De Afvaloven op Jupiter

Lief dagboek,
Vorige week kwam het er niet van om aandacht aan je te schenken. Deze week dan ook een extra lang dagboek en ik begin bij:

Donderdag 27-09
00.15 uur. Er is een grote aanslag in Nederland verijdeld. Dat het ons hier ook staat te wachten is natuurlijk duidelijk. In wat voor wereld leven we toch? En zijn – dat is een vraag die regelmatig bij me opkomt – onze Grote Leiders nog wel in staat om ons te beschermen? Heb nu constant ‘Vluchten kan niet meer’ in mijn hoofd.

Maandag 01-10
Oktober alweer! In het kader van overbevolking zat ik te denken dagboek: wat als we ooit met, ik noem maar wat, 60 miljard mensen op deze planeet leven? Wordt de aarde dan niet te zwaar? Wat is het maximum gewicht dat de aarde kan handelen? En als ‘ie dan neerstort, welke kant gaat hij dan op? Ingewikkeld allemaal.

Donderdag 04-10
Nadat man van vriendin M. een tijd geleden weer een grove opmerking maakte m.b.t. Rutte vroeg ik: ‘Zeg je dit soort dingen nou ook op je werk?’
Man knikte. ‘Nou en of’.
‘En wat zeggen je collega’s dan?’
‘Die zijn het meestal met me eens’ antwoordde man.
Ik dacht even na, knikte bedachtzaam en zei: ‘Je hebt een grote virulentie’ (ziekmakend vermogen van een micro-organisme. Heb ik laatst geleerd tijdens mijn opleiding voor doktersassistente).
Man glom van trots. Hij dacht kennelijk dacht dat het vitaliteit of viriliteit betekende.
‘Nou en of’, grinnikte hij. ‘Daar weet ze alles van. Hé schat?’ Hij gaf vriendin M. een vette knipoog terwijl ze hem meewarig bekeek.
‘Nu loopt hij aan een ieder te vertellen dat hij een hoge virulentie heeft’ vertelde M. me zojuist. Geweldig, dit soort dingen. Hier kan ik weer weken om lachen.

**********

Hahahahahahaha – hahahahahahaha! Lief dagboek: wat je nu hoort is mijn klaterende gulle lach die tot in de verste uithoeken van het Mongools-Mantsjoerisch grasland  te horen is. Wat blijkt: Unilever WIL niet meer naar Nederland komen! Rutte heeft zich voor niets in het stof gewenteld en gekronkeld, is voor niets op de knietjes voor Unilever gegaan, heeft voor niets het bijna voltallige kabinet tegen zich in het harnas gejaagd, heeft zichzelf voor niets internationaal zo te kijk gezet, is voor niets… O God, ik denk dat ik deze dag met een ster op de verjaardagskalender die op de wc hangt zet. Briljant. Dit moet een bijzonder grote nachtmerrie voor Rutte zijn. Weet je wat – er komt nog een ster bij. En een vlaggetje.

Vrijdag 05-10
12.07 uur. ‘Ik ga vandaag wat in de römertopf maken’ zei ik zojuist enthousiast tegen man. Hij keek gepijnigd. ‘Zou je dat wel doen? We kunnen vanavond ook naar de pizzeria – we zijn lang niet bij Roma geweest en…’
14.40 uur. Römertopf is in de oven met daarin kip, krieltjes en worteltjes.
19.00 uur. Het was.. Tja. Er miste iets. De combinatie was niet zo geweldig. Man gaat nu eieren bakken.

Zaterdag 06-10
Naar stadje toe. Was mooi weer. Miste moe opeens heel erg toen ik over de Voorstraat liep. Konden we nog maar één keer samen bij de Wallys zitten! Konden we nog maar één keer samen de Zensa in. Kon ik haar nog maar één keer vastpakken en knuffelen. Eén keer – meer vraag ik niet.
Later kwamen nichtje T. en haar man. Boeuf Bourguignon gemaakt, was erg lekker.

Zondag 07-10
Gisteren weer een storing bij de afvaloven. Gaat goed hè gemeente? Is het een idee om alvast gasmaskers uit te delen voor het geval dat?

Maandag 08-10
Veel geleerd i.v.m. opleiding. Zou ik al die medische termen ooit onthouden en zou ik ze überhaupt nodig hebben? Enfin, het is goede hersengymnastiek zullen we maar zeggen. Na het eten even kopje thee gedronken bij vriendin M.
‘Ik zit uitermate goed in m’n vel’ grinnikte man van M. toen ik hem begroette. ‘Eerst de totale afgang van Rutte en nu het aftreden van Pechtold – mijn geluk grenst aan hondsdolheid’.
‘Hij heeft inderdaad een krankzinnige blik in zijn ogen’ murmelde ik tegen M. toen we naar binnen liepen.
Ze glimlachte vertederd. ‘Aan de manier waarop hij met honden en kinderen omgaat kan je zien dat hij een goed mens is’.
‘Dat zegt helemaal niets’ antwoordde ik. ‘Hitler was ook dol op honden en kinderen’.
M. deed alsof ze me niet hoorde.

Dinsdag 09-10
Het gaat constant over het milieu tegenwoordig – ik krijg het idee dat dit een van de grootste marketingcampagnes voor zonnepanelen uit de geschiedenis is. ‘Waarschijnlijk zijn we een van de schoonste landen ter wereld’ zei vriend P. (de filosoof) met wie ik dit besprak. ‘Dit is weer één grote bangmakerij – laten ze eerst maar eens wat zien te doen aan India of de Filipijnen. Wat daar allemaal gebeurt is vele malen erger. Het werkelijke probleem is de overbevolking maar daar hoor je niemand over. Mag niet, kan niet. Dat is een te gevaarlijk onderwerp. Minder mensen is minder vervuiling, zo simpel is het’.

Woensdag 10-10
Liedje van de dag is trouwens Here Comes the Night van Van Morrison. Ik stond er vanochtend mee op en zelfs nu, 22.15 uur, zit het constant in m’n hoofd.

Wil eigenlijk ook weer iets schrijven over de vele miljoenen die door uitkeringsfraude in de zakken van Poolse arbeiders verdwijnen maar woorden schieten tekort. Ik neem aan dat Rutte & Co in Polen bijzonder populair zijn. Daar wel.

Donderdag 11-10
Wat heb ik deze week geleerd: dat het op Jupiter diamanten schijnt te regenen. Hoe het met de CO2-uitstoot zit weet ik overigens niet maar één troost: ze hebben daar in elk geval geen afvaloven die om de haverklap stoort. Dat zal vast een hele hoop ellende schelen.

De Afgewezen Vrouw

Vrijdag 21-09
Goedemorgen lief dagboek,
Wat heb ik een verschrikkelijk slechte nacht achter de rug. Werd om half vijf wakker en kon niet meer slapen. Zo irritant dit.

19.15 uur. Ik ga vanavond heel vroeg naar bed, dat weet ik wel. Vandaag was de tweede dag van de Algemene Politieke Beschouwingen. Heb af en toe gekeken maar ach, het was feitelijk zinloos. De Grote Lachende Leider was zoals gewoonlijk weer zo glad als een aal en…
19.20 uur. Werd pakketje bezorgd, ga nu nieuwe trui passen.

Zaterdag 22-09
Naar verjaardag van oom K., broer van moe. In de auto vroeg pa zich plotseling hardop af waarom er tegenwoordig zo weinig mensen heilig verklaard worden. Konden daar geen antwoord op geven. Verjaardag van oom K. was grandioos – vierden het in een restaurant voorbij Leeuwarden en alles was even gezellig. Was wel wat gaar toen ik thuiskwam – drink tegenwoordig nauwelijks meer alcohol en die paar wijntjes hakten er wel in.

Zondag 23-09
Het liedje van de week:
Werd zojuist wakker met ‘I’ll be home on a Monday’ in m’n hoofd. Gek, dat je dat opeens kan hebben want ik heb al in geen eeuwen aan dat lied gedacht. Ik weet niet eens wie het zingt, ga nu even kijken.
Het is de Little River Band.

Even naar vriendin M. Man van M. ging de deur uit en riep dat hij ‘rond etenstijd terug zou zijn’. Moet nog steeds wennen aan het begrip etenstijd in Nederland. Hoezo ‘etenstijd’? In Suriname is het áltijd etenstijd.

Maandag 24-09
Wat heb ik deze week geleerd:
Dat het in Massachusetts verboden is om met een gorilla op de achterbank te rijden. Over rijden met een gorilla op de voorbank wordt trouwens niets gezegd.

Dinsdag 25-09
Trouwdag pa en moe. Even met pa naar het stadje en in de kerk op de Zuiderhaven kaars gebrand voor moe en broer. In principe ben ik agnost maar sommige tradities vind ik toch wel mooi. Moet vaak denken aan een opmerking die ik ooit hoorde: ‘Alles wat er over boven gezegd wordt is door beneden bedacht’, Klopt helemaal.

Omdat de Stationsweg dicht is reed ik langs de RSG waar dochter op heeft gezeten. Even werd ik overvallen door een golf van weemoed. Hoe kan het dat haar middelbareschooltijd tijd zo snel voorbij is gegaan? Toen ik op de middelbare in Suriname zat leek er geen einde aan de weken – wat zeg ik: uren – te komen. Het enige dat ik deed was op de klok kijken, voor de rest kan ik me niet zoveel herinneren van die periode. Ik zal het wel weggedrukt hebben.

Woensdag 26-09
Net 2 paracetamols genomen. Ben hele tijd rillerig en heb hoofdpijn. Vooral dat laatste is een unicum want ik heb werkelijk nooit hoofdpijn.

Normaal gesproken zouden we in deze periode plannen maken om naar de Ardennen te gaan maar dit jaar doen we dat niet. We moeten er geen van allen aan denken om daar zonder moe rond te lopen. Het is niet te geloven dat we er vorig jaar nog heengingen. Moet telkens glimlachen als ik denk aan die keer toen we terugkwamen uit de Ardennen en pa zei:
‘Ik zag aan de nummerplaten van de auto’s dat er aardig wat toeristen in de Ardennen waren. Ik zag Fransen, Duitsers en ik heb zelfs Litouwers gezien’.
Moe haar verwilderde blik zal ik nooit vergeten: ‘Lee Towers? Waar heb je Lee Towers gezien?’

Het was zo gewoon allemaal dagboek. Het was alsof het nog heel lang zo zou blijven. Het was alsof we nog vaak naar de Ardennen zouden gaan, nog vaak zouden scrabbelen en nog vaak zouden filosoferen over van alles en nog wat maar opeens was het voorbij. Het zal nooit wennen.

Donderdag 27-09
Vriendin G. heeft haar ex-man (de vreemdganger) verteld dat ze in therapie is. ‘Dat moest wel, na alles wat jij mij hebt aangedaan‘ heeft ze hem toegebeten. Het is niet waar van die therapie maar ze doet alles om hem een schuldgevoel te geven. Ik ging recht zitten.
‘HOE boos kan je blijven als iemand simpelweg niet meer van je houdt?’ vroeg ik. Ik liet erop volgen: ‘Een van mijn ooms zei altijd: ‘Niets is zo gevaarlijk als een afgewezen vrouw’ – herken je jezelf daarin?
G. zweeg. ‘Leuk, dat truitje’ zei ze uiteindelijk, een blik op mijn nieuwe trui werpend. ‘Zoiets heb ik laatst nog naar de kringloop gebracht’.
‘Zo. Dat kan’ zei ik grootmoedig. Er viel een stilte. Toen zuchtten we tegelijk.

De Oneindige Stompzinnigheid

© Bron: Pixabay

Donderdag 13-09
Lief dagboek,
Voortaan ga ik twee vaste items in m’n wekelijkse verslag verwerken, gewoon voor de lol. Een van de vaste items wordt: ‘Liedje van de dag’. Dit, omdat ik elke ochtend met een liedje in mijn hoofd wakker word. (Zou daar ook een naam voor zijn en is het een ernstige afwijking?).
Een ander vast item wordt: ‘Wat heb ik deze week geleerd’. Zo af en toe deed ik dat al maar nu wil ik het er vast bij hebben. Het liedje van deze dag is in elk geval ‘Golden Brown’ van The Stranglers. Nu zit het vandaag de hele dag in m’n hoofd, dat weet ik nu al. Ik heb deze week (nog) niks geleerd dus daar kan ik even niets over zeggen.

Vrijdag 14-09
08.35 uur. Ik heb vannacht fantastisch gedroomd – het was zo’n mooie droom, telkens als ik eraan denk word ik weer blij. Ik droomde dat moe achter me stond en haar armen om me heen sloeg. Ik kon haar niet zien en ze zei niks maar ik voelde dat zij het was en ik voelde me heel beschermd en…tja, gelukkig. Zelfs toen ik wakker werd had ik nog steeds dat gevoel. Deze droom zal ik nooit vergeten.

Zaterdag 15-09
Vandaag kreeg ik een cadeautje van vriendin G., zomaar! ‘Omdat je altijd zo geduldig naar me luistert’ zei ze terwijl ze het pakje overhandigde.
‘Voor al die uren waarin ik knarsetandend naar je gejammer luister verdien ik minstens een reisje naar de Bahama’s’ zei ik terwijl ik het papier van het pakje scheurde. G. lachte. In het pakje zat een boek, het heet ‘De Vierde Dimensie‘. Ben benieuwd.

Zondag 16-09
Naar Amsterdam, had reünie. Was superleuk. Daarna naar huis van jeugdvriendin L. die nog erg wakker was. Kregen over het de bevalling van dochter, nu bijna 21 jaar geleden, waar L. bij was.
‘Wat een mooie dag was het hè’ mijmerde L.
‘Nou en of’ snauwde ik. ‘Vooral het moment dat je me tussen de weeën door vertelde over de totaalruptuur van je collega zal ik nooit vergeten’.

Maandag 17-09
Nog in Amsterdam. Over de Cuyp geslenterd en veel Surinaamse groente gekocht om mee naar huis te nemen. Dat vind ik wel een gemis in Harns: een goede toko waar ik altijd sopropo en antroewa kan kopen.

Dinsdag 18-09
Vandaag is een zwarte dag lief dagboek. Het is een dag waarop in één klap pijnlijk duidelijk werd hoe de rechterlijke macht in Het Paradijs van Rutte over vrouwen en verkrachters denkt. Ik heb het over de verkrachter van een meisje van 18 jaar die een lagere straf kreeg opgelegd dan gebruikelijk is zodat hij in Nederland kon blijven.
‘Het is verschrikkelijk’, vond vriendin M.
‘Het is een gotspe’, brieste man van M. ‘Maar wat wil je als je in een land woont met aan het hoofd een Lachende Liegende Leider? Wat wil je als je in een land woont waar je allang monddood gemaakt bent? Volgens mij zit er iets in het drinkwater waardoor we…’
‘Kalm maar weer’ suste vriendin M. haar man.

Woensdag 19-09
Heb af en toe gekeken naar de Algemene Beschouwingen, ging veel over het afschaffen van de dividendbelasting.
‘En toch gaat het door, let maar op’ zuchtte oom H. ’s avonds toen hij een pannetje terug kwam brengen. ‘Hoe bestaat het toch dat die Rutte overal mee wegkomt? Als het nou een lekker wijf was kon je nog zeggen: ergens zit er wat compensatie maar dat kunnen we van deze man beslist niet zeggen. Er zit hoegenaamd NERGENS ook maar enigszins wat compensatie’.

’s Middags even naar stadje. In de Trekpleister hoorde ik een grote, stevige vrouw zeggen: ‘Ik kan er niets aan doen maar ik MOET kijken. Ik wil gewoon wéten wat ze doet’.
‘Kijk maar uit dat het geen obsessie wordt’ lachte vrouw tegen wie ze het zei.
Het gezicht betrok. ‘Dat zei mijn therapeut ook al’.

Leuk gesprekje. Ik moest direct aan Mina denken. Ga het in m’n Familieroman verwerken.

Donderdag 20-09
Wat heb ik geleerd deze week?

Niet veel maar ik las een opmerking van Einstein die ik me wel aan het denken zette:
‘Er zijn twee dingen die oneindig zijn: het universum en de menselijke domheid. Van het universum ben ik niet zeker’.

Ik weet niet waarom dagboek, maar ik moest direct aan de Bert-Ernie discussie denken, de discussie waarin de hele wereld zich afvraagt of twee poppen homo zijn. Het is een vreemde discussie – wat maakt het nou uit? – en terwijl ik me hierover aan het verwonderen was besefte ik ineens met een intense droefheid: we gaan niet ten onder aan een nucleaire oorlog. Ook niet aan een pandemie of een meteorietinslag. We gaan ten onder aan totale stompzinnigheid. Dat is ondertussen wel duidelijk.

Het Verlangen naar Van

Lief dagboek,
Vandaag vroeg ik me opeens de hele tijd af hoe het zou zijn om een zus te hebben. Wat voor een type zus zou ik gehad hebben; was ze een beetje vrolijk of juist wat somber? Hoe zou ze eruit hebben gezien? Had ik het goed met haar kunnen vinden of hadden we veel ruzie gemaakt? Over het algemeen zie ik dat zussen elkaar de hersens inslaan maar op de een of andere manier denk ik dat ik het met die van mij goed had kunnen vinden. Hoe zouden mijn ouders haar genoemd hebben, zou ze kinderen hebben gekregen, hoe… Wacht, telefoon.

Dat was vriendin M. ‘Wat doe je?’ vroeg ze.
‘Ik schreef net over mijn zus’ vertelde ik.
‘Je hebt toch geen zus?’ M. klonk hoogst verbaasd.
‘Nee, maar daarom kan ik wel over haar schrijven’ antwoordde ik.
‘Waarom denk je toch altijd dat je lollig bent?’ vroeg M. vertwijfeld.

Zaterdag 08-09
Er is één liedje waar ik altijd heel erg blij van word dagboek. Dat is ‘Bright side of the road’ van Van Morrison. Soms, als ik overvallen word door wat opstandige gevoelens die meestal gelinkt zijn aan overpeinzingen met betrekking tot onze Grote Leiders draai ik dat liedje en hop: opeens voel ik me een stuk vrolijker.
‘Makkelijk’ zuchtte vriend P. toen ik dit vertelde. ‘Ik ben jammer genoeg te ver heen – telkens als ik denk aan dat stelletje Plucheplakkers realiseer ik me dat mijn opstandige gevoelens alleen maar kunnen verdwijnen door een fikse lobotomie’.

Zondag 09-09
Zag de afgelopen vrijdagavond de advocaat van Jos Brech bij Pauw verkondigen dat ‘elk verhaal heeft twee kanten heeft’.
‘Je moet het maar uit je strot kunnen krijgen’ zei oom H.
‘Zolang hij niet heeft bekend…’ begon buuf Annie maar oom H. maakte een geïrriteerde handbeweging.
‘Doe me een lol. Ik hoop dat ze de man levend…’
Op dat moment begon de fluitketel te fluiten.

Maandag 10-09
Met vriendin G. even naar stadje. ‘Kan je wat vaker over de overgang schrijven?’ stelde ze voor. ‘Ik denk dat veel vrouwen dat wel een leuk onderwerp zouden vinden’. Ze wapperde zich wat koelte toe en depte het zweet dat op haar bovenlip stond.
‘Tja’ aarzelde ik. ‘Ik weet niet of de mannelijke lezers dat nu zo interessant vinden’.
‘Die zouden er juist wat meer van moeten begrijpen’ zei G. ‘Wie weet zouden ze dan wél bij hun vrouwen blijven. De overgang is fataal voor je huwelijk’.
Heb G. beloofd erover na te denken.

Dinsdag 11-09
Elf september. De dag waarop de wereld voorgoed veranderde. Ik heb nog een krant van 1997, het jaar waarin dochter geboren werd, en als ik die lees denk ik telkens: wat een andere wereld was het toen. Wat een andere wereld léék het althans.

Naar de kapper maar ik had me vergist; de afspraak bleek morgen te zijn. Ik kwam dus veel eerder thuis dan man had verwacht. Hij zat net te smullen van een broodje kroket en in de frituur lagen nog enkele bitterballen te zwemmen.
‘Goh’ merkte ik sarcastisch op. ‘Laatst appelflappen van de Plus, nu weer kroketten en bitterballen: het gaat wel lekker hè?’
‘Ik moet het ervan nemen als je weg bent’ zei man terwijl hij genietend zijn broodje wegwerkte. ‘Jij wilt me alleen maar aan de geroosterde bloemkool hebben’.
‘Je vergeet de gestoomde broccoli’ zei ik. Ging naar binnen en maakte een smoothie met paksoi, verse ananas, peterselie, komkommer en veldsla. Nam toch een bitterbal.

Woensdag 12-09
Mijn vriendinnen beginnen nu ook al bewuster te luisteren naar de gesprekjes om hen heen dagboek, dat is best leuk. Zo vertelde vriendin L. me zojuist dat ze ter hoogte van de Wallys twee vrouwen zag praten waarvan de een tegen de ander zei:
‘Als ze zou bellen kwak ik hem er meteen op, al zou ze nog zo hard huilen. Mijn moeder is er ook eens ingetrapt, in dat gejank van haar. Daar had ze later veel spijt van’.
‘O ja?’
‘Ja. Ze zei wel eens: wat heb ik me in dat meisje vergist. Het is een psychopaat van de ergste soort. Wat moet dat moeilijk voor die familie geweest zijn. Je had al die tijd gelijk over haar’.
Vroeg L. hoe ze eruit zagen maar, zei L.: ‘Dat was toch niet de bedoeling? Het ging alleen om die gesprekken’.
Dat is waar lieve L. Dit is al heel wat, dank je wel!

Donderdag 13-09
‘Ik droomde’ zei de man van vriendin M. ‘dat ik in een land woonde dat geregeerd werd door een groep ruggengraatloze clowns die het een goed idee vonden om de btw op groente en fruit te verhogen’.
‘Gekke droom’ zei ik en staarde mismoedig voor me uit.
‘De droom was nog niet klaar’ ging man van M. verder. ‘In dat land vonden ze het ook een goed idee om light frisdrank goedkoper te maken’.
‘Wat apart’ gaapte M.
‘Het werd nog gekker’ vervolgde man van M. ‘In dat land steunde de overheid rücksichtslos ten minste één Syrische terreurbeweging – de rebellen werden jarenlang overladen met de duurste goederen’.
Er viel een stilte. Toen stond ik op, nam afscheid en ging naar huis. Op de een of andere manier had ik weer enorm veel behoefte aan Van Morrison.

Over Roger & de Fragiele Vriendschap

Vrijdag 31-08
Lief dagboek,
Je wist dat het ooit ging gebeuren en dat is vandaag dan ook gebeurd maar wat is het toch verschrikkelijk. Ik heb het natuurlijk over de aanslag in Amsterdam op twee toeristen. Wat is er toch aan de hand met de mensheid? Waarom degenereren we steeds meer? Het is zo ontzettend treurig allemaal.

22.40 uur. Net klaar met scrabbelen. Dit was het eerste spelletje zonder moe. De laatste keer dat we speelden was oktober vorig jaar. Had op haar plek gewoon het balkje voor de lettertjes neergezet en ook een glaasje port. Vroeger (erg, dat ik dat nu moet zeggen: vroeger) bleven moe en ik na zo’n spelletje nog even napraten aan tafel terwijl de mannen tv gingen kijken. Nu zat ik alleen aan tafel en tuurde naar de brandende kaarsjes terwijl ik dacht: ‘Moe, is er nou werkelijk geen enkele manier waarop we af en toe contact met elkaar kunnen hebben? Kan dat écht niet?’

Zaterdag 01-09
Met man even naar stadje en pond gerookte paling meegenomen. Terwijl we verder slenterden over de Rommelhaven richting Noorderhaven ving ik gesprek op tussen twee vrouwen: ‘Ze is toen alleen maar met hem getrouwd omdat ze dacht er beter van te worden – nou, dan heeft ze zich toch behoorlijk vergist’.
Zo verschrikkelijk jammer dat je nou nooit eens kan vragen wat er gebeurd is.

Zondag 02-09
03.10 uur. Wakker en kan niet meer slapen. Droomde dat Rutte in de keuken aan tafel zat. ‘Even over die dividendbelasting’ zei ik tegen hem maar verder kwam ik niet. Hij begon zich hysterisch lachend op de dijen te kletsen en snikte: ‘Het volk pikt het toch?’
‘Heeft het volk enige keus?’ snauwde ik.
‘Niets doen is ook een keus’ hikte Rutte en kuste vervolgens hartstochtelijk de Unilever-tatoeage op zijn onderarm.
Was werkelijk gruwelijke droom. Geen wonder dat ik er wakker van werd. Ga nu even wat lezen. Ben bezig in ‘De winter voorbij’ van Isabel Allende.

12.46 uur. Pa ging weer naar huis. Hem alleen weg zien rijden, wetend dat hij in een leeg huis aankomt… Dagboek, het blijft hartverscheurend. Was de rest van de dag dan ook een beetje van slag.

Maandag 03-09
Haverkorrels bij de Roode Ploeg gekocht. Ga dat proberen als gezonder(er) alternatief voor rijst. Korrels staan nu in een pannetje te weken.

23.10 uur. Met open mond naar Nieuwsuur gekeken naar uitzending over ww-fraude door Polen. ‘Met dank aan de Nederlandse overheid’ zullen ze in Polen constant brullen. Denk dat ze daar tot ver in de 30ste eeuw zullen lachen.

Dinsdag 04-09
Werd net gebeld door de man van vriendin M.
‘Als je me toch zo nodig moet citeren doe het dan in Godsnaam goed’ zei hij.
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik, tamelijk beduusd. Ik zat net aan de eettafel met de krant voor m’n neus.
‘Je had geschreven dat ik over Unilever zei dat ze heel wat suiker door inferieure troep kwakken’ verduidelijkte man van M.
‘Dat zei je toch ook?’
‘Nee. Ik zei: ze kwakken heel wat suiker en ZOUT door inferieure troep heen. Je bent het zout vergeten’.
Bij deze dus, man van M.

Woensdag 05-9
Vriendin G. praat nog steeds hele dagen over haar ex. ‘Vind je het niet vervelend?’ vroeg ze laatst. Ze klonk een beetje schuldbewust.
‘Het moet eruit’ zei ik monter. ‘Je moet het van je afpraten, dat is het enige dat een beetje helpt in dit soort situaties. Praat dus gerust door, het grootste deel hoor ik niet eens meer’.
G. keek alsof ze geterroriseerd werd door een ernstige aanval van brandend maagzuur.

Donderdag 06-09
Mijn goede vriend Roger van Microsoft belde vanochtend weer!!! Ik was echt blij toen ik z’n stem vanuit het verre India hoorde en besloot er weer een genoeglijk half uurtje aan te wijden maar jammer genoeg herkende Roger mijn stem. Dat merkte ik duidelijk aan zijn reactie: nadat ik enkele malen met trillende stem geëmotioneerd ‘grandfather, how are you doing?’ had gefluisterd knalde hij de telefoon erop. Volgende keer moet ik iets anders bedenken. Zo worden Roger en ik natuurlijk geen goede vrienden.

De Rampspoed

Lief dagboek,
Vorige week had ik geen stukje. Geen tijd. Waarom ik dit vermeld weet ik zelf niet maar ik heb het gevoel dat ik je wel een uitleg verschuldigd ben. Stom hè? Wat zit een mens toch wonderlijk in elkaar – het feit dat ik me haast schuldig voel naar jou, mijn dagboek, zegt toch wel iets over mijn geestelijke gesteldheid. ‘Dat jij überhaupt aan zulke flauwekul dénkt’ zei vriendin M. toen ik dit probeerde uit te leggen. Dat was in hetzelfde gesprek waarin ik uitlegde dat ik het soms sneu vind als het theelepeltje bij de messen belandt. ‘Dat voelt op de een of andere manier niet ok’ verduidelijkte ik. ‘Herken je dat?’
M. herkende dit niet en dat wil ze graag zo houden zei ze. Hm.

Vrijdag 24-08
Nichtje T. en haar man kwamen logeren. ’s Avonds mosselen gegeten. Was gezellig.

Zondag 26-08
Vandaag is het precies 7 maanden van moe. Zeven lange maanden heb ik mijn lieve moe niet gesproken. De lijst met dingen die ik moet vertellen wordt steeds langer. Er is zoveel dat moe moet weten. Ik wil haar vertellen hoe het met dochter gaat. Dat we een nieuwe bank gekocht hebben. Dat ik laatst erwtensoep gemaakt heb. Ik wil haar bellen en roepen: ‘Vergeten jullie niet dat de Visserijdagen er zijn? Gauw komen hoor!’ Ik wil haar vertellen dat ik nog steeds niet die rode schoenen gekocht heb. Dat ik regelmatig naar haar muziek luister. Dat ik af en toe haar lievelingshandtas pak en gewoon even vasthoud, meer niet. Ik wil haar vertellen dat…ach ja.

Pa kwam. ’s Avonds uitgebreid geproost op moe.

Maandag 27-08
In het kader van me ‘op elk vlak af en toe wat bij blijven schaven’ heb ik me vandaag – even maar hoor – verdiept in het vijfde boek van het Oude Testament, Deuteronomium. Jeetje, wat een geboden en verboden stonden er allemaal in. Ik las nou werkelijk niks waarvan ik dacht: ‘Hè, wat een gezelligheid heerste er toen’. Brrrrr.

Met pa ’s middags even naar het stadje en weer veel te veel overheerlijke slagroom bij Wallys gegeten. Zat ook drupje chocolademelk bij.

Dinsdag 28-08
Dagboek: tante Nel (mijn peettante) leerde me vroeger hoe je je kussen als wekker kunt gebruiken: ‘Sla 8 maal op je kussen (als je om 8 uur op wilt tenminste), draai je kussen om en ga slapen. Je wordt precies om 8 uur wakker, let maar op’. Heb het laatst geprobeerd en verhip: het werkte! Hoe ik om half acht op moet staan weet ik trouwens niet. Misschien net iets zachter slaan, een soort halve slag?

Woensdag 29-08
Visserijdagen! Even stadje in met pa en later half uurtje naar vriendin M. Ze heeft een kookboek met allemaal ‘gezonde’ recepten gekocht. ‘Dat moet ook wel want we gaan wat aan dat buikje van mijn echtgenoot doen’. Hierbij aaide M. liefkozend over de buik van haar eega.
‘De Unileverbuik hè’ antwoordde man van M. berustend. ‘ Unilever kwakt heel wat suiker door inferieure troep en vervolgens wordt het een A-merk genoemd. Geloof me: ze zijn in staat van een hoop stront een A-merk te maken. Feitelijk worden we langzaam ziek gemaakt maar goed: er zal wel heel wat te verdienen zijn in die business’.

Donderdag 30-08
O rampspoed dagboek: ik stond vol goede moed om 8 uur op en ging direct de was doen. Eerst deed ik alles wat met doeken te maken heeft: badhanddoeken, theedoeken, vaatdoekjes en handdoeken. Die waste ik op 90 graden, dat heb ik zo van moe geleerd. Ik weet niet of op 60 graden wassen enig verschil zou maken maar bij 90 krijg ik wel het gevoel dat er misschien net vier of vijf bacteriën meer gedood worden. Vervolgens deed ik nog een wasje. Ditmaal was het een delicatere was met veel schattige truitjes en jurkjes van dochter. Jammer genoeg was ik vergeten de temperatuur terug te draaien.

Nu ga ik de stad in en ga somber lopen bedenken hoe ik aan dochter vertel dat een groot deel van haar garderobe onbruikbaar is; toen ik snikkend de wasmachine leegde ontwaarde ik truitjes zelfs die te klein zijn voor de gemiddelde Baby Born. God, wat een narigheid. En de dag was nog wel zo goed begonnen.

De Twee Vliegen & Palácio da Pena

Woensdag 15-08
Lief dagboek,
Het is woensdagavond 20.17 uur en terwijl ik dit schrijf geniet ik van de grijze lucht en de wind die door het open raam zachtjes naar binnenwaait.  De afgelopen nacht ben ik thuisgekomen. Weet je nog dat ik vorige week schreef dat ik zo tegen de terugvlucht opzag? Nou, dat was nergens voor nodig want die ging prima. Ik had eigenlijk ook geen zin om me er erg druk om te maken, dat vond ik ook weer zo zonde, dus opgewekt stapte ik het vliegtuig in en liet de afgelopen week in gedachten de revue passeren.

Wat kan ik vertellen over Lissabon?
Dat het een oude, vervallen stad is. Zelden heb ik zoveel vergane glorie bij elkaar gezien. Zonde, want je ziet dat het ooit een prachtige stad geweest moet zijn maar nu spatte de armoede er vanaf. Toch heb ik er beslist geen spijt van; het was leuk om gezien te hebben, de bevolking is bijzonder vriendelijk, we hebben heel wat geleerd en vooral: veel gewandeld, zoals op:

Donderdag 09-08
Volgens de stappenteller hebben we vandaag 18.7 km gelopen. Alsof het niks is. Vandaag naar Sintra gegaan en het werkelijk schitterende Quinta da Regaleira bezocht, een magisch landgoed met een prachtig paleis. Zo vaak in dit soort situaties wil ik me eigenlijk verstoppen zodat ik na sluitingstijd pas écht kan genieten; nu moest ik de sfeer in me opnemen met honderden anderen om me heen en dat maakt het dan toch net wat minder magisch. Jammer genoeg hadden we geen tijd meer voor Palácio da Pena, gaan we een van deze dagen nog doen.

Vrijdag 10-09
Met tram 15 naar Belém en met verbijstering gekeken naar het klooster, de Mosteiro dos Jerónimos. Zeldzaam mooi dagboek. Als ik in die tijd had geleefd was ik alleen al vanwege het klooster waarschijnlijk non geworden. Daarna gelopen (en dat was een opgave want: zeer warm) naar de  Torre de Belém en daarna ongelooflijk lekker gegeten bij een restaurant met een grappige naam: Pao Pao Queijo Queijo. Nu gaan we slapen. Volgens de stappenteller hebben we 17.2 km gelopen. Wat zal m’n conditie goed worden.

Zaterdag 11-08
Vriendin G. belde via Whatsapp. Ze blijft het maar moeilijk houden met de scheiding. ‘We waren al jaren ongelukkig maar dat hadden we kunnen overwinnen’ zei ze op een gegeven moment.
‘Ben je wel goed bij je hoofd?’ vroeg ik.
G. was even stil. ‘Denk je dat het nog goed komt tussen ons?’ vroeg ze uiteindelijk.
Ik deed m’n best om kalm te blijven dagboek, maar deze idioterie was een grote aanslag op mijn geduld.

Naar Cascais met de trein en op het strand gelegen. Eerlijk is eerlijk: het strand van Terschelling is miljoenen malen mooier. 11 km gelopen vandaag.

Maandag 13-08
Wat een dag. Weer naar Sintra, wilden het Palácio da Pena nog zien. De rit erheen met de trein duurde 40 minuten, dat wisten we van tevoren. Wat we niet wisten was dat we, eenmaal in Sintra, meer dan een uur in een lange rij moesten staan om met de bus naar het paleis te gaan. Dat deden we want ja, je bent niet voor niks naar Sintra gegaan natuurlijk. Wat we ook niet wisten was dat we, eenmaal bij het paleis aangekomen, meer dan een uur in de rij moesten staan voor een kaartje. Wat we vervolgens al helemaal NIET wisten was dat we bij het loket te horen zouden krijgen: ‘de wachttijd voor het bezichtigen van het paleis is anderhalf uur – u kunt beter alleen de tuin bekijken’.

Knarsetandend strompelden we wat rond in die tuin maar erg vrolijk waren we niet meer. Op de een of andere manier voelde ik me toch erg in de maling genomen dagboek. Ik zou zeggen: ga vooral NIET naar Palácio da Pena. Het heeft geen enkele zin.

Dinsdag 12-08
Laatste dagje! Afscheid genomen van de Alfama en voor de laatste keer genoten van alle oude straatjes en steegjes. Zitten nu nog even in de lobby van het hotel en gaan straks richting vliegveld. Ben tot nu toe redelijk kalm.

22.10 uur. Zitten in vliegtuig, gaat allemaal goed. Het vliegveld van Lissabon was een verschrikking. In een grote hal stonden we met z’n honderden te wachten tot we vervoerd konden worden en ik begreep opeens hoe vee zich ongeveer moest voelen. Moest denken aan de stewardess die ooit ontslagen was. Een buitengewoon dronken en vervelende passagier bekeek haar eens goed en bralde: ‘Mijn God, sinds wanneer werken hier alleen maar boerinnen?’
‘Sinds we alleen maar vee vervoeren’ antwoordde stewardess. Je zou zeggen dat ze een standbeeld kreeg maar nee, ze werd ontslagen na een klacht van betreffende passagier. Schandelijk.

02.40 uur. Thuis!!!

Woensdag 15-05
Wat heb ik de afgelopen dagen geleerd:
Ik heb veel geleerd de afgelopen dagen maar een van de belangrijkste dingen is: op vakantie gaan is leuk maar thuiskomen is minstens zo leuk. Ik ga dus gauw weer met vakantie. Sla ik twee vliegen in één klap. Ideaal.

De Lange Wandeling

Vrijdag 03-08
Lief dagboek,
Ik weet niet of meer mensen er last van hebben maar dit mooie weer ontregelt me een beetje.
‘Hoe bedoel je: ontregelt je een beetje?’ vroeg man toen ik uit probeerde te leggen dat ik me niet in mijn gewone doen voelde.
‘Het is wat lastig uit te leggen’ zei ik. ‘Maar door dat mooie weer heb ik de hele tijd het gevoel dat ik vooral moét genieten. Het is zo…onrustig’.

Dat is het dagboek: het is vooral onrustig. En ik kom tot de ontdekking dat ik Rust & Regelmaat eigenlijk wel prettig vind. Daarnaast ben ik de hele tijd wat sloom door de warmte. En dan te bedenken dat ik tot mijn 20ste in Suriname gewoond heb waar het nog veel warmer is. Ik zou dat nu niet meer kunnen denk ik. Toch even stadje ingegaan en genoten van de feestelijkheden rond de Tall Ships. Het blijft natuurlijk vreselijk jammer dat de Kruzenshtern en de Sedov er niet bij zijn. ’s Avonds kwamen J. & W. mosselen eten.

Zaterdag 04-08
Drukke dag. ’s Ochtends eerst de stad in, ’s middags gevaren met J. & W. en ’s avonds bij Zeezicht gegeten. Had tong genomen, was lekker.00.43 uur. Ga naar bed, weer te laat. Wil echt wat vroeger naar bed maar de laatste tijd lukt dat niet.

00.47 uur. Heb net geprobeerd rechteroog te sluiten en over rechterschouder te kijken – las dat dat onmogelijk is. Klopt. Het is onmogelijk.

Zondag 05-08
13.20 uur. In het kader van mijn leven nog wat drukker maken heb ik net een weekje Lissabon voor dochter en mij geboekt. Die Rust & Regelmaat zit er dus nog even niet in.

15.48 uur. Eigenlijk slaat het nergens op om met dit mooie weer op vakantie naar een drukke stad te gaan – hier aan zee zit je veel beter. Waarom… Pfff.

19.15 uur. O God. Lees net dat Lissabon dit weekend zo goed als uitgestorven is door de hoge temperaturen – het was er tussen de 44 en 47 graden. Ik wil naar Antarctica!! Wat heb ik gedaan???

Maandag 06-08
Naar de Sail Out van de Tall Ships, wat was dat prachtig. Toen het Nederlandse volkslied gedraaid werd schoot ik even vol, gek hè dagboek? Ik begreep er zelf ook niks van. Het zal wel iets hormonaals zijn.

Daarna boodschappen gedaan en even naar vriendin M. toe. ‘Ik houd er niet van om in de zomer op vakantie te gaan’ vertelde ik. ‘Die drukte en al die mensen – het is dat ik aan de schoolvakantie van dochter gebonden ben maar anders…’
‘Dat krijgen wij in de toekomst ook’ zei vriendin M. met een somber gezicht.
‘Waarom?’ snoof man van M. ‘We hoéven niet op vakantie. We worden helemaal gek gemaakt met dat heilige ‘Op Vakantie Moeten’ maar níks moet. Het is toch te zot voor woorden dat we ons in januari al druk maken om wat we in de zomervakantie gaan doen? Waarom doen mensen zichzelf dat aan??’
M. glimlachte een beetje wrang. ‘Ach ja’ zuchtte ze uiteindelijk.

23.32 uur. Om vijf uur morgenochtend moeten we de deur uit en ik moet zelfs nog bagage pakken.

Woensdag 08-08
Vandaag hebben we veel gelopen, weer een rit met de beroemde tram 28 gemaakt en door de oude wijk Alfama geslenterd, erg leuk. Ik moest trouwens nog over de vlucht van gisteren vertellen dagboek. Nou, die ging prima maar de landing was precies waar ik altijd zo bang voor ben: afgrijselijk turbulent. Ik wilde een van de stewardessen vragen mijn hand vast te houden en me gerust te stellen maar ik wilde ook het goede voorbeeld aan mijn dochter geven dus met een verstarde glimlach op mijn gelaat staarde ik met een lege doffe blik voor me uit en deed alsof er niks aan de hand was.
Nog een weekje genieten en dan ga ik weer naar huis. Met het vliegtuig. O God, de gedachte alleen al. Ik denk dat ik maar ga lopen.

Eigenlijk…

Lief dagboek,
Eigenlijk had ik van alles willen schrijven. Ik had willen schrijven over de tegenvallende maansverduistering van de afgelopen vrijdagavond. Over hoe pa, man en ik naar boven staarden in afwachting van het spektakel en over hoe we het kregen over de reusachtigheid van het heelal. Ik had iets willen zeggen over de stelling ‘Eerst was er niets’ en dat die stelling gewoonweg niet te bevatten is. HOE is het mogelijk dat er eerst Niets was? En WAAR zat dat Niets dan? WAT was het Niets? En hoe kon het dat…

Ja, dat had ik onder andere bij vrijdag willen schrijven. Bij zondag had ik willen schrijven dat man en ik ter hoogte van het pannenkoekhuis allemaal Kreidlers (bromfietsen) zagen staan waar man erg verrukt over was. Ik had willen schrijven over het gesprek dat ik opving tussen twee vrouwen op het terras bij het pannenkoekhuis en dat als volgt ging:
‘Denk je dat ze werkelijk geïnteresseerd is in jou of in mij? Nee toch?’
‘O nee. Daar ben ik allang achter. Wij zijn haar praatpalen en daar houdt het wel zo’n beetje mee op’.
‘Precies. Ze heeft iemand nodig om tegenaan te leuteren en het maakt niet uit wie dat is. Jij, ik, de kapper of de slager: als ze maar aandacht krijgt’.

Bij maandag had ik willen schrijven dat man en ik naar Leeuwarden gingen. Ik had willen schrijven dat ik me oprecht afvroeg: hoe weten ze nou zo zeker dat de Oldehove niet omvalt? Er hoeft volgens mij maar een klein aardbevinkje plaats te vinden en bam, daar ligt de toren. Dat had ik willen schrijven. En ook had ik willen schrijven dat ik oprecht verheugd was te zien dat het afgebrande huis van Mata Hari prachtig herbouwd is. Ik had willen schrijven dat ik voor het eerst in jaren het gevoel kreeg dat de generatie psychopathische architecturen die zich willen onderscheiden in uniek, lelijk, vierkant en blokkerig eindelijk uitgestorven lijkt te zijn. Halleluja. Wat zij Nederland aangedaan hebben komt de eerste 500 jaar niet meer goed.

Bij dinsdag had ik iets willen schrijven over mijn Familieroman. Ik wilde vertellen over mijn gebrek aan inspiratie en dat dat waarschijnlijk met de hitte te maken heeft. Ik kwam niet verder dan:

‘Mina, o Mina toch’ verzuchtte tante Elly. Mina belde haar tante Elly regelmatig om zich te beklagen over van alles. Over het Leed dat het leven haar aangedaan had en ja, Leed moest met een grote, vette hoofdletter. ‘Ik ben hier het slachtoffer’ bralde Mina terwijl ze een hap uit haar Camembert nam. ‘Ik ben het slachtoffer’ herhaalde ze.
‘Maar lieverd…’ Tante Elly zweeg even. Wat moest ze zeggen? Tegen zoveel stompzinnigheid kon ze niet op. ‘Heb je wel eens gehoord van hand in eigen boezem steken?’
Mina veerde op aan de andere kant van de lijn.
‘Je bedoelt: gewoon je hand tussen je bh proppen? Dat kan ik wel hoor’.
Het ‘God o God’ van tante Elly hoorde ze niet. Gelukkig maar. Anders had ze weer woedend de telefoon op de haak gegooid.

Ook had ik iets willen schrijven over Vitens; ik verbaasde me namelijk een beetje over het feit dat Vitens een bedrijf blijkt te zijn dat niet in staat is om ons bij een paar droge dagen te voorzien van voldoende water. Ik had willen schrijven dat de waterdruk behoorlijk laag is en ik sterk het gevoel krijg dat we op rantsoen gezet worden. Ik had iets willen zeggen over het feit dat een gemiddeld gezin tegenwoordig ongeveer 200 euro per jaar betaalt om water uit de kraan te krijgen terwijl dit nog niet zo lang geleden gratis was. Ja, natuurlijk had ik een schampere opmerking willen maken over het feit dat ik de indruk krijg dat er bij Vitens ook de nodige disfunctionerende bestuurders aan het roer zitten tegen riante salarissen. ‘Zoals gewoonlijk is de consument weer de dupe’ had ik erbij willen zetten.

Eigenlijk had ik nog veel meer willen schrijven. Over hoe ik tranen met tuiten gehuild heb toen ik ontdekte dat de Aldi de favoriete kaaskroketten van moe en mij niet meer in het assortiment heeft. (WAAROM Aldi, waarom??). Ik had willen schrijven over mijn oude laptop: dat ik die eigenlijk toch veel prettiger vind werken dan mijn nieuwe (waarom heb ik die dan in Hemelsnaam gekocht?). Ik had willen vertellen over gisteravond, woensdagavond, toen we bij vrienden op bezoek gingen die met hun boot in de Noorderhaven lagen en ik via een laddertje tegen de steile muur naar beneden moest klauteren wat ik op zich eng vond maar wat gelukkig goed ging. Ik had het willen hebben over de 32.000 mensen die er in de eerste helft van dit jaar weer bijgekomen zijn. ‘Aan het eind van het jaar hebben we er dus, net als trouwens elk jaar, een stad als Leeuwarden bij’ had ik er ter illustratie aan toe willen voegen. ‘Hoezo vergrijzing? Waarom wordt ons dit alsmaar wijsgemaakt?’ – daar had ik mee willen afsluiten.

Daarover, en over nog veel meer dingen had ik vandaag, vrijdag, willen schrijven, maar daar heb ik geen tijd voor. Het zonnetje schijnt, de lucht is blauw en alles wat ik eigenlijk had willen schrijven moet maar even wachten. Nu ga ik het stadje in, kijken naar de Tall Ships. Laten we wel wezen dagboek: dat is toch eigenlijk veel leuker?!?

De Volgende Zomer

© Bron: Pixabay

Vrijdag 20 juli
Lief dagboek,
Waarom, o waarom, gebeuren dingen altijd wanneer het NIET uitkomt? Morgen komen er 25 man eten en ik had een drukke dag in het vooruitzicht maar wat gebeurde er? In plaats van boodschappen doen, hapjes maken, lampionnen ophangen, de tientallen flessen Prosecco en Cava die ik al in huis heb een plek in de ijskast zien te geven, mijn huis nog wat opruimen en de extra partytent samen met man opzetten liep het – natuurlijk – totaal anders. Tijdens het opzetten van de partytent viel het frame om, kreeg ik een stang precies op mijn oog en was ik bijna mijn oog kwijt. Nu zat ik bij de huisarts en enkele uren later bij de oogarts en trok ik van pure narrigheid bij thuiskomt maar meteen de eerste fles Cava open. Goddank is de schade niet permanent maar oog doet pijn en alles is mistig. Zoveel ruimte in een gezicht en dan valt zo’n stang precies op een oog. Het is echt bespottelijk.

Zaterdag 21 juli
10.25 uur. Oog doet pijn maar gelukkig zie ik af en toe minder troebel. ‘Als je nu eens je bril opdoet wordt je zicht sowieso een stuk scherper’ opperde vriendin M. maar daar heb ik geen zin in.

02.12 uur. Ik ga naar bed. Het feest was superleuk dagboek, maar toch miste ik moe. Moe was een enorme animator en zonder haar voelde het… anders.
Moest erg lachen om verhaal van een van de nichtjes. ‘Mijn vader zegt nooit wat hij wil’ verzuchtte ze. ‘Onze communicatie verloopt als volgt:
‘Pap, wil je koffie of thee?’
‘Ja, dat is goed’.
‘Dat vroeg ik niet. Wil je koffie of thee?’
‘Hmmm… Wat neem jij?’
Haha.

Zondag 22 juli
‘Hoofdpijn?’ informeerde man bij het opstaan.
‘Totaal niet’ glimlachte ik liefjes. Nam daarna gauw twee paracetamols. Moest voor de zekerheid weer naar de oogarts (op zondag ja). Oogdruk is goed.

Maandag 23 juli
Naar Terschelling! Boot was vol jongeren die volgens Doeksen geen zelf meegebrachte alcohol mochten nuttigen maar ik had niet het idee dat daar massaal gehoor aan gegeven werd. Het was trouwens sowieso een kleine beproeving daar boven op het dek. Voor ons zat een groep jongeren met keiharde reggaeton muziek en achter ons jankte André Hazes. Volgende keer neem ik een gettoblaster mee en draai Deep Purple en Led Zeppelin. Wordt het helemaal gezellig.

Ik werd even een beetje emotioneel bij aankomst op het eiland dagboek. Pa en moe hebben elkaar namelijk in de kerk op Terschelling leren kennen: moe zat achter pa, werd direct verliefd op zijn mooie dikke zwarte haar en na de communie liep pa achter moe waarbij hij diep onder de indruk was van haar lange blonde vlecht. Hoe ze eruit zagen wisten ze nog niet van elkaar. ’s Avonds was er een dansavondje en als ik aan die twee jonge mensen van toen denk kan ik echt even ontroerd raken bij de gedachte dat ze samen verliefd op het eiland liepen, lang voordat ik geboren was.

Dinsdag 24 juli
Nog altijd op Terschelling. In hotel Nap blijven slapen, veel gefietst, weer heerlijk geluncht bij Paal 8 en in zee gezwommen. De laatste keer dat ik in Nederland in zee zwom was 100 jaar geleden.

Woensdag 25 juli
Oom H. en buuf Annie kwamen heel even langs. ‘Dat gedoe met die Blok laatst, over die Failed State uitspraak’ begon oom H. terwijl hij langs zijn neus wreef. ‘Is dat nou niet een beetje rare uitspraak?’
‘Daar hebben we het in de auto al over gehad’ zuchtte buuf Annie.
‘Neem nou Nederland’ vervolgde hij. ‘Wat zien we dan? Een meer dan onbetrouwbare overheid met een Rutte als opperhoofd van een partij vol politici die betrokken zijn bij integriteitskwesties en machtsmisbruik. Het spijt me wel maar volgens mij hebben we alle ingrediënten in huis om onszelf een Failed State te noemen’.
Buuf Annie schonk oom H. een beleefd glimlachje.

Donderdag 26 juli
Vandaag precies een half jaar geleden overleed moe. Al zes maanden heb ik mijn lieve mama dus niet gesproken. Ik vind het nu allemaal wel érg lang duren dagboek. En dan te bedenken dat het nog véél langer gaat duren…

In het kader van iets anders dat nog heel lang gaan duren bedacht ik me trouwens het volgende: volgens het nieuws hebben we in 1976 voor het laatst zo’n droge zomer gehad. Statistisch gezien hebben we dit dus eens in de 42 jaar. Als we – eindelijk – weer eens een goede zomer hebben ben ik dus al…eens kijken… hoe oud??? O God. Ik weet niet zeker of het kan maar bij de gedachte alleen al doet mijn oog opeens weer extra veel pijn.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers liken dit: