van haar been genomen worden. ‘Het zou kunnen dat het een breuk is van het Tibiaplateau‘ had de arts gezegd en even Googelen naar wat dit betekende maakte me niet blij. Ik wil bij m’n kind zijn! Waaaahh!! (dit is het geluid van een huilende moeder). Ik zei nog ZO tegen haar toen ze op kamers ging: ‘Zou je niet liever thuis blijven wonen?’ maar de blik die ze me daarop toewierp was onbeschrijfelijk. Enfin, vol spanning wachten we de uitslag van de foto’s af. In die tussentijd kan ik iets aan m’n dagboek doen, dat moet ten slotte ook gebeuren.

Vrijdag 03-03
In het kader van kinderlogica hoorde ik laatst van vriendin T. zoiets leuks dagboek, ik moet het beslist opschrijven. Vriendin T. was de badkamer aan het schoonmaken en haar dochtertje van een jaar of vier was bij haar in de buurt.
‘Ik zag dat ze probeerde een van de flessen open te draaien’ vertelde T. ‘Daar zit een veiligheidsslot op lieverd’ zei ik. ‘Dat is om ervoor te zorgen dat kindjes de fles niet open kunnen maken.’
Dochtertje had nadenkend gekeken. Toen zei ze opeens: ‘Maar hoe weet de fles nou dat ik een kindje ben?’

Zaterdag 04-03
Ouders zijn net gekomen met paar kilo sopropo. Ze liggen nu op het aanrecht en ik ga ze straks direct klaarmaken. Het water loopt me bij de gedachte alleen al in de mond. (Wat is dat eigenlijk een onsmakelijke uitdrukking).

23.38 uur. De sopropo was heerlijk.

Zondag 05-03
Met ouders bij de boot gezeten – het was prachtig weer. Daarna glaasje wijn gedronken bij oom C. die vorig jaar in Harlingen is komen wonen.
‘s Avonds met ouders gescrabbeld. Tijdens het spel kreeg ik berichtje van vriend P. (de filosoof): ‘Weet je dat er elk jaar gemiddeld tussen de 160.000 en 200.000 kinderen geboren worden?’
We hadden net een discussie over het woordje ‘Geefs’ – volgens de mannen was het goed maar moe en ik waren tegen.
‘Nou en?’ appte ik terug.
‘Dat betekent dat er elk jaar een stad als bijvoorbeeld Apeldoorn bij komt’ appte P. terug.
Moest er later tijdens het spel een paar keer aan denken.

Maandag 06-03
Op kraamvisite bij ex en z’n vrouw, ze hebben een prachtig dochtertje gekregen. Dochter heeft er nu dus een halfzusje bij. Het blijft ontroerend, die kleine vingertjes en die kleine teentjes.

Woensdag 08-03
Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen eten. ‘Onze Grote Leider probeerde zich er gisteravond weer gemakkelijk vanaf te maken hè?’ zei oom H.
We hadden het over de uitzending van Pauw & Jinek waarbij Rutte geconfronteerd werd met Terecht Zeer Boze Groningers. ‘En maar roepen dat het oppompen van gas niet radicaal verminderd kan worden omdat we anders wel eens met z’n allen in de kou zouden kunnen komen te zitten.’
Oom H. schudde mistroostig zijn hoofd. ‘Hij kan toch nadenken? Stop in elk geval met het uitverkopen van ons gas aan het buitenland, dat scheelt al een hele hoop. En laten ze dan in Godsnaam eens beginnen met het compenseren van de getroffen Groningers. Het is zeldzaam schofterig wat ze die mensen Willens & Wetens aangedaan hebben.’
‘En nog steeds aandoen’ vulde buuf Annie aan.

Donderdag 09-03
‘Ik denk dat ik maar op DENK ga stemmen’ zei man van vriendin M. toen ik even bij hen was.
‘Doe dat’ gaapte vriendin M.
‘Vroeger stemde ik SP weet je dat?’ Man van M. keek naar mij. ‘SP stemde je als je een Boze Bezorgde Burger was. Tot mijn spijt moet ik constateren dat ik dat niet meer ben.’
Vriendin M. proestte het uit. ‘Jij? Jij niet meer een Boze Bezorgde Burger??’
‘Ik ben nu een Cynische Bezorgde Burger’ verduidelijkte man van M. ‘Dat word je vanzelf als je jarenlang aankijkt tegen iemand die al z’n geloofwaardigheid verloren heeft.’

Ga dochter bellen die nu nog steeds op de spoedeisende hulp zit. Al bijna vier uur lang. Dat schiet dus lekker op. Kom steeds meer tot de ontdekking dat het waar is wat ze zeggen: ‘Kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen.’
‘En nóg grotere kinderen nóg grotere zorgen’ zegt moe altijd.
Dat wordt nog wat dus. Brrrrrr.

De Vinger van Oom H.

Bron: PixabayVrijdag 24-02
Lief dagboek,
00.25 uur. Weet je wat ik nou zo vreselijk vind? Dat ik steeds slechter tegen wijn kan. Dronk ik vroeger moeiteloos een literfles achter elkaar leeg zonder daar ook maar iets van te merken, nu heb ik al last van drie glaasjes. Wat is dat toch? En zou het ook een reden zijn om hiermee naar de huisarts te gaan? Ik vind het een beetje zorgwekkend. Ik kom erop omdat we vanavond bij vriendin M. (andere M.) en haar man waren en ik de drie glazen wijn die ik daar gedronken heb echt een beetje voel. Ik zal dit goed in de gaten houden, dit is niet de bedoeling.

Nog even en dan hebben we de Verkiezingen! Spannend.

Zaterdag 25-02
Het is niet te geloven maar ik had zelfs een soort van katterig gevoel vanochtend. Het wordt steeds belachelijker.

Vriendin M. en haar man hadden ruzie. ‘Hij voelde zich beledigd toen ik tegen hem zei: wordt het geen tijd dat je eens een nieuw scheermesje gebruikt? Je ziet eruit alsof je door een groep hondsdolle boskatten bent aangevallen’.
Ondanks het feit dat ik moest glimlachen begreep ik de lichte irritatie van echtgenoot van M. wel. ‘Wat antwoordde hij?’ informeerde ik.
‘Hij begon onsamenhangend te schreeuwen’ grinnikte M. ‘En hij werd nog kwader toen ik zei: ‘Grappig: als je zo begint te schreeuwen denkt ik altijd: och gut, wat zielig – hij zit communicatief weer helemaal vast, de stakker’.

21.15 uur. Ik zag dat de VPRO een enorm leuke campagne gelanceerd heeft dagboek. In het kader van: hoe helpen we de – bijna totale – verloedering een handje hebben ze bedacht dat het leuk zou zijn om ons te verblijden met posters van Pippi Langkous die haar middelvinger opsteekt. Als hiermee het ledenaantal niet tot een ultieme recordhoogte stijgt weet ik het niet meer. Tjonge jonge.

Maandag 27-02
En dan nu weer in een kader maar dan in dat van ‘Normen & Waarden': vanochtend las ik een verheugend nieuwtje: Ballast Nedam heeft jarenlang steekpenningen gegeven aan Saudische koningen. Hulde Ballast Nedam! En wij maar denken dat het vooral aan Bernhard voorbehouden was zich bezig te houden met steekpenningen. Hij zal wel gedacht hebben toen het uitlekte en het Lockheed-schandaal geboren werd: het is niet eerlijk, ze doen het allemaal.

Zojuist gekeken naar Pauw & Jinek. Vond Jinek wel klein beetje fel. Jammer. Zo hoeft het nou ook weer niet.

Dinsdag 28-02
Naar Leeuwarden met vriendin G. De scheiding is er nog steeds niet door en G. blijft maar in de afwachtende modus zitten. Achter ons in het restaurant waar G. en ik een kopje koffie gingen drinken zaten twee mannen. ‘Ik weet werkelijk nog niet of ik ga stemmen’ zei een van de mannen. ‘Het probleem is: stemmen is net als een huwelijk. Wie je ook kiest, het wordt uiteindelijk toch rotzooi’.
G., die het ook hoorde, glimlachte droevig en keek naar beneden.

Donderdag 02-03
‘Wist je’ zei oom H. vandaag, ‘dat Amerika bijna 10 keer zoveel uitgeeft aan bewapening als Rusland? En maar roepen dat we zo ontzettend bang moeten zijn voor Poetin. Er is iets dat enorm stinkt maar ik krijg de vinger er maar niet op’. Oom H. kneep zijn lippen op elkaar. Net toen hij zijn mond opendeed om weer wat te zeggen zei buurvrouw Annie (zijn vriendin): ‘Ik vond Jinek wel wat fel maandag en dinsdag. Eigenlijk vond ik het tegen het onbeschaafde aan. Zo hoeft het nou ook weer niet’.
‘Grappig’ zei ik. ‘Ik dacht precies hetzelfde’.
Oom H. haalde zijn schouders op. ‘Typisch een gevalletje van: ‘Nu ga ik me eens even heel goed profileren’. Dat heb je met sommige vrouwen. Hormonaal zal ze misschien ook wat in de war geweest zijn’.
Er viel een grimmige stilte. Oom H. grijnsde schaapachtig. ‘Die Jacques Tichelaar is toch afgetreden hè’ probeerde hij het gesprek een andere wending te geven. Het lukte ook nog, al was het alleen maar omdat buurvrouw Annie het ‘best wel sneu vond voor de man’ en oom H. zich dáár vervolgens weer mateloos over opwond.

Toen ze weg waren en ik m’n dagboek afmaakte dacht ik, m’n tekst overlezend: zou het werkelijk zo zijn dat macht corrumpeert? Ik merkte dat ik begon te glimlachen dagboek, en ik kwam tot de conclusie: het is niet interessant of macht nu wel of niet corrumpeert. Het maakt immers niks uit – de burger betaalt toch wel! Straks hebben we in elk geval de verkiezingen. Ik kan niet wachten.

De Belofte

Bron: Pixabay‘Mijn liefste echtgenoot’, schreef Agnes op een koude regenachtige avond in haar dagboek. ‘Ja, ik weet dat ik je niet meer ‘mijn echtgenoot’ mag noemen, we zijn immers uit elkaar maar toch: het voelt zo vertrouwd om dat te zeggen en te denken! Het is ook niet vreemd natuurlijk: je bent zo lang mijn echtgenoot geweest en het feit dat je dat niet meer bent is op de een of andere manier nog steeds een beetje wennen’. more »

Category: 02 - Fictie  Tags:  9 Comments

Het Wankele Geloof

VBron: Pixabayrijdag 17-02
Lief dagboek,
Mijn lieve vriendin M. heeft een geweldige gewoonte: als ze haar man kwaad gemaakt heeft gaat ze het liedje ‘Avond’ van Boudewijn de Groot zingen. Waarom dat liedje ‘Avond’ heet en niet ‘Ik geloof’ is me een volkomen raadsel maar goed, dat terzijde. Goed, vanmiddag was het kennelijk weer zover: toen ik binnenstapte bij vriendin M. was ze juist ‘Ik geloof in jou en mij’ aan het krijsen.
‘Heb je weer wat goed te maken?’ grijnsde ik, een blik werpend op het norse gezicht van man van M. die ongevoelig scheen te zijn voor de zangkwaliteiten van zijn echtgenote.
‘Meestal werkt het’ fluisterde ze. Toen ik wegging glimlachte man van M. nog steeds niet. more »

Tachtig Rode Rozen

Bron: PixabayVrijdag 10-02
Lief dagboek,
Het is nu vrijdag 12.44 uur.

Zaterdag 11-02
Ik zie dat ik gisteren niet verder ben gekomen dan ‘Het is nu vrijdag 12.44 uur’. Belachelijk. Hoe dan ook: het is nu 01.20 uur en ik ga naar bed. We komen net thuis van de verjaardag van vriendin S. en waren eensgezind verontwaardigd over:
1 – Het schandalige feit dat Marieke (een v.d. gasten) laatst UREN op de spoedeisende hulp heeft zitten wachten met haar zoontje dat een gebroken arm had.
2 – De nota die Leo (ook een v.d. gasten) heeft ontvangen van zijn verzekeringsmaatschappij: voor een gastroscopie (maagonderzoek dat hooguit 10 minuten duurde) had de arts een rekening van bijna 1000 euro ingediend. Bij 5 patiënten op één dag heeft zo’n arts dus 5000 verdiend. Geen wonder dat de zorg onbetaalbaar is.
3 – Het feit dat we in Harlingen eigenlijk net zo murw geslagen zijn als in Groningen. Hier hebben we immers de afvaloven en de zoutwinning. Ook hier zijn er mensen die met een overkoopbaar huis zitten. more »

De Eenzame Vrouw

Bron: PixabayMet al zijn kracht duwde hij haar tegen de muur. ‘Takkewijf!’ hoorde ze hem schreeuwen. Haar rug raakte het beton met een doffe plof en een diepe zucht ontsnapte aan haar lippen, onwillekeurig voortgestuwd door de reflex van haar geschokte ruggengraat.

Hij had haar zo hard geduwd – het was bijna alsof hij haar als een lappenpop door de lucht gegooid had – dat het voelde alsof haar hart naar buiten geslagen werd. Als ik geen ribben had was dat waarschijnlijk nog gebeurd ook dacht ze en terwijl ze als een bevend hoopje mens op de grond in elkaar zakte merkte ze dat ze bijna moest glimlachen om die gedachte.

‘Verdomme!’ riep hij toen hij enkele tellen later bij haar neerknielde. ‘Shit! Het spijt me! Het spijt me! Ik had dit niet mogen doen. Ik… O God’. Hij pakte haar vast en wiegde haar. ‘Dat was niet de bedoeling’. more »

Category: 02 - Fictie  Tags:  27 Comments

De Leugen & De Bevrijding

Bron: PixabayLief dagboek,
Tjonge, wat heb ik je de laatste dagen verwaarloosd. Hoe dat komt dat weet je wel: pa & moe logeerden hier een paar daagjes en van het schrijven kwam niet veel terecht, maar toch: het is niet leuk als ik je helemaal aan je lot overlaat. Goed, zullen we dan maar even de boel bij gaan houden? Lijkt me een goed idee. Eens kijken, waar waren we gebleven. Wacht, ik ga eerst naar beneden om een stukje chocola te halen. Heb ik zelf gemaakt dagboek. In het kader van Gezond & Lekker eten heb ik met behulp van cacaopoeder, kokosvet en dadelsiroop overheerlijke chocola gemaakt en een ieder die ik een stukje geeft waant zich in de zevende hemel, ZO lekker. Ik had, eerlijk is eerlijk, dit zelf ook niet verwacht.
Goed, weekoverzicht: (ik vergeet trouwens de datum van vandaag te vermelden: het is 09-02-2017, de dag waarop het proces tegen Bouterse in Suriname WEER is uitgesteld, een gegeven waarvan ik me heel goed kan voorstellen dat de bevolking en nabestaanden… Enfin. Laat me maar zwijgen. Is beter.)
more »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: