Die saaie, saaie Roger

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 01-12
Lief dagboek,
In het kader van ‘Laat me eens wat aan mijn conditie doen’ heb ik vanochtend een proefles yoga genomen bij Feelzz Yoga. Nu zit ik achter de computer en ben stram en stijf. Het is treurig gesteld met mijn conditie, dat is overduidelijk. Volgende week kom ik weer Daantje! Kunnen we dan meteen beginnen met de meditatie en de ingewikkelde oefeningen overslaan?!!?

Zondag 03-12
Had vandaag leuk gesprek met vriend P., de filosoof. ‘Ik kijk nooit naar het nieuws op tv’ vertelde hij. ‘Als er iéts onder de categorie ‘Nepnieuws’ valt is het wel het nieuws dat we voorgeschoteld krijgen via de reguliere media. Het pluche is overduidelijk doodsbang dat we zelf een mening vormen. ‘Kijk uit voor nepnieuws’ wauwelen ze doorlopend’. Nou, om mij hoeven ze zich geen zorgen te maken – mijn tv staat uit’. P. grinnikte.
Het grappige is: de man van vriendin M. roept precies hetzelfde: ‘De media is in handen van de politiek en de politiek bepaalt HOE we moeten denken’. Iets soortgelijks zei hij overigens ook van het onderwijs: ‘De jeugd wordt op school massaal gehersenspoeld’.

Hoe het allemaal zit weet ik niet dagboek, maar ondertussen begin ik steeds vaker het gevoel te krijgen dat George Orwell zijn tijd ver vooruit was met zijn denkbeelden. Er komt misschien inderdaad ooit een dag dat we moeten uitkijken met wat we dénken.

Maandag 04-12
Toen ik vanmiddag weg wilde rijden bij de Plus heb ik bijna vijf – ja, VIJF – minuten in een lange rij gewacht omdat er iemand weigerde rechtsaf te slaan, zoals dat tegenwoordig moet. Hij moest en zou linksaf slaan. Dat iedereen achter hem begon te toeteren deerde hem niet. Knap. De nieuwe maatregel – verplicht rechtsaf slaan – is geen succes. Hier zou de gemeente goud geld aan kunnen verdienen volgens mij.

Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) kwamen ‘s avonds even langs. ‘Je bent afgevallen’ zag ik toen ik buuf Annie bekeek.
‘Ik doe Sonja Bakker’ glunderde Annie. ‘Ik ben al drie kilo kwijt’.
‘Sonja Bakker’? Oom H. keek wat verwilderd. Toen, alsof hij het opeens weer wist, mompelde hij: ‘Ach ja – is dat niet dat mokkeltje dat voor Unilever dat receptenboekje in elkaar flanste?’

Dinsdag 05-12
Over sommige dingen kan ik me echt wat opwinden dagboek. Neem nu het gedoe met die energie: we gaan méér betalen omdat we minder gebruiken. Dat we meer gaan betalen is te danken aan een forse belastingverhoging . We moeten ‘duurzaam’ worden en om duurzaam te worden moet er tenslotte weer heel wat geld naar binnen geharkt worden.
Wat me opvalt dagboek: de kabinetten onder De Lachende Leider alias Rutte ontpoppen zich steeds meer als bedrijven die streven naar winstmaximalisatie. ‘We knijpen de burger uit!’ lijkt het adagium van Het Pluche te zijn en wie profiteren van al dat geknijp? De grote bedrijven en z’n aandeelhouders. Beslist niet De Uitgeknepen Burger. Goede titel voor een boek overigens.

Woensdag 06-12
Dagje op bezoek bij ouders – had grote pan pindasoep meegenomen. Was gezellig dagje. Ouders willen al heel lang in Harlingen komen wonen maar in de vrije sector is hier helemaal niks te huur en ouders vallen (net als veel anderen in dit Aardse Paradijs) tussen wal en schip voor wat betreft huren via De Bouwvereniging. Burgemeester, als u dit leest, kunt u misschien iets doen? Moeder is een oud-Harlingse en wil zo graag terug naar haar stadje!

Wilde vandaag Halloumi (grillkaas gemaakt van een mengsel van schapen- en geitenkaas) eten met geroosterde bloemkool. Was bang dat het moeilijk zou zijn om in Harns Halloumi te vinden maar nee: Jumbo had het in huis! Geweldig!

Ben tegenwoordig trouwens ook trouw aan de kefir dagboek. Vérse kefir die ik zelf maak. In het begin vond ik het wat eng maar het bevalt heel goed. Kefir zit boordevol probiotica en schijnt enorm gezond te zijn. Het smaakt een beetje yoghurt-karnemelk-achtig. Ja, ik geef toe, dat is niet erg aanlokkelijk (en dat druk ik nog zeer subtiel uit) maar ik begin te wennen aan de smaak.

Donderdag 07-12
10.51 uur. Ik kreeg net een telefoontje uit India, was erg leuk en ging zo:
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ zei ene Roger.
Nu is het zo dagboek, dat ik regelmatig dit soort telefoontjes krijg. Meestal hang ik op maar soms blijf ik aan de lijn, zoals vanochtend.
‘Grandfather?’ zei ik op gesmoorde toon. ‘Grandfather, is that you?’
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ herhaalde Roger braaf en aanzienlijk luider.
‘Grandfather?’ snikte ik. ‘Grandfather? Is that you? I don’t hear you so well’.
‘This is Roger from Microsoft and I am calling for your computer’ brulde Roger nu.
‘Grandfather!!!!!’ juichte ik. ‘It is so nice to hear you! How are you doing?’
Er viel een stilte.
‘Okayyy’ zei Roger langgerekt en hing op.
Jammer dat Roger ophing. Ik begon er juist zo’n lol in te krijgen. Sommige mensen zijn echt een beetje saai.

Het Totale Zen

Zaterdag 18-11
Lief dagboek,
17.05 uur. Ga zo naar Amsterdam, naar vriendin L. Morgen naar Málaga. Het stormt en waait als een gek. Maak me grote zorgen. Kan ik wel een vliegtuig in met deze storm?

Zondag 19-11
09.15 uur. Zit hoog in de lucht in het vliegtuig en de zon schijnt naar binnen! Hoe het ging dagboek, het opstijgen? Hmm. Tja, wat zal ik zeggen. Op benen die aanvoelden als zachtgekookte spaghetti strompelde ik het vliegtuig in en probeerde mijn verstand uit te schakelen. Bij de start zat ik bleek en hologig naast vriendin L.
‘Gaat het?’ vroeg vriendin L. monter (zelf heeft ze totaal geen vliegangst).
‘Ja’ piepte ik kleintjes. Vriendin L. pakte mijn kletsnatte hand met de bedoeling er een opbeurend kneepje in te geven. Nu liet ze hem echter direct los. ‘Gatver’ mompelde ze terwijl ze haar hand afveegde. ‘Kan je je nou nooit eens als een normaal mens gedragen?’

10.15 uur. We gaan landen. Vliegtuig maakte zojuist een bocht en hing helemaal scheef in de lucht en terwijl mijn hartslag steeg naar 300 slagen per seconde zag ik dat vriendin L. SLAAPT. Ze sláápt godbetert. In een scheefhangend vliegtuig slaapt ze. Hoe krijgt ze het voor elkaar.

marbellaWoensdag 22-11
Dagboek: wat is het hier heerlijk!!! Zijn nu nog in Marbella en vertrekken straks naar Málaga. Het lijkt wel zomer hoewel het ‘s avonds wel koeler is. Waarom wonen we in Hemelsnaam in Nederland?

Vanochtend hebben we heerlijk ontbeten op Plaza de los Naranjos en raakten in gesprek met een Belgisch echtpaar. Hoe het gesprek begon weet ik niet meer maar we kregen het over vooruitgang. ‘Niet alles is een vooruitgang’ vond ik. ‘Neem nu de komst van de televisie. De beeldbuis heeft hele gemeenschappen gereduceerd tot slaafse volgelingen die één ding met elkaar gemeen hebben: na het eten snellen ze hard hollend naar de bank om daar de rest van de avond in totale ledigheid, met verstand op nul en blik op oneindig, door te brengen’.
‘Ja’ zuchtte de vrouw. ‘Daar weten we alles van, is ‘t nie Gaston?’
Gaston zweeg in alle talen.

Vrijdag 24-11
Vandaag hebben we ongeveer 13.000 km gelopen en honderden straatjes en steegjes verkend. Regelmatig kwamen we uit op Plaza de La Constitución en streken dan neer bij café Central voor het heerlijkste kopje koffie ter wereld en vanavond hebben we bij Casa Lola waanzinnig lekkere (en goedkope) tapas gegeten. Het was trouwens een gekkenhuis in de stad vandaag omdat de kerstverlichting in Calle Larios (de Kalverstraat van Malaga) aanging. Ik moet eerlijk zeggen: al die heisa om wat kerstverlichting snapte ik niet zo goed maar dat zal aan mij liggen.

Dinsdag 28-11
Ik ben er weer dagboek! De reis terug ging…. Tja. We hadden redelijk wat turbulentie en daar ben ik nooit zo enthousiast over maar toen ik me eenmaal neerlegde bij het feit dat alles eindig is en me overgaf aan het noodlot kalmeerde ik enigszins. Dat we uiteindelijk veilig landden beschouwde ik als een cadeautje van het leven hoewel vriendin L. me met de grootst mogelijke minachting bekeek toen ik dit zei. Die had natuurlijk weer heerlijk liggen slapen.

15.20 uur. Ondanks het feit dat ik me in Malaga voorgenomen had voortaan altijd Zen te zijn voel ik toch een lichte irritatie nu dagboek: hoezo wil de publieke omroep kabelaars (zoals Ziggo en KPN) meer geld laten betalen voor het doorgeven van NPO-programma’s? Ze krijgen toch al miljoenen subsidie?

19.10 uur. Las net dat prinses Beatrix haar zoon belastingvrij een landgoed van enkele miljoenen mag schenken. Wil me niet opwinden over het feit dat deze familie nooit belasting hoeft te betalen, wil Zen blijven.

Donderdag 30-11
Oudoom P. (woonachtig in Gelderland) kreeg laatst te horen dat hij teveel kalk heeft. ‘We kunnen foto’s laten maken’ had zijn arts weifelend gezegd, ‘maar ik weet niet of u dat nog wilt?’ Oudoom P. is 82 jaar, voelt zich verder prima, is een levenslustige man die overal nog van geniet maar wiens altijd blije glimlach op het moment dat deze vraag hem gesteld werd verstarde. Mijn glimlach verstarde ook dagboek, toen ik dit verhaal hoorde, want wat bedoelde de arts met ‘of u dat nog wilt?’

Dagboek, ik begin het idee te krijgen dat de ouderen in Nederland heel bewust massaal gehersenspoeld worden: de Godganse dag gaat het op tv en radio over zelfdoding. Hallo Grote Leiders!!! Misschien zijn jullie onderhand wat levensmoe maar geloof me, er zijn mensen – zélfs ouderen die volgens de richtlijnen van deze supermaatschappij allang afgeschreven zijn – die nog steeds geen zin hebben in de door jullie stelselmatig opgedrongen pil van Drion.

Zo. Ik heb gesproken. Nu ga ik weer doen alsof ik in Spanje zit en ga Zen zijn. Zolang ik maar niet denk aan de Grote Leiders en families die geen belasting hoeven te betalen moet het lukken.

Over Stress & Sangria

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Zaterdag 11-11
Lief dagboek,
Het is nu 01.20 uur en we zijn net thuis. Vanavond waren naar de verjaardag van vriendin S., de vriendin wiens man laatst gezegd had dat hij zich zorgen maakte om haar ‘excessieve alcoholmisbruik’. Ik moest wel lachen: bij elk glaasje wijn dat ze zichzelf inschonk stootte ze hem aan en zei: ‘Kijk lieverd, let goed op, ik ga weer de mist in!’ De man van S. kon er gelukkig om lachen maar zei op een gegeven moment wel dat hij in zijn algemeenheid vond dat ‘VROUWEN zich moeten gedragen’.
S. knikte begaan. ‘Ik begrijp het’ zei ze. ‘Je hebt een beetje last van de jaren vijftig mentaliteit. Je moet maar zo denken: vroeger kookte een vrouw als je moeder maar tegenwoordig drinkt ze als je vader. De tijden zijn veranderd’. Man van S. zuchtte. Hij zag er wat moedeloos uit vond ik. Al met al was het een leuke avond.

Zondag 12-11
Zojuist heb ik een petitie getekend voor een basisinkomen voor werkeloze 55-plussers. Nu worden er door het UWV ‘sollicitatietrainingen’ gegeven die tientallen miljoenen euro’s per jaar kosten en hoeveel mensen vinden door deze trainingen een baan? Dat weet niemand, ook de overheid niet! Is dat niet een beetje raar? Kunnen die tientallen miljoenen euro’s dan niet veel liever.. enfin.

Dagboek, nou had ik weer zo lekker gekookt en toch vond man het niet geweldig. Ik begrijp het niet. Ik had een heerlijke ovenschotel gemaakt met: gepureerde kikkererwten en zwarte bonen. Daardoorheen husselde ik vervolgens gekookte quinoa, boerenkool, tahin (sesampasta), geraspte kaas en kruiden. Hij wilde het wel proberen hoor, daar niet van, maar na toen ik hem na één hapje meer aanbood hoefde hij niet.
‘Vind je het niet lekker?’ vroeg ik.
‘Heerlijk’ mompelde hij schor. Daarna wierp hij me een vreemde blik toe.

Maandag 13-11
Liep net naar beneden om een kopje thee te halen (zat boven achter de computer) en zag een stukje van Radar op tv. Daar leerde ik dat het bijna 1200 euro kost om je amandelen in Rotterdam te laten knippen tegen 719 euro in Nijmegen en 298 euro in Delft. En om het allemaal nog wat omslachtiger te maken: in hetzelfde ziekenhuis kan de prijs per patiënt ook nog eens verschillen, afhankelijk van de verzekeraar. Ik blijf het zeggen dagboek: lang leve de vrije marktwerking. En de managers die het land regeren maar lachen. Nou, ik ook. Hahaha. Snik.

Dinsdag 14-11
‘s Ochtends eerst uitslag gehaald van MRI (had vorige week een MRI gekregen, borstcontrole). Uitslag was gelukkig goed. Het blijft trouwens verschrikkelijk dagboek, dat de mammapoli hierin Harlingen gaat sluiten. Vrouwen van Harlingen en omgeving: pikken we dit? Er hoort in Harlingen toch gewoon een mammapoli te zijn? Er schijnt een groep raaskallende prutsers te zijn die een wedstrijdje spelen: wie bedenkt het meest stompzinnige plan. Zijn er soms premies en bonusjes gekoppeld aan de meest absurde ideeën? Kan me echt opwinden hierover. Vijftig jaar geleden was Harlingen er qua ziekenhuizen en poli’s beter aan toe dan tegenwoordig. Lang leve de vrije markt… o nee, dat zei ik gisteren ook al.

Woensdag 15-11
Dagboek, het is te gek voor woorden maar onze Grote Leider heeft 1.4 miljard geschonken aan aandeelhouders. ‘Voor U, Grote Genadige Goedheid’ zal hij erbij gemurmeld hebben, de ene knieval na de andere makend voor zijn persoonlijke altaartje dat Unilever heet. Als hij hiermee zijn ware aard niet heeft laten zien dan weet ik het niet meer. Het is echt beschamend: hij heeft de dividendbelasting afgeschaft omdat enkele grote bedrijven (en hij weigert te zeggen welke) hebben gezegd ‘anders uit Nederland vertrekken’. Dit gedrag verwacht je in een gemiddelde bananenrepubliek maar zo diep zijn we dus al gezonken. Ach ja. Waar één wil is, is de democratie heel ver weg.

Net naar herhaling gekeken van Pauw gisteravond. Er schijnt een medicijn te zijn tegen de spierziekte SMA en één zo’n spuitje kost maar liefst 80.000 euro. Het eind is duidelijk zoek, sterker nog: volgens mij is er geen eind. Gezondheid zal in de toekomst alleen maar voor het Bilderbergclubje te koop zijn.

Later naar stadje met vriendin M. Wat is het al vroeg donker! Liep over een uitgestorven Voorstraat. Best knus, deze tijd van het jaar. Ik ben tot de ontdekking gekomen dat ik tegenwoordig geen hekel meer heb aan de herfst en de winter. Dat (die hekel) heb ik heel lang gehad maar sinds ik de blauwe lamp gebruik is er een wereld voor me opengegaan (lees: veranderd). Stom hè? Ik geloofde eerst nooit zo in lichttherapie maar het werkt echt.

Donderdag 16-11
Volgende week sla ik even over dagboek – dan staat op deze plek geen stukje. Dan zit ik in Malaga en ben ik waarschijnlijk net herstellende van alle stress die ik heb moeten doorstaan door me in een vliegtuig te begeven. O God. Ik wil overal wel heen maar dan liever met de auto/fietsend/lopend en desnoods kruipend. Niet vliegend. Ik haat het. Kan ik niet compleet gedrogeerd op reis volgende week? Het ergste is: tegen de tijd dat ik bijgekomen ben van alle emotie moet ik weer naar huis. Met het vliegtuig. Enfin. Als de sangria maar goed smaakt zullen we maar zeggen. Olé.

Het Minimalisme

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 03-11
Lief dagboek,
Weet je dat de meningen over de #metoo actie erg verdeeld zijn? Er zijn veel mensen die roepen dat we ‘terug zijn gegaan naar de middeleeuwen’ en die er alles aan gelegen is de ‘dader’ zoveel mogelijk te beschermen. Ik vind dat een beetje raar. Als mensen bekennen dat ze bijzonder ongepast seksueel gedrag hebben vertoond mag dat toch benoemd/afgekeurd worden? De zogenaamde correcte prietpraat begint een beetje beschamend te worden.
‘Kennelijk is er baat bij de doofpot zo groot en diep mogelijk te houden’ zei man van vriendin M. Met een hoofdknik naar M. vervolgde hij: ‘Ik ga me trouwens aansluiten bij de #metoo actie. Zij (M.) zit de laatste tijd veel te veel aan me te friemelen’.
M. schoot in de lach. ‘Hee’ zei ze. ‘Wat leuk – eindelijk moet ik eens lachen om wat je zegt. Meestal moet ik om je grapjes huilen’.

Zaterdag 04-11
Netflix verbreekt banden met Kevin Spacey. O My God. En ik maar wachten op het nieuwe seizoen House of Cards. Wat vreselijk.

Het schijnt trouwens dat de bietenoogst een record neer zal zetten: dit jaar wordt gemiddeld meer dan 15 ton suiker per hectare geoogst. Kunnen we lekker doorgaan met snoepen en overal suiker in verwerken. Ik las – of hoorde, weet ik niet zeker – dat suiker ZO verslavend is dat ratten die, ondanks het feit dat ze wisten dat ze een elektrisch schok konden verwachten, niet van suiker af konden blijven. Feitelijk kan je ondertussen dus wel stellen: de wereld stikt van de junkies. Met dank aan de Grote Leiders en de Unilevers natuurlijk.

‘s Avonds naar etentje bij vriendin P. en haar man. ‘Waar is je echtgenoot’ vroeg ik toen we binnenkwamen. ‘Is hij boven aan het golfen?’ (Hun nieuwe huis is vrij groot). P. lachte. ‘Nee’ vertelde ze. ‘Hij probeert met behulp van Asibot een verhaal te schrijven’.

Zondag 05-11
Ben al een tijdje aan het oefenen of ik mijn gedroomde bestseller zou kunnen schrijven met behulp van Asibot. De bedoeling van Asibot is dat het zinnen aanvult die je geschreven hebt. Zo heb ik zelf net bijvoorbeeld geschreven:
‘Zwijg’, brulde de schrijver. ‘Zie je dan niet dat je me met dat gejeremieer van jou alleen maar afleidt!’
Ze zweeg gekrenkt. ‘Drink je thee op’, zei ze uiteindelijk. ‘Hij wordt koud’. Bij het verlaten van de zolderkamer…’
En dit zijn de suggesties van Asibot:
‘…kwam ik voorzichtig overeind. Een paar uur later verschenen haar horloges, een gouden dramatische oproep. Tegen de ochtend, op tegen de zondag, had z…’
En dan hier de volgende suggestie:
‘…e een aantal reisgidsen gereserveerd voor een van de weinige handelswijzen die ze had geleend – als dat nodig mocht zijn. Ze hield haar ogen op hyacin…’ Pffff. Laat maar.

Maandag 06-11
Bij Uitzending Gemist gekeken naar uitzending van ‘Dokters van Morgen‘ waarin het gaat om bacteriofagen. Ongelooflijk dat deze behandelmethode in Georgië de gewoonste zaak van de wereld is terwijl we het hier met de zwaarste antibioticakuren moeten doen (die we Goddank hebben maar vaak ook voor veel ellende zorgen). Neem nu oudtante G. die net een zware kuur achter de rug heeft. ‘Sinds de kuur is mijn darmhuishouding helemaal in de war’ klaagde ze. Van haar huisarts kreeg ze te horen dat ze lekker aan de Yakult moest. Yeah, right. Heb direct Kefirkorrels voor haar besteld en geadviseerd veel gefermenteerde voeding te eten.

Dinsdag 07-11
Dagboek, wat vind jij nou van de maatregel dat sommige zorginstellingen ouderen een vette boete opleggen als ze voor de zoveelste keer de moed hebben om te vallen? Is het geen gotspe? Zijn we ondertussen niet alle schaamte voorbij? Telkens als ik denk: dieper zinken kunnen we niet blijkt dat we nog steeds de bodem niet hebben bereikt. En ja, na de massale verontwaardiging is de valboete geschrapt maar toch. Lieve ouderen, ik beloof het hierbij plechtig: als ik ooit een paar miljoen win open ik een verzorgingstehuis waar jullie voor een normaal tarief mogen wonen en op een menselijke manier behandeld worden. Waar jullie niet jullie HELE inkomen af moeten staan aan een stelletje…er bestaat niet eens een woord voor dit soort mensen. Het grofste woord is nog te lieflijk.

Woensdag 08-11
Had het met man over eten opwarmen in aluminiumfolie. ‘Dat is heel ongezond’ vertelde ik. ‘Heb ik gelezen op Facebook’.
Man schudde zijn hoofd. ‘Wat we ook voor ongezonde dingen mogen eten en drinken – ik denk dat het allemaal in het niet valt bij de rotzooi die de afvaloven verspreidt’.

Donderdag 09-11
Ik droomde dat oom H. klaagde over de onmetelijke rijkdom van al die Saoedische prinsjes. ‘Er zijn zelfs prinsen die meer dan 100 appartementen en huizen hebben’ brulde oom H. vertwijfeld.
‘Maar dat gebeurt hier ook oom H.!’ riep ik wanhopig uit. ‘Er zijn hier OOK prinsjes die meer dan 100 appartementen hebben!’
Ik schrok wakker van de dierlijke kreet die oom H. toen slaakte – het was de kreet van jankend beest, zoiets had ik nog nooit in mijn leven gehoord. En zelfs nu, uren later, lopen de rillingen me nog steeds over het lijf als ik aan die beestachtige schreeuw denk. En telkens als ik aan de droom terugdenk dagboek, vraag ik me af: waarom was oom H. eigenlijk zo upset? Want meer dan 100 appartementen… Ik bedoel, kom op, wat is dat nou?

De Rustige Vakantie

© RHVrijdag 27-10
Lief dagboek,
11.08 uur. Terwijl ik dit schrijf kauw ik op een paar blaadjes van mijn Sambongstruik (tropische struik waarvan de bladeren erg gezond schijnen te zijn), heb net een bakje havermout op en ga nu de krant lezen.

11.10 uur. Lees dat ondertussen een derde van de IS-strijders inmiddels terug is in Europa waarvan Nederland er tot nu toe ongeveer 50 heeft mogen verwelkomen. Weet niet of ze opgepakt zijn, in de gaten gehouden worden of wat dan ook – we horen er niets over. Vreemd, want toen Laura H. terugkeerde rinkelden alle alarmbellen.

23.48 uur. Ga naar bed. Vanavond met man 2 afleveringen gezien van Peaky Blinders. Wat is Netflix toch geweldig. Je moet er toch niet aan denken om gewoon tv te kijken? Daar komt niets anders dan reclame.

Zaterdag 28-10
Is het niet raar dagboek, dat niet alle documenten met betrekking tot de moord op JFK vrij worden gegeven? Dat klopt toch niet? Er zijn dingen gebeurd die het daglicht volgens mij echt niet kunnen verdragen: zo werd 25 minuten voor de aanslag een anoniem telefoontje naar een Britse krant gepleegd waarin gezegd werd dat de verslaggever de Amerikaanse ambassade moest bellen omdat er ‘groot nieuws aan zat te komen’. Vooral de inlichtingendiensten schijnen hun eigen gestuntel de komende honderd jaar nog in de doofpot te willen stoppen. Ach ja. Hier doofpot, daar doofpot – doofpotten genoeg ten slotte.

Zondag 29-10
Yes yes yes: Het Hennie Huisman Museum komt eraan zag ik net bij WNL! O joy, o happiness, wat fantastisch! Zijn Televizierringen komen erin te staan en een paar Tros TV Sterren en God weet wat nog meer voor heerlijks. Moet ik t.z.t. gauw eens heen.

Zag vanmiddag op de parking bij AH een vrouw in een auto zitten, ze zat te roken. Haar man was bezig de spulletjes in de kofferbak te laden. Op zich was dat allemaal nog niet zo vreemd ware het niet dat er op de achterbank van de auto een klein kindje zat. Het gebeurt dus nog steeds: roken in de auto met kleine kindjes. Zou eigenlijk wettelijk verboden moeten worden.

Maandag 30-10
Dagboek: een van de eerste daden van minister Grapperhaus, onze nieuwe minister van Justitie, was de naam van zijn departement veranderen. Het heette eerst ‘Ministerie van Veiligheid en Justitie’ en heet nu ‘Ministerie van Justitie & Veiligheid’. Volgens mij is het symbolisch bedoeld: het gaat bij dit kabinet niet om de veiligheid maar om het wetboek. Dat belooft nog wat.

‘Zou je ze niet even de kans willen geven?’ verzuchtte vriendin M. toen ik dit vertelde maar voordat ik kon antwoorden brulde man van M.: ‘Daar is het allemaal veel te laat voor’.

© RHWoensdag 01-11
Naar Amsterdam om vriendin L. te helpen bij haar verhuizing. Ook naar de Albert Cuyp en overheerlijke Surinaamse bloedworst gegeten.

Donderdag 02-11
Gezellige dag gehad dagboek. Weer aan de slag in het appartement van L. en toen onszelf verwend op een hightea bij het Amstel Hotel, ook om te vieren dat we deze maand precies 45 jaar vriendinnen zijn. Was erg leuk met al die prachtige hoogpolige tapijten en gedempt beschaafde stemmen. L. en ik spraken en lachten automatisch ook zachter. We wilden niet uit de toon vallen. Dat lukte redelijk goed. We hielden ons zelfs in toen het L. niet lukte om te pinnen en we er na veel pijn en moeite achter kwamen dat ze haar Douglas Giftcard gebruikte.

22.53 uur. Eigenlijk moet ik een leuke afsluiter bedenken maar ik ben te gaar. Zo’n verhuizing gaat je niet in de koude kleren zitten dagboek. En de hele dag praten en lachen met L. ook niet. ‘Na twee van zulke dagen met jou ben ik echt aan vakantie toe’ verzuchtte ik bij het afscheid nemen van L.
Dat vond zij ook. Daarom hebben we net geboekt voor een weekje Malaga. We gaan proberen om die hele week zo min mogelijk te praten. We willen per slot van rekening uitgerust terugkomen. Weet zeker dat het zwijgen geen enkel probleem zal zijn. Haha.

De Vingerafdrukken

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 20-10
Lief dagboek,
Ik heb ontdekt dat er iets raars is met mijn vingerafdrukken. Dat zit zo: gisteren ging ik een nieuws paspoort aanvragen en de ‘vingerafdruklezer’ (ja, zo heet dat apparaat!) had heel wat moeite met het scannen van mijn vingerafdrukken. Het moest elke keer over. De afdrukken van mijn rechterhand pakte het apparaat totaal niet en na veel pijn en moeite lukte het met twee vingers van de linkerhand. Dat is toch raar? Nu begrijp ik waarom de TouchID van mijn iPad en telefoon nooit reageren. Het ligt niet aan de apparatuur – het ligt aan mij.

Zaterdag 21-10
06.55 uur. Vandaag 20 jaar geleden, om deze tijd, werd dochter geboren! Ga nu opstaan en alvast aan het eten beginnen. Wordt druk vanavond, ga Rendang maken.

01.34 uur. Nou, dat was het weer dagboek: de twintigste verjaardag zit er weer op. Het was een heel gezellig dagje. Halfbroertje van dochter was er ook (de vader van dochter is niet zo lang geleden opnieuw vader geworden) en hij (broertje, niet de vader) begint heel leuk te babbelen. Als je aan hem vraagt: ‘Waar zit je in?’ kijkt hij je ernstig aan en zegt heel gedecideerd: ‘Ik zit in de NEE-fase’.
‘Daar zit jij de laatste tijd ook in’ bromde de man van vriendin M. tegen zijn eega maar ze hoorde hem niet. Of ze deed alsof.

Maandag 23-10
Naar stadje met ouders en bij Wallys wat gedronken. Pindasoep gemaakt, was lekker.

Dinsdag 24-10
Lang aan de telefoon met vriendin S. ‘Soms vraag je je echt af hoe goed mensen elkaar nu echt kennen’ zei S. Ze vertelde dat haar man zich ernstig zorgen maakt om haar ‘excessieve alcoholmisbruik’.
‘Alles boven de twee glazen wijn is voor hem excessief’ verzuchtte ze. ‘En omdat hij daarvan overtuigd is, is hij er ook van overtuigd dat ik ‘in staat ben tot gekke dingen’ als ik meer dan twee wijntjes op heb. En dat vind ik nu dus zo raar’ besloot S. ‘Mensen zijn jaren en jaren samen maar als ze zich eenmaal een mening over je gevormd hebben zullen ze daar altijd star aan blijven vasthouden. Vind je dat niet een beetje typisch?’
‘Het mannetjes-vrouwtjes gedoe is een eeuwigdurende strijd die geen winnaars kent’ antwoordde ik filosofisch.

Woensdag 25-10

Enkele dagen geleden is er een student neergeschoten in Groningen dagboek. Een jonge jongen die per ongeluk op de verkeerde tijd op de verkeerde plek was is dankzij een gek blijvend verlamd. Is het vreemd dat ik, als ik in zijn algemeenheid aan dit soort daders denk, een ongekende agressie in me voel opkomen en denk: ‘Ik hoop dat jij ook aan de beurt komt en dan is die rolstoel nog wel het minste waar ik op hoop?’ Is het gek dat ik eigenlijk nog veel ergere dingen denk? Jaaa, ik weet het: je mag niemand in het leven iets slechts toewensen maar voor sommige mensen maak ik graag een uitzondering.

Donderdag 26-10

God o God. Rutte vindt dat het liedje ‘One’ van U2 ‘het beste zijn gevoel bij het nieuwe kabinet verwoordt’. Maanden hebben ze erover gedaan om in Hemelsnaam maar wat nader tot elkaar te komen en nu zijn ze dan opeens ‘One’. Voor zolang het duurt natuurlijk. Man van vriendin M. heeft er al heel wat weddenschappen op afgesloten. ‘Ik geef dat zootje 11 maanden’ schijnt hij laatst zelfs geroepen te hebben op een begrafenis van een oudtante van vriendin M. Dit tot haar grote verdriet en schande natuurlijk.

Net weer een sollicitatiebrief de deur uitgedaan. Het valt me toch een beetje tegen dat er niemand op mijn herhaaldelijke oproepen heeft gereageerd. De appeltaarten die ik erbij beloofde lokten kennelijk toch niet zo.
Had het met vriendin A. over het solliciteren. A. moest een tijd geleden haar werk verlaten – haar werkzaamheden hielden op te bestaan. Dat was toen althans het argument van de werkgever maar nu, bijna twee jaar later, blijken de werkzaamheden nog steeds verricht te worden. ‘Ik ben mijn baan niet kwijtgeraakt, ik weet precies wie hem nu heeft’ snibde A. terwijl ze somber haar hand door haar haar haalde.

Het vinden van een leuke baan valt dus wat tegen maar sinds ik vorige week mijn nieuwe paspoort aan heb gevraagd maak ik me geen zorgen meer: ik kan in noodgevallen nog altijd inbreker worden. Of het inbreken me goed af zal gaan weet ik niet maar na het vingerafdrukdebacle weet ik een ding zeker: op mijn vingerafdrukken word ik nooit gepakt.

column101

De Havermoutmaskers

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Vrijdag 13-10
Lief dagboek,
Gisteren is Anne Faber eindelijk gevonden en ik was, ondanks het feit dat ik ergens wel wist dat het niet goed zat, toch ontdaan; dat zal ik voorlopig ook nog wel blijven. ‘Ik ook’ zei vriendin M. aangeslagen toen we het erover hadden. We kregen het ook over de dader, een 27-jarige psychopaat die al eerder gruweldaden begaan had, gepakt werd, door de overheid gepamperd werd en vervolgens zo snel mogelijk weer op ons losgelaten werd. ‘Moet kunnen’ moet de rechter gedacht hebben. ‘Hij heeft dan weliswaar de meest gruwelijke dingen uitgehaald maar na een jaartje of wat zal hij over dat soort acties wel heen gegroeid zijn’.
Je vraagt je soms werkelijk af wie er gekker en gevaarlijker zijn dagboek: de rechters of de daders.

14.25 uur. Net thuis van de vismarkt; we hebben eindelijk een vismarkt in Harlingen, joehoe!!!! Garnalen gekocht en zalm en schol en… nog wat, weet niet meer wat.

17.10 uur. God, wat een werk om al die kleine garnaaltjes schoon te maken.

Zaterdag 14-10
Lief meisje dat op de Midlumerlaan ZO de straat opreed zonder op of om te kijken: wil je dat NOOIT meer doen? Het scheelde niet veel of je lag onder mijn auto en het ergste is: je hebt het geen seconde in de gaten gehad. Ik zal even een beschrijving van je geven in de hoop dat je moeder dit ook leest en je ook nog eens goed hierover kan onderhouden: je had een lange paardenstaart, een bril op en witte oortjes in. Je kwam vanaf de Industrieweg, sloeg linksaf (ik kwam van rechts) en terwijl jij rustig – zonder ook maar EEN seconde naar rechts te kijken – de weg opreed trapte ik op de rem en kreeg haast een hartaanval.

Nadat ik bijgekomen was van mijn bijna-hartaanval met man even naar expositie op de Zuiderhaven in het Althuus (schrijf ik dat wel goed zo?). Was leuk. Daarna over de Zuiderhaven gelopen en de mooie architectuur bewonderd althans: totdat we bij Hubertus aankwamen. ‘Tja’ zei man gelaten toen we het gebouw bekeken. ‘Tja’ zei ik. We liepen stilzwijgend verder. Opeens waren we beiden een beetje stiller.

Maandag 16-10
Ik las zojuist dat sinds de eeuwwisseling suiker 18% goedkoper is geworden en dat groenten en fruit respectievelijk 50% en 41% duurder zijn geworden.
‘Tuurlijk’ zei ex-collega E. met wie ik het erover had. ‘De overheid en de farmacie hebben niets aan een gezonde bevolkingsgroep. Hoe ongezonder hoe winstgevender. Stel nou dat de farmacie niets meer aan ons kon verdienen – dat zou een ramp zijn’.
‘Nou nou nou’ suste ik maar E., fel tegen onze wat ze noemt ‘ongezonde Westerse levensstijl’ liet zich de mond niet snoeren.
‘Kom op – je ZIET het toch? We worden bewust zo ongezond mogelijk gehouden. Daarom wordt suiker letterlijk OVERAL in gepropt’.

Ik hield m’n mond dagboek, en ik visualiseerde de schappen in de supermarkten. Als je dat doet – dat visualiseren – zou je haast denken dat E. nog gelijk heeft ook.

Dinsdag 17-10
23.15 uur. Vanavond had ik een havermoutmasker op – ik las ergens dat dat erg goed schijnt te zijn. Ik had de havermout eerst in de koffiemolen gemalen, toen wat melk en amandelolie erbij en toen het een mooie dikke pasta was smeerde ik het op m’n gezicht. Nu was het zo dagboek, dat man even de deur uit was. Ik was dus alleen thuis en liep vrolijk rond, nog steeds met dat masker op, toen ik op een gegeven moment van boven naar beneden wilde en bijna de trap afdonderde. Dagboek: stel je voor dat ik gevallen was? Stel dat ik onder aan de trap gelegen had met een HAVERMOUTMASKER op? Dat ik hulp nodig zou hebben en dat… O God. Wat een gruwelijke gedachte.

Woensdag 18-10
Naar documentaire gekeken over de ontmaskering van enkele Duitse klinieken die mensen met de ziekte van Lyme zouden kunnen genezen. Kerngezonde journalisten gingen erheen en allemaal werden ze gediagnosticeerd met deze ziekte (die ze dus niet hadden). Conclusie was: de klinieken konden de ziekte niet genezen maar maakte misbruik van de wanhoop van de patiënt. Hoe gewetenloos moet je zijn als je zieke mensen op deze manier geld uit de zakken klopt? In gedachten hoorde ik oom H. schuimbekken: ‘De mensheid is tot op het bot verrot’ en onwillekeurig knikte ik.
‘Wat is er?’ vroeg man die mijn hoofdbewegingen zag.
‘Niets’ zei ik.

Donderdag 19-10
Al een paar dagen verkeer ik in grote staat van opwinding want dochter wordt zaterdag TWINTIG jaar. Twintig! Hoe kan het vraag je je af. Ik ging vanmiddag wat babyfoto’s bekijken en opeens werd ik wat melancholiek dagboek. En ik dacht: het is zo snel gegaan, die 20 jaar – hetzelfde stukje en dan is dochter 40. En dan ben ik… Toen stopte ik met denken en ik huiverde. Ik deed het deksel op de doos en belde gauw naar Overzet om alvast een grote slagroomtaart te bestellen.

Er zal heus wel een dag zal komen dagboek, dat ik er klaar voor ben om te bedenken hoe oud ik ben over 20 jaar. Maar dat is nu nog even niet. Nu ga ik gewoon door met genieten. Hoe het over 20 jaar is zie ik tegen die tijd wel. Eén ding staat vast: ik ga stug door met de havermoutmaskers. Alle beetjes helpen tenslotte.

Een Mooie Toekomst

Vrijdag 29-09
Lief dagboek,
Ik had vorige week geen tijd om te schrijven omdat ik in de Ardennen zat maar omdat ik het zonde vind als ik zomaar een week oversla staan er toch een paar oude fragmenten in m’n weekoverzicht. Anders is het niet compleet. Zeg maar. Waarom zeggen zoveel mensen trouwen ‘zeg maar’? Soms probeer ik het ook maar dan klinkt het echt idioot. Dan zeg ik bijvoorbeeld: ‘Ik was vorige week op de Albert Cuyp. Zeg maar’. Ik doe iets niet goed in de zinsconstructie maar… Laat maar. Ik ga gewoon beginnen.

Zaterdag 30-09
Enzo Knol en zijn vriendinnetje zijn uit elkaar dagboek. Dit werd op ALLE zichzelf serieus nemende nieuwszenders vermeld. Hebben we dan nu eindelijk het dieptepunt bereikt?

Denk je trouwens dat het zin heeft als ik vraag of er bij Jumbo alsjeblieft een rotonde gebouwd kan worden dagboek? Het is zo’n afschuwelijk punt – ik kan niet vertellen hoe vaak ik daar weg wilde rijden maar de weg niet op durfde. Half Harlingen heeft ondertussen wel eens in licht overspannen toestand wanhopig achter me staan toeteren, zich verbijsterd afvragend waarom ik daar bleef staan en vooral: hoélang ik nog van plan was daar te blijven staan.

Zondag 01-10
Even naar vriendin M. ‘Is het normaal om allemaal selfies van een neef te ontvangen waar je nooit contact mee hebt?’ vroeg ze.
‘Hmmm’ antwoordde ik. ‘Het hangt er een beetje van af denk ik’. M. vertelde me dat haar neef vanaf zijn vakantieadres allemaal selfies van zichzelf stuurt waarin hij poseert in een beetje typische houding.
‘Wat vind jij?’ wendde ik me tot man van M. Man van M. heeft vaak wel een duidelijke mening. Hij schokschouderde. ‘Ik zei: leuk dat je neef dat doet maar tegen de tijd dat IK selfies naar nichtjes ga sturen in de meeste vreemde poses hoop ik dat je me op laat sluiten’. Was het eigenlijk wel met man van M. eens.

Ik weet trouwens niet zo goed wat ik van de zgn. ‘Sleepwet’ moet denken dagboek. Aan de ene kant denk ik: als je niets te verbergen hebt blablabla maar aan de andere kant: ik weet het niet.

Maandag 02-10
Vroeg op, ouders opgehaald en met z’n allen naar de Ardennen. Wat een verschrikkelijke toestand in Las Vegas trouwens: een of andere gek heeft het vuur geopend op festivalgangers. Hoe triest. De toestand in Spanje bevalt me ook helemaal niet. Straks woedt er een nieuwe Spaanse Burgeroorlog en wat dan? We stevenen met z’n allen af op iets rampzaligs dagboek – het lijkt wel alsof het niet meer te stoppen is en… Enfin, ik heb geen zin om daar nu allemaal aan te denken. Ik ben in de Ardennen en ik ga genieten. Nu het nog kan.

Woensdag 04-10
Weer prachtige tocht gemaakt en…, o, ik moet het verhaal van de dochter van vriendin E. nog vertellen, had ik nog niet eens gedaan. Vriendin E. (uit Amsterdam) is bijzonder ontdaan. Haar dochter van 18 heeft laatst een tattoo laten zetten en E. vindt het verschrikkelijk. ‘Dat ding ziet er niet uit’ jammerde ze. ‘Ik weet zeker dat ze er op een dag enorme spijt van krijgt’.
Toen dochter naar binnenkwam mocht ik de tattoo bewonderen. Hij zag eruit alsof een doorgesnoven psychopaat inkt en naalden in handen had gekregen en vrijelijk z’n gang mocht gaan. Het kind leek zelf ook niet al te happy – ze keek me althans wantrouwig aan toen ik goedkeurend knikte en enthousiast ‘mooie tattoo’ zei.

Maandag 09-10
Zojuist hoorde ik verheugd iemand op tv vertellen dat ‘het aantal misdrijven vorig jaar weer is gedaald. ‘Goed nieuws Diesel’ zei ik tegen de hond die me verwachtingsvol aankeek toen ik haar een kauwbeen gaf. ‘Het ontmoedigingsbeleid waarin geadviseerd wordt om vooral geen aangifte te doen begint z’n vruchten af te werpen’. Diesel rende met het been naar haar mandje en begon te kluiven. Het goede nieuws deed haar overduidelijk helemaal niets.

Dinsdag 10-10
Dagboek: al meer dan een week wordt naarstig gezocht naar Anne Faber, een jonge vrouw die spoorloos verdwenen is. Nu is er mogelijk ook een dader: een 27-jarige psychopaat die gruwelijke dingen gedaan heeft en die zomaar los mocht lopen in onze maatschappij. Die alle vrijheid kreeg van Onze Grote Leiders om wéér een slachtoffer te maken. Dank u wel overheid.

Woensdag 11-10
14.05 uur. Oom H. en buuf Annie (zijn vriendin) zijn net weg en ik moet me haasten – heb straks afspraak in Het Noordeke met vriendin B. Oom H. had het over het motto van het nieuwe kabinet: ‘Vertrouwen in de toekomst’. Ik heb hem zelden zo zien lachen.

Donderdag 12-10
Vriendin G. ligt nog steeds in een scheiding en heeft het er heel moeilijk mee. Om zichzelf geestelijk wat op te peppen heeft ze voor veel geld een of andere steen gekocht die ‘heelt en kracht geeft’, aldus G. ‘En ik MERK gewoon dat het werkt want sinds ik hem om heb voel ik me echt veel beter’.
‘Had dan meteen 10 stenen gekocht’ opperde ik. ‘Moet je kijken hoe goed je je dan gevoeld had’.
G. vond het een irritante opmerking en zei vinnig: ‘ik vind het heel vervelend dat je altijd de behoefte hebt om dingen belachelijk te maken’.

Dat is niet m’n bedoeling dagboek, echt niet, maar geloven in een gewone steen die krácht geeft? De enige steen waar ik flink wat kracht uit zou putten is een levensgrote diamant. Vooralsnog ligt die nog niet op m’n nachtkastje. Maar op een dag misschien wel – het leven zit uiteindelijk vol verrassingen. Dus, net als het nieuwe kabinet, houd ook ik met de moed der wanhoop Vertrouwen in de Toekomst. Je weet ten slotte maar nooit.

 

Het Goedmakertje

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Donderdag 21-09
‘164 dagen’ zei de man van vriendin M. toen ik hem vanmiddag op de Voorstraat tegenkwam.
‘Ik weet het’ grinnikte ik en wist direct wat hij bedoelde: hij had het over de klucht met de naam: Het Kabinet Dat Er Maar Niet Kwam. ‘Het is volgens mij veel beter om nieuwe verkiezingen uit te schrijven’ zei man van M. ‘Dat dit niet werkt is nu al duidelijk en ze zijn nog niet eens begonnen’.
Tja. Moet kunnen. Misschien is het zelfs wel beter zo.

Toen ik thuis kwam uit het stadje belde ik oom K. die een paar dagen geleden 90 jaar geworden is. 90 jaar – het klinkt zo grote-mensen-achtig maar oom K. is nog zó jong van geest – ik ken mensen die stukken jonger zijn maar waar ik me verschrikkelijk bij verveel.

Zaterdag 23-09
Op bezoek bij H. & M. Dagboek: ik heb ontdekt dat de 90-jarigen van tegenwoordig geestelijk eigenlijk gewoon een jaar of veertig zijn. Echt. H. & M. zijn beiden namelijk ook net 90 jaar geworden maar wat hebben we gelachen. Kreeg het met M. over mijn manier van eten (veel smoothies en vrij… nou ja, alternatief). Ze schudde het hoofd toen ik een verrukkelijke roombotersprits afwees.

‘Kind, hoe denk je dat wij 90 geworden zijn?’ vroeg ze, genietend van haar sprits. ‘We deden niet aan smoothies en bloemkoolpuree en toch zijn we 90′. Het stemde me wel tot nadenken dagboek. Vroeger gebruikten ze natuurlijk minder bestrijdingsmiddelen. Zou dat het zijn?

‘s Avonds met ouders bij Xin Hua gegeten. Was weer overheerlijk. Daarna gescrabbeld en later met moe een nachtelijke wandeling gemaakt. Het was een heldere avond en het was een genot om naar de sterren te kijken. Wat is de natuur toch mooi dagboek. En als je zo naar die sterren kijkt, midden in de stille nacht, denk je: waar maak ik me eigenlijk toch druk om.

Zondag 24-09
Ik vroeg me twee dingen af:
1 – waarom zeggen we rijpen – rijpte maar geen slijpen – slijpte?
2 – Is het mogelijk om NIET te denken? Ik kan het me niet voorstellen en als je eens een moment te pakken hebt van Niet-Denken dan ben je volgens mij zwaar beneveld. Hoewel, nee, dat is niet waar. Ik herinner me nog dat… enfin.

Weet je wat ik trouwens ook wat raar vind? Dat er vrouwen zijn die niets anders doen dan de vreselijkste verhalen over hun man vertellen aan een ieder die het maar wil horen maar:
1 – op het moment dat hij in de buurt is erg knuffelig en aanhalig worden
2 – op FB constant foto’s posten van hem met teksten als: ‘Zo trots op mijn mannetje’
‘Zo is mijn zus ook’ knikte vriendin M. toen ik dit te berde bracht. ‘Ze vertelt de krankzinnigste dingen over haar man aan werkelijk iedereen. Veel van haar vriendinnen hebben ondertussen afgehaakt want ja: hoe betrouwbaar ben je nog als je ZO over je man praat maar het tegenovergestelde gedrag vertoont?’
Het was een goede vraag dagboek. Over het antwoord denk ik nog steeds na.

Maandag 25-09
Trouwdag van ouders! Gefeliciteerd lieve ouders – geweldig dat jullie al zo lang lief en leed delen!
‘Voor moord krijg je minder lang’ mompelde de man van vriendin M. toen ik vertelde over mijn ouders. Hij rilde er ook nog bij.
‘Maak je geen zorgen’ reageerde vriendin M. laconiek. ’53 jaar halen wij beslist niet’.

Woensdag 26-09
Vanochtend zou ik met dochter naar de KNO-arts gaan. De afspraak stond al weken want ja: de wachtlijsten worden tegenwoordig steeds langer. Dat zal wel weer een budgettenkwestie zijn neem ik aan. Hoe dan ook: vijf minuten voor vertrek naar Leeuwarden (om een uur of 9 ‘s ochtends) kwam ik erachter dat de afspraak in Harlingen was.
Dochter was gepikeerd. ‘Het is altijd hetzelfde met jou’ mopperde ze. ‘Ik had een uur langer kunnen blijven slapen’.

Heb net de actie van de Consumentenbond – ‘Wat kost mijn zorg‘ – gesteund. Lijkt me een uitstekend plan om de zorg transparant te maken. Is het niet een beetje raar dagboek, dat de tarieven voor dezelfde behandeling in verschillende ziekenhuizen soms honderden euro’s uit elkaar liggen? Zijn de kroketjes in de kantine van het ene ziekenhuis misschien duurder dan in het andere en wordt dat te prijzig voor de specialisten?

Donderdag 27-09
14.11 uur. Terwijl ik dit schrijf zit ik aan de eettafel. Achter me pruttelt op het gasfornuis een grote pan Boeuf Bourguignon en voor m’n neus branden een paar waxinelichtjes. Het is een grijze dag vandaag – direct bij het wakker worden stak ik al wat kaarsjes op. Gewoon voor de gezelligheid. Voor mijn neus ligt de Leeuwarder Courant en daarin las ik zojuist weer een paar heugelijke berichten. Het eerste heugelijke bericht is: de polikliniek mammografie sluit in Harlingen. ‘Het MCL wil de borstkankerzorg centraliseren’. Fantastisch. In plaats dat de specialist naar Harlingen rijdt mogen honderden/duizenden mensen naar Leeuwarden rijden. Is het een bewuste actie om die nieuwe weg vol te plempen?

Een ander heugelijk nieuwtje was dat de HEMA in de verkoop gaat. Eerst heeft een of andere investeringsmaatschappij de HEMA opgekocht. Vervolgens heeft die maatschappij ALLE bezittingen verkocht en nu de warenhuizen volkomen leeggeroofd zijn proberen ze nog even het laatste stukje eruit te persen. Lang leve de vrije marktwerking zullen we maar zeggen.

19.26 uur. De Bourguignon was heerlijk. Dat maakt weer heel wat goed. Alles eigenlijk.

Over Illusies & Principes

© Bron: Pixabay

© Bron: Pixabay

Lief dagboek,
Weet je wat ik nu echt raar vind? Dat ik m’n leven lang al het woord ‘onhibibisch’ gebruik maar het schijnt niet te bestaan! Ik begrijp het niet. Hoe kwam ik er dan bij dat het bestond? Ik gebruikte het woord te pas en te onpas in zinnen als: ‘Houd op met dat onhibibische eetgedrag’. Voor mij had het de betekenis van onbeschaafd, onbehoorlijk. Ik vind het echt heel vreemd maar hoe ik ook zoek in de Van Dale en op internet: het bestaat echt niet. Is er dan werkelijk niemand die het woord kent?

Vrijdag 15-09
Vanochtend moest ik weer even naar de tandarts (had wat last van kaak) en ‘s avonds kwamen vriendin M. en haar man eten. Ik had roti gemaakt en die was bijzonder geslaagd. Het enige nadeel is dat, ondanks de afzuigkap, m’n huis daarna zo naar massala ruikt. M. en haar eega hadden alle tijd want de moeder van M. paste op de kindjes.
‘Wisten jullie dat de gemiddelde vrouw in haar leven zo’n 20 kilo lippenstift opeet?’ begon de man van M. een, in zijn ogen, buitengewoon interessant onderwerp.
‘Onmogelijk. Ik weet zeker dat ik op 50 kilo uitkom’ zei ik.
‘Ik kom op nog veel meer uit’ antwoordde M. bedachtzaam. ‘Ik denk dat ik op 100 kilo uitkom’.
Man en de man van M keken elkaar schouderophalend aan.
‘De roti is in elk geval lekker’ ging man over op een ander onderwerp.

Zaterdag 16-09
Weet trouwens niet zo goed wat ik van de speech van Juncker van laatst moet denken, vooral niet bij zinnen als: ‘For me, Europe is more than just a single market. More than money, more than the euro. It was always about values. Wordt het geen tijd voor een verplichte alcoholcontrole aan die kant?

Maandag 18-09
Ik las dat er plannen zijn om de btw van 6% op groente en fruit te verhogen. Goed plan. Laten we er vooral alles aan doen om gezond eten te ontmoedigen en nu we toch lekker bezig zijn: misschien kunnen we de btw op alle Unileverproducten fors verlagen?

Naar ‘Mr. Frank Visser doet Uitspraak’ gekeken. Het ging over een oude dame van 93 jaar die bomen in de tuin had staan en haar buren werden gek van de vallende blaadjes. Dat gek worden uitte zich in vreemdsoortige bezigheden zoals de tuin stofzuigen.
‘Ik ben blij dat mensen me niet zien’ zei het ‘slachtoffer’ al stofzuigend tegen heel Nederland. Haha, heerlijk.

Dinsdag 19-09
Derde dinsdag van de maand. Prinsjesdag. Eigenlijk viel er niks bijzonders te melden behalve dan dat ‘ons land er stukken beter voor staat dan bij de start van het kabinet in 2012′. Tuurlijk jongens. Had niet anders verwacht. O ja, en dat ‘de begroting van het Koninklijk Huis volgend jaar met 900.000 euro omhoog gaat’. Hoezee.
Over de dalende werkeloosheid werd ook nog wat gezegd maar dat heb ik niet eens gevolgd. Zolang er wat met cijfers gegoocheld wordt en mensen in de bijstand niet meegerekend worden geloof ik absoluut niet in dat dalende-werkeloosheid verhaal.

Woensdag 20-09
Ik weet het niet hoor dagboek, ligt het nou aan mij dat ik sommige dingen wat overspannen vind? Ik heb het nu over het feit dat de Hema besloten heeft het nooooooit meer te hebben over ‘jongens’ en ‘meisjes’. Dat schijnt een beetje gevoelig te liggen. Voortaan heet de kinderkledingafdeling dus gewoon de Kids-afdeling.
‘Dit land is een open inrichting geworden’ zei man van vriendin M. ‘In de toekomst durft niemand zich meer jongen/meisje te noemen maar murmelen we beschaamd dat we ‘een levend wezen’ zijn’.
Ik zie het nog gebeuren ook. Tjonge jonge.

Trouwens dagboek: het eigen risico gaat niet omhoog en dat wordt als een overwinning gebracht. Ergens is het nog aandoenlijk ook. Ze denken werkelijk dat we knettergek zijn geloof ik.

Donderdag 21-09
Narcos gekeken. Geweldige serie. ‘Wat ik niet snap is dat die mensen niet bij de eerste 10 miljoen stopten’ zei ik tegen vriendin M. die de serie ook volgt. ‘Ik bedoel: dan heb je toch genoeg geld lijkt me’.
Vriendin M. keek me verwonderd aan. ‘Ze hoorden er gewoon niet aan te beginnen’ zei ze vinnig. ‘Je geld met drugs verdienen is buitengewoon verwerpelijk’.
‘Voor 10 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ antwoordde ik.
M.’s blik veranderde in afkeuring. ‘Ik vind dat óók zeer verwerpelijk’ zei ze.
Toen zweeg ik dagboek. Ik had eraan toe willen voegen: ‘Zelfs voor 1 miljoen zet ik heel wat principes opzij’ maar toen realiseerde ik me dat M. nog enig geloof heeft in de mensheid en die illusie wilde ik haar niet ontnemen. Heb ik toch nog een soort van principe.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox

Join other followers:

%d bloggers op de volgende wijze: